De Melkkoker
Link naar dit artikel Op maandag 11 oktober 2004 geschreven door Sentiment
Als ik buikpijn had of ziek was, maakte moeder altijd een beker warme melk voor me. “Dat is goed voor je”, zei ze dan.
De melk werd op het gas gekookt in de melkkoker. Dat was zó smerig omdat er nog wel eens zo’n vies vel op de melk kwam en er soms nog stukjes in je beker dreven. Desondanks hielp dit medicijn wel vaak.
Ook op de vla die we in ‘diknekflessen’ bij de melkboer kochten, zat zo’n vel, met als gevolg dat je ruzie met je broers of zussen kreeg, om duidelijk te maken dat je níet het eerste uit de fles wilde hebben.
Herkennen jullie dit ook?
Categorie(ën:) Eten en drinken, Persoonlijke verhalen |
|
Plaats op NUjij |
Laat een reactie achter »
35 reacties op “De Melkkoker”
Laat een reactie achter
eliers in onze...
ik kenhem wel,maar heb er nooit geen probleem mee gehad,maar smakelijk was et niet,nog niet trouwens
Eigenaardig, wij vochten juist om de velletjes
Vreselijk, die vellen! Gelukkig vond mijn moeder dat altijd lekker. Ze mocht ze met liefde opeten. Die melkkoker hadden wij volgens mij niet, maar was wel bij vriendinnetjes en zo thuis te vinden.
Zie me zo nog lopen met de melkkoker
s,middag naar de buurman boer jan om melk te halen,
en enkele keer dat de melk zo onder de koe weg kwam en nog warm was .brrbbr moet er nu niet meer aan denken
Ik vond die melk altijd lodderig
en dan die kan brr als je er met je nagel over ging echt kippevel
de koker ken ik niet maar de rillingen liepen mij over de rug als we zondags bij oma gingen eten, oma had negen kinderen en 14 kleinkinderen eerst soep uit een kom dan aardappels groente en een klein stukje rundvlees, daarna kwam het….
op datzelfde bord waar net uit had gegeten kwam dan vla uit de fles en ik zweer het je zag de aardappelkruim erin drijven heuw!
Toen oma doorkreeg dat ik dat echt vies vond kreeg ik het alleenrecht op een glazen kommetje. Ode aan oma!!!!
Mijn oma had zo'n melkkoker. Volgens mij kon je aan het handvatje van het deksel dit deksel lekker ronddraaien. Ze had ook in de schuur nog zo'n petroliestel om runderlapjes op te sudderen. Heerlijk (*zucht*)
Grappig vorige week shcreef ik op mijn weblog over schoolmelk. De vellen en de warme melk.
René van Gellekom
Zo'n koker ken ik nie.
Misschien bestaan die niet in België ? 
Kan me wel herinneren dat mn mams warme melk voor me kookte om er dan later n anijsblokje bij te doen, maar die vieze vellen haalde ze er voor mij altijd uit (en at ze op….Yek!!!!) Maar een melkkoker hadden we niet.
Het zegt me niets die melkkoker. Ik vond het altijd lekker zo'n vel op de melk…..
Ik herken het niet, maar dankzij jullie voel ik me weer helemaal jong. Ha ha ha Het meeste ken ik wel, maar heb ik niet meeegemaakt, behalve dan die bazooka gum.
Greetz Fer
Een melkkoker, zelfs nooit van gehoord. Mijn moeder warmde melk gewoon op in een steelpannetje. Het kookte wel geregeld over. Die vellen kon je er met een lepeltje heel makkelijk uitvissen, die hoefden we echt niet op te drinken. Wat was de specifieke kookeigenschap van de melkkoker? M.a.w. wat is het voordeel van het melk opwarmen in een melkkoker ten opzichte van het opwarmen in een steelpan? Dat zou ik nou wel eens willen weten.
Ja, en dat mijn moeder dus zelf vla kookte ook met zo'n vel erop. De laatste keer was toen ik ondanks dat ik niet wilde het toch op moest eten, wat lukte, en een kwartier latr mijn moeder het weer kon opruimen
Bij ons thuis vroeger kookte de melk over , als je even niet oplette.
Het vel is wel lekker echter dan in combinatie met een eigen gemaakte pudding
ja haha dat ken ik nog wel alleen gaf ik mijn melk altijd aan mn broertje die was er gek op met vellen en al zou t daarom zo zijn dat ie 1.85 is zou kunnen groetjes
weer een vergeten laatje opengetrokken in mijn brein. mijn vader ging altijd op de brommer verse melk bij de boer halen. thuis gekomen de melk koken in dat ding, 1 beker drinken (hij alleen), en de rest van de melk werd door de gootsteen gespoeld want verder luste niemand dat spul. weken heeft hij dat volgehouden.
dat van alles uit hetzelfde bord eten is ook iets uit mijn kinderjaren. dat vonden we heel gewoon. nu durf ik het geeneens meer. jech.
In deze uitvinding kookte mijn moeder melk om er met cacao en suiker chocolademelk van te maken. Smaak was prima, jammer van het vel….
Ooooooooooh is dat een melkkoker?? Ik sta ieder jaar op de vrijmarkt in Utrecht met koninginnedag en tussen mijn verkoopspullen heb ik zo'n ding zitten.Maar ik had echt geen idee wat ik aan het verkopen was….
Ik gebruik de 'melkkoker' nu voor de zonnebloemolie waar ik de patat in bak. Erg handig, als ik klaar ben met bakken gooi ik de olie weer in het mokertje, doe de deksel erop en zet hem weg. Ben je ook gelijk de baklucht van de olie kwijt. Op dit gebruik kwam ik toen ik de kok Lonnie Gerungan dit op televisie zag doen.
Ik heb aan gekookte melk (compleet mét vel) een jeugdtrauma overgehouden
Mijn tante zei altijd als de melk overkookte : "Oh jee, de melk wordt groter dan het pannetje."
De melkkoker hadden wij niet maar warme melk kreeg ik altijd als ik buikpijn had..
En het smerigste was nog de klont boter die ze erbij deed. Bah Bah Bah!!!
Later werd de boter vervangen door een anijsblokje en dat vond ik heerlijk!!
Tegenwoordig als ik buikpijn heb (menstruatiepijntjes) neem ik nog wel eens een warme beker anijsmelk en ik moet toegeven..
Het Helpt!!
Die oude moeder was zo gek nog niet!
Wij krgen altijd melk ver van de boer en het moest dan eerst gekookt worden.
Het room werd dan altijd afgeschuimd inclusief het velletje en dat gebruikten wij als koffiemelk.
Ik vond dit altijd heerlijk en sinds wij in de grote gemeente zelf wonen krijgen wij geen melk meer van de boeren en drink ik dus alleen nog maar zwarte koffie.
:D Voor de één absolute horror, voor de ander feest: gekookte rauwe melk uit de melkkoker. wij hadden er thuis ook eentje, zo’n rode emaille , met een grijs deksel en later nog eentje, die gewolkt-grijze emaille. De volle smaak van de melk, het liefst mét vel en klontjes vond ik verrukkelijk. Echt een tractatie, tot gruwel van menigeen in de familie. Ik heb héél lang, tot een paar jaar terug nog maar, altijd ‘melk van de boer’gehad, rauw dus, maar helaas hiel ‘mijn’ boer ermee op, de kaas boerderij verkocht ineens pakken en dus zit al weer een paar jaar zonder…Mis het nog vaak!
die melkkoker had een heel vernuftig deksel,
als de melk kookte liep de overkokende melk terug in de pan en had je dus geen troep op je kookplaat of het peteroleumstel
en vellen op de melk bah bah en nog eens bah
Oh nee, die melkkoker zegt me niets. Velletjes op de melk daarentegen weer wel, maar ook de anijsblokjes….en dan was het wel lekker!
Wij haden ook zo,n grijs emaille melk koker.Als we dan s’ochtens melk gingen koken(die ook rauw bij de boer vandaan kwam) voor de brinta moest een van de kinderen er bij staan om gauw het gas uit te draaien als de melk omhoog kwam.Later met het electries fornhuis ging dat niet meer want die plaat bleef warm en kookte het nog bijna over,gauw die pan er afhalen dus.
Roomkoker, zo werd de melkkoker bij ons genoemd
en het woord “diknekflessen” brengt me ineens weer terug bij m’n jeugd
Ik heb als tiener geregeld een beker warme melk met honing gehad voor het slapengaan. Dat werd overigens niet in een melkkoker gekookt maar gewoon in een pannetje.
Mijn moeder gebruikte ook een melkkoker, zoals op de foto. Uiteraard van aluminium, want dat was het favoriete materiaal van direct na de oorlog (overbodige vliegtuigen genoeg). De melkkoker die wij hadden was wel groter en had een deksel met meer gaten. Ik heb warme melk nooit lekker gevonden en ik gruwde van de vellen. Alleen warme melk met een anijsblokje (van De Ruyter) ging er wel in, maar dan moest het vel wel weg zijn. Ik dronk toen koffie met melk en ik zat altijd te friemelen om het vel te verwijderen en toch met een schoon lepeltje te kunnen roeren. Op mijn eerste kampeervakantie werd ook koffie gezet maar toen na een paar dagen de melk zuur werd, heb ik sindsdien alleen nog maar zwarte koffie gedronken, wat toen erg stoer was.
De afschuw voor warme melk is bij mij alleen maar erger geworden, als ik de lucht ruik, begint m’n maag al raar te doen. De anderhalve keer dat ik zelf nog griesmeel pudding maak is een worsteling met mezelf. De weerzin gaat pas over als de griesmeel in de kokende melk gaat. Met flink roeren is het vel snel verdwenen. Het vel op de pudding doet me trouwens niets, gek he. Het zal wel aan de bitterkoekjes met Amaretto liggen.
ik vond en vind verse melk van de boer nog steeds heerlijk,ook het velletje neem het nou nog regelmatig,maak er ook vaak echte slagroom van
Wij hadden een oranje melkkoker. De vellen vond ik ook maar niks, maar door de melk door het theezeefje te schenken kon je voorkomen dat ze in de chocola of koffie terecht kwamen. Dat zeefje moest je dan wel meteen afspoelen anders was het niet schoon te krijgen. De plastic zeefjes waren er het best voor. Wel een naar werkje om het vel weer uit de gootsteen te vissen.
Krijg spontaan weer kokhalsneigingen, bah.
En als de boel dan aangebrand was, brr. Annanasmelk noemde mijn moeder dat.
nee wij hadden geen melkkoker. Maar ik vocht met mijn broertjes om de vel. Daar deed je wat suiker bij en klopte het op.
Ben nog steeds gek op de puddingvellen. En ook op de vette randjes van het vlees.
Vond het vreselijk om alles van 1 bord te eten. Heb menigkeer het toetje geweigerd omdat we daarvoor iets gegeten hadden wat echt niet bij dat toetje paste.. oh als ik er aan terug denk…gatfer…