Sint Maarten
Link naar dit artikel Op vrijdag 11 november 2005 geschreven door een gastlogger
Sint Maarten is absoluut jeugdsentiment! Wij liepen in ons dorp altijd volgens een vaste route: allereerst langs oom en tante (bakker!), vervolgens langs Jamin en als laatste langs snackbar ‘Henny’, waar je een ijsje kreeg!
Als ik er nu over nadenk; ijs in november.. Brrr! Onze lampions waren zelfgemaakt, met een echt kaarsje (eerst een gewoon kaarsje, later een waxinelichtje). Vaak waaide het hard of regende het op 11 november, dus de kaarsjes waaiden al snel uit (of je lampion vloog in zijn geheel in brand..)
Sint Maarten wordt in een deel van Nederland gevierd. Met name in Groningen, Drenthe, Noord-Holland, Brabant en Limburg trekken op de avond van de 11e november grote groepen kinderen rond met lampions, gekocht bij de feestartikelenwinkel (tegenwoordig ook gewoon bij Blokker verkrijgbaar) of zelf vervaardigd. De kinderen gaan langs de deuren van de buurt, bellen aan en zingen een Sint Maarten-liedje. Na het zingen krijg je vaak snoep, maar soms ook iets gezonders, zoals fruit. Een liedje dat nu nog steeds gezongen wordt, gaat als volgt (op de wijze van ‘daar was laatst een meisje loos’): Elf november is de dag, Dat mijn lichtje, Dat mijn lichtje, Elf november is de dag, Dat mijn lichtje branden mag!
Bij ons was het gebruikelijk om het snoep te verzamelen in een speciale zak, door ijverige moeders gemaakt van een kussensloop en een band om hem om je nek te dragen. Tegenwoordig zie je vaak een rugzak of een gewone plastic supermarkttas. Als hij maar groot is!
Het leukste moment van de avond was wanneer we allemaal onze zakken op de keukentafel omdraaiden. Allereerst natuurlijk kijken wie er het meest had verzameld (meestal mijn oudste broer, die was onvermoeibaar!), daarna gingen we ons snoep verdelen in stapeltjes: dezelfde snoepjes bij elkaar, het allerlekkerste op 1 stapel, taaitaai bij elkaar (dit moest snel opgegeten worden omdat het snel keihard werd), het fruit belandde gelijk in de fruitschaal. We kregen allemaal een trommel om het snoep in te bewaren.
Op de foto uit ongeveer 1968 (ik sta links op de foto, zal hier 3 jaar geweest zijn) staan mijn zus, mijn oudste broer en ik te popelen om te beginnen. Oma bleef in ons huis om snoep uit te delen aan onze buurkindertjes. Vandaag is het weer zover: hoewel er in mijn wijk in Amsterdam ook Sint Maarten wordt gevierd, ga ik toch weer met mijn 3-jarige dochtertje naar de Zaanstreek. Gezellig!
44 reacties op “Sint Maarten”
Laat een reactie achter
heb ik echt helemaal nix mee, jmmr ziet/klinkt erg gezellig…..
tja, heb ik toch nog wat gemist in mn jeugd……..!!!
het verhaal van Inge had door mijzelf geschreven kunnen zijn. Zo herkenbaar. Ook wij hadden alle vier een kussensloop om ons nek en zo liepen we in Zaandam de Zuiddijk af waar de slager bij de deur stond met een schaal met worst, de groentenboer met een appeltje en als we thuis kwamen werd inderdaad alle snoep op één hoop gegooid en alles gesorteerd in trommels gedaan.
Ik woon niet meer in de Zaanstreek en het aantal kinderen wat hier aan de deur komt is op één hand te tellen, maar wat is het toch leuk dat deze site er is. Zeker zo met het foto'tje erbij gaan mijn gedachten weer terug naar mijn kinderjaren!!
Ik voeg me ook bij het verhaal van Inge.
Wat keken we uit naar het st. Maarten. Natuurlijk met een echt kaarsje of waxinelichte in je op school gemaakte lampion.
Zingen: Sintere Stintere Maarten de koeien hebben staarten, de meisjes hebben rokjes aan, hier woont een rijk man die veel geven kan…. Verder weet ik de tekst niet meer, was een lang lied.
Trommeltjes vol snoep,pepernoten en taai taai haalden we op. Zuinig was ik met het op eten, tot na het Nieuwe jaar had ik nog wel wat snoepjes in mijn trommeltje.
@Joke61, je haalt dingen door elkaar:
Sinte Maarten, Sinte Maarten,
De koeien hebben staarten,
Hier woont een rijk man,
die veel geven kan,
suikergoed en marsepein,
O wat zal dat heerlijk zijn.
En de andere:
Sinte Maarten, Sinte Maarten,
De koeien hebben staarten,
de meisjes hebben rokjes aan,
hier komt Sint Martinus aan.
Nog een andere:
Sinte Maarten Mikmak,
Mijn moeder is een dikzak,
Mijn vader is een duntje
Geef me'n pepermuntje
Inge, wat grappig dat onze jeugdsentimenten praktisch dezelfde zijn…..
Leuk stukje hoor! Je beschrijft precies hoe het was!
Tot vanmiddag! Dan gaan we, zodra het donker is, lekker met de kinderen "lopen" !!
Bye!
In Haarlem en omstreken ga/ging je individueel (of met een vriendinnetje) langs de deur. Belde je aan en werd er niet opengedaan (terwijl je zag dat er iemand thuis was), zong je:
Hier woont een kikkerbil,
die niks geven wil.
Inderdaad vloog (zeker met dit weer) je lampionnetje in de hens. Blèren natuurlijk! En kwamen we thuis met het snoepgoed, dan zocht mijn moeder alles wat niet in een papiertje zat uit en pleurde het in de prullenbak. Dat vond ze nl. onhyhiënisch. Nu wel begrijpelijk, maar toen……
In Groningen werd dit gezongen:
Sint Martinus bisschop
roem van alle landen
dat wij hier met lichtjes lopen
is voor ons geen schande
hier woont een rijke man
die ons wel wat geven kan
geef me een appel of een peer
dan kom ik het hele jaar niet meer
Zelf opgegroeid op de Veluwe kende ik st. Maarten niet, dus toen we 24 jaar geleden in Almere-haven kwamen wonen stond ik even heel verbaasd te kijken toen ik 11-11 de deur opende (maar het was al snel duidelijk wat er van me verwacht werd
). Voor mijn kinderen hoort het al wel bij jeugdsentiment, want zij maakten vanaf de peuterzaal elk jaar een lampion en gingen er de deuren mee langs, zoals alle buurkinderen deden en nog steeds doen ( de snoeptrommel voor vanavond staat al klaar!)
Jaaaaaaaa dit is inderdaad jeugdsentiment. Geweldig, wat een feest was 't! Ik herinner me nog dat je bij de snackbar een klein zakje patat kreeg en bij de tandarts een klein tubetje tandpasta. Taai taai en fruit waren natuurlijk niet favoriet, het eerste kleefde als een gek zeker als het slecht weer was (volgens mij was dat altijd het geval) en de tweede gewoon te gezond. Wij maakten op school dan de lampionnen. Mijn vader fabriceerde er zelf een lichtje in, geen kaarsje, maar zo'n platte batterij met een lichtje erop. Die waaide tenminste niet uit en was wel zo veilig. Tegenwoordig zijn geloof ik alle lampionnen voorzien van een batterij + lichtje. Nu woon ik in Dordrecht en kennen ze 't hier niet. Jammer hoor!
@Josh mijn st. Maarten liedje ging toch anders hoor! Was ook een lang lied.
Mijn juiste tekst komt zo spoedig mogelijk.
Ik denk dat de st. Maartenliedjes per streek verschilden.
Nix mee. Ken het niet uit mijn jeugd. Mijn kids kennen het ook niet en zijn inmiddels 'te oud' om hieraan mee te doen. Ik mocht overigens ook niet 'langs de deuren leuren' van mijn ouders.
Sinds een aantal jaren is er op St. Maarten wel lampionoptocht in ons dorp. Is vast door iemand van de 'import' hier geïntroduceerd.
Niet iedereen is er blij mee, want ik zag al stickers voor op de deur met de tekst: Nee, geen ongeadresseerd reclamedrukwerk / Nee, óók geen kinderen met lampionnen.
Vinkeigenlijknietaardig…
Nee, daar herinner ik me niks van. Wel dat ik met een lampion rondging met driekoningen, of met een foekepot op vastenavond, maar st. Maarten herinner ik me niet.
Nee dat kennen wij hier in het zuiden niet. Wi j doen dat met Driekoningen op 6 januari. Maar het principe is het zelfde: kinderen gaan 's avonds verkleed als de drie koningen langs de deuren, zingen een liedje en krijgen daar snoep voor.
@Josh en alle andere. Hier dan mijn st. Maartenlied, met dank aan mijn vader.
Sinte sinte Maarten,
De kalveren hebben staarten,
De koeien dragen horens,
De kerken hebben torens,
De meisjes dragen rokken,
De jongens dragen broeken,
Oude wijven schutteldoeken,
Hier woont een rijkman,
Die veel geven kan,
God zal hem lonen,
Met honderduizend kronen,
Met honderduizend lichtjes aan,
Daar komt st. Maarten aan!
Wij gebruikten vooral uitgeholde suikerbieten met waxinelichtje erin (zoals de pompoenen op halloween) die we bij de boer haalden of gewoon van het land pakten waar ze net in grote stapels lagen (te drogen?). Sommigen hadden wel gekochte lampions, maar de suikerbieten leken veel stoerder en je kon er zelf een gezichtje in maken. Vervolgens in optocht door het dorp, en aan het eind van de tocht kreeg je een zakje snoep of wel meer, als je zo slim was om steeds in een andere rij te gaan staan.
Daarna werden de suikerbieten op een grote brandstapel gegooid om de avond af te sluiten. Ik vond dat altijd vreselijk zielig voor mijn suikerbiet die er met uitgehold gezichtje zo lief uitzag en ik nam hem dus gewoon weer mee naar huis totdat mijn vader 'm uiteindelijk weggooide omdat het niet meer zo fris uitzag en rook.
Ik kan me niet herinneren dat we St.Maartenliedjes zongen.
Tuurlijk is dit als rechtgeaarde NH-er jeugdsentiment voor mij. Jammer dat wij uit de route wonen. Kinderen moeten naar het schoolplein lopen om bij ons huis te komen. Er komen hooguit 5 kindertjes aan de deur. Persoonlijk heb ik een hekel aan die mensen die de deur niet opendoen. Wat geeft dat nu, 1 x per jaar een snoepje weggeven.
Ook ik had het stukje van Inge kunnen schrijven. Feest der herkenning.
Onbekend in Rotterdam in de jaren zeventig.
Sint Maarten was bij ons geen lampionen optocht langs de deuren, nee het was veel énger. Op 11 november was of mijn buurmeisje bij ons, of ik bij haar en werd er rond 7 uur 's avonds aan de deur gebeld en hard geklopt. Ik durfde de deur niet open te doen dat deed mijn moeder (of de buurvrouw) dan altijd, en wij bleven met kloppend hart in de kamer zitten….dan ineens zwaaide de kamerdeur open en zagen we dan een gehandschoende hand tevoorschijn komen die door heel de kamer pepernoten strooide. Dat was dus voor ons Sint Maarten, er werd verteld dat het een zwarte piet was die voorop gestuurd was door Sinterklaas.
Het een sport om zo snel mogelijk heel veel pepernoten van de grond te graaien (we hadden geen katten of honden).
Later bleek dus dat het iedere jaar haar vader (de buurman) was die strooide, tot we een jaar of 10 waren toen stopte het met de adrenaline shotjes voor haar en mij.
Ik heb er overigens geen jeugdtrauma aan overgehouden want die pepernoten maakten alles goed.
ja nou ! ik had ook een uitgeholde suikerbiet met een waxinelichtje en dan langs de deuren leuren en bleren dat t een lieve lust was. veel mandarijen werden er uitgedeeld
soms wat kleingeld. tamme kastanjes ook wel eens gehad..rotzooi en ik vond een x medicijnen in mn AH tas ! ja echt waar van een 'echte' kindervriend kennelijk
heb er ook nog leuke herinneringen aan. kan me de lampionnen met echte kaarsjes nog herinneren. wat haalden we een hoop snoep op! ik en blij dat ik het heb mee mogen maken. Een van de leuke jeugdherinneringen aan A'dam Noord
Waar ik nu woon met mijn gezin kennen ze het hele Sint Maarten gebeuren niet, jammer…
Wat grappig! Ik woon in Zaandam! En bij de Zuiddijk gingen we pas lopen toen we eigenlijk al te oud waren…
Zelf heb ik veel met broers en zus gelopen. Maar de jongens waren idd onvermoeibaar! Die gingen nog heel lang door.
Het omkieperen op de tafel! Ja, wie weet dat nou niet. Wat heerlijk zeg. Alles uitzoeken. En als je je nu bedenkt dat haast iedereen verpakt snoep geeft, een stuk hygienischer toch geworden!
Zelfs mijn kinderen lopen niet meer, maar nu gaan we maar om de beurt de deur open doen. Genieten van al die smoeltjes!!!
Nog nooit gedaan dit, wordt ook niet hier in de buurt (west-brabant) gedaan naar mijn weten.
Nooit gedaan, ook nooit hier in de buurt iets van gemerkt.
Maar laat nou mijn dochter van 7 vanavond haar allereerste St. Maarten lopen! Meegevraagd met een vriendinnetje. Leuk!
Mijn man kende st Maarten wel, die kwam uit Groningen, en ik ken het van de tijd dat we in de zaanstreek woonden.
De liedjes ken ik via mijn kinderen .Die ook lampions maakten uit rode bietjes (dat was minder zwaar om te sjouwen en gaf mooi licht) Nu woon ik weer in een ander deel van Nederland waar st Maarten geen gewoonte isl.
Nee, bie ôns in Twente deed'n wie daor nie an….Maar toen ik in Noord Holland kwam wonen wél (even deze post onderbroken vanwege zingende kindertjes aan de deur) Eerst wist ik dus niet eens wat dat was, Sint Maarten, maar op de peuterzaal werd het gelukkig goed uit de doeken gedaan. Mijn zoons hebben er erg van genoten en als ze toevallig de 11e november bij opa en oma logeerden ( in Twente) ging oma- de schat- de middag ervoor bij de buren langs en liet daar dan snoep achter zodat de jongens toch konden lopen!!!!
Vanavond heb ik zo'n 16 groepjes kinderen aan de deur gehad.Erg gezellig………………..En morgen komt De Sint!!!!
Wat kan het leven toch mooi zijn……………………………..
Kan me niets herinneren van Sint-maarten,het enigste wat in me op komt bij 11-11 is dat de carnaval weer begint !! Wel hebben we een lampionnenoptocht als de kerststal geopend word bij ons in de buurt
Ik zag vandaag de log, maar toen was het kwartje nog niet gevallen. Pas 's avonds na het eten toen ik even buiten was en allemaal kinderen met lampionnen zag realiseerde ik me dat het Sint Maarten was, dus tevens de naamdag van Maarten, een goede vriend van me. Over naamdagen gesproken; zelf heet ik dus Frank en mijn naamdag is dan 4 oktober (Franciscus van Assisië).
nee, sintmaarten heb wie nie in twente moareh, ik ken nog wel foekepotterij uit Goor die op dezelfde manier ging, op Ramon zijn verjaardag houden onze buurtkinderen en hij halloween,dit jaar was ramon zwerver en heeft ook bergen snoep opgehaald, alleen de chocolade was wit uitgeslagen waarschijnlijk oud, dusse ik maar ff gesorteerd wat mij niet in dank werd afgenomen.
Ik heb andere associaties met 11 november maar die heb ik al in een andere log vermeld.
Totaal onbekend met dit fenomeen.tdat ik hier in Woensel West kwam wonen. Toenet kwamen ze weer langs een paar uur geleden we gingen de kleine net aanleggen maar wehoorden herrie en ik zag zwaailichten, dus luxaflex open en daar komt onder politiebegeleiding de jaarlijkse lampionnenoptocht aanhobbelen. Ik wost nooit waarom dat was. Ik dacht een paar jaar geleden nog:"D'r zal wel weer 1 of ander wijkcentrum zijn geopend waar we allemaal heel blij mee moeten zijn", ofzo.
Nee, St Maarten dus. Het was biij ons niet vroeger, dus ik heb wa snoepkes misgelopen….
bij mijn kinderen op de vrije school werd dit ook gedaan maar dan met uitgeholde knolletjes of pompoenen omdat het natuurmaterialen zijn
ik had er nog nooit van hethoord en dacht dat je snoepjes langs de deuren ging halen maar deze kinderen moesten langs een verkleed vcrouwtje met een grote tuin en kregen allemaal een appel
was toch ook wel heel erg leuk alleen wat ze zongen weet ik niet meer
ja, ik heb echt heel lang sint maarten gelopen, tot mijn 12e denk ik, en dan van half vijf tot acht uur om lekker veel snoep op te halen.We gingen meestal de grote flats langs, dat ging lekker snel, geen tuinpaadjes aflopen. We hadden een liedje op school geleerd , Sinter Maarten had een jas, maar hoe dat liedje verder ging weet ik niet meer.
Leuke foto trouwens.
Wie lopen hier aalmoal mit lichies
Doar is Sunte Meerten ja veur
En boven doar schienen de sterens
En wie zingen hier veur joen deur
De wind dij waait
De meulen draait
Rabimbel rabambel rabom
De hen dij koakelt
De hoan dij kraait
Rabimbel rabambel rabom
En dat is onvervalst gronings! Heerlijke en ook minder leuke herinneringen. Voor mijn looptijd gebruikten de kinderen een uitgemergelde suikerbiet (mangel) maar toen ik mocht lopen (tot 1969) een zelfgemaakte lampion. Ik was niet zo'n kei in handenarbeid, en mijn lampion was halverwege het dorp al stukgewaaid. Dus liep ik met het steeltje alleen en zong toch dapper mee, maar mijn medelopertjes vonden dat maar nep. Had ik maar een betere lampion moeten maken!
Wij kregen ontzettend veel kauwgomballen en kwartjes weet ik nog.
Heb niet eerder gereageerd omdat ik drie dagen op vakantie was in Dunedin, het uiterste zuiden van NZ. Geen St Maarten daar trouwens.
Vergeet nooit dat ik ,na altijd st.maarten in n-holland, op 11 nov. snoep wou kopen voor de buurtkinderen toen we in z-limburg woonden.De buren keken van het verhaal raar op!De christelijke scholen speelden wel het verhaal na,met St.Maarten die zijn cape doormidden scheurde.Maar wat is nu mooier dan lanfs de deuren en liedjes zingen, en dan nog een beloning krijgen.Ik zie hier wel alleen de "nette"liedjes staan, als iemand de deur niet open deed, zongen we altijd van SinteMaarten de deur zit vast,geef die kerel op zijn bast,geef die vrouw een dikke zoen,zal zij de deur wel open doen! Vonden we toen ook wel een spannend liedje, want als ze dan alsnog open deden,renden we heel snel weg.Wonen alweer jaren in de kop van N-Holland en kunnen de kinderen langs de deuren en de groten doen de deur open en delen uit.
Dat liedje hierboven kennen mijn kinderen trouwens niet, heb het ook nooit meer gehoord na mijn eigen st.maartentijd.Bovendien zouden ze dat dan bij heel veel deuren moeten doen, want je merkt echt dat het minder wordt!
Ik heb het Sint Maarten feest pas leren kennen toen we een paar jaar in Amsterdam-West woonden. Op een avond ging de bel, dus argeloos opengedaan, leuk liedje jongens, mooie lampion. Wat zeg je? Snoep? Ojee… Na vier keer open gedaan te hebben was het snoep op. Dus gordijnen dicht, bel uit en hopen dat de buren ons nog wel aardig zouden vinden… Inmiddels helemaal vertrouwd met dit feest. En extra leuk: ik loop nu zelf ook mee met dochter Noa. Zij heeft dit jaar voor de tweede keer meegelopen (ze is net 3 jaar geworden). Papa blijft thuis om snoep uit te delen en ik haal het met Noa op. Dit jaar ging het nog bijna niet door. We hadden die dag een crematie in de Achterhoek, van oma tante Miep (zoals Noa haar noemde). Gelukkig voor Noa waren we op tijd thuis om toch nog een kleine ronde met haar mooie zelfgemaakte lampion te lopen (met dank aan haar oppasmoeder Lilian, dank!).
Voor mijn neefje Jasper is Sint Maarten zelfs belangrijker dan het Sinterklaasfeest. Komt vast doordat je met Sint Maarten zoveel snoep in een keer kunt ophalen!
Ik vind 't elk jaar weer leuk als de kinderen aan de deur komen.
Ik ben nu bijna veertig en was Sint Maarten helemaal vergeten. Maar kennelijk kregen de buurkinderen dit jaar een bevlieging (gratis snoep?) en toen ik van mijn werk thuis kwam zag ik ze met lampion met fietslampje er in (geen brandgevaar). Ik zat vroeger op de Geert Groote school dus wij deden er ook aan. Maar dan met een lampion van koolraap. En wat je uit die koolraap sneed, moest je opeten ook. Zo'n lampion werd na een tijdje hardstikke zwaar en snoep kregen we ook al niet. Wel weet ik me de meeste liedjes nog te herinneren. Maar of de tekst ook ergens op sloeg? "Sinte Sinte Maarten
de koeien hebben staarten,
de meisjes hebben rokjes aan,
daar komt Sinte Maarten aan."
Mijn kinderen wonen in een anthroposofische instelling en daar wordt Sint Maarten altijd uitbundig versiert….Echte pompoenen uithollen met kaarsjes, of zelfgemaakte lampionnen, en een van de liedjes die daar altijd worden gezongen is deze:
Ik loop met mijn lantaarn
En mijn lantaren loopt met mij
Daarboven stralen de sterren
Beneden stralen wij
Mijn licht gaat uit, ik ga naar huis,
rabimmel rabammel rabom
Mijn licht gaat uit, ik ga naar huis,
rabimmel rabammel rabom.
Heel sfeervol, het verhaal wordt dan ook nagespeeld, met een echt paard met de heilige Martinus erop….Mooi, mooi…
Tegenwoordig zijn de Grote Lummels die langs de deuren gaan erg kortaf met een ook wel kort liedje: Groen Groen Grasje, Gooi Wat In Mijn Tasje, Dank U….
en dan weten ze niet hoe snel ze na het graaien van een snoepje weg moeten wezen om vervolgens snel de tas te gaan vullen….Nee, tegenwoordig gaat het om het hebberige, vroeger was alles veel leuker!!! Tegenwoordig is het ook leuk om snoep van de kleintjes te jatten. Dit is ook de laatste keer van mijn jongste dochter, die zit nu in groep 8 nu en die zit al te popelen om volgend jaar zelf snoep uit te delen bij de deur………Nee, zij vindt het heel leuk om nog een keer 
langs de deuren te gaan met haar vriendinnetjes….op een leuke manier 
Wat leuk al die verhalen over Sint Maarten. Ik woonde in Den Helder en daar gingen we langs de deur met een zelf gemaakte kijkdoos die verlicht werd door een zaklantaarn met een gekleurd papiertje ervoor. Achteraf denk je ,wat een vies gedoe dat uitzoeken van snoep, koek en koperen centen als je weer thuis was. Liefst op een krant anders werd het pluchen tafelkleed vies. Maar toen was het allemaal geweldig.
5 dagen geleden was het alweer zover…Sint Maarten feest, uiteraard weer zoals elk jaar weer volledig verknald hier door de harde wind en regen
Stukgewaaide lampions, uitgesneden pompoenen met waxinelichtjes die uiteraard niet bleven branden… Het Sint Maarten feest is qua sfeer toch een ietsiepietsie veranderd hoor! Er kwamen natuurlijk ook hele kleine kindjes aan de deur met mama en papa. Papa ging dan filmen, schattig he? Mama zingt dan het liedje op gelijke hoogte met zoonlief en die staat mij aan te staren van: Ojee, ze kijkt naar me…maar hij begon te stralen toen ik zei, goed gedaan hoor, pak maar een snoepje, mag je zelf uitzoeken, nou, en dan zag je hem helemaal stralen en dan rende hij hard weg, met papa en mama erachteraan naar de buurvrouw ennnnnnnn…de filmcamera!!!!! Uiteraard ook nog grote lummels na 8 uur in de avond nog, die komen nou alleen maar om zoveel mogelijk snoep te verzamelen, ze zien je niet eens staan en staan raar te kijken als je de snoep niet hebt die zij wel zouden willen hebben…….Ach, en toch is het anders dan vroeger, geef mij de 60-er jaren maar weer, veel gezelliger was het toen….maar dat is persoonlijk hoor! 
St Maarten was in ons dorp Baarlo Limburg een hele gebeurtenis, in de jaren ‘60. En niet alleen de zelfgemaakte lampionnetjes of uitgeholde groentes. Als eerste werd er voor de kerk iedereen verzameld om vervolgens begleid door de plaatselijke fanfare ST Maartens liedjes te zingen. Gezamelijk werd er richting troshoop getrokken die ontstoken zou worden. Bij deze troshoop werd het spel van St Maarten na gespeeld.
Het spel begon met de oude arme man die honger heeft en te weinig kleren tegen de kou. Smekend gaat hij iedereen af voor iets te eten en iets warm om te dragen.
Als volgende verschijnt St Maarten op zijn paard met een Romijns uiterlijk, hij rijd een paar rondjes om het vuur en praat met de arme man waarna hij hem brood toewerpt. De arme man begint dit onmiddelijk te verschransen als uitgehongerd waarna St Maarten nog een paar rondjes rijd en weer bij de arme man uitkomt en hem een stuk van zijn mantel geeft dat hij terplaatse met zijn zwaard afsnijd. Behoorlijk indrukwekkend als je nog klein bent. Waarna beide verdwijnen en iedereen wat in het vuur zit te staren. Hierna werd er dan ook een appel en iets zoets aan de kinderen uitgedeeld.
Oh jee, net als vorig jaar zal Sint Maarten weer niets worden op 11 november, het wordt weer herfstweer…..jammer……dan maar snel langs de deuren rennen zonder lampion, zingen en het snoep snel meegraaien bij de deuren en dan snel weer naar huis naar de warme kachel…….ook lekker trouwens met een warme beker chocolademelk!
Ik zorg er altijd voor met Sint Maarten niet thuis te zijn…heb een hekel aan dat gejengel