Verhuizen
Link naar dit artikel Op maandag 26 juni 2006 geschreven door Frank Faber
De meeste kinderen hebben het wel eens meegemaakt; een verhuizing. Toen je ouders besloten te trouwen moesten ze natuurlijk een plek hebben om te wonen, groot was de kans dat de keus op een flat viel en als er dan een of meerdere kinderen geboren werden, werd zo’n flat te klein en werd uitgekeken naar een huis.
Toen mijn ouders gingen trouwen gingen ze in een driekamerflat wonen in de Ranonkelstraat te Den Haag. Aardig voor twee, hoogstens voor drie personen. Toen ik al gauw geboren werd in 1960 bleven mijn ouders en ik gewoon in die flat wonen. Echter, in 1964 kregen we gezinsuitbreiding; mijn zusje werd geboren. Niettemin zou het nog tot 1968 duren voordat we gingen verhuizen. Al die tijd moest ik dus een piepklein kamertje delen met mijn zusje.
Zoals gezegd, in 1968 kochten mijn ouders een huis in de Eksterlaan, ook Den Haag en gingen we dus verhuizen. Van de verhuizing zelf weet ik alleen nog te herinneren dat de meubels op straat stonden en dat ik nauwelijks hoefde te helpen inpakken of sjouwen. Wel verwondde ik mijn vinger aan een kast waar een gemene splinter aan zat.
Het huis in de Eksterlaan had zes kamers; ruim voldoende voor vier personen dus. Wat ook nieuw was; we hadden ineens twee kleine tuintjes; een voor, een achter en een garage erbij, die hadden we eigenlijk niet nodig want we hadden geen auto. Omdat we rond augustus gingen verhuizen kon ik meteen op een nieuwe school beginnen, waar ik niemand kende. Tussen de middag moest ik als enige leerling overblijven.
Ons nieuwe huis was weliswaar vlakbij school, maar nog lang niet op orde en dan zou ik maar in de weg lopen. Ik geloof dat mijn zusje tijdelijk bij mijn oma logeerde. Soms echter ging ik tussen de middag wel even kijken, ik herinner me dat er in de woonkamer een nieuw aanrecht stond in de verpakking en dat moest in de keuken worden ingebouwd. In de huis- en eetkamer werd parket gelegd. Wat ik vooral prettig vond was dat ik nu een veel grotere kamer had die ik niet meer met mijn zusje hoefde te delen; ik had hem voor mij alleen.
Voor mij en ik denk ook voor de rest van het gezin betekende deze verhuizing het begin van een nieuw tijdperk en de geschiedenis herhaalt zich, want toen ik ging trouwen ging ik ook eerst in een flat wonen en nu woon ik al bijna elf jaar in een eengezinswoning met vrouw en kind.
House for Sale van Lucifer
Kan jij je ook nog een of meerdere verhuizingen herinneren uit je jeugd?
61 reacties op “Verhuizen”
Laat een reactie achter
Nee een verhuizing als kind zijnde heb ik nooit meegemaakt maar dat komt waarschijnlijk omdat ik de jongste was thuis. Mijn ouders hebben wel de eerste 10 jaar van hun huwelijk bij mijn opa en oma ingewoond en zijn één jaar voor mijn geboorte verhuisd naar een eigen woning. Altijd een kamer voor mezelf gehad dus.
Als boerendochter verhuisde je als er een stukkie land bij was gekocht waar toevallig ook een boerderij op stond. Als 5-jarige naar het burenhuis verhuisd omdat de boer en boerin kinderloos met pensioen gingen en mijn ouders hun 10 ha kochten. We gingen onszelf verhuizen, met landbouwwagen vol meubels en de tractor voorop. Als 11-jarige gebeurde dat nog eens, een paar boerderijen verder, tot mijn ouders het hele kakkie verkochten toen ik 16 was. En toen naar een stad verhuisd, naar een "gewone" woning zonder zolders. Nu ben ik 47 en ben in totaal 20 keer verhuisd en heb in 3 landen gewoond. Verhuizen was vroeger al gezellig, het was altijd een avontuur om de nieuwe omgeving te bekijken ook al had je er jaren naast gewoond!
Hoop binnenkort weer te verhuizen, dit huis wordt te klein want de tieners worden te groot.
Klik hier om een stukje van House for Sale te horen
*Sentiment*: bedankt voor de tip Eric
Ik ben tot mijn achttiende maar een keer verhuisd,van Vught naar Arnhem.Ik weet me nog heel goed te herinneren hoe vreselijk we dat allemaal vonden (ik was toen 12).Maar toen ik eenmaal achttien was ben ik meerdere malen verhuisd,van Nl naar Belgie ,naar Griekenland en nu in America alweer 13 jaar.Ik weet nog wel heel goed hoe erg ik het vond toen ik 36 werd;evenlang in het buitenland als in Nl.Daarom ben ik ook zo blij met dit website(een maand of zo geleden ontdekt)Niet alleen jeugsentiment,maar ook sentiment in het algemeen.
Tsss, don't get me started, verhuizen is nooit leuk! Zelfs als het een verbetering van de woonsituatie betekent, voelt het toch eerst als een soort van ontworteling.
@Eric Erres: ja, House for Sale van Lucifer, heel associatief!
Ik ben tot nu toe zes keer verhuisd en hoop het nooit meer mee te maken, wat een giga-stress toestand is dat.
Mijn ouders zijn in Rotterdam in 1954 getrouwd : gewoon met de tram naar het stadhuis en daarna weer allebei naar het huis van hun ouders. Door het bombardement waren er geen huizen voor jonge stelletjes. Pas in 1957 (!) kregen ze hun drie kamer woning in Rotterdam-Overschie aan de "Van Noortwijckstraat". Mijn zus was er toen al en ik ben daar geboren. We hebben jaren samen een slaapkamertje gedeeld.
In 1974 kregen we een drie kamer woning aan de "Van Adrichemweg". Niet groter dus, wel een leuker huisje.
Verhuizen betekent voor mij : -tig instanties regelen, dozen inpakken en uitpakken, veel sjouwen en zo ….
ja, nu ik naarstig op zoek ben naar een andere woning, en ik grote kans maak binnen enkele maanden te verhuizen naar de wijk waar ik ook op mijn zesde naartoe verhuisde, komen de herinneringen aan die erste bewuste verhuizing naar boven.
Het was 1971, ik was 6 jaar. Mijn moeder en ik moesten wegens omstandigheden de eengezinswoning in Poelenburg Zaandam verlaten, met wat urgentie hadden kregen we binnen een half jaar een woning in een flat toegewezen in Zaandam Kogerveld, toen nog een redelijk jonge wijk van 8 jaar oud.
Op een vrijdag vertrokken mijn moeder en ik naar Franeker, Friesland, naar mijn oma, waar wij 2 weken vakantie vierden ( ik kan mij nog de supergrote kermis herinneren in Leeuwarden). Na 2 weken keerde wij terug naar het huis in Kogerveld, alles was al klaar, vloerbedekking las, behang zat op de muur en de meubels, meest nieuw, stonden er. Alleen de gordijnen hingen er nog niet. Mijn moeder heeft toen een oud gordijn neergehangen in wat mijn kamertje zou worden en daar brachten we de nacht door. De volgende ochtend was ik alleen thuis, ik moest de deur open doen voor als de gordijnman kwam. Toen hij kwam moest ik aanwijzen waar welke gordijnen moesten komen te hangen. Hij was verbaasd toen ik bij een gordijn zei dat het in mijn kamertje moest: "maar daar hangt al een gordijn!' was zijn verbaasde opmerking. Raar, dat van een verhuizing 35 jaar geleden je dat het meeste bijgebleven is. Het nieuwe huis had een speciale lucht, een lucht van nieuwe meubels en verf en van de rest van die zomervakantie herinner ik mij nog best veel. Ik ontmoette een meisje waarbij ik later in de klas zou komen en 5 jaar lang mijn vriendin zou blijven. Wij gingen een ijsje kopen voor mijn moeder die thuis stond te strijken, een melkijsje van 20 cent, dat mijn moeder naast zich neerleegde en er pas weer aan dacht toen ze een plasje melk op de grond zag liggen. Van de rest van de verhuizing weet ik niet veel, ik herinner mij nog iets vaags dat wij geholpen werden door meneer Schuddeboom, die bracht spullen die overmoesten van het oude naar de nieuwe woning en het eerste wat mij opviel in de nieuwe woning was een oranje muurtje.
Ik ben al zoveel keer verhuisd dat ik me het juiste aantal niet eens kan herrineren. Tot mijn tiende jaar drie keer in Overschie en daarna nog een fiks aantal keren omdat mijn vader in de bouw werkte en altijd met de "put" meeging. We hebben zelfs een tijd in Belgie gewoond. Ik kan me niet herrineren dat ik daar problemen mee heb gehad ik vond het zelfs altijd wel spannend. Veel nieuwe mensen leren kennen en waarschijnlijk door het vele verhuizen ook nooit problemen met nieuwe situaties
Wat ik het meest frustrerend vind is dat overal waar ik heb gewoond de huizen afgebroken zijn of zodanig zijn gewijzigd dat je er niets meer terug vind. Een fotootje is dan alles wat er rest.
Als kind gelukig nooit verhuisd (lijkt me één van de ergste dingen die je als kind kan overkomen, net als bijv. een scheiding). Om mijn 13e zijn we twee straten verder verhuisd waar mijn ouders nun nog wonen. Zelf ben ik daarna nog twee maal binnen Rotterdam verhuisd. Ben weliswaar honkvast maar een verhuizing naar een ander stad of zelfs land sluit ik niet uit, ga het avontuur in ieder geval niet uit de weg mocht ie zich aandienen.
Als kind ben ik nooit verhuisd, ja toen ik nog geen 2 jaar was geloof ik. Mijn eerste "echte" verhuizing was toen ik uit huis ging, ik ging in de flat wonen aan het eind van de straat. Meubels kocht ik grotendeels nieuw en liet ik daar bezorgen, dus het was een verhuizing van niks natuurlijk. Na 2 jaar ging ik samenwonen, in een andere stad dus dat was pas een echte verhuizing. Het verkassen vond ik niet erg maar al die rompslomp, bah. Dozen inpakken maar nog het minimale bij de hand moeten houden, bleh niks aan. Dozen uitpakken vond ik wel heel wat leuker.
Verhuizen vroeger geen probleem, nu wat minder. Op mijn zevende jaar ben ik binnen mijn dorp verhuisd naar een grotere nieuwbouwwoning. Ik stond er toen niet zo erg bij stil, wat je allemaal achterliet. Gelukkig heb ik wel veel herinneringen aan die tijd in mijn 'oude' huis èn het staat er gelukkig nog en er wonen zelfs nog mensen in die straat uit de tijd dat ik er woonde.
Het komt er even nog niet van om foto's te maken van dat oude buurtje en van de straat waar ik tot mijn 22e jaar heb gewoond. Gewoon foto's ter herinnering voor het geval alles ooit gesloopt gaat worden.
Ik vind wel dat als je klein/jong bent een verhuizing makkelijker opneemt, het is spannend, als je uit school komt ga je naar een nieuw huis waar alle vertrouwde spulletjes staan, niks heimwee en geen weemoed.
Ik kan me nog wel herinneren dat ik de eerste paar dagen met een vriendinnetje, die een aantal dagenlanger in die straat woonde, mee naar huis liep of fietste, want ik kon mijn nieuwe huis nog niet zo goed vinden.
Ook had je een soort saamhorigheid met de nieuwe buurtkinderen, iedereen was nieuw in de straat,het aftasten wie je aardig vond, samen spelen in een héle grote achtertuin, de hagen of erfafscheidingen stonden er nog niet, en spelen rondom de huizen die nog in aanbouw waren.
Aan het eind van het jaar ga ik verhuizen (pas voor de 5e keer in mijn leven), in stilte ben ik al een beetje aan het afscheid nemen van van alles wat ik in dit huis en tuin de afgelopen 18 jaar heb meegemaakt.
Verhuisd van de ene oma naar de andere (jaren 50/60 - woningnood)en weer terug, toen naar een flat in Heemstede, toen naar weer een flatin Heemstede en toen naar een huis in Haarlem en toen was ik nogf maar 13…
Mijn eerste verhuizing heb ik zelf niet eens meegemaakt. Ik was 15, mijn ouders verhuisden van hun mega-grote huis naar een gewone eengezinswoning, in hetzelfde dorp. Ten tijde van de verhuizing zat ik in Frankrijk, lekker op vakantie met mijn beste vriendin en haar broertje en ouders. Zij hadden er een huisje ergens in het zuiden. Toen ik terug kwam in Nederland, zaten mijn ouders dus al in het nieuwe huis, dat was wel heel erg raar. Ben toen nog een paar keer naar ons oude huis teruggegaan om afscheid te nemen.
Daarna in 1987: op kamers een jaartje, in Nijmegen. In 1988 terug naar de Achterhoek, want samenwonen. In 1993 verhuisd van huisnummer 25 naar nummer 27, dus een huisje verder… dat lijkt makkelijk, maar net zo goed moet alles worden ingepakt en versjouwd worden.
In maart 1998 verhuizing van Silvolde naar Amsterdam om vervolgens in augustus 1998 binnen Amsterdam weer te verhuizen naar een andere woning. Dan 2001: in maart een 'nood'verhuizing naar een brakke woning in Vinkeveen (ons nieuwbouwhuis zou pas in juli worden opgeleverd en we moesten het huis in Amsterdam uit). Toen dus in augustus 2001 naar ons nieuwe huis in Nieuw-Vennep. Voorlopig heb ik genoeg verhuizingen achter de rug, laat mij maar lekker even zitten.
Mijn ouders trouwden in 1970 en gingen wonen in een bovenwoning op Rotterdam-zuid. In 1975 kwam ik, en toen woonden ze inmiddels in een iets grotere bovenwoning in de "zwaerdecroonstraat" ook nog in Rotterdam. Toen ik 3 was verhuisden mijn ouders weer en gingen we wonen in een leuke flat in gemeente Capelle aan den IJssel, waar mijn vader toen ook bij de gemeente ging werken. We woonden toen aan de "dotterlei" in de wijk Schenkel. Daar hebben we 2 jaar gewoond, en van dat huis heb ik nog wel een aantal vage herinneringen, ook de verhuizing naar het volgende huis kan ik me ook nog wel herinneren. Het eerste koophuis van mijn ouders gingen we in wonen in 1980, een rijtjestussen woning in de wijk "west" ook nog in Capelle aan den IJssel. In dat huis zitten al mijn jeugd herinneringen, 11 jaar hebben we er gewoond, want in 1991 gingen we weer verhuizen. Dit maal zelfs naar een andere provincie, naar het dorpje Liessel in zuid-oost Brabant. Mijn vader ging namelijk bij een bedrijf werken in Eindhoven. Dat was mijn laatste verhuizing, we wonen nu in een vrijstaande bungalow, en ondanks dat 31 ben, woon ik nog steeds thuis. We hebben wel gezorgd voor eigen voorzieningen, woonkamer, badkamer etc. Maar ik besef natuurlijk wel dat als er nog eens koters komen, dit ook weer te klein wordt, dus dan staat er hoogstwaarschijnlijk weer een verhuizing te wachten, haha
Gedicht: Verhuizing
Daar stond je
trillend
voor de klas
en moest je
zeggen
wie je was,
met de handen
op je schouder
van die
plaatsvervangend
ouder.
Heel zachtjes
zei je dan
maar: Joep
(en de hele klas
dacht: Poep).
hahahahahah Masterlijk!!
Mijn eerste verhuizing waar ik wel zelf bij was, heb ik niet echt bewust meegemaakt. Ik ben namelijk in Dinther(N.Br.) gemaakt en in Uden geboren. Dat was in 1960. De tweede verhuizing vond ik niet echt leuk. Ik had een hartsvriendin en was 8 jaar, toen we gingen verhuizen naar Veghel. Ik vond het heel moeilijk om nieuwe vrienden te maken, en heb eigenlijk nooit meer "echte" vriendinnen gehad. Daar heb ik heel mijn pubertijd doorgemaakt. Ik heb daar gewoond tot ik ging trouwen en ben daarna verhuisd maar ben in de zelfde plaats blijven wonen. Mijn eerste kind is ook in mijn eerste huis geboren. Daarna zijn we naar Uden verhuisd, waar mijn tweede kind is geboren. Het beviel daar niet zo goed, zodat we binnen 2 jaar weer terug gegaan zijn naar Veghel, waar mijn derde kind zich aankondigde. Ze hebben alle 3 dus een eigen geboortehuis. Nu woon ik sinds 5 jaar heel ergens anders. Wel in Nederland maar i.p.v. Noord-Brabant ben ik nu in de hoofdstad van Zeeland gaan wonen. Omdat we in Zeeland in een klein appartement woonde, zijn we binnen de flat naar een groter appartement verhuisd. Op de hoogste(6) verdieping, met een mooi uitzicht. Eigenlijk hoop ik dat ik nu niet meer hoef te verhuizen. Echt leuk vind ik het niet.
Toen ik veertien was verhuisden wij uit mijn geboortehuis naar een eengezinswoning.
Tot die tijd woonden we boven en achter de winkel.
Bij de winkels naast ons woonde niemand.
In ons nieuwe huis maakte ik dus voor het eerst kennis met de woorden: sssstt, denk om de buren!
Dat was wel wennen, we konden niet meer onbekommerd herrie maken, maar wel mee"genieten" van de ruzies bij de buren en van hun radio en tv en van hun hond enz.
@Joep, hij is weer prachtig!
Diverse keren verhuisd en dat was geen ramp. Nieuwe buurt, nieuwe school, nieuwe vrienden. Heel erg leuk zo'n avontuur hoewel ik moet toegeven dat de meeste kinderen toch meer gebaat zullen zijn bij een stabiele omgeving.
@Joep mijn complimenten voor je leuke gedichtjes. Bij elk log dat ik voor de eerste keer ga kijken scroll ik eerst of ik er een tegenkom
@ Madelein : een mede overschieenaar : waar heb jij gewoond ?
Is Overschie meer dan de Baumanlaan..?
@Joep: lag helemaal dubbel!
@Senti: leuke muziek… Morgen Aidan met een log over Margriet Eshuys ..?
Als 12 jarige ben ik voor de eerste keer verhuisd. Van een bovenwoning (2 over 1 trap, zus en ik samen in de alkoof) naar een kleine benedenwoning (zus en ik samen in een uitbouwtje). Ik ging 's ochtends gewoon naar school en s'middags na half 4 moest ik dan naar het nieuwe huis lopen.Ik vond dat een hele rare gewaarwording.
Daarna zijn we verhuisd naar een dubbele bovenwoning. JUICH, eindelijk een eigen kamer(tje)! Zus het huis uit, jippie, eindelijk een grote kamer!
Uiteindelijk via via zelf een flat kunnen krijgen in een andere wijk. Woonde daar prima. Mijn toenmalige aanstaande man is later bij me ingetrokken en we kregen een dochter. Maar ja, die wilde lekker spelen en dat gaat zo moeilijk op een galerij. Dus het boeltje in laten pakken en verhuisd naar Zoetermeer. En hier wil ik voorlopig niet meer weg. Je verzamelt in de loop der jaren toch een hoop troep. En als ik me bedenk dat dat dan allemaal weer in dozen moet ….geef mijn portie maar aan Fikkie. Hoewel ik nog steeds droom van een huis met een hele grote keuken, een serre en een enorme tuin….dus wie weet…ooit?
Weet je wat erg is als twee mensen (40-ers) van twee huishoudens er eentje gaan maken. Alles dubbel!!! En dan heb je soms ook de behoefte om samen iets nieuws te gaan kopen. Dus 3 dubbel. Dat wordt nadat de enorme bergen dozen zijn weggewerkt weer inpakken voor de rommelmarkt, voor de 2e hands winkel, voor familie, voor vrienden. Opruiming houden dus. Nu bijna 3 jaar later zijn we echt wel op orde hoor. Verhuizing, voorlopig niet aan denken.
@Joep: Hij is weer fantastisch! En herkenbaar!
Op mijn 7e ben ik verhuisd van Eindhoven naar een nieuwbouwwijk in Breda.
Van een flat naar een eensgezinswoning.
Van een meisjesschool met nonnen naar een gemengde school zonder nonnen.
Het was ff wennen, dat wel. Vooral dat ik mijn vertrouwde vriendinnenclubje moest opgeven. Schrijven kon ik nog amper en telefoon hadden we toen nog niet. Even op bezoek gaan was er niet bij.
Gelukkig was iedereen in onze wijk 'nieuw' en er waren kids uit alle windstreken, dus we hadden zó een hecht clubje om samen het grote verhuisavontuur te delen en de buurt te verkennen.
Daarna nog 1 x verhuisd: toen ik ging trouwen verhuisde ik van Brabant naar Gelderland en daar wonen we (25 jaar en 3 kids later) nog steeds.
Als kind ben ik 2 x verhuisd: de eerste keer was ik net 4 jaar. Grappig genoeg zie ik de beelden nog voor me (beelden waarvan ik nu weet dat ze niet kloppen…): we kwamen met de verhuiswagen aanrijden bij het nieuwe huis. We reden dwars tussen de bomen door (wij gingen van de randstad naar de veluwe
) en er stond een hele rij kinderen te wachten. Later begreep ik pas dat we niet echt dwars door het bos reden, maar gewoon op een weg omzoomd door veel bomen. In het dorpje waar we kwamen was geen kleuterschool, wat betekende dat ik nog 2 jaar langer 'vrij' was, die jaren bracht ik grotendeels door op de bloemisterij die mijn vader leidde, tuinieren is nog steeds mijn grootste hobby.
De 2e verhuizing, ik was 12, was in het dorp zelf, we gingen groter en wat verder buiten het dorp wonen, de impact daarvan was uiteraard veel kleiner.
Ik ben geen verhuistype. Na wat omzwervingen kwamen m'n man en ik in Almere, waar we nu ons 2e huis hebben, in dit huis wonen we al 22 jaar .
@frank faber leuke log.hoe verzin je ze.
ik was in de gelukkige omstandigheid dat ik in mn geboortehuis gewoond heb totdat ik voor mezelf begon.
van de grote stad naar een klein dorpje op de veluwe in een boerderij. weinig spullen om mee te nemen.maar toen we(inmiddels getrouwd) wegens gezinsuitbreiding weer moesten verhuizen hadden we wel iets meer.
wat er daarna nog volgt valt niet binnen deze log dus stop ik
Allereerst wil ik even zeggen dat ik het hier erg verslavend vind. Zeker als ik een vrije dag heb. De computer staat in de kamer en ik kijk steeds even of er nog gereageerd is. Zou dat nieuwigheid zijn of is dit een blijvend iets
@Bertus hoewel geboren in zuid ben ik opgegroeid in Overschie(volgens mij heb ik al wat bij ehh geboortehuis of zo geplaatst)Eerst in de landzichtstraat of verlaatstraat en toen via een ietjes, een kamer meer, groter huis in de schielandstraat naar de willem de zwijgerstraat(allemaal een eigen kamer) tegenover het badhuis. Tot mijn elfde jaar heb ik daar gewoond. Maar de tijd in de witte huisjes naast het vliegveld zijn het meest blijven hangen. Soms heb ik het idee dat ik tot mijn vijftiende of zo een zwarte vlek heb haha. De kleine huisjes staan er nog wel maar toch is het wel veranderd daar. mijn kleuterschool is er niet meer en ik las ergens van jou dat ook de speeltuin er niet meer is. Tenminste ik ga ervan uit dat je Schiewijk bedoelde kan bedenk ik me ineens, ook Levenslust zijn.
Mocht het die laatste zijn ken jij dan een zekere Micky? was toen al een oudere man en in mijn herinnering een vreselijk enge man, heel iel maar heel eng. Kwam ik die toch pas geleden tegen hier in het dorp waar ik nu woon. Brrr had direkt een flashback
@Eric Baumanlaan de winkelstraat in overschie
@madelein
Ik ken de wijk bij het vliegveld….
Nog mooier heb nog een jaartje gewerkt in het houten kleuterschooltje dat je bedoelt : Olleke Bolleke.
Daarna op de Sahvornin Lohmanschool gewerkt onder Wim Roest. Bekend ?
Jaaaa …. Mickey, klein met een brilletje op. We namen hem altijd in de maling. Ging altijd met kinderen uit de straat om. Moet je nu doen …. hihi.
Ik kom zelf dus uit Kleinpolder West.
@madelein, ik kan je vertellen, het blijft..;-)
@Bertus je zit vlak achter me aan
Jaaa Olleke bolleke die bedoel ik was jij er al in de tijd van juffrouw Baars en pater Giesbergen? Meester Roest die ken ik wel maar niet van de Lohmanschool. Wel van de zondagschool in landzicht. Ik heb op de Mariaschool gezeten. Die Mickey bedoel ik en ik vind dat ze er toen ook al wat van hadden moeten zeggen pffff griezel.
Verhuizen? Nee dankje, ik maak 'm net uit.
Pfff, Dit was mn 15de keer verhuizen en ik hoop de laatste. Dit is het huis waar ik al die jaren naartoe gewerkt heb.
als kind in 1970, 1973, 1981 en 1984 verhuisd, totdat ik in 1990 uit huis ging en de vleugels spreidde…Maar nooit v school moeten wisselen hoor. die kinderen hadden t trouwens altijd moeilijk bij ons, de nieuwelingen. En met een harde G kon je t al helemaal shaken. Dan praatte je alsop de TV, alsof je een 'wanna be TV personage' wou zijn…
By the way: ik zat toevallig ook op Olleke Bolleke, maar dan de Eindhovense Olleke Bolleke in Strijp.
House for sale….
don't do this to me…
Heb ik de afgelopen 5 jaar tot in ten treure toe aangehoord, van een Belgische actrice die in Flikken speelt, en ik wat persoonlijker ken, en zij zingt op elk publiek optreden (Flikkendag en andere) dat liedje…..
Heb zelf een aantal verhuizingen meegemaakt die kunnen tellen: van België naar Nederland, naar Engeland, naar België, naar Engeland, naar België, naar Nederland, naar België. En hier blijf ik wel voorlopig
)
verhuisd van: geboortehuis(Achterweg, bij oma, mijn ouders woonden daar in) naar Varnebroek, naar Treubstraat, naar Zeswielenstraat(daar ligt mijn meeste jeugdsentiment zoals hier besproken), naar Jonkstraat, naar Touissaintstraat(op kamers wonen), terug naar Jonkstraat(weer bij ouders), inwonend in de Brederodestraat(bij Oma), inwonend op het Kennemerpark(bij kameraad), terug naar Jonkstraat, naar El Grecohof(daar mijn echtgenote ontmoet), gaan samenwonen in de Winkelwaard en nu al weer sinds 16 jaar in ons nederig stulpje.
Vooral het vertrek uit de Zeswielenstraat vond ik vreselijk. Heb daar 11 jaar gewoond. van mijn 8ste tot mijn 19de.
Als kind heb ik eigenlijk 1 verhuizing bewust meegemaakt, en ik vond dat eigenlijk erg leuk. We gingen van een flatje naar een 2 onder 1 kap in een buurtje. Echt een begrends stukje Alkmaar met 6 straten. Op de kopse kant en kontse kant een straat, aan de ene zijkant een doorgaande hoofdweg en aan de andere zijkant een brede vaart. De kopse kant werd van de rest van de stad afgezonderd door een grote machinefabriek en de kontse kant door een enorme houtwerf. Een heel beschut stukje Alkmaar waar de jeugd echt onbezorgd op straat kon spelen.
Toen ik 11 jaar was hadden mijn
ouders het idee naar ALMERE te gaan verhuizen…
Ikzelf vond het wel erg spannend, maar het duurde erg lang voor het huis in Almere Muziekwijk was gebouwd vanwege slecht weer, stakingen etc.
Het huis van mijn ouders was verkocht maar we moesten wel snel het huis verlaten. We moesten 2 weken verblijven bij mijn opa in Hilversum omdat het huis in Almere nog niet bewoonbaar was.
Ik sliep met mijn ouders op 1 kamer; geen pretje. Ik moest gewoon naar school, slaapgebrek of niet.
Na deze 2 ellendige weken gingen we eindelijk verhuizen naar Almere.
Hier heb ik meer dan 15 jaar gewoond, leuke en mindere leuke tijden, totdat ik iemand ontmoette uit Veenendaal.
Dat is de plek waar ik sinds februari dit jaar nu woon, en ik heb het erg naar mijn zin, voel me erg thuis.
In mijn jeugd ben ik een paar keer verhuisd, toen ik 8 was van Dinteloord NB naar Gouda ZH. Erg, ik praatte heel plat en in Gouda praatte iedereen echt stadts.
Maar de grote verhuizing kwam 5 jaar later: Van Gouda naar Zwitserland! Ik zie me nog staan in die klas, waar ik niemand kende, de taal nog niet verstond enz.
Ik zie me nog staan met piedroschoenen aan mijn voeten ( want dat was in NL IN…gezondheidsschoenen) en die hele zwitserse klas keek naar mijn schoenen, ze hadden allemaal gymschoenen ( adidas rome) aan.
Ik woon nog steeds in Zwitserland en zou er nooit meer wegwillen. Ik ben hier ook al een paar keer verhuisd ( de laatste keer in februari, maar een paar huizen verder) en heb het nu eigenlijk wel gezien…. dus ik wil graag hier blijven.
Ik kan me nog herinneren dat wij eind jaren 60 verhuisd zijn met een bakfiets.
Mijn oom was postbezorger bij de PTT, en die had geregeld dat mijn vader een bakfiets kon lenen. Ik herinneren me nog goed dat mijn vader hem ophaalde bij het hoofdpostkantoor in het centrum. En ik mocht mee. Wat een feest zeg, daar voor in die bak.
Gelukkig was de verhuizing van een flat naar een eengezinswoning niet meer dan 1 kilometer.
Die verhuizing staat mij nog steeds bij.
jeetje Frank….
Over toevalligheden gesproken: mijn ouders
gingen in een flatje wonen toen ik werd geboren, op de RANONKELLAAN!!!!! In Ede dan welliswaar, maar frappant hoor….Ik heb daar tot mijn 12e gewoond, daarna naar een andere flat in een nieuwbouwwijk.Daar gingen mijn ouders scheiden en ben ik als een vlo van het ene huis naar het andere gesprongen, niet meer te tellen….Dan weer bij mijn vader op de flat, dan weer bij mijn moeder, weer vader, weer moeder en toen eindelijk zelfstandig op mijn 20e….Ik gruw nog steeds van verhuizen…..
De eerste verhuizing zal ik nooit meer vergeten, we waren net in Varsseveld gaan wonen. Ik was toen een jaar of 3 en alles rook heerlijk naar de verf! Het hele huis was nog leeg, alleen een koffiesetapparaat en ontbijtkoek op het aanrecht. Ik heb toen ook voor het eerst koffie gedronken, met veel suiker en melk (kinderkoffie…)en een plak ontbijtkoek met roomboter, heerlijk!
Als ik nu nog verf ruik krijg ik meteen weer zin in koffie met ontbijtkoek, raar is dat na zo’n lange tijd.
We hebben er iets van 2 jaar gewoond en zijn daarna verhuisd naar Ulft.
Ik woon nu in het westen maar hoop nog 1 keer te mogen verhuizen…back to the roots: de Achterhoek!
Als gezin zijn we nooit verhuid.Maar ik ben wel een paar keer tijdelijk verhuisd O.A in militairedienst en 2 X 9maanden naar Canada.in 1990 ben ik voor het eerst echt verhuist 2 jaar op een huur boerderij,toen een boerderij gekocht waar we nou al weer bijna 15 jaar wonen over een maand of 2 gaan we weer “verhuizen”20 meter verder op in ons nieuwe huis wat nu gebouwd word vlak naast ons ouwe huis.
Ik snap niet dat sommige mensen zo vaak kunnen verhuizen, ik word er al beroerd van als je al die rompslomp er allemaal weer bij hebt met Nuon, verzekeringen, ik bedoel dus al die adreswijzigingen enzo. Nu zul je zeggen dat kan toch gewoon eenvoudig via de PTT (nu TNT), ik ken toevallig ook iemand dat ook deed en er heel veel geld voor betaald had en nog krijgt ze post op haar oude adres en snapt niet waar sommige dingen blijven…..brrrrrrr, nee, we wonen net een jaar in ons nieuwe huis maar verhuizen????? Voorlopig denken we er niet meer aan, misschien ooit als de kids de deur uit zijn dat we een gelijkvloerse woning kopen maar dat zien we dan wel weer, het leven kan soms rare sprongen maken…..
Ik zie af en toe de term ;eensgezinswoning! zijn er ook tweesgezinswoningen?
De meeste huizen zijn toch zeker eensgezinswoningen?al is de ene misschien wat groter dan de ander.
@Bart: de term “eengezinswoning” is de officiële benaming. Twee- of driegezinswoningen lijkt me een jaren ‘60 verschijnsel met communes e.d. of andere woonvormen waar meerdere mensen samen wonen zonder dat ze met elkaar deel uitmaken van een gezin. Je hebt bijvoorbeeld gezinsvervangende tehuizen of kamerverhuurbedrijven en dat zijn natuurlijk allerminst eengezinswoningen.
Tsja, de term eengezinswoning begrijp ik ook niet altijd hoor! Ik heb 16 jaar in een huurwoning gewoond maar de keuken was in verhouding met de woonkamer 2 keer zo groot, het was een hele rare architect die dat bedacht heeft denk ik. M.a.w. je kon er je kont bijna niet keren, ik was wel blij dat de oudste dochter eenmaal naar de basisschool toe ging zodat mijn 2e dochter (toen nog een baby) rustig rond kon kruipen, en ik kon stofzuigen als zij eenmaal in bed of in de box zat want die moest ik ook constant verplaatsen……er zaten 4 wieltjes onder dus dat was makkelijk. Nu woon ik in een koopwoning en ziet er echt uit als een bijna 2-gezinswoning en de woonkamer is nu 3 keer zo groot (leuk, maar nu meer stofzuigen dus
) en een vaste trap naar zolder, goh, wat een verandering allemaal en idd, niet alle woningen kunnen dus als eengezinswoningen beschouwd worden.
@Judith: wat te denken van een tweekamerflatje wat door een persoon bewoond wordt, dat kun je ook niet echt een eengezinswoning noemen!
Een gezin met 2 kinderen of een gezin met 8 kinderen is allebij 1 gezin,die van 8 heeft toch meer ruimte nodig.
Frank, nee idd niet, ik lees ook wel eens voor de gein de woningkrant van onze regio en dan denk ik van: he, een eengezinswoning? Ja, daaaaaag! en dan nog 500 euro in de maand? goeiedag zeg! ik ben 17 jaar geleden in die huurwoning begonnen met 595 GULDEN en nu is het bijna in EUROOTJES het dubbele geworden…..nee, ik heb hier geen woorden meer voor, mensen moeten toch ook een beetje leuke dingen kunnen doen dan?????
Say no more….verhuizen…Zelfs in 1 plaats kun je nog veel verhuizen….ben dus zo’n 8 a 9 keer verhuist binnen mijn woonplaats…waarvan 4x voor mijn 13e jaar….Na de scheiding van mijn ouders ben ik als een vlo heen en weer gesprongen, totdat ik zelfstandig ging wonen en waar ik nu zit, zit ik het langst: ruim 18 jaar….Heb er een gruwelijke hekel aan….
kan ik me voorstellen hoor Wilma, al die rompslomp er dan omheen nog, vreselijk ja!
Ik ken ook mensen die op een flat wonen hun hele trouwtijd al, die gaan nooit verhuizen maar zij gaan elk jaar behangen en alles een ander kleurtje geven he? Ja, dat krijg je als geen tuin hebt om in te wroeten……je moet toch iets om handen dan hebben he als je het leuk vindt om te doen natuurlijk
Pas ingeschreven voor een nieuwbouwproject… 2008 gaan ze bouwen dus hebben we nog even de tijd voor we gaan verhuizen (als we ingeloot worden en het allemaal haalbaar is natuurlijk..). Nu toch nog maar even niet aan verhuizen denken. We hebben de kamer net eens anders ingedeeld, dat voelt ook als verhuizen.
1 november 2005 hebben we de sleutel gekregen van ons grote nieuwe gekochte huis uit 1993 en dat is nog niet oud, we hoefden er niet veel aan te doen alhoewel mijn partner 2 rechterhanden heeft ziet hij nog genoeg om te doen maar we hebben wel lekker tijd over om leuke dingen dan te ondernemen want het leven is echt maar kort begin ik te merken, mijn broer overleed vorig jaar in mei (40 jaar) en dan ga je toch anders denken en nadenken en de dag plukken he?
Ik zit bijna midden in de verhuizing. Nog een paar weken klussen, ondertussen de verhuisdozen inpakken (ben benieuwd wat voor leuks ik nog tegenkom op de zolder)en dan naar ‘t nieuwe stekkie.
Nu noem ik de oude locatie ‘thuis’ en de nieuwe ‘het nieuwe huis’, ben benieuwd wanneer dat over is en ik helemaal gewend ben.
Aan de ene kant is verhuizen leuk, maar aan de andere kant een beetje weemoed om een huis en omgeving met herinneringen achter te moeten laten
Nou Joke61, dat went gauw hoor het nieuwe huis en dan wil je ook absoluut niet meer terug! Ik weet niet of je in een hele andere omgeving gaat wonen, bij mij is dat niet het geval geweest en dan blijft het toch vertrouwd, al moet ik zeggen dat ik in de straat waar ik nu woon zelfs vroeger nooit met de kinderwagen kwam om te wandelen ofzo en toch is het maar 100 meter verderop, dus ging ik altijd de andere kant op, misschien omdat dat de richting van het winkelcentrum is (je kent het wel, winkelcentrum het Loo) ik fiets nog wel regelmatig langs mijn oude huis en gluur (ahum) natuurlijk even naar binnen om te kijken of mijn oude tuin nog een beetje knap is, dat is helaas niet het geval, jammer
Ik wens je veel succes met de verhuizing en denk maar zo als je eenmaal zit is het ook goed……..
Toen ik net 8 jaar was geworden (1952), werd er in gezinsverband verhuisd. Van een drie-kamer woning op de 1e etage, 2 woningen op 1 trap in de buurt van de Weimarstraat in Den Haag naar een vijf-kamer woning op de 2e (hoogste) etage in Bezuidenhout, met een portiek en een binnentrap. Op de dag van de verhuizing was alles snel ingepakt want we hadden een beperkte inventaris. M’n ouders en twee zusters gingen met de tram, maar ik mocht met de verhuiswagen mee, tussen twee stevige verhuizers in. Delen van die rit staan me nu nog helder voor de geest. Het oude huis was vrij somber (tussenetage en in een smalle straat) maar het nieuwe huis maakte een heel zonnige indruk, een hele verademing. Omdat het in 1952 ruim 7 jaar na het bombardement op Bezuidenhout was, waren er nog sporen van te zien. Door de krapte in materiaal kon nog niet alles gerepareerd worden. Een ruit in de keuken was kapot en er was een stuk glas over het gat geplakt. Enkele kastdeuren waren in de oorlog opgestookt en waren vervangen door houten frames, betimmerd met hardboard van reclameborden. Alle deuren stonden uit het lood, ze gingen uit zich zelf open of dicht. Maar het was een paradijs vergeleken met het vorige huis. M’n vader heeft een paar maanden nodig gehad met verven en behangen om het huis zodanig op te knappen, dat het er netjes uit zag. Tien jaar later is een tweede opknapronde gestart en toen was het een waar paleisje geworden. Toen ik zelf het huis uitging, had ik meer mee te torsen dan bij die eerdere verhuizing van een gezin van vijf personen.
Wij zijn 2 weken geleden verhuisd,zoals ik een paar maanden geleden al schreef,20 meter verder op,was makelijk verhuizen,alles gewoon over sjouwen in dozen en een buurman kwam even voor een paar zware dingen te helpen,maar het is ongelofelijk hoeveel er uit dat ouwe huis kwam,wel een goed moment om een goed op te ruimen.
Ja Bart, dat is zeker makkelijk 20 meter verderop.
Wij hebben in de vorige straat ook mensen gehad die ook ongeveer 50 meter verderop gingen wonen en ze pikten gewoon een (nou ja, leenden dus) een winkelwagentje van de C1000 bij ons op de hoek en gooiden er heel wat spulletjes in, een leuk gezicht, alleen het bankstel en de kasten deden ze toch maar met een aanhangwagen, een leuk gezicht was dat.
En de bedonderdelen niet te vergeten!!!!!
Verhuizen is echt wel eens goed hoor en zeker ja wat betreft opruimen…ze zeggen dan altijd:
Wat niet ziet, wat niet deert, en zo is het.
Wij wonen 2 mei a.s. alweer 1 1/2 jaar in ons nieuwe huis en het is heerlijk ruim en opgeruimd (al moet je wel af en toe achter de kids aanrennen)
@judith Je bent niet de enige die achter de kids aan moet rennen hoor.
Hier iemand in de buurt gooit alles weg wat meer als 2 jaar niet gebruikt is, hij zegt als ik het al 2 jaar niet gebruikt hebt zal ik het wel nooit meer nodig hebben. Ik kan goed opruimen en ben niet erg bewaarderig maar dat vind ik nou weer een beetje te ruimerig.
Nee, natuurlijk zijn er bepaalde dingen die je niet weg gooit nee en dat zou ik ook niet willen nee (zo, dat is eruit
)
Ik bedoelde eigenlijk dat wij zoveel spullen van de kids hadden in het vorige huis waar ze allang te groot voor waren en de meeste dingen heb ik kunnen verkopen via advertenties en je maakt een ander er ook weer blij mee, ja toch?
Ik ben tot nu toe zo’n 5 keer verhuisd en als de voortekenen niet bedriegen moet ik binnen afzienbare tijd weer verkassen. De wijk waarin ik woon gaat op de schop en het zou me niets verbazen als de rij huizen waar ik mijn stekkie heb ook tegen de vlakte moet. Zit er niet bepaald op te wachten.