Het malle ding van bobbistiek
Link naar dit artikel Op donderdag 1 juli 2004 geschreven door Jeugd en Sentiment
De in 1927 te Markelo geboren schrijfster Leonie Kooiker schrijft tussen 1954 en 1966 verhalen en gedichten voor het tijdschrift 'Kris-Kras'. In 1970 verschijnt haar eerste kinderboek: 'Het malle ding van bobbistiek', waarvoor ze in 1971 de Gouden Griffel krijgt. Hoewel Bobbie verdwijnpasta wil maken, wordt het een soort plastic, wat hij bobbistiek noemt.
Samen met zijn broer Albert bouwt hij er een vliegtuigje van, en wat blijkt… het kan nog echt vliegen ook! Samen vliegen ze naar de hoge bomen, omdat ze denken dat daar niemand woont. Maar ze hebben buiten een raar oud mannetje gerekend… Leonie Kooiker's boeken zijn spannend, avontuurlijk en humoristisch. Ze vermengt de werkelijkheid en fantasie op een vanzelfsprekende manier. De hoofdpersonen zijn gewone kinderen, die zelf fantastische uitvindingen doen of in aanraking komen met fantastische, bovennatuurlijke zaken.
Andere titels zijn o.a :
- De diamant van de piraat
- De boevenvangers
- De heksensteen
20 reacties op “Het malle ding van bobbistiek”
Laat een reactie achter
eliers in onze...
hier heb ik nog nooit van gehoord, maar het klinkt wel leuk die boeken.
op mijn website heb ik nog veel meer boeken van Leonie Kooiker staan, voor wie geinteresseerd is
Daar is ook een fragment van bovenstaand boek te vinden.
Heb er ook echt nog nooit van gehoord: het klinkt een beetje als voorloper van Harry Potter!
Aggut.. ja zeg! Was ik al helemaal kwijt!
Die was ik helemaal vergeten!
Het verhaal weet ik niet meer, maar wel dat het in de klas werd voorgelezen. Dat was geweldig!
Wat ik me vooral herinner van 25 jaar geleden is dat die kinderen in een groot huis aan een rivier woonden waar altijd van alles in de tuin aanspoelde. Zo ook de ingredienten van Bobistiek.Erg goede sfeer, vooral tijdens de "nachtvluchten".
Mooi boek, het staat nog op zolder in mijn ouderlijk huis. Eén van de ingrediënten van bobistiek was tandpasta . . .
En ik hield in die tijd helemaal niet van lezen, ik had "Kek de jonge Eskimo" en kreeg voor Sinterklaas "Het malle ding van …." Het eerste wat ik zei is," ik heb al een boek", daar is later nog een literaire serie om heen gemaakt. Later bleek het boek mee te vallen, ben begonnen te lezen met de Kameleon.
Ik kan me de titel en de voorkant goed herinneren. Ik heb het verhaal op school in de 2e? klas gelezen. Was erg leuk.
OMG, dit is echt een klassieker! Deze heb ik echt ontelbare keren gelezen!
Heel vage herinnering. Mijn broer had dit boek, en ik vond het maar een rare naam voor een jongen, 'Bobbistiek'.
Nooit gelezen, maar de titel staat in mijn geheugen gebeiteld.
Dat is één van mijn eerste kinderboeken. Mijn zus en ik hebben m ademloos gelezen. Enig! Vervolgens was mijn zus uren bezig op de WC om zelf bobbistiek uit te vinden. Dat deed ze met proppen nat WC-papier met zeepsop, zeep, enzo… Zeer vieze smurrie die nooit bobbistiek werd.
Ja, deze heb ik ook nog steeds; ga hem opzoeken voor mijn kinderen. Een verdiende gouden griffel!
Wij vonden mijn boek bij de reorganisatie van de kamers na een verbouwing in huis. Ik was enthousiast en stelde mijn jongens voor het te lezen. De oudste heeft er meteen zijn boekbespreking over gehouden en we waren allemaal heel enthousiast. Het is allemaal zo leuk gevonden! Leuk om de titel op de site te zien.
Leonie Kooiker komt uit Papendrecht. Nu Papendrecht dit jaar 900 jaar bestaat hebben een groot aantal verenigingen en vrijwilligers de handen in één geslagen met als resultaat een familiemusical gebaseerd op het malle ding van bobbistiek. De voorstellingen worden gegeven op 9 en 10 december 2005. Voor meer informatie: http://www.theaterdewillem.nl
Mijn MEEST FAVORIETE boek uit mijn jeugd. Enige jaren geleden (vóór het internettijdperk) ben ik verscheidene tweedehandsboekenzaken afgelopen om een "orgineel" exemplaar te bemachtigen. Na lang zoeken geslaagd. Thuis direkt als grote jongen aan het lezen geslagen. De beleving was minder dan ik in mijn gedachten had, maar het is nog steeds zeer avontuurlijk en fantasieprikkelend. Nu staat het op een centrale plek in mijn boekenkast. Ik zal het op mijn ouwe dag zeker nog eens herlezen.
Dat boek dat weet ik nog wel: er werd op de lager school (Julianaschool te Amsterdam-West) uit voorgelezen door een 'kwekeling'.
Ik was em helemaal vergeten. Eigenlijk kan ik me er niet veel meer van herinneren. Ik ga er zeker naar op zoek. Wat een jeugd sentiment.
Een superleuk boek vond ik dat.Ik zou het best nog es willen lezen.Maar ik ben bang dat ze het niet meer hebben in de bieb.