Naar een sportclub
Link naar dit artikel Op zaterdag 4 februari 2006 geschreven door Lia
Toen ik een jaar of acht was leek het mij wel leuk om op gymnastiek te gaan. Achteraf bezien denk ik dat ik vooral de uniformpjes wel leuk vond: tijdens optochten droegen de meisjes namelijk een wit rokje met een donkerblauwe sweater erop.
Het gymmen zelf viel vies tegen: in een wit hemdje en een in mijn ogen suf blauw kort broekje moesten we allerlei oefeningen doen. Ik heb het niet lang gedaan, aan een optocht ben ik in ieder geval nooit toegekomen.. De club heette trouwens ODILO, officieel de afkorting van Ons Doel Is Lichamelijke Oefening, maar spottenderwijs werd hiervan gemaakt: Ouwe Dames In Lange Onderbroeken.
Later heb ik het nog eens geprobeerd op een korfbalclub en nog later op een volleybalclub. Fanatiek was ik wel, maar toch werd ook dit niks, ik ben gewoon geen mens voor het verenigingsleven.
Zat jij als kind op een sportclub en was dat een succes?
60 reacties op “Naar een sportclub”
Laat een reactie achter
Jazeker, op de plaatselijke gymnastiekvereniging en daarna zelfs terecht gekomen op keurturnen. Was middelmatig maar ging met plezier en ook wel meegedaan aan wedstrijden. Na een knie-operatie was het uit met de pret.
Nee, ik was als kind al behoorlijk bijziend en elke bal vloog langs mij, alleen voetballen was ok omdat ik hard kon rennen. Aangezien we in een klein dorp woonden was het sportverenigingsleven ver weg en moest je altijd gehaald en gebracht worden hetgeen in een boerensamenleving moeilijk was. Je ouders hadden het druk op het land! Ik heb het nooit echt gemist, dat sporten in teamverband, dus geen trauma van overgehouden.
Vlug en vaardig heette de locale turnvereniging die bij ons op school in de gymzaal domicillie hield. Ik heb het niet lang gedaan want ondergetekende vond het niet leuk, maar deed het niet onaardig volgens kenners. Later ben ik gaan basketballen, maar die ervaringen bewaar ik voor een volgend log over sport.
René van Gellekom
Goh ja, ik heb ook een aantal jaren op gymnastiek gezeten. Eendracht Maakt Macht heette die club dus emm werd snel : enige misselijke meiden. Maar ik had evenwichtstoornis zodat bij het onderdeel evenwichtsbalk, coosje wanhopig onderaan de balk hing te bengelen als een aapje. Daardoor verloor de groep altijd punten,dus ik deed niet meer mee aan wedstrijden. Wel optredens met grondoefeningen en een soort dansjes. Maar eigenlijk ben ik niet zo'n groepsmens. Later ben ik nog wel gaan tennissen maar ook dan was je van een ander afhankelijk om je sport te beoefenen. Dus ben ik ook daar mee gestopt.
Ja, lekker sporten, toen en nu! Van mijn 6e tot mijn 13e heb ik actief geturnd. Dit begon met 1 uurtje in de week gymen: warm lopen in de gymzaal dit moest je doen op de maat van de toembarijn waarop de juf sloeg, daarna de oefeningen aan de ringen, lange mat, kast en brug.
Dit ene uurtje gymen groeide uit tot een heleboel uren turnen en wedstrijden in de keurploeg. Mijn vereniging had de heerlijke naam Doves (= door oefening vlug en sterk). Bij dat ene uurtje gym/turnen had ik een bordeaux rood pakje, bij de keurploeg een blauwe en later knaloranje pakje met aan de voorkant een blauwe rits en een donkerblauwe turnbroek. Ik vind 't spijtig dat ik de pakjes niet in mijn 'archief' bewaard heb. Foto's ontbreken ook, gelukkig heb ik nog wel wat krantenknipsels en wedstrijduitslagen.
Vanaf mijn 13e tot mijn 23e heb ik zeer actief gehandbald.
Het verenigingsleven bij Doves was niet zo actief omdat er geen eigen onderkomen zoals een kantine was. Wel herinnering ik mij dat we van de gymbond 1x per jaar een wandeling hadden en een soort landelijke sportdag. Bij de handbal heb ik jarenlang een gezellige tijd gehad.
Gymclub. Vanaf 6 jaar. Moest opeens van pa en moe. Braaf iedere zaterdagochtend. Vond het niet leuk, maar ook niet vervelend. Onderging het min of meer. En toen kwam mijn vriendje. Die voetbalde. Dat wou ik ook. Maar mijn moeder wou dat ik bij RKAFC ging voetballen. Maakte mij niets uit dat dat een andere club was als waar mijn vriendje zat, alleen, ik moest dan wachten tot ik 10 was en bij de club van mijn vriendje mocht je al als je 8 was. Ik mocht een keer mee met hem naar de training en ben gelijk maar lid geworden. Heb daarna 10 jaar gevoetbald bij die club.(Flamingo's 64) Mijn hele kindertijd speelde zich daar zo'n beetje af. Zaterdag en zondag altijd op en rond de velden te vinden. Vond het geweldig, ondanks dat ik er geen hout van kon.Toen moest ik naar de senioren, maar aangezien ik bij windkracht 3 al om viel, had ik daar niet zo'n zin in. Mijn kwaliteiten waren van dien aard dat ik terecht zou komen in een 3e-helft elftal en die mannen waren allemaal puur zo'n stuk steviger als ik. Stoppen met voetballen en jeugdleider geworden. En nog steeds zaterdag en zondag bij de veldenen in de kantine en maandagavond en dinsdagavond en donderdagavond en vrijdagavond. ik woonde bijna daar. Dat heb ik zo'n 5 jaar gedaan. daarna die club alleen nog maar via de krant gevolgd tot zo'n 4 jaar terug. Mijn maat zijn zoontje ging juist bij die club voetballen en ik moest een keer mee om te kijken. Ik kwam na 20 jaar weer in de kantine en het was of ik er gisteren nog geweest was. Dezelfde mensen zaten nog op dezelfde plek aan de bar. Ik kon mijn maat aanwijzen: dat is die, en daar heb je die, en die heet zo, en die, en die, en die. Ben vanaf toen weer naar de thuiswedstrijden van het 1e gegaan en via via ben ik sinds zeer kort opnieuw jeugdleider. Ga straks weer heen voor mijn 2e wedstrijd als coach van de d2 pupillen. Zo zie je maar weer, wat je in je jeugd meekrijgt, gaat je hele leven mee. Als de zoon van mijn maat bij een andere club was gaan voetballen had ik beslist niet op zondag naar dàt 1e gaan kijken.
Sport..? Wat is dat?
Ben er nog niet uit: nooit op een club gezeten maar… is dat een gemis? Ken mensen die altijd op clubs hebben gezeten en daar geen vrienden aan over hebben gehouden…
Dat ik niet kan schaatsen, is wel een opvoedingsfout!
Sport
Geen sport
doe ik mij te kort
op een kluitje
achter de bal
auw.. wat een knal!
Meer elitair
de golfclub
of tennisracket
veel trainen
maar blijf wel op mijn 1nn
Zo, was je voor Joep :–)!
Ik heb totaal niets met aktieve sport.
Op school probeerde ik mij altijd te drukken en mijn enigste ervaringen op sportgebied bestaan uit een blauwe maandag lid zijn van een wandelclub.
Sport behoort leuk te zijn, maar helaas zijn er altijd fanaten die het té goed willen doen en de sfeer onderuithalen.
Getver, en dan dat transpireren…, hoe kan iemand dat nu lekker vinden, dat kleffe plakkerige gevoel?
Ik blijf gewoon wel in beweging en de enigste sporten die ik beoefen vallen onder de denksporten zoals schaken, kaarten, puzzelen etc. etc.
Na klassiek ballet ging ik op gymnastiek bij de vereniging met de ouderwetse naam Prins Hendrik. We hadden korenblauwe gympakjes met een mooi embleem in rood-wit-blauw met de naam Prins Hendrik erop. Gymen werd turnen wat ik met veel plezier deed van mijn 8e tot mijn 12e. Vooral de ringen en de vrije oefening waren favoriet. Uiteindelijk zat ik bij de meiden in de keurploeg, maar heb niet veel wedstrijden meegedaan; ik was wel lenig maar te dik: dat stond niet zo charmant… jeugdtrauma dus.
Na het turnen ging ik handballen. Jaren gedaan, tot mijn 18e. Bij handbalvereniging SOA (Samenspel Overwint Alles). Die vereniging is jaren geleden van de ene op de andere dag van naam veranderd, dat begrijp je.
Tussendoor nog op atletiek gezeten bij Sprint (kogelkoppen, speervangen, discushappen, horden-omver-lopen, je kent het wel - was niet aan mij besteed).
Met ons meiden schoolvoetbalteam hebben we op de sportdag alle meiden- jongensteams en het docententeam verslagen!!!!!!!!! Dat was in 1977. Xal het nooit vergeten.
Tegenwoordig doe ik yoga en fitness en iedere zondag gaan we een paar uur wandelen in de bossen op de Veluwe.
Golfen doe ik ook graag, maar tot nu toe alleen nog recreatief.
Verder mag ik erg graag outdoor karten (kun je ook eens lekker uit de baan vliegen) en een vliegbrevet staat nog op mijn verlanglijstje.
Geturnd bij DIO, (Door Inspanning Ontspanning), ballet gedaan en daarna jarenlang gehandbald. Bij het turnen moesten we trouwens in gympakjes komen opdraven (soort badpakje met het verenigingsembleem erop genaaid). Wat een idiote afkortingen hebben die namen van turnverenigingen trouwens! Bij het handbal was er naast de wedstijden veel te beleven, o.a. trainingsweekenden en feestjes (samen met de voetbalafdeling), heb daar wel veel opgestoken. Hele leuke tijd!
sinds mijn 6e jaar al lid van een echte haagse voetbalvereniging (ODB) en ben er nog steeds lid en speel ook nog….
zelfde als Roefel was ik in mijn jeugdjaren elke zaterdag en zondag op de velden te vinden, mijn vader speelde nl. in het 1e team….
hele leuke herrineringen en nog steeds hartstikke leuk om er te komen, eigenlijk een grote familie……..morgen gaan we weer…
Er stond een keer een stukje over een nieuwe basketbalvereniging in de krant en mijn moeder vond dat echt iets voor mij. Ik was een jaar of negen en had geen idee wat het was. Iets met een netje.
In hele foute sportkleding trad ik aan in de grote sporthal in ons dorp en werd gelijk begroet door jongens uit mijn klas die me hartelijk uitlachten om mijn gele korte broek en gele t-shirt met kniekousen. Wat voelde ik me ongelukkig. Geen idee waar ik heen moest en wat er van me verwacht werd. Gelukkig werden de meisjes bij elkaar geroepen en kregen we uitleg. Bij het netje was een 'bucket' en daar was iets mee. De ballen vlogen me om de oren maar af en toe lukte het me om de bal in het netje te krijgen. Dribbelen lukte ook. Maar ik snapte niks van het basale samenspel dat ze ons probeerden te leren en bleef me ongelukkig voelen. Na een paar weken ben ik gewoon weggebleven zonder iets te zeggen, want ik schaamde me dat ik er niks van snapte. Later op school duurde het ook jaren en jaren voor ik de spelregels van teamsporten door had en uiteraard werd ik als laatste gekozen. Kortom, jeugdtrauma. Pas toen ik ging studeren en schaatsles kreeg, begreep ik dat ik helemaal niet zo slecht in sport was, alleen niet in teamsporten. De enige keer dat ik met voetbal gescoord heb, was toen ik de bal van het eigen team had afgepakt (foutje…) en met honkbal liep ik tot algehele hilariteit de eerste keer de verkeerde kant op nadat ik de bal geslagen had. Ik was eerst heel trots omdat ik hem goed geraakt had en snapte er niks van dat er achter me een lachsalvo opsteeg.
Ik heb nog een tijdje op jazzballet gezeten, maar dat was ook geen succes. Ik liep steeds de verkeerde kant uit of drie passen achter bij de rest. Toen ben ik maar bij de zeeverkenners gegaan. Erg leuk voor de gezelligheid van de club, het ergens bij horen, maar tenminste zonder het voortdurende gevoel het allemaal niet te snappen en me een kluns te voelen.
Pas een paar jaar geleden hoorde ik dat ik ADHD heb (geen geintje!!) en daardoor gauw afgeleid en bovendien heb ik vaak minder goed door wanneer iets wat uitgelegd is belangrijk is of minder belangrijk. Sommige spelregels komen één keer voorbij en vervolgens moet je ze snappen. Werkt bij mij niet.
@Erres, geweldig (en ik maar denken dat ik vroeg op was)
Hier komt mijn dagelijkse bijdrage:
Gedicht: FC Troskompas
Bang voor die grote broer,
die op judo zat,
en wat jongens uit de zesde,
één speelde al in C,
draaide ik mij in bochten
om maar niet te hoeven sporten
en keek ik voor m'n leeftijd
behoorlijk veel TV.
Ik ken mijn plek weer, Joep!
Voortaan weer alle plek voor jou!
@Erres: het doet mij goed te horen dat ik niet de enige ben aan wie sport niet besteed is. Als je tegen je "gemiddelde medemens" (voor zover die bestaat) zegt niet van sport te houden kijken ze je aan alsof je van een andere planeet komt. Opmerkelijk is wel dat ik diverse takken van sport geprobeerd heb omdat dat moest, maar echt van harte ging het niet. Ik wilde me ooit eens aansluiten bij een badmintonvereniging maar men moest zonodig trainen voor werdstijden en men schonk dus totaal geen aandacht aan mij. Ik heb één middag daar op gezeten (letterlijk, want ik zat al die tijd op een bankje) ik had wel allemaal dure dingen aan moeten schaffen zoals een racket, sportkleding en schoeisel. Maar na die ene keer was de lol er bij mij af. Sportief hè van al die anderen om mij maar links te laten liggen! In plaats dat ze mij erbij betrokken, maar nee hoor!
Wat mij betreft had deze gastlog net zo goed onder het kopje "jeugdtrauma's" mogen staan, want sport was en is en zal nooit een hobby van mij worden!
Ik zat ook op een gymclub, op woensdagmiddag altijd van 5 tot 6. Animo heette die club, en daar verscheen ik dan in wit t-shirtje en dat vreselijke blauwe ballonbroekje (kennen jullie die nog?) Toen ik naar de middelbare ging maakte ik de fout om bij de eerste gymles dat zelfde ballonbroekje aan te doen, de 2e keer had ik uiteraard gewoon zo'n strechding aan want ik werd echt uitgelachen!
Ondanks dat ik als kind zeer actief was en altijd buiten speelde ben ik nooit lid geweest van een sportvereniging. Een bezoek aan een gymnastiekclub, op aanraden van mijn buurmeisje, liep op niets uit. Dat rennen in pakjes naar een toestel was niets voor mij. Ook elke week 'verplicht' voetballen kon mij niet bekoren. Nog steeds heb ik een grote hekel aan verplichte (team)inspanningen. De basis hiervoor is blijkbaar al zeer vroeg gelegd. Helaas….geen sentiment voor mij. Ik kon gelukkig mijn 'ei' goed kwijt met buiten/ binnen spelen.
Ik ben ook geen sportman.2x naar wedstrijd zwemmen geweest en 1x naar turnen.Wel een jaar of 3 op jeugd schaken gezeten.Van bal en teamsporten hou ik helemaal niet.We woonde op een boerderij dus we hadden geen club nodig om ons te vermaken.
Hier bij ons is sport voor veel mensen erg belangrijk,ze reizen de halve wereld af.500 km rijden is niks als ze een "game"hebben tegen een ander dorp uit de provincie,2jaar geleden was het meisjes team van ons dorp goed toen hadden ze een wedstrijd in california(3000KM) ik vind dat belachelijk.
In ons dorpje had je weinig keus. Er waren slechts 2 sportclubs: de wandelvereniging (allemaal in de pas in groepen meelopen met uitgezette tochten) en de korfbalvereniging, Anima geheten. Op beide heb ik gezeten, zoals iedereen in het dorp. M.n. het laatste vond ik eigenlijk helemaal niet leuk … . Later kwam er nog een voetbalvereniging bij, maar toen was ik het dorp al 'ontgroeid'. Maar veel lol heb ik er niet een beleefd, ik speelde liever gewoon buiten.
Dat zijn toch ook geen sporten wat je beoefent hebt
Aan iedereen die niets met sport heeft. Ik ook niet, maar moest gewoon naar de turnclub en later naar basketbal. Wat ook verplicht was bij ons was dansen leren bij dansschool Ponne in de Amsterdamse Marnixstraat. Maar net als met basketbal over dansen later meer.
Eerst op gym (Ulvariet); vond ik eerst wel leuk, baalde er alleen van dat de meisjes altijd vroegen of ik opgehaald werd door mijn opa (ik was 7, mijn vader al 55 en helemaal grijs). Bij het begin van de middelbare schooltijd werd het tennis: drama, een leraar die altijd alleen oog had voor de zestien-jarige meiden, in plaats van voor ons, slungelige meiden van 13 die nog geen bal over het net wisten te plaatsen… Toen nog een paar jaar jazzballet en toen was het over. Later nog een korte tijd geskeelerd, erg leuk, maar ik val wel erg vaak…
Sentiment, dat was het inderdaad, een ballonbroekje! Nu heb ik het beeld pas echt weer goed voor ogen. Het kan niet anders: dat broekje móét de oorzaak geweest zijn dat het met sporten nooit echt iets is geworden met mij..
@Frank: niet helemaal zo… Ik fiets iedere dag zo'n 1 1/2 uur…
Heb ook altijd wel gesport alleen heb ik het niet op verenigingen: verplichtingen en gedoe.
Mijn bouw doet niet aan sport denken, maar dat zie je wel in Utrech!
@Erres: dus als ik het goed begrijp moet ik in Utrecht uitkijken naar iemand die niet volslank is? Dan weet ik; dat is Erres! Ik beweeg eigenlijk te weinig (schaam, schaam) maar ik ben wel erg slank. Maar mijn conditie moet wel errrug slecht zijn! Bovendien rook ik ook nog eens af en toe. Meer daarover meer in een toekomstige log (ligt al op de plank bij Sentiment)
Vanaf peuter totdat ik een jaar of vijftien was deed ik aan turnen bij de HGV in Hilversum.
Gaf zelfs nog een tijdje les aan peuters, toen ik wat ouder was.
Leuke herinneringen bewaar ik aan die tijd.
@Frank: een goed verstaander heeft genoeg…
Ondanks mijn overgewicht ben ik door het dagelijks bewegen in prima conditie. Maar daar moet ik wel wat voor fietsen!
Ben geen roker maar een corona versmaad ik niet. Vooral zomers 's avonds in de tuin.
Leuk, een log over roken. Mijn vader had zo'n metalen apparaatje met linnen om een shaggie te (laten) draaien! Grappig ding. Nog te koop??
Nog over het onderwerp: dat ik niet kan schaatsen is voor mij echt een jeugdtrauma! Zo'n beetje het enige…
@Frank Erres: veel sporten betekent niet dat je daardoor slank bent of wordt.
Mijn vriendin bijvoorbeeld is jaren jazzballet- en stepslerares geweest en daarna ook nog aerobicsdocent. Als zich nieuwe dames aanmeldden die haar vreemd aankeken zei ze: "inderdaad je ziet het goed; ik ben de docente. als je dit gaat doen om slank te worden, dan help ik je meteen uit die droom, want ik geef 4 avonden in de week les, doe zelf mee en weeg nog steeds 120 kilo".
Ze heeft uiteraard wel een hele goede conditie!
@Irma: je hebt gelijk. Primair is bewegen tegen Diabetes.
heb zelf aan judo gedaan, overigens weet je wat AGOVV betekenT, voor de niet kenners, voetbalclub: Apeldoornde Geheel Onthouders Voetbal Vereniging
Ook nog een 'blauwe maandag' gegymd, bij DOK…(Door Oefening Kracht) Was toen al niet echt mijn ding…beoefen nu enkel nog 'denksport'!
@Druiveke: ja, haha denksport, ik heb zelf ook nog op een schaakclub gezeten, hierdoor gestimuleerd door mijn vader die ik wel eens spottend een schaakjunk noem. Omdat mijn vader elke gelegenheid aanpakt om zich bezig te houden met de 64 velden en mij daar nog steeds bij probeert te betrekken heb ik vroeger een overdosis schaakspelen tot mij genomen is mij de lust om te schaken een beetje vergaan. Hoewel ik zelf niet onverdienstelijk deze denksport kan beoefenen, doe ik het dus al heel lang niet meer. Overigens kan mijn zoon, die in maart al 16 wordt, zelf ook schaken, maar hij is niet zo fanatiek als zijn opa.
Ik voel me in goed gezelschap (nouja, dat wist ik natuurlijk al!), maar ik heb ook niet veelmet sport. Moest "voor mijn gezondheid" op een gegeven moment op gymmen. "De Gazellen", in Heemstede. Heb het gepresteerd om nog een derde prijs (met medaille) in de wacht te slepen, maar vond het niks, eigenlijk.
Was op school wel iemand voor de veldsporten: hard lopen kon ik wel.
Heb - om slank te worden - een paar jaar fanatiek gesport op zo'n fitnesscentrum. Het hielp wel, maar ik deed het niet voor mijn lol. En voelde me er ook niet thuis, tussen al die spierballen, disco tv's etc. Kortom, de motivatie is ver te zoeken.
Wij wonen nu ivm met 'even tussen 2 huizen/verhuizingen in' in Zandvoort en dat is wel leuk! 100 meter van het strand, dus lekker wandelen. Kijk, dat vind ik nou wel weer leuk.
Snik….mijn verhaal is weer eens verdwenen???????
Derde poging;
Ik heb vanaf mijn vierde op ballet gezeten, dit werd gegeven bij ons in het buurthuis. Bij de herinnering aan mijn balletjuf moet ik idd bekennen "sporten maakt niet altijd slank"
Er werden ook regelmatig uitvoeringen gegeven voor ouders. Dan kreeg je extra leuke kleren aan, bijvoorbeeld van die home-made tulle-rokjes, die dan zo prikten tegen je benen. En je kreeg voor de gelegenheid ook echte panties aan….kriebel, kriebel.
Mijn eerste uitvoering was echter een ramp. Jammer dat er toen nog geen home-video's waren
Ik zat net een blauwe maandag op ballet en moest meteen meedoen met een uitvoering. Er was echter een probleempje: niemand had mij verteld waar het over ging en welke rol ik dan had. Ik werd zomaar in een pakje gehezen en kreeg een enorme langwerpige bontmuts op mijn hoofd gezet. Die was echter veel te groot, waardoor iemand achter de coulissen gauw wat proppen krantenpapier in de hoed duwde, zodat het leek of hij wel paste.
Het verhaal ging over een poppenwinkel, en de hoofdrolspeelster zou ons aantikken. Dan kwam je tot leven en moest je een rondje lopen. Na lang op mijn beurt te hebben gewacht werd ik dan eindelijk aangetikt…iedereen keek want de trommelman mocht een rondje maken. En toen gebeurde het, de kranten waren waarschijnlijk door mijn zweten vochtig geworden. Tijdens mijn rondje kwam die hele grote bontmuts naar beneden, helemaal over mijn hoofd! En iedereen maar lachen….ik ben toen gewoon door blijven trommelen en deed of er niets aan de hand was….ik kon nog net mijn voetjes zien.
ik, sportkneus, heb om precies te zijn 1 korfbal les gehad en ik vond het stom, suf, vervelend en de outfit drie keer niks voor een nuffige tut zoals ik. Slechte hand-oog coordinatie hebben mij in de loop der jaren bovenmatig parten gespeeld en als luie donder had ik nooit zin om op zaterdagochtend vroeg op te moeten staan om door heel het land te moeten trainen of wedstrijden te spelen.
Ik was en ben een hopeloos onsportieve niksnut
@jose: Welkom bij de FC Troskompas
@Sandra67
Je balletverhaal komt me bekend voor: ik was elfenkoningin in een ballet en werd - net als jij - zo'n beetje neergeplant en ingelicht wat ik moest doen: als de piano trillers ging spelen, moest ik pirouettes maken "om de elfjes op te roepen". Maar ik was zó verstijfd van angst toen het doek opging, dat ik helemaal niet meer op de piano lette. Totdat de balletlerares(een kreng, troouwens!) in de couissen heftig ging staan gebaren. Toen kwam ik bij mijn positieven. Later zei ze dat ik het hele ballet verpest had. Leuk om te horen als je pas 8 bent.Ik ben toen maar gestopt….
@Joep67
Ben je een sportclub voor niet-sportieven aan het oprichten? Waar kan ik me inschrijven?
@ Ludmilla……de opleiding tot balletjuf zat vroeger waarschijnlijk in hetzelfde gebouw als de opleiding tot badjuf.
@Sandra67
Waarschijnlijk zelf gemankeerde balletdanseressen en toen maar balletjuf geworden………:)
@ Ludmilla…..mijn balletjuf had beter een carriere kunnen nemen als sumo-worstelaar
@Sandra 67,
Ik ontdek steeds meer overeenkomsten tussen onze balletjuffen. Je woonde toch niet toevallig in Haarlem, hè?
in 1976 ben ik bij L.E.W. gaan voetballen. wqit shirt met de blauwe 'V'. Officieel heette t LIGATO EINDHOVEN WEST, maar iedereen kende het als LOMP EN WOEST. wat een tuigclupke was dat zeg. allemaal kleine hooligans in spe! Slope, stele, vechte….schering en inslag.
Ik wilde turnen, want ik had toen al door dat je daar n koele knakker met een heel mooi lijf van werd. Natuurlijk "mocht" het niet van mijn ouders, wat betekende dat het je zo tegengemaakt werd dat je helemaal niet meer wilde. Korfbal mocht wel. Wat een schande. Ik het het een blauwe maandag gedaan en daarna heeft het heel lang geduurd voordat ik eindelijk een fitnesszaal in durfde te stappen.
Ik heb een blauwe maandag op een voetbalclub gezeten, iets van Woenselse Boys, geloof ik. Maar daar werd zo serieus gedaan (nauwlettend de wedstrijdresultaten in de gaten houden), en er werd niet gelachen, en dan hoeft het dus niet voor mij. Het moet wel leuk blijven.
@Steven1970: Haha, "lomp en woest" ken ik nog wel ja, en ik heb nooit geweten dat het eigenlijk Ligato Eindhoven West was. Voor ons was LEW lomp en woest.
@Frank Faber: In de zesde klas van de lagere school en de brugklas heb ik erg veel geschaakt, en ik was er nog goed in ook. Ik zie me nog lopen op zaterdagochtend naar school om oefenwedstrijden te spelen. Dat was in 1971-1972. O ja, en mijn Vincent schaakt ook.
@Iedereen. Ik ben het afgelopen decennium helaas wel een sportschooljunkie geworden, dus niet schrikken op de jeugdsentimentendag en je niet schamen. Ik heb een mooi lichaam overgehouden aan fitness en bodybuilding. Jammer alleen dat ik maar 1.78 ben hahaha Het gaat mij toch echt om de mens (erachter) en niet om de buitenkant. Ik heb er een enorme hekel aan als mensen mij stigmatiseren (wat jammer genoeg nogal eens voor komt). Iedereen wordt daar gerespecteerd en gewaardeerd.
@Rick67: ben benieuwd hoor ((-:!! Ik hou er wel van hoor, mannen een beetje strak in hun vel. Ben zelf ook een beetje erg fanatiek met de sport.
@Rick67 en Joke61: Ojee, sportfanaten? Ik heb nog een paar maanden om een toplijf te krijgen voor de jeugdsentimentendag…
@Ruth: haha dat lukt me zelfs niet meer in een paar maanden
Geeft niet @Ruth en @Sentiment, ik zeg altijd: het gaat niet om de buitenkant maar om het 'zieltje'.
@Allemaal; geeft niks; ik fitness al jaaaaren 3x per week en no way strak lijf hoor! Vier zwangerschappen hebben hun sporen nagelaten. De 'stiek' is eruit, zal ik maar zeggen.
Wel fijn om te weten dat ik niet de enige dame ben op de jeugdsentimentendag die geen strak lijf heeft…
We genieten gewoon van Rick67
Ik zat vroeger ook op gym/turnen in de 60-er jaren van de vorige eeuw. Wij droegen toen een wit mouwloos bloesje met een blauw ballonbroekje; aangevuld met een blauw wikkelrokje voor van huis naar de zaal v.v., avondvierdaagse e.d. Op de lagere school was het een katoenen - ook helanca later - blauw 'Jansen Tilanus' gympakje met ritssluiting op de rug, die zonder onderbroekje droeg. Ik heb nog ballonbroekjes en van die gympakejes in de kast liggen. Nostalgie! Ik zie weer een trend in de turnpakjes naar de stijl van destijds, met verbeterde stof. Jammer dat ik geen foto's kan plaatsen; kijk daarvoor via een zoekmachine (afbeeldingen) 'gymmuseum'!
ik zat op een ijslands ponyclub van mijn 7e t/m mijn 17e jaar en heb dat altijd heerlijk gevonden, totdat ik ook op dansles moest op mijn 16e jaar en ponyrijden gewoon niet meer interessant vond en jongelui en vriendenkringen veel interessanter begonnen te worden…..Daarna heb ik ooit nog eens paardgereden via de gemeente waar ik werkte en ze vroegen toen of ik al gevorderd was met paardrijden, ik zei ja, natuurlijk!!!! nou, dat heb ik geweten zeg…..de buitenrit ging prima, alleen ik kon van de spierpijn de volgende dag mijn bed niet meer uitkomen helaas….
maar…..verleren doe je het nooit meer hoor!
Op de lagere school 1 seizoen getennist, met een veel te zwaar huur racket en meestal moest ik ballen rapen. Dus dat had ik snel bekeken! Later overigens toen ik ‘al’ 17 was, ben ik wel fanatiek gaan tennissen.
.
Van m’n 11de t/m m’n 18de was ik zeer fanatiek amazone, daarna t/m nu wat minder fanatiek
Vanaf m’n 15de ben ik gaan windsurfen..een paar jaar.
Ik ben er dus 1 van de individuele sport en heb niet zoveel met teamsporten, maar ik ben toch wel aardig hoor!
Vanaf mij 3de tot en met mijn 11de bij de selectie geturnd, zeer fanatiek. Toen moest ik stoppen van de huisarts. Ik had een te holle rug. Na 12 jaar geen ruk aan turnen te hebben gedaan (basketbal, heel iets anders) ben ik via een oppas kindje bij de sport acrobatiek terecht gekomen. Een combinatie van turnen acrobatiek en dans. Echt super! zit ook weer bij de selectie. Zit er toch nog in ha, ha!!
Ik heb als kind ooit een voetbaltraining bijgewoond maar ik zag het niet zitten om dat actief te beoefenen. Op school was gym ook geen hobby. Als volwassene ben ik begonnen aan badminton en tafeltennis voor mensen met een beperking (ik ben nl. licht lichamelijk gehandicapt) maar omdat ik geen competitiedrang had en heb werd dat niets. Men wilde graag wedstrijden spelen en ik zag daar niets in. Daarna nog een tijdje gezwommen om wat overgewicht kwijt te raken en dat is aardig gelukt. Op dit moment doe ik helemaal niets aan sport. Teamsporten zijn sowieso niet mijn ding, ik ben een solist pur sang.