De Kruidenier
Link naar dit artikel Op dinsdag 10 januari 2006 geschreven door Lia
Mijn vader was een kruidenier. In de jaren zestig hadden mijn ouders een klein winkeltje met een toonbank, een rij stopflessen vol met allerlei soorten snoepjes, vierkante blikken met een venster waarin de koekjes bewaard werden.
Een weegschaal met een soort van houdertje erin om de puntzakjes in te kunnen zetten tijdens het wegen (het is iets meer, mag dat??), en natuurlijk de grote Van Nelle voorraadblikken. Uren zat ik als klein meisje op de grond achter de toonbank te luisteren naar de gesprekken tussen mijn vader en de klanten, zo’n winkel was namelijk ook een sociaal buurtgebeuren.
Tussendoor bracht mijn vader dan ook nog de bestellingen rond op zijn grote transportfiets met mand voorop, waarin wij kleintjes ook wel eens naar school vervoerd werden.
Veel klanten hadden een opschrijfboekje in de winkel, daar werden dan de dagelijkse uitgaven ingeschreven, het totaalbedrag werd dan in één keer afgerekend, aan het eind van de week of zo. Soms moest mijn vader dan wel leuren om zijn centen.
Verder herinner ik mij nog de verkoop van gas- en-lichtpenningen en dat je voor een paar centen een zakje koekkruimels kon kopen.
Zijn er nog mensen hier die zich “de kruidenier” herinneren?
58 reacties op “De Kruidenier”
Laat een reactie achter
Jaaaaa, bij ons op de hoek zat zo'n klein winkeltje. Niet echt van het snoepafwegen, maar een soort supermarkt, maar dan in het heeeeel klein. Met 1 kassa en mevrouw erachter. Op hele drukke dag en hadden ze een meisje aan het werk. Ze verkochten de dagelijkse dingen en ik heb er m'n eerste boodschapje in m'n eentje gedaan. (Een pakje Cabbalero herinner ik me nog, dat kon je toen als 6 jarige nog kopen…)
Die mensen heetten Kastelein en ik wist niet anders dan dat zo'n winkeltje een kastelein heete. Nu weet ik dat dat iets heel anders is.
De kruidenier met de puntzakjes kan ik me niet herinneren. In ons huis zat vroeger wel een kruidenierswinkel. In de jaren zestig heeft mijn vader zelf de toonbank er uitgebroken (zonde !) en mijn moeder gebruikte de schappen als kledingkast.
Wel zat er bij ons een klein winkeltje die ook met een boekje werkte. Mijn moeder schreef daar in wat ze nodig had en dat boekje werd opgehaald en later samen met de boodschappen gebracht. In de winkel zelf was er ook maar 1 kassa en een 'beperkte' keus aan kruidenierswaren.
Ook hadden we een 'warme bakker' aan huis. Door de week werden de broden aan de voordeur gehangen en op zaterdag kwam de bakker om ongeveer 12 uur langs. Lekker vers gebakken brood, krentenbrood of roggebrood. Als ik er aan terug denk dan ruik ik de geur van het brood nog.
Van der Woude heette het kruideniersechtpaar bij ons in het gehucht. Jan en Jantiene, ik zie haar nog staan rookvlees af te "schuiven" en inderdaad ruik ik het nu weer. Je kon er altijd lekker snoepjes en kauwgom kopen op weg naar school, een kwartje ging nogal ver in 1966. Toen in het naburige Wildervank een grote (voor die tijd dan) supermarkt opende, was het met de kruideniers gauw gedaan. Jan ging later in die winkel werken als chef, dat was voor hem minder erg want alle oude klanten zag hij toch nog. Natuurlijk was het wel een beetje zeer dat ze hun eigen winkeltje op moesten geven…dat begrijp ik best.
Bakker Klaas Zijlema kwam aan de deur met zijn stalen mand en losse broden, die ik hier ook nog ruik… De deur ging dan zo wijd als hij die opengooide, dat de grendel er eens mee uitvloog. In de jaren '70 werd alles gemoderniseerd en kwamen de man van de SRV hiep hoeree en bakker Zijlema met grote bussen aan de deur. Bestaat de SRV trouwens nog?
Nog even iets over die kruideniers. Als vijfjarige, er lag sneeuw en het was 31 december, moest ik van mijn moeder bij Van der Woude azijn halen; ze belde eerst de winkel op dat ik in aantocht was (20 minuten lopen langs het kanaal en zwemmen kon ik niet) en wat ik moest halen. In de winkel aangekomen vroeg Jantiene mij vrolijk: Most azien hebben, mien wicht? Maar dat was niet het woord dat mijn moeder me had verteld. Zij had een ander gronings woord gebruikt, nl. edik, en ik was ervan overtuigd dat ik met het verkeerde product thuis zou komen. Jantiene moest moeder nog bellen om uit te vinden, dat ik inderdaad "azien" moest hebben en voor mij was het raar dat er verschillende woorden voor zoiets zuurs bestonden. Wat hebben ze er later thuis nog lang om gelachen, maar ik vond het maar niks. Ik dacht dat ze me voor de gek hielden.
Ja de SRV bestaat nog steeds. Zal niet meer zo heten maar zie nog wel van die wagens rijden en kocht er onlangs nog iets in.
Bij ons om de hoek zat op hat Zaanhof mijnheer Mante met zijn kruidenierswinkeltje. Ook hij verkocht het door jou genoemde assortiment en da gas en elektramuntjes.
Als mijn moeder niet op tijd muntes had gehaald (vaak geen geld) en het muntje was 's avonds of in het weekend op, dan kon je bij mijnheer Mantel "achterom".
Het winkeltje van mijnheer Mantel was inderdad de plaats waar de nieuwtjes en roddels werden besproken.
Het waren mooie tijden en dat waren het.
Bij ons op Zuid in de wijk zat Piet Mosterd (weet niet of ie echt zo heette). Je werd als kind gewoon, tussen het spelen door, naar de kruidenier gestuurd voor 1 boodschap. Met de hele club naar de kruidenier en daarna weer verder spelen. Daarnaast zat het bakkertje (met die snoeptrommels) en de groenteboer. Dat soort winkeltjes mis ik soms nog wel, maar ja, ze zijn niet meer rendabel te krijgen.
Aan het eind vd straat aan de overkant Berkhout, een kruidenier die zijn winkeltje(een verbouwd woonhuis) had omgebouwd naar "supermarkt". Deur door, rechtsaf langs de schappen, achterin(plm 8 meter verder) de vers gesneden kaas en vleeswaren, linksom langs de schappen naar de kassa en je had de hele supermarkt gehad. Maar wel zelfstandig. Niks Spar of Ah of c1000 of welke keten dan ook. Het hele gezin werkte in de winkel en kon elke klant bij naam. Ze woonden naast de winkel.Had je 's avond nog wat nodig kon je aanbellen en werd het achterom uit de winkel voor je gehaald en in het boekje geschreven. Dat boekje was voor ouders wel handig want zo konden ze elk moment een koter om een boodschap sturen, geld hoefde immers niet mee. 2 straaten verderop was de melkwinkel van Klein. Deze was niet meer rendabel en werd dan ook opgedoekt en de melkman kwam met zo'n rijdende SRV-winkel langs de deuren. Mijn ouders wisten hun klandizie handig te verdelen tussen beiden grutters. We stonden altijd in 2 boekjes. Helaas hebben wij dit soort winkeliers niet meer in de buurt.
Is er bij jullie in de buurt zo'n winkelier: houd hem hoog in ere.
In Heemstede had je wel een "gemengde"winkel, hij was kaas-en melkboer en verkocht ook kruidenierswaren. In Haarlem heb je 'onder"VD nog steeds een van de mooiste winkeltjes van Nederland: van der Pigge. Ze verkopen er allerhande losse kruiden, drop e.d. Het is nog steeds in de originele staat en van vader op zoon overgegaan. Ze lopen er nog in de bruinige stofjassen en hebben alle tijd voor de mensen. Het ruikt er altijd verrukkuluk.
Wij lieten veel thuisbezorgen, tot de laatste SRV wagen toe. Leuke gozer die stopte na zijn vijfde overval.
Schaper of Schaaper in Vlaardingen. Bezorgde onze kruidenierswaren tot in 1969.
Zoals al eerder beschreven had ik liever gezien dat mijn moeder naar De Gruijter was gegaan.
In mijn kleutertijd ging mijn moeder voor de 'grote' boodschappen naar de Spar en voor de vergeten dingetjes naar de Vivo. De Vivo was echt een heel klein buurtwinkeltje, waar je aan de toonbank nog echt geholpen werd. Niks geen lopende band waar producten op moesten. Bij de Vivo had mijn moeder ook zo'n boekje, eens per maand betaalde ze de rekening. Maar dat wist ik niet. Ik dacht gewoon dat je daar gratis en voor niks boodschappen kon doen. Dus liep ik op gezette tijden met een buurjongetje naar binnen om wat snoep uit de rekken te halen. Dit ging een paar keer goed, tot de mevrouw van de Vivo mij die keer heel boos een draai om mijn oren gaf: ej mag nie stelen. Ik wist niet eens wat stelen was. Huilend heb ik het verhaal aan mijn moeder verteld, die me daarna uitlegde van het boekje. Daar ging mijn illusie van gratis snoep!
Als kind haatte ik De Gruyter en Albert Heyn plus de mensen die daar hun boodschappen deden, en ik weigerde bij een vriendinnetje de pindakaas, want die kwam van de Albert Heyn.
De filiaalhouder van de Albert Heyn in onze straat heette trouwens Gal en dat vond ik wel een goeie naam. Overigens waren mijn ouders zelf helemaal niet zo fel. Ikzelf ben het gelukkig laterallemaal wat genuanceerder gaan zien. Ook het winkeltje van mijn vader, in de jaren zeventig nog getransformeerd naar een kleine zelfbediening, heeft het af moeten leggen tegen de supermarktopkomst in die tijd. Maar ja, de wereld verandert nu eenmaal voortdurend, en dat is goed. Ook ik doe nu mijn boodschappen bij C1000 en soms bij de Lidl. En bij mijn moeder zou nu zomaar een pot pindakaas van Albert Heyn in de kast kunnen staan…
Bij m'n oma op de hoek zat het piepkleine kruideniertje van Beppie, een vrouwtje met een bochel. De hele vogelbuurt kocht bij haar en daar heb ik ook m'n eerste boodschappen gedaan. "ga maar even naar Beppie…" zei oma dan
Nu is 't weer een woonhuis waaraan je nog kan zien waar de winkeldeur heeft gezeten, die is namelijk dichtgemetselt.
Aan het eind van de straat, beide hoekhuizen, was een kruidenier en een groentenboer. De kruidenierswinkel had echt nog een lange toonbank, waar je om de beurt werd geholpen. Vleeswaren en kaas werden ter plekke voor je afgesneden. Achterin stond het snoep opgesteld. Vanaf 5 cent kon je je vermaken. Ze verkochten ook van die bananenschuimpjes, daar stond boven geschreven: "1 zak schuimpjes" Maar die 1 leek erg veel op een I, dus die schuimpjes heten bij ons tot op de dag van vandaag Izakschuimpjes!!! Als mijn moeder op zaterdag de grote boodschappen ging halen (waarom op die drukke zaterdag, vroeg ik me later af, ze was immers de hele week thuis) dan moest ze soms wel 50 gulden betalen…wat waren de boodschappen toen ook al duur….;)
De groenteboer aan de andere kant verkocht ook snoep, dus als kind kwam ik daar ook vaak. Ijsjes verkocht hij ook, Ola ijsjes, en van die goedkope dubbele lollies. 10 cent voor een dubbele en 5 cent voor een enkele. 1 keer zuigen en je had de limonade er al uit… De groenteboer was zeer opdringerig. "de bananen zijn in de aanbieding hoor, kijk eens wat een mooie sa ik heb, echt niets meer vergeten?" etc etc.
Ze zijn beide al jaren weg….de panden bestaan nog wel…een Turks reisbureau en een Islamitische slagerij zitten er nu in. Ach, eigenlijk gaat alles zich weer herhalen….
Als klein kind ging ik altijd met mijn moeder naar het VIVO winkeltje van kruidenier Burgering. Dit winkeltje was al wat moderner als de kruidenier uit het verhaal van Lia. Was nog wel een toonbank.
Als mijn moeder veel boodschappen had dan werd dat thuis bezorgd. Openstaande rekeningen werden door de kruidenier bij gehouden in een schriftje, 1x per week betaalde mijn moeder dan.
Ik herinner mij dat mijn moeder weleens een bonbonsje en ik een snoepje kregen van de kruideniersvrouw als we iets gekocht hadden. Net zoiets als hét plakje worst bij de slager. Lekker!
Ik herinner me de kruidenier ook nog heel goed, mijn zus heeft er een aantal jaren gewerkt. We lieten 1x in de week onze boodschappen thuis bezorgen, die kwamen dan op donderdagavond (vergeet ik om één of andere reden nooit meer!) en altijd tijdens het eten.
Toen de SRV kwam was ik er altijd als de kippen bij om de 'boodschappen' bij hem te halen. Want dan kocht ik ook stiekum wat lekkers erbij van 10 cent. Niet omdat het zo'n leuke vent was, want het was de grootste kwal die er bestond! Dan vroeg ik of hij negerzoenen had, zei hij: nee, wel blanke zoenen. Dan sta je wel te griezelen als meisje van 14!
Nou en of ik me dat herinner. Als kleuter kwam ik elke dag langs de kruidenier alwaar ik lekkere dingen kocht als cacaoboter of chocoladevlokken. Ik liet mijn aankopen altijd keurig opschrijven tot ik op een dag niks meekreeg. Mijn moeder had er een stokje voor gestoken. Ter compensatie mocht ik wat boodschappen voor haar kopen. Kaas bijvoorbeeld, onderweg naar huis beet ik er kleine hapjes uit. Ik was een hongerige kleuter tussen de middag;-)
Dag Lia,
Een herkenbaar verhaal uit mijn jeugd.Toch kan ik jou verhaal ook nu nog naar het heden voeren.In mijn straat staat nog exact zo een buurtwinkeltje.Het wordt gerund door Annie,en twee keer per week koop ik daar mijn sigaren.Annie schrijft alles,ook de door mij vergeten boodschappen vanuit de supermarkt op in haar boekje.Alles ziet er nog zo uit als vroeger.een granieten toonbank.Een vleessnijmachine die ze niet meer gebruikt.Vulvakken voor de suiker,waar nu pakken in staan en bier dat ik zelf uit haar kelder moet halen,want zo jong is zij niet meer.Ook de jeugd komt dagelijks bij haar losse snoep kopen.Als ik bij Annie kom ben ik er niet zo maar weg.Uitvoerig word ik geinformeerd over de laatste ontwikkelingen in onze straat en dat gaat sneller dan het wekelijks dorpsblad in Geldrop.Ik blijf het winkeltje een juweeltje vinden tussen AH,C 1000,Super de Boer en al die anderen.Maar de eerlijkheid gebied,ook ik moet de kleintjes letten.Letterlijk en figuurlijk.
och ja wat grappig…ben geboren en getogen in Kampen en daar was ook een heel klein 'melkboertje' zoals wij dat altijd noemden..een piepklein winkeltje met vollop keus!..werkelijk alles was er te koop…als kind was het daar een snoepparadijs want keuze genoeg (spekblokken,dropmatten,dropveters,kabeldrop,belgakauwgom,etc)
Leuk detail..jaaaaarenlater kreeg ik verkering met de kleindochter van 'het melkboertje'..;-)..is niks geworden (om verdere vragen te vorkomen..;-))
Nee dit kan ik me niet herinneren.
Wel de SRV wagen, de bakker en de melkboer die aan de deur kwamen.
Ik geloof dat we bij ons thuis in m´n prilste kinderjaren naar de Etos gingen(was toch van de Etospunten in een boekje plakken).
Ook bij ons zat de kruidenier aan het einde van de straat. We konden daar los snoep kopen (ze hadden daar ook zo'n kauwgomballen automaat aan de muur hangen) maar ook de specerijen natuurlijk, net als Rick67 vertelde werd ik regelmatig om 1 boodschap naar de kruidenier gestuurd.
Ik herinner me dat ik een keer toen het gesneeuwd had samen met mijn buurmeisje om een zak zout moest. We wisten dat zout helpt om het minder glad te maken, dus je begrijpt eer we weer thuis waren was de zak bijna leeg, moeder boos, en op sneeuw hielp dat zout niet echt kwamen we achter.
Jawel ik heb zelfs mijn eerste zaterdag baantje bij ze gehad het waren meneer Jo en meneer Theun toen ze voor het eerst overgingen op zelfbediening mocht ik op zaterdag mijn zakgeld daar verdienen. 's morgens mocht ik suiker, meel, bonbons enz. afwegen en inpakken en 's middags de winkel schoon maken en als ik naar huis ging kreeg ik altijd wat lekkers mee voor thuis.
P.s. ik was 12 jaar.
Ik heb hetzelfde als Hasi1962: Ik weet het niet meer, en inderdaad kwamen bij ons (in Eindhoven) ook de bakker, de melkboer, de ijscoman, enz. door de straat en aan de deur. Dat weet ik nog wel goed. En de Etos ook, daar fietste ik wel 's heen. Snoep halen (schuimblokken, zoethout, dropveters met een gekleurd "kraaltje" in het midden, spekkies) in een snoepwinkeltje deed ik weer wel, maar of dat winkeltje ook kruidenier was weet ik niet meer.
Bij ons in de wijk was een klein rijtje winkels wat door de wijkbewoners "de hoek" werd genoemd. 'Ach ga jij even naar "de hoek" om….' Er zat een kruidenier zo één als hierboven wordt beschreven Ardi genaamd (niet te verwarren met Aldi), een drogisterij, een groenteman, een bakker, een sigarenman en een slagerij. Ardi was vanwege de concurrentie van de grote supermarkten het eerst weg. Delaatste keer dat ik er was zag het er zo uit: naaimachinewinke(?), uitzenbureau, groenteman (dezelfde nog(!)), zonnebakstudio, sigarenman (andere) en een islamitische slager die er om voor mij onduidelijke redenen ook waspoeder verkocht.
Bij dit verhaal moet ik denken aan de buurtsuper van André van Duin.
In het buurtje waar ik vroeger woonde was ook zo'n buurtsuper, een echt familiebedrijfje en sommige produkten zoals koekjes en zo waren vaak net tegen de datum aan. Jammer dat zo'n gezellig bedrijfje waar iedereen elkaar kende doodgeconcureerd werd door grote supermarktketens.
Denekamp had Knippers "kook'nbakker", tegenover de RK jongensschool aan de Ootmarsumsestraat. Een Sparwinkel met een bakkerij ernaast, waar "opa Knippers" nog op de ouderwetse manier brood bakte (grote bossen hout naast het huis).
Eenmaal per twee of drie weken met het boekje naar de winkel om af te rekenen en dan een zak koekjes krijgen.
De kruidenier zoals jij omschrijft, weet ik eigenlijk nog maar heel vaag iets van.
Wel weet ik de verhalen van mijn oma over mijn overgrootmoeder, die ik nooit heb gekend. Zij woonde vroeger in de Zaanstreek. Kwam een neef van haar aan de deur met een grote mand met kaas, boter e.d. Of zij (mijn overgrootmoeder) van hem wilde kopen, want hij was een eigen zaakje begonnen. Zijn eerste klanten zocht hij in zijn familie en hij……………………….hij heette Albert Heijn………
…(¯`v'¯)KARIN(¯`v'¯)…
@Paul60:wat een toeval hé Paul, same place, same time
kan me het ook nog herinneren, de kruidenier, groenteboer en slager zaten allemaal vlak bij elkaar, makkelijk boodschappen doen.
en inderdaad het opschrijven van de boodschappen.
het had wel wat t.o.v. de supermarkten.
en zo erg lang geleden is het eigenlijk niet eens..
( ik ben van 61)
bij oma zat henk pit een manneke met een hoog oud-wijf gehalte hij runde zijn bedrijf in een omgebouwd garagepandje, in goor zat ook een vivo weet ik nog, pal tegenover de school die van de week in hart van nederland was (mijn oude school dus).
nu zat in lonneker ook nog een kruidenier die is een jaar of drie geleden failliet gegaan, vorige week is het heropend en wordt nu gerund door gehandicapten , ga er zeker een paar keer per week wat kopen, ook al woon ik bij een winkelcentrum compleet met twee supermarkten.
ach, hoe een kruidenier en bv een apotheek er vroeger uitzagen….heerlijk. metdie gezichtsbepalende weegschaal op de toonbank natuurlijk, en al die flesjes en potjes….Echt de Kruidenier zoals t wordt beschreven door Lia kan ik me volgens mij niet herinneren (hadden we die wel in Eindhoven hahaha, omdat Hasi1962 Paul60 ook allebei niet de verder komen dan de ETOS. De ETOS weet ik nog goed overigens. Maar ik denk zelf nu terug aan die kleine winkeltjes, meestal snoepwinkeltjes. Wij hadden in onze buurt Lievendaal 'Klaartje'. Een zigeunerheks in eeuwig keukenschort die snoep verkocht. (zie oude logs over BELGA's etc).
En op t Gelderlandplein was een winkeltje Swart heette dat geloof ik, daar kocht ik mn eerste vuurwerk (waarna ik achteruit lipe tegen een lantaarnpaal, zie ergens vorige log). Die kleine winkeltjes, helemaal volgepropt met vanalles….Heel erg leuk. Vaak dankbaar doelwit om te overvallen, erg sneu. Is eigenlijk helemaal weg. Ik vind in t buitenland die kleine souvenirsshopjes ook nog steeds heel gezellig; waarschijnlijk omdat die miniwinkeltjes nog dat ouwe sfeertje hebben van die kleine buurtwinkeltjes….
Hee Steven en Paul, heb net ons mam opgebeld en het eerste wat ze zei was de Etos haha.Nee mam die niet, kleine buurtwinkeltjes. O, die waren er zat volgens mijn moeder, maar die wist niet meer waar.Ze zou vanmiddag eens gaan nadenken, ben benieuwd hoor.
hahaha typisch hoor!
ik weet dat er op de Hoogstraat een bekende kruidenier zat, maar dat weet ik alleen omdat oud-Eindhoven mijn hobby is en ik erg veel fotoboeken heb van Eindhoven TOEN, vanaf pakweg 1890.
Dat pand staat er overigens nog.
ik rook sinds 2002 niet meer, maar ook die kleine sigarenwinkeltjes, waar de papa vroeger zn Lottoformuliertjes kocht, heeft ook nog zo'n ouderwetsch sfeertje. wij hadden Coen Dillen, oud PSV'er op de Frederiklaan met zn sigarenwinkeltje. Oud-voetballers begonnen trouwens vaak een sigarenwinkeltje, typisch!
Ik heb zulke winkeltjes nog wel gekend. Mijn opa was melkboer en ging met zijn kar de straten rond, mijn opa stond in de winkel. Schuin aan de overkant was zo'n kruidenierswinkel als jij beschrijft: Wermeskerken. Om de hoek zat een klein bakkerswinkeltje en er was ook een klein sigarenwinkeltje in de straat.
De groenteman kwam langs met paard en wagen. Als kind vond ik het al wat ouderwets, mijn moeder ging altijd naar de Spar.
Wat jammer eigenlijk dat de meeste kleine winkeltjes die in woonpanden zaten, veelal uit het straatbeeld zijn verdwenen. Ze gaven een buurt zoveel gezelligheid.
Bij ons in de straat zat ook z'on klein winkeltje, gerund door één gezin, in een hoekpand. Het was de Végé.
Vaak werden we daar onder het spelen even naar toe gestuurd voor een boodschap. Dat begon al op jonge leeftijd. Zo moest ik eens voor mijn moeder "MAAN"-verband(?) halen toen ik een jaar of vijf was. De hele weg naar de winkel springend van de ene stoeptegel naar de ander, zonder met je schoen het randje tussen de tegels te raken en daarbij in mijzelf zeggend "maanverband…maanverband…maanverband". En bij de winkel aangekomen blij als een kind aan de toonbank roepen IK MOET MAANVERBAND HEBBEN…hahahaha. Ik had dus geen idee wat het was.
Bij deze winkel ook de bekende losse verkoop van snoepjes, lollies, Ufo's , snoeppapier(lijkt op hostie) trekdrop, wit op zwart (of zwart-wit) zakjes met daarop dobbelsteentjes enz… De magische kracht die uitging van een dubbeltje waar je snoep voor mocht uitzoeken, zal ik nooit meer vergeten.
Mijn broertje (toen 3 jaar) kreeg eens van mijn opa een dubbeltje voor snoep….hij keek er naar en zei toen…ach opa doe maar een kratje (kwartje dus, hij was nog niet aan het bier). Daar moeten we nu nog wel eens om lachen …..doe maar een kratje.
Wij hadden vroeger ook altijd een bakker aan huis…heel makkelijk in een gezin met vijf kinderen.
Herinner me dat vaak niemand de voordeur open wilde doen uit luiheid. En als er dan toch iemand naar de voordeur ging en het was de bakker, dan waren we vaak te lui om te kijken of er nog brood in de kelder lag. Meestel bestelden we dan zomaar twee of drie broden….die we vervolgens in de kelder op de plank smeten. Soms lagen daar nog enkele broden en gooiden we het nieuwe brood er zo bovenop. Echt te erg, dat wij toen zo waren. We moeten er nu tijdens verjaardagen nog wel eens stiekem om lachen….vooral omdat we er pas later achter kwamen dat niemand eigenlijk even de moeite nam om te kijken of we nog brood nodig hadden. je bestelde gauw iets en dan was je er mooi vanaf.
Die Bakker heeft goede zaken gedaan bij ons thuis
Wij hadden vroeger een kruideniertje op het dorp. Maar ook een Vivo in een naburig dorp. Die kwam elke week het boekje brengen en halen. Daarin stond dan de bestelling die de donderdag erop werd afgeleverd in een doos. Ik weet niet of veel mensen daar gebruik van maakten. Maar de vivo-mijnheer, Dirk de Boer heette hij geloof ik, was bevriend met mijn vader, dus wij kochten er sowieso (en het was goedkoper dan op het dorp). Nu is er in het hele dorp nog maar 1 winkeltje te vinden (de stationswinkel die wat meer dan gebruikelijk verkoopt), maar de kruidenier, slager, bakker, melkboer, drogist, huishoudzaak, fourniturenwinkel en electrazaak die er vroeger waren zijn allemaal verdwenen, evenals de bank en het postkantoor. Ik moet daar nog steeds aan wennen als ik er weer eens ben.
Sandra67:
haha schitterend! Ochwa lief, dat Maan-verband. Hoe schattig onschuldig schattig! en mettie broden….hahaha, heel herkenbaar, die luiheid! Wij hadden ook een bakker aan huis in zn volkswagenbusje met zon rechtopstaan reclamebordje op t dak.
Ik had altijd zo'n medelijden met die vent. Ons mam ging 'm te duur vinden dus elke keer kwam die meneer (vrolijk fluitend) t paadje op vd voortuin en dan ons mam heel bot voor t keukenraam (dat aan de voorkant zat) NEE schudden. Vond ik zooo zielig voor die immer fluitende meneer in dat groene overall met zn stug-leren geldtasje. Later kwam ie niet meer….hij was dood. Altijd t gevoel gehad dat mijn moeder daar een beetje schuld aan was…
@ Steven, hahaha…..arme man. By the way….onze bakker is dus WEL heel erg oud geworden!
@Steven1970
Agossie, wat een treurige geschiedenis…. Aan de kleur van zijn kleding te horen was deze meneer van Vermaat Bakkerijen, kan dat?
Bij ons in de buurt was een kruidenier, maar niet zo nostalgisch als wat jij bedoelt. Wat ik me wel herinner, is dat we als kind soms een dubbeltje hadden en dan naar de winkel gingen en vroegen: "mag ik iets uit de doos?" Dan kwam er onder de toonbank een doos met snoep vandaan, waaruit gekozen kon worden, zoals kauwgom, dropsleutels, lollies, noem maar op. Soms kon je zelfs meerdere dingen uitkiezen, omdat er toen zelfs nog snoep van 2 of 5 cent bestond. Het lijkt nog zo kort geleden voor mezelf, maar het moet toch al echt zo'n 30 à 35 jaar geleden zijn;-))
ludmilla: al sla je me dood! twas gewoon de Bakker, kep echt geen idee voor welke Bakker hij werkte hehehe! Gewoon de bakker! ;o)
een keer in de week kwam kruidenier schaper(zie reak. erres)met de boodschappen en rekening maar vooral met het"snoepje van de week"in een geel zakje.erin niet allen snoep maar iets wat nu in een surprise ei zit.heb veel bewaard maar geen zakje
Bij ons in de stad, in het oudste straatje, is nog een kruidenier die een winkelinrichting uit plm.1920 heeft. Ben er nog steeds niet achter of het nu liefhebberij is of broodwinning. Ben je eens in Alkmaar loop dan door het Fnidsen en t.o de groenteboer vind je hem.
Toen wij eind jaren zestig in Spijkenisse gingen wonen, was er niet eens een winkelcentrum. Daarvoor moest je naar een andere wijk lopen, waar een noodwinkelcentrum was ingericht.
Ik weet nog wel dat bij mijn ene oma een kruidenier zat, van de Stelt, die van alles en nog wat verkocht. En bij mijn andere oma, waar ik heel vaak kwam, zat een melkboer op de hoek van de Dorpsweg in Rotterdam. Ik dacht dat die Aart van Gelder heette. Naast de melk en de karnemelkse pap, verkocht die ook snoep en ik weet nog van die dropstengels met van die rode draadjes die je er zo grappig af kon pulleken.
Als ik er aan denk, dan ruik ik die winkel nog. Als ik door die buurt rijd, bekruipt me toch steeds weer een melancholisch gevoel, heerlijk….
Bij ons in de straat te Dokkum hadden we een buurtwinkeltje waar de meeste rekeningen werden betaald op vrijdagmiddag, als Pa thuis was met zijn loonzakje.
Er werd daar altijd gezegd ; schrijf het maar even op!!, en dan werd er dus niet betaald.
Wij dachten toen dat er dus ook daadwerkelijk niet betaald geworden hoefde, en bestelden de ene na de andere ''dubbele ijslollie'' en zeiden dan ook maar ''schrijf het maar even op''!!
Totdat moeders de rekening ging betalen op vrijdag. Zohéé wat hebben we een pak op ons sodemieter gehad.Die dubbele ijslollies kosten daar toen 50 cent en we hadden met ons beiden voor zo,n 14 gulden aan die dingen opgesnoept.
sentiment sentiment, dat is wat ik voel als ik deze
berichtjes lees.
Vroeger zat er bij ons in de straat een winkeltje die was
gevestigd in een heel klein stenen schuurtje.
Ik spreek over de jaren 1952-1955, ik moest dan wel eens
stroop halen, en kreeg dan een potje mee dat gevult
werd uit een houten vaatje.
Zoiets vergeet je niet schijnbaar..
In 1972 nog kauwgomballen uit de grote fles bij de winkel van Weduwe Hazenberg voor 1 cent gekocht.
Later lieten we haar snoep zoeken wat niet in de vitrine lag , zij naar achteren en wij staken dan een handvol van wat we ook maar konden grijpen in de zak.
Ettertjes waren we, nu nog trouwens, haha
Bij ons in de straat in Amsterdam hadden we een kruidenierswinkeltje dat heette Vana, kan iemand zich die nog herinneren was een soort cooperatieve keten ik denk dat het een voorloper van de spar cq vivo was.
Het was gedeeltelijk zelfbediening en bediening. Inderdaad kon je alles laten opschrijven in die speciale kruideniersboekjes
Overigens heriineren jullie nog die kauwgom die bazooka heette?
@jongeopa: Bazooka's, jazeker en er is ook een log over geschreven op de voorganger van deze log klik maar eens hier
Bij ons in de buurt had vroeger ook al die gezellige winkeltjes. Ook was er een soort winkel van sinkel. Je kon er koffie en thee kopen maar tevens een paar sokken of een scheerkwast. De al eerder hier op de log genoemde gaspenningen waren bij hem ook te koop. Op een gegeven ogenblijk kwamen er achter dat de eigenaar i.p.v. Bakenmans eigenlijk Klootwijk heette. Hij had in verband met de nodige flauwe opmerkingen over zijn naam de zaak bij overname gewoon op de oude naam van de vorige eigenaar laten voortgaan. Maar nu wij zijn echte naam wisten werd ie natuurlijk door ons kinderen af en toe nagejouwd. Net na zo'n pesterij onzerzijds werd ik door mijn moeder naar zijn winkel gestuurd om gaspenningen halen. Zenuwachtig stond ik op mijn beurt te wachten aangezien Bakemans mij vanachter de toonbank al vuil stond op te nemen. Toen ik aan de beurt was zei ik mijn kwartjes neerlegend trillend van de zenuwen en absoluut niet expres: "Alstublieft twee klootpeningen mijnheer Gaswijk " . Hij heeft me tot op de hoek van de straat nagezeten.
Bij mijn oma was zo’n buurtwinkeltje, waar er een ouder echtpaar de boel runde. Ik mocht er wel eens een brood kopen, of melk en dan liep ik of alleen er naar toe, of met mijn oma en dan mocht ik vaak ook wat lekkers uitzoeken. Er was daar echt van alles te koop, een soort winkel van sinkel. maar dan met levensmiddelen.
Nu kom ik af en toe op Albert Cuyp in Amsterdam, daar heb je ook zo’n winkeltje met theesoorten en kruiden enzo, maar die heeft echt nog dat sfeertje van vroeger, met grote houten bakken, waar de losse thee uit geschept wordt en in papieren zakken gedaan….Enig!
Ja hoor. Op de hoek van onze straat was precies zo’n winkeltje, van de familie Pierschil. Gek dat ik die naam dus nog, na 50 jaar in Australië herinneren kan. De gehele beschrijving, hierboven, past precies voor die winkel, in mijn herinnering.
In 1997 was ik weer eens in Gouda en er was alleen nog maar een muur vol met graffiti, en wat planken.
Elke zondag gingen we vroeger op visite bij mijn oma van mijn vaders kant en dan waren alle neefjes en nichtjes er ook altijd, een gezellige tijd hoor! Op de hoek van de straat waar zij woonde had je ook een kruidenier, ik ben alleen zijn naam effies kwijt, jammer…..Elke zondag pakte oma haar portemonnee uit een laatje onder de t.v.vandaan en kregen we geld mee (de kleinkinderen dus) en mochten we een rol Smarties halen met een gekleurd plastic dopje erop of je mocht een zoute lap halen en dan had oma er wel een knijper voor om geen vieze handen te krijgen. Hups, daar gingen we dan met zijn allen achter elkaar nog geen 4 huizen verderop en de kruidenier wist altijd precies wanneer we weer kwamen, hij had alles al klaar gelegd
Nu een ander verhaal bij dezelfde kruidenier: Ik had een tante en die rookte graag een sigaretje en als zij dan een pakje ging halen liet zij het ook altijd opschrijven in zoals Joke61 zei in een boekje of schriftje….en wat blijkt nou? Tante was wel erg leuk, ze liet oma altijd de sigaretten betalen en vond dat ook heel normaal 
Het was een klein winkeltje ja maar wel heel gezellig en de kruidenier had altijd een witte jas aan, U lijkt wel een dokter zei ik toen per ongeluk een keer….hij moest er wel om lachen 
Wij woonden tegenover een kruidenierswinkeltje en ik kan daar nog nostalgisch van worden. Als je een kleine boodschap nodig had (nee, die niet, van de efteling) dan zei mijn moeder altijd tegen ons of we even naar de overkant gingen om het een en ander te kopen. Het was een Cooperatie. Die had je toen nog. Ze hadden inderdaad zulke gezellige puntzakjes, geel met blauw. Of blauw met geel, daar wil ik vanaf zijn.Ik heb er ooit nog eens een verhaaltje over gemaakt, maar daarmee doelde ik eigenlijk op een ouderwets snoepwinkeltje, want dat was ook reuze gezellig. Ik heb diverse foto’s van ouderwetse kruidenierswinkels. Dan is de spar of de lidl of de JB of de Edah of Aldi maar niks meer. Toen ik vele vele jaren later nog eens in onze straat was bleek dat de kruidenierswinkel een bank geworden was. Jammer. Wat zou er met de kruidenier zelf gebeurt zijn? Die zal ondertussen al wel dood zijn, want ik was toen 8 jaar. Ik kan me zo goed indenken hoe Wim Sonneveld zich gevoeld moet hebben, of andere mensen die zijn liedje over het Dorp horen. Ook was het zo, dat je bij de slager altijd een plakje leverworst of plaatje boterhamworst kreeg, opgerold. Jammie.
Beste allemaal,
Ik doe met mijn opleiding mee aan een wedstrijd en heb verschillende winkels van vroeger hier voor nodig en wat ze er verkochten en hoe ze er uit zagen.Ik zelf ben 20 dus moet het doen met de verhalen en plaatjes van het internet. Graag zou ik meer informatie willen hier over. En over andere winkels die jullie je kunnen herinneren. Het gaat nu echt om de tijd van 1927 tot 1975 ongeveer.
Als er iemand is die me hier mee kan helpen kan je mailen naar de webmaster en die zorgt dat ik jullie mail krijg.
Vriendelijke Groeten,
Nena van der Pas
De Kruidenier
Kijk u eens op mijn website http://www.grootmoederstijd.nl
Mooie site
@meneer Wijnand Veenendaal!
Ik heb ‘m bij mijn favorieten gezet. Leuk om al die advertenties, boeken etc aan mijn ouders te laten zien, is nl nog meer uit hun tijd!!