Scheiding
Link naar dit artikel Op dinsdag 18 april 2006 geschreven door Eric Erres
Mijn lagere school was in een nieuwbouwwijk in een vriendelijke stad van nu 75000 inwoners, en liep tot 1975. Begonnen met voor mijn gevoel vijftig kinderen kwamen we uiteindelijk op een normale groepsgrootte.
De eerste jaren werden ouders gemotiveerd om hun kind naar een andere school in de wijk te sturen -zo verloor ik een vriendje, die ik echter weer op de Havo tegenkwam en waarmee ik nog steeds bevriend ben- omdat de school niet berekend was op een gedeelde klas. Daarnaast ging een aantal kinderen al weer snel verhuizen en ook door zittenblijvers werd het aantal kinderen verlaagd.
Op het laatst hadden we twee kinderen waar wat mee was… Eén had een Turkse (stief)vader maar een Nederlandse achternaam. Het andere meisje veranderde opeens van achternaam! Beide namen weet ik nog. De twee meisjes fascineerden mij: waarom weet ik niet. Het verschijnsel scheiding werd op deze protestantse school niet uitgelegd. En ik kon niet verzinnen wat een scheiding betekende voor deze kinderen. Het bijbehorende gevoel moet intrigerend zijn geweest, omdat deze klas verder het predikaat normaal kende. Of in ieder geval de illusie van. Ik zal menigmaal deze kinderen hebben zitten aanstaren. Zeker, omdat de éne in sexualiteit ver op ons voor liep. Ook in die zin was onze klas normaal… totdat we op de middelbare school kwamen! Maar dat is een andere log.
37 reacties op “Scheiding”
Laat een reactie achter
Dat is tegenwoordig wel anders, Eric, en ik weet zeker dat daar geen log over hoeft. Bij mij in de familie ging de eerste officiele scheiding van "start" als ik het zo mag noemen in 1972. Schandaal! Sindsdien meerdere gevolgd en van al mijn neven en nichten is zo'n beetje de helft gescheiden, incl. me myself.
Daar gaat dit log niet over, afijn. In de jaren '60 en '70 was scheiding sociaal niet zo geaccepteerd. Het feit dat slechte huwelijken in stand bleven met alle nare effecten vandien gaan we bijna voorbij. Bij ons op school geen gescheiden families, maar wel families waar men half/stief etc. van elkaar was doordat ouders waren gestorven en hertrouwd met nieuwe families en iedereen een andere familienaam had. Als klein meisje begreep ik dat niet helemaal. Ze leefden in ieder geval wel in harmonie met elkaar en hadden veel affectie voor elkaar. En daar ging het maar om!
Tegenwoordig is het zo, dat vele scholen de kinderen twee schoolrapporten meegeven, zodat beide nieuwe huishoudens er eentje kunnen krijgen. En de vraag "Bij wie ben je deze week/dit weekeind?" is meermalen te horen op schoolpleinen tegenwoordig en is als "normaal" nu geaccepteerd. Of is dat bij jullie niet zo? Vast wel.
Van mijn schooltijd kan ik me geen scheidingen herinneren, wel van een gezin uit de kerk, en daar werd inderdaad heel geheimzinnig over gedaan. Die mevrouw was "schuldloos" gescheiden, en wat dat is weet ik tot op de dag van vandaag niet, wel dat mijnheer door het kerkvolk op z'n zachtst gezegd veroordeeld werd.
Er was bij ons op school wel iets ander "schandelijks" aan de hand, er zat een meisje op dat niet de dochter was van haar moeder maar van haar zus en dan verwekt door haar broer. Geloof ik, want ook daar werd besmuikt over gedaan.
Tegen woordig moet ik spitsroeden lopen om de verjaardag van mijn dochter georganiseerd te krijgen en dat heeft onder andere te maken met vriendinnetjes die het weekend bij pappa zijn.
@Lia
Spitsroeden lopen omdat ouders van vriendjes en vriendinnetjes van je dochter het weekend bij pappa zijn? Belachelijk!
Overigens kom ik zelf uit een gebroken gezin. Mijn ouders gingen scheiden in het voorjaar van 1960 terwijl mijn moeder zwanger was van ondergetekende.
De ruzie liep zo hog op dat ik mijn vader nooit mocht zien en ook nooit gezien heb. Helaas was mijn pa overleden toen ik wel eens de andere kant van het verhaal wilde horen en ik de leeftijd er voor had.
Mijn moeder zei altijd dat als de kinderen in mijn klas vroegen naar mijn vader ik maar moest zeggen dat hij op zee was.
Tegenwoordig is het wel anders. Mijn zoon en nog een kind hebben allebei nog hun "originele" ouders als setje.
Ik heb geen uitgesproken mening over scheiden, maar denk wel dat mensen te makkelijk aan scheiden beginnen.
Het lijkt wel of mensen niet de moeite willen nemen om "ervoor te gaan".
Je weet het niet natuurlijk wat er allemaal al niet is geprobeerd door die mensen, maar als ik de redenen van scheiden hoor dan moet ik wel eens lachen. Maar ja men moet maar doen wat men wil, maar als men het idee heeft dat geen effect op de kinderen heeft dan hebben ze het echt mis.
Shit nou had ik toch bijna toch een uitgesproken mening.
Ook op onze school in de 70's (in de 80's al iets meer) was het zeer uitzonderlijk als een stel uit elkaar ging. Het gesprek van de maand thuis.
Mijn ouders hadden, zoals Henny Jane het zo mooi zegt, een slecht huwelijk dat in stand bleef met alle nare effecten vandien. Ze zijn pas sinds een aantal jaren uit elkaar. Verstand komt met de jaren zeggen ze…….
Lia en Rene: ok, ik begrijp dat ook bij jullie het nu vrij normaal is te gaan scheiden. De redenen voor scheiding zijn uiteenlopend en het is gemakkelijk om alle scheidingen over een kam te scheren. Ik ben er zeker van dat Rene dit niet bedoelt als hij zegt dat mensen misschien de moeite niet nemen om "ervoor te gaan". Het is nooit 100% rozengeur en maneschijn, dat is niet realistisch natuurlijk. En vuile was buiten hangen heb ik niet veel zin in, maar ben zelf acht jaar mishandeld door mijn exen uiteindelijk opgestapt na een 10 jaar huwelijk met twee meiden, van wie de oudste ook door haar vader werd mishandeld. Als je er eenmaal uit bent, kun je gemakkelijker naar binnen kijken..en besef je ook dat er toch veel ellende moet zijn geweest in de oude dagen waar niemand een kans had om de vrijheid en veiligheid boven mishandeling te kiezen. En kinderen zagen hun vader als een boeman…de volgende generatie had geen positief rolpatroon…etc.
Dit gezegd hebbende, Rene, het moet niet gemakkelijk zijn geweest om te moeten "liegen" over een zeevarende vader die je nooit had - en hebt - ontmoet.
Uit mijn lagere school jaren kan ik me geen klasgenoten herinneren met gescheiden ouders, wel kinderen waarvan één van de ouders overleden was. Misschien werd het ook wel stil gehouden.
'Schuldloos' gescheiden vind ik een raar woord. Alsof er zomaar zonder aanleiding een scheiding uit de lucht komt vallen.
De veroordeling van mensen, daar kan dus ik niks mee. Je kent als buitenstaander toch nooit het hele verhaal.
Ik heb nooit partij gekozen bij gescheiden stellen. Als ik met beiden omging vóór de scheiding is dat zo gebleven ná de scheiding. Ik liet me niet uithoren en ook niet verleiden tot uitspraken over de ander of het scheidingsproces. Ik was er als ze me nodig hadden maar ik heb nooit een oordeel geveld.
Op de scholen van onze kinderen was het echt een uitzondering als je ouders nog bij elkaar waren.
Het is vast niet zo, dat mensen te gemakkelijk gaan scheiden, ik denk dat ze gemakkelijk denken over trouwen.
Ook veel stellen die al jaren hebben samengewoond en dan gaan trouwen krijgen het opeens moeilijk; dan mag HIJ niet meer met zijn vrienden naar de kroeg en ZIJ niet meer met haar vriendinnen op vakantie… alsof je dan elkaars 'bezit' bent.
Deze ellende is mij gelukkig bespaard gebleven; mijn ouders zijn na bijna 47 jaar huwelijk nog steeds bij elkaar. Wel heb ik vaak meegemaakt dat mensen die ik ken(de) uit elkaar gegaan zijn en dat de kinderen daar haast altijd de dupe van zijn. Scheiden doet lijden! Behalve misschien als je volkomen uit elkaar gegroeid bent. Dan kun je inderdaad beter uit elkaar gaan i.p.v. de schijn hoog te houden.
@Henny Jane
quote:Ik ben er zeker van dat Rene dit niet bedoelt als hij zegt dat mensen misschien de moeite niet nemen om "ervoor te gaan".
Klopt er zijn zat redenen waarbij scheiden het beste is voor iedereen. De hoeveelheid aan scheidingen die ik, via school en in het maatschappelijk verkeer zie, geeft wel te denken ookal zijn de feien niet helemaal bekend.
Aan de reacties(en niet i n de laatste plaats die van mijzelf) zie ik dat het een onderwerp is dat veel mensen uit de "kernploeg" raakt.
Ja net als een beugeltje, vroeger was je een buitenbeentje als je er 1 moest dragen en werd je er mee gepest en tegenwoordig ben je een buitenbeentje als je er geen hebt en niet ten minste 1 dag per maand een paar uurtjes school moet missen om naar de ORTHO te gaan.
Vroeger was scheiden een uitzondering en tegenwoordig is het schering en inslag , mijn kinderen worden zeer vreemd aangestaart als zij vertellen dat hun vader en moeder al 19 jaar gelukkig getrouwd zijn en nog steeds verlieft heel raar hoor maar voor ons heel gewoon want onze ouders zijn respectivelijk 42 en 41 jaar gelukkig getrouwd.
Maar net als alles tegenwoordig is ook de relatie/huwelijk maar gemaakt voor een korte periode , tenslotte koop je tegenwoordig schoenen /jassen en andere kleding , meubels en dergelijke ook maar voor 1 seizoen.
Bring back those day's and the marrieges that less for ever, i love the smell of brussel sprouts and the happy family life.
René, ik ben nieuwsgierig wat je bedoelt als je schrijft "'belachelijk" in je reactie op mijn opmerking dat het moeite kost om de vriendinnetjes van mijn dochter bij elkaar te krijgen voor een feestje i.v. m. de vele scheidingen en de daarbijbehorende bezoekregelingen.
Bij ons in de klas waren ook geen geschieden ouders er was 1 kind op de hele school waar van ik wist dat de ouders gescheiden waren.Van al mijn neven en nichten,ooms en tantes en broers en zussen is er 1 oom en tante gescheiden en nou net gaat er 1 schoonzus door heen, niet dat alle huwelijken altijd super zijn,maar dat is toch een goed gemiddelde.Er is 1 neef die jaren heef samen gewoond die is nou ook uit elkaar,dat noem ik ook een scheiding,maar dat is mijn mening.Er zijn maar 2 stellen vrienden gescheide.Het ergste is dat de kinderen de dupe zijn. Als het mogelijk is probeer in iedergeval bij elkaar te blijven tot de jongste een jaar of 18 is.
@Lia
Niet het feestje van je dochter of jouw moeite om de vriendinnetjes bij elkaar te krijgen. Dus niet belachelijk van jou maar van die ouders die op die manier het "reguliere" leven van de kinderen in de war brengen.
Ik weet dat het wat heftig overkomt, dat was niet mijn bedoeling, sorry.
Ik ben getrouwd en mijn man is al eerder getrouwd geweest, hij heeft 2 kids, zonen van 13 en 9 jaar, die komen hier om t weekend en in de vakanties. In t begin ging t wel wat stroef maar nu gaat t gelukkig heel goed, ik weet dat scheiden voor kinderen niet leuk is maar als ik de oudste zoon van mijn man hoor was t toen papa nog thuis woonde ook niet echt leuk en gezellig, veel ruzie en op t laatst leefde pa en ma langs elkaar heen, nu is iedereen gelukkig, ze hebben het thuis naar hun zin en ook bij ons. Wat ik hiermee wil zeggen is dat bij elkaar blijven ook niet altijd leuk is voor de kinderen, je kan dan beter gaan scheiden, helemaal als er geen liefde meer is, want dan zijn beide ouders alleen maar ongelukkig en dat geef je toch door aan je kinderen.
@René, zo'n vermoeden had ik al, hoor.
Maar je weet maar nooit of iemand ineens met een ander inzicht komt waar je zelf nog nooit aan gedacht hebt, vandaar mijn nieuwsgierigheid.
Overigens begrijp als ik je verhaal lees wel je reactie.
Wat volwassenen, niet alleen ouders, kinderen aan kunnen doen is soms moeilijk te begrijpen.
Spontaan komt uit mijn geheugen een fragment naar boven drijven van een sketch van Youp van 't Hek, eerlijk gezegd ben ik daar niet zo'n grote fan van maar in die sketch kwam het onderwerp scheidingen voor en hij stak daar enigszins de draak mee; o.a. dat het bankstel in tweeën gezaagd werd. Dat probleem heb je als je in gemeenschap van goederen trouwt. Het is misschien een beetje banaal om daarover te grappen maar de boodschap erachter was duidelijk. Erger wordt het natuurlijk voor de kinderen als die er zijn tenminste. Als je alleen goederen te verdelen hebt kun je daar natuurlijk over kibbelen en diverse onbetaalbare advocaten raadplegen maar kinderen zijn alles behalve goederen. Nog zo'n grapje; een pas getrouwd stel wilde meteen weer scheiden en de man eiste via gerechtelijke uitspraak alles terug wat hij ooit aan zijn gewezen echtgenote gegeven had; 's anderendaags kwam er en bode langs die de volgende zaken kwam afleveren: een trouwring, twee stelletjes damesondergoed en een huilende baby. Misschien vinden jullie het ongepast als ik daar een grapje over maak, maar het leven is al ernstig genoeg en humor kan vele wonden helen zolang ze niet kwetsend is.
Toen m'n ouders scheidden in 1974, werd dat op mijn (RK) school als behoorlijk schokkend ervaren. Buiten het feit dat ik de eerste van mijn klas was bij wie dit gebeurde, was het de wijze waarop het tot stand kwam waarover men schande sprak. Mijn ouders hadden namelijk op hun tennisclub een leuk echtpaar zonder kinderen leren kennen: mijn moeder werd verliefd op de man, mijn vader op de vrouw. Het gekke is dat mijn zus en ik het toendertijd als vrij normaal hebben ervaren, waarschijnlijk omdat onze ouders het geleidelijk hebben opgebouwd. Het ene weekend waren mama en J. bij ons, het andere weekend hadden we papa en A. Feest- en verjaardagen werden gezamenlijk (dus met zijn zessen) gevierd en we kregen dubbel zoveel cadeautjes en aandacht, wat je als kind natuurlijk super vindt.
Totdat de onvermijdelijke echtscheiding volgde en mijn zus en ik verdeeld werden, mijn zus ging naar mijn vader en ik (als jongste) naar mijn moeder. Dat was wel iets waar ik toen veel moeite mee heb gehad. En je wordt daardoor natuurlijk ook op (te) jonge leeftijd al doordrongen van het besef dat dus alles eindig is…
Beide ouders zijn alweer ruim 30 jaar gelukkig getrouwd met hun tweede partner, dus was het tenminste geen verkeerde keuze.
Ik weet nog hoe geschokt wij waren toen mijn oom en tante gingen scheiden, dat hoorde toch niet in ons christelijke (gereformeerd vrijgemaakte) millieu. Ik zal een jaar of vijftien geweest zijn, en vrij beschermd opgevoed denk ik nu achteraf.
De grote vraag die mij toen bezigheild (behoorlijk achterlijk denk ik achetraf) was: Wie krijgt nu het tweepersoonsbed.
mijn ouders gingen scheidden in 1977 of 1978, de kinderen uit mijn buurt vobden mij zielig, ik vond mijzelf een mazzelaar want ik kreeg twee kadootjes voor mijn verjaardag en voor kerst en twee kee sinterklaas enz,enz.
ik heb nog steeds dat gemakkelijke in het leven van het zij zo, als je er niets aan kun doen is het zonde om er energie in te steken, een mens kan niet meer dan zijn best doen, toch?
saillant detail is wel dat ik mijn vader tot mijn 21 heb gekend, en mijn stiefvader ook 21 jaar in mijn leven is geweest van mijn 16e tot mijn 37e….
wat ik stom vond dat mensen smoezen gingen ophangen (mijn man werkt op een booreiland) …
ik was zwanger en alleenstaand van mijn eerste en kwam er ook rond en trots voor uit…. en de schande … daar lachte ik eens hartelijk om, ik heb mijn oudste wel een hele rompslomp van ruzies en scheidingen bespaard, maar ja zo zie ik dat!
83-84 zaten we midden in de scheiding. ik was dus 13/14. ik mocht kiezen bij wie ik wilde wonen. mijn breortje niet die bleef zowiezo bij ons mam. ik koos uiteindelijk voor mn broertje zodat we samen opgroeiden en bleef dus bij mn moeder uiteindelijk. veel ellende achteraf gezien. op dat moment besef je dat niet zo. als kind waai je vreselijk makkelijk mee. je bent dan heel flexibel. uiteindelijk heb ik er wel iets aan overgehouden. Theo, de buurman die nu ineens mn stiefvader was, kon enekel commanderen en was daar uiterst gevoelig voor. heb erg veel in de clinch gelegen en gelukkig zijnn er nooit gewonden gevallen maar t ging ver. ik ben nu wel tot op de dag v vandaag overgevoelig voor afsnauwen en zo. ik heb daar een agressiviteitsprobleem aan overgehouden. ik ontplof snel als ik afgebekt word. Dan kan ik niet meer relativeren. Heb i kerg veel last v gehad in mijn relaties. Niet dat ik mn meid afsloeg maar iedere deur in huis zat uiteindelijk vol gaten en ik bracht mezelf veel ellende toe..Heb t inmiddels kunne kanaliseren maar blijft een achilleshiel. De scheiding is voor mij totaal bepalend geweest en heeft mij veel schade berokkend, maar daar ben ik pas later achter gekomen….En dan heb ik t nog niet over de rechtzaak, we zijn ons huis uitgezet (moeder met 2 kinderen), en kant kiezen van familie etc etc etc…wat een ellende. ik hoop dit nooit op mijn geweten te hebben bij mijn kind, wat de toekomst ook brengen zal. tot de scheiding was t leven 1 groot feest en ik kon totaal niet omgaan met die ellende ineens. . . . . …..Ben ook op die manier in de metalmuziek verzeild geraakt en ben me echt zwaar gaan afzetten tegen alles wat als goed gezien werd. incl Hakenkruizen en andere dingen om te shockeren tegen Theo en de wereld….
Gelukkig is t tgoed gekomen met mij hoor…..:o)
Een scheiding lijkt in zekere zin wel op het verlies van één van je ouders, realiseer ik mij.
Na de dood van mijn vader kregen wij naar verloop van tijd ook te maken met "nieuwe mannen" in het leven van mijn moeder. Oh, herinner mij de afschuw nog goed, die we daarbij voelden. In de ogen van ons kinderen kwam er ineens een wildvreemde gast in ons leven gewandeld….en de familie van mijn moeders zijde wist niet hoe snel ze ons de term vader (voor de vriend van mijn moeder) wilden opdringen! Nee, daar hebben die ooms en tantes geen punten mee gescoord bij ons, integendeel. Hoe ontactisch om te denken dat willekeureig welke man ineens de rol van onze vader kan overnemen. We hadden toch een vader, en we waren niet op zoek naar een nieuwe hoor. Een overleden vader is ook een vader!
Het lijkt tegenwoordig wel de normaalste zaak van de wereld dat mensen gaan scheiden, ik zelf heb het nog niet meegemaakt en mijn ouders zijn ook nog steeds bij elkaar, maar ik hoor het de laatste tijd wel veel meer op mijn werk, alsof het een mode trend is geworden. Vroeger hoorde je het maar zelden, en dan sprak je er weken lang over.
Mensen scheiden te snel, en praten niet meer met elkaar, dat is de grootste fout in een huwelijk, neem of maak gewoon tijd voor elkaar, want in deze haastige tijd doen mensen dat te weinig.
Mijn ouders gingen in 1958 scheiden en ook ik zat op een 'christelijke' school. Volgens mij werd er wel over gesproken, want diverse kinderen mochten niet meer met mij spelen. Dit is natuurlijk niet zo vreemd als het lijkt. In de verhalen in de bijbel werden de melaatsen ook als uitschot behandeld en is dit soort gedrag dan ook inherent bij protestanten. Gelukkig bleven er toch nog een paar over, de echte christenen, die wel met me mochtn spelen.
met vriendelijke groet,
Cor
Good grief Cor, net of je een besmettelijke ziekte had…
Hier kunnen idd hele discussies over gevoerd worden.
Scheiden mensen idd te makkelijk?
Moeten ze "voor de kinderen" bij elkaar blijven?
Van kinderen wordt vaak gezegd dat ze zich zo makkelijk aanpassen, maar uit de verhalen hierboven blijkt toch wat anders.
In mijn familie zijn ook heel wat scheidingen geweest, maar in harmonie is dat nooit gegaan. Het verhaal van Jacqueline doet je inzien dat de 2e keuze een betere kan zijn. Het verhaal van Cor bewijst maar weer eens dat 'Het Geloof' heel lelijke kanten kan hebben.
Partnerruil en ander "groeps"gerollebol was opeens "in" bij ons in het dorp eind jaren zeventig. Heel wat scheidingen volgden toen….
Ik scheel 21 jaar met mijn oudste zus. Zij is begin jaren 70 gescheiden, toen ik net 3 jaar oud was. Ik weet dus niet beter of zij was een alleenstaande moeder met een zoontje dat anderhalf jaar jonger was dan ik. De eerste scheiding die ik in mijn omgeving bewust heb meegemaakt was bij een meisje uit mijn klas (volgens mij zat ik in de vijfde klas, dus rond 11 jaar). Haar vader en moeder gingen uit elkaar, omdat haar moeder na al die jaren eindelijk ' uit de kast' kwam. Dat was nogal wat: een lesbische moeder. Homosexualiteit was toen nog erger dan een scheiding, volgens mij.
De echte effecten van zo'n scheiding heb ik pas ontdekt toen ik mijn man leerde kennen. Zijn ouders waren toen nog niet zo lang uit elkaar en hij heeft zijn vader jarenlang niet meer willen ontmoeten. Dat is later - mede door mijn bemiddeling - weer goed gekomen (hij wilde altijd alleen het verhaal van zijn moeder geloven, maar zijn vader had uiteraard ook zijn kant van het verhaal). Soms kan een scheiding wel een zegen zijn, maar ikhoop het nooit mee te maken.
ik ken een geval van mensen die niet gescheiden zijn maar dus bij elkaar bleven vanwege de kinderen, die waren aan het dreigen met: als jullie gaan scheiden, maak ik er een einde aan!!!! ze zijn toen bij elkaar gebleven…een leuk huwelijk is het eigenlijk nog steeds niet en de kids zijn allang de deur uit. we vermoeden dat ze bang zijn om uit elkaar te gaan en hoe de omgeving erop zal reageren…..en hoe moet het allemaal, wat een rompslomp komt er op je af????
Goed dat er in JS ook ruimte is voor serieuze zaken zoals dit: jeugdherinneringen zijn zeker lang niet altijd prettige herinneringen…
ik kom zelf uit een gebroken gezin: sterker nog: mijn moeder heeft een aantal relaties gehad, die allemaal( nogal heftig ) op de klippen liepen,nu is ze al een aantal jaar met dezelfde man voor zover ik weet, mijn vader is onlangs voor de 2e keer gescheiden. Ikzelf ben ook gescheiden geweest, maar ben nu voor de tweede keer getrouwd, wat mij betreft ook de laatste!!!!
Scheiden heeft altijd gevolgen voor iedereen, zowel de ouders als de kinderen…Mensen die zeggen dat ze als vrienden uit elkaar zijn gegaan , geloof ik niet….Je bent niet voor niets gescheiden lijkt me , maar ik heb sterk het gevoel dat de mensen sinds de seksuele revolutie eerder geneigd zijn te scheiden dan daarvoor…Vroeger deed je dat niet, je trouwde voor het leven! Ik heb nog altijd bewondering voor mensen die al 30 of 40 ( of langer ) jaar bij elkaar zijn….!!!
Een vriendje van mij had van de ene op de andere dag een andere achternaam. Ik was 7 jaar, zat in de 2e klas en begreep er helemaal niets van. We kenden elkaar toch al zo lang? Hij vertelde me toen dat zijn ouders waren gescheiden en legde uit dat hij voortaan de naam van zijn moeder had. Het was me wel duidelijk, maar waarom zou je de achternaam van een kind na zo’n scheiding meteen veranderen? Dat snapte ik toen niet. Ik had nog heel lange tijd moeite met het onthouden van zijn nieuwe achternaam. Toen een aantal jaren daarna zijn vader op school kwam werken dacht ik wel dat hij trots zou zijn dat zijn pappa nu de grote man was, maar de situatie bleek toch wat gespannen. Het contact was toch niet helemaal meer wat het geweest was. Het aantal scheidingen was inmiddels trouwens ook toegenomen en mijn vriendje was allang niet de enige meer in de klas met gescheiden ouders…
Ik voer tien minuten gesprekken met ouders en moet ze soms dubbel te doen ( Bertus heeft het toch niet druk ) want de ene ouder is niet meer “on speaking terms” met de ander en ze willen wel allebei weten hoe het met hun kroost gaat.
Het houdt me van de straat ….
Bertus, is het dan geen beter idee om de ene keer met ouder X te spreken en de daaropvolgende keer met ouder Y? Of als er zeg maar 15 minuten per kind is uitgemeten, misschien verdelen over de ouders per keer? Ik weet het wel, laat weinig praattijd over.
Hé, een log over scheiden
Heee, Eric, jij doet waar ik weleens aan denk : reageren op mijn eigen gastlog die een beetje vergeten is zodat hij weer “rechts in het rijtje staat”.
En voila …. het werkt …. want Bertus heeft gereageerd.
@Bertus: zo ben ik niet hoor
Alleen om de verklaring van Sentiment te weerleggen, was mijn reactie daar.
Neen, ijdelheid,…
@Eric: Welke verklaring het staat er toch goed?
Haha nee hoor dankzij jou oplettendheid wist ik weer dat er een log over scheiden was
Te veel eer, @Sentiment, nu kijk ik ff emotioneel
Wel leuk dat vele media je weten te vinden!