Kinderziektes
Link naar dit artikel Op dinsdag 15 augustus 2006 geschreven door Lia
Inentingen op zo’n grote schaal gegeven als tegenwoordig had je volgens mij in de jaren zestig nog niet.
In ieder geval heb ik er wel een paar gehad: kinderziektes.
Van mezelf herinner ik me vooral de mazelen. Ik vond het bar interessant, die rode vlekjes overal. Of ik me ook ziek voelde weet ik niet meer, wel dat ik niet op de tocht mocht zitten, want dan zou “het naar binnen slaan”.
Wat dat precies was weet ik nog niet, maar het maakte wel indruk, mijn moeder keek er namelijk ernstig en bezorgd bij toen ze het zei.
Van één van mijn broers herinner ik me dat hij de bof had. Fascinerend vond ik dat, zo’n opgezette hals.
Ziek zijn was trouwens helmaal niet zo’n straf, vond ik. Lekker even alle aandacht van mijn moeder voor mij alleen, of ik moest de pech hebben dat er nog meer gezinsleden waren aangestoken.
In dat geval moesten we ook het “bedje” delen dat mijn moeder maakte door de rugleuning van de rookstoel op de laagste stand te zetten. Ik kan me nog herinneren hoe knus en veilig ik me voelde in dat bedje met de geluiden op de achtergrond van de rest van het gezin.
Heb jij ook kinderziektes gehad en wat herinner jij je nog van ziek zijn?
47 reacties op “Kinderziektes”
Laat een reactie achter
Wat een heerlijk plaatje bij dit log!
Kan me van mijn kinderziektes alleen herinneren dat ik waterpokken had. Jeuk, blaasjes, korstjes, niet mogen krabben, de bus mentholpoeder.
Andere kinderziektes heb ik best wel gehad vermoed ik, weet nog wel dat als ik heel soms ziek was dat de blauwe stretcher uitgeklapt werd en voor het dressoir werd gezet.
Op de achtergrond het geluid vanuit onze Philips radio als je weer eens wat wegdoezelde.
En het spelen met het houtsnijwerk op de middelste la van het dressoir.
Het was een soort houtsnijwerk in een soort bloem, vier vingertjes pasten als het ware in het houtsnijwerk en de vijfde vinger, je pink of duim nooit!
Het dressoir staat nog op de zolder van mijn ouders, toen ik kortgeleden met mijn zus op die zolder was en vertelde over het ziekzijn en je vingers op de la van het dressoir, toen bleek zij dat ook altijd te doen als op de stretcher voor het dressoir lag.
Vond ik wel apart.
En oja, ziek zijn: die thermometer in je billen!!
Wat heb ik gebruld als ik op mijn buik op de schoot van mijn moeder lag, en mijn moeder maar roepen ‘knijp je billen niet tegen elkaar!’
Wat was dat pijnlijk ondanks dat dotje vaseline of van die andere gele zalf (hoe heet die ook alweer? die rook zo lekker) op het ijzeren puntje van de kwikthermometer
En als je verkouden was een laagje Dampo onder je neus uit dat ronde groene blikje. Of je borstkas werd er zelf mee ingesmeerd. En vooral niet met je Dampovingers in je ogen komen
Toen was ziekzijn nog een beetje heerlijk en dan met name het vertroeteld worden. Tegenwoordig komt het ziekzijn nooit uit en het vertroeteld worden kun je wel bijna vergeten
Joke61: en dat van een verpleegster…
Mazelen had ik als 6-jarige, net op school gekomen en uitgerekend met Sint Maarten. Zag vanaf mijn ziekbed overal die lichtjes door het dorpje, damn it!!! Toen kreeg mijn broer (nog geen 2) het en het was opeens kantje boord - penicilline erbij en hup gered (1965).
Omdat we in een “beschermd” gehucht leefden, gingen er verder jaren geen echte kinderziektes rond. Pas toen mijn broer en een aantal andere kinderen in 1968 naar het naburige Wildervank gezamenlijk naar de kleuterschool gingen per “kleuterbusje” (een buurtproject), was het hek van de microbiologische dam los en kregen we in de winter 1968/69 alles wat maar ziekte kon veroorzaken in ons midden. Waterpokken, bof, rode hond; zelfs was er iemand met roodvonk! Onze school moest bijna gesloten worden omdat we allemaal tegelijk ziek waren. Op een bepaald moment was ik het enige meisje op de hele school
, maar dat was niet zo bijzonder met 11 kinderen in totaal!!
Ja ik heb ook verschillende kinderziektes gehad. Het leuke was dat je toch een beetje verwend werd en niet naar school hoefde, als ik echt goed ziek was voelde ik me altijd zweverig.
Leukst was als je ziek was geweest ( een beetje, niet erg, mijn moeder zei dan : ik hou je een dagje thuis “Je bent “hangerig”) en je bijna beter was. Als dat op een donderdag viel mocht ik lekker de week vol maken. Vrijdag was ik dan beter maar hoefde lekker niet naar school.
Ik werd een beetje verwend, mocht in het “grote” bed en kreeg soep en zo. Ik las wat Duckies, ik hoestte wat, ik speelde patience, ik deed dutjes, ik verveelde me, ik dronk jus d’orange ( vitamine c )
Er hangt wel voor mijn gevoel een herfst/winter sfeertje om heen. Zomer en ziek zijn horen niet bij elkaar.
Thermometer op vervelende plekken was niet leuk. Dampo rook vies. Ik was helemaal weg van Thijmstroop. Mijn moeder haalde dat en ik slikte dat voor mijn plezier. Nu, koop ik het soms voor de lol en werk zo’n flesje in 1 avond weg. Wie heeft dat ook … ?
@Bertus, thijmsiroop, daarvoor heb ik mijn dochter als excuus: als die ook maar een beetje kucht roep ik gretig dat ik wel even thijmsiroop voor haar haal..
Wat ik ook zo lekker vond: sinaspril, die moest mijn moeder echt wegstoppen, anders aten we die als snoepjes.
Hoe moeders ook altijd zagen dat je ziek was: je ogen staan niet goed, je ziet een beetje pips, je voelt warm en dan met de rug van de hand tegen je voorhoofd schattend: hm, een beetje verhoging. Controle met de thermometer wees altijd feilloos haar gelijk uit.
Ik herken dat ook bij mezelf.
Ik belde eens mijn huisarts en zei dat volgens mij mijn dochter blaasontsteking had. Waarom ik dat dacht, vroeg hij. Ik ruik het, zei ik. En het klopte.
Ja, de bof kan ik me nog goed herinneren en waterpokken. Mazelen kwam bijna niet meer voor in mijn omgeving en stukje tijdsbalk. De Bof deed pijn weet ik nog. Ik zie mezelf in gedachte in de spiegel van mn opa in de gang, opgetild door mama. En idd, hamsterwangetjes….Geelzucht weet ik nog dat iemand dat had. Brrr, vond ik vies, vooral t oogwit dat ooggeel was.
Ach, ziek thuis….Op je stinkende kamer onder de dekens, jammerend v ellende en natuurlijk de bekende emmer naast je bed met een laagje gal erin hahahaha 
En mmmm,zo’n korrelig (als je erop zuigt) sinaasprilletje kreeg je dan wel eens. Of een vies gelig drankje met een eetlepel die dat markante geluid maakt tegen je kiezen & dan antuurlijk de Bwwwlleeerrrkh! erachteraan. En zo’n half afgeknabbeld beschuitje nasast je bed plus een half opgedronken slap theetje in Douwe Egbertsglas met glazen roerstaafje… 
Later lag de andere hleft weer als kots in de emmer naast je bed, riekend naar wat ooit thee en beschuit was, in comb met maagzuur en gal! Bah, alleen het woord al…GAL. klinkt als WALG. 
Groeipijn herinner ik me ook nog dat ik dat had en niet mee mocht doen met gym omdat ik daar pijn van had, maar toen deed ik toch mee en won (bleef als laatste over) bij een tikspel. Supertrots.
ik was Rode Hond vergeten hahaha! (zo werd John van Loen altijd genoemd [voetbal]).
ops: plakkaten op je lijf niet? Volgens mij wasd at niet erg, maar wel erg besmettelijk. toch? Dat as niet erg hè? Je mon er wel onvruchtbaar van worden ofzo? Of slecht voor de ongeboren vrucht? (Prinses chrsitina?)
Dan kreeg je van die rooie
sorry voor tiepfoutjes…
O, ik weet nog wel van de oorpijn. O, wat deed dát pijn.
Mijn moeder is eens apart van iets thuisgebleven, omdat ik zo’n pijn had!
Van mij zus kreeg ik op de kop, dat door míj, mijn moeder niet weg kon!
En na het amandelen knippen: ik wilde niet drinken omdat dat pijn deed.
Toen kwam de dokter, die zei, dat als ik niet zou drinken, ik weer naar het ziekenhuis moest. Van schrik ben ik toen toch gaan drinken, want ik was bang dat ik dan nóg meer pijn zou krijgen.
Ik herinner me ook, dat ik een schoolbord kreeg, na het amendelen knippen. Vanwege de pijn kon ik daar eerst niet blij mee zijn.
@Joke61, Die lekker ruikende gele zalf zal waarschijnlijk Jecovitol levertraanzalf geweest zijn. Is trouwens tegenwoordig nog te koop.
Ja @Wimmes dat was Levertraanzalf
Waar werd dat toch meer opgesmeerd dan op die thermometer?
Misschien heeft mijn moeder nog zo’n tube in het medicijnkastje liggen, er lag tenslotte ook nog een spuittubetje Dermatol van dertig jaar geleden.Kan ik nog even lekker de geur opsnuiven
Haha wat een geweldig log weer
Ik had blijkbaar nog nooit waterpokken gehad en na een bezoek aan een neefje die dat had, had hij me aangestoken. Ik was daar goed ziek van.
Ik had haar weer aangestoken!
Bij het lezen van alle reacties kwamen al mijn (kinder)ziektetjes weer voorbij.
@Lia dat deed mijn moeder ook hand op voorhoofd (en rug) een schattende blik naar mijn ogen en ze wist het: “Jij bent ziek” Daar hoefde eigenlijk geen thermometer aan te pas te komen, maar mijn vader was een man van de cijfertjes (lees graden koorts) “geen koorts=niet ziek” zodat mijn moeder wel eens wat graden loog omdat zij inzag dat je ook ziek kunt zijn zonder heel hoge koorts
Mazelen kan ik me herinneren, en als kind erg veel oorpijn en hoofdpijn gehad.
Inderdaad mocht je dan in de kamer op een bed en was het eigenlijk wel lekker om een beetje meer aandacht dan normaal te krijgen, en lekker vanuit je bedje alle huiselijke beslommeringen gade slaan die gewoon doorgingen.
Mijn laatse “kinderziekte” kreeg ik op 18 jarige leeftijd
Hilarisch was dat mijn toemalige cheffin het niet echt geloofde todat…….zij het ook kreeg
Ja bij mijn weten heb ik alle kinderzietes afgewerkt, de mazelen , de bof, waterpokken, de 7e ziekte (ook iets met vlekjes) Als we echt lang ziek waren werd er een bed in de woonkamer opgemaakt, voor de tuindeuren zodat je heerlijk naar buiten kon kijken.
Als de dokter moest komen, vertrouwde ik het niet, want als 4 jarige moest ik nadat hij was geweest gelijk naar het ziekenhuis en geopereerd. Ik had een ‘bijna doorgebroken’ blindedarm.
Mijn moeder mocht niet met me mee, ik werd op een brancard vastgebonden en huppekee naar de OK.
Ik was zo boos dat ik werd vastgebonden met riemen dat ik zei ik ben al groot en ik zal goed stilliggen. Maar dat hielp niet. Ik weet nog hoe ik me verzet heb tegen de narcose, je kreeg een soort lampekapje op en daar druppelden ze ether op. En toen zei de zuster ga maar lekker slapen. Ik dacht nee ik wil wakker blijven en weten wat er met me gaat gebeuren.
Toen was het ook nog dat je zus nietop bezoek mocht komen en mijn ouders alleen ’s middags op het bezoekuur.
Gelukkig is dat nu op een kinderafdeling anders.
Mijn buurmeisje daar lustte niet veel, maar ze kreeg elke keer hetzelfde terug als ze het niet had opgegeten. Gelukkig at ik wel alles dus dat probleem had ik niet. Dan gaf ik haar stiekem wel eens wat van mijn toetje zodat ze toch iets had. Maar zolang de zuster dat maar niet zag, want dan werd die boos.
Kinderziekte’s kan ik me niet echt herinneren, wel de keer dat ik longontsteking had als kind zijnde. Vooral de antibioticasmaak van toen, en het mariabiscuitje erna, en de verontrustende blikken van ouders en de dokter die dagelijks kwam.
Verder had ik vaak een stijve nek, en kon dan niets meer als alleen liggen op de bank, ik moest met alles geholpen worden.
Klasgenootjes kwamen op ziekenbezoek en hadden altijd iets van fruit mee.
Om weer wat krachten op tedoen, moest ik drie keer in de week naar het solarium,onder de hoogte zon.
Het is weer eens gebeurd dat iemand op hetzelfde idee gekomen is als ik, in dit geval Lia. Tja, moeilijke keuze voor Sentiment, maar het is dan ook een erg voor de hand liggend onderwerp. Maar goed, morgen verschijnt er weer een gastlog van mijn hand dus dat maakt alles goed, dat wordt dan mijn 37ste gastlog en ik heb er geloof ik nog vijf in de wacht staan. Hieronder dan mijn versie:
Ziek zijn
Als je als kind ziek was was dat een hele belevenis. Niet zozeer in positieve zin, maar er kleefden ook leuke aspecten aan; je werd extra verwend en hoefde niet naar school. Dat laatste had voor mij een bijkomend perspectief, want wij woonden vlak bij de lagere school waar ik toen op zat en in het speelkwartier kon ik de schreeuwende, spelende kinderen horen.
Als je ziek was, was het meestal een kinderziekte, maar het kon natuurlijk ook gewoon griep zijn. Als het gepaard ging met (hoge) koorts was dat niet echt prettig en vooral de nachten duurden eindeloos met enge dromen en was je blij als de ochtend aanbrak en je moeder je iets te drinken kwam brengen of je lakens kwam verschonen. Ik schreeuwde mijn jongenskeeltje helemaal schor als ik wilde dat mijn moeder iets voor me deed, zoals voorlezen en later ging je tijdens je ziekte ook zelf lezen. Zo had ik het complete oeuvre van Astrid Lindgren gelezen; Pippi Langkous!
Het kwam natuurlijk voor dat je totaal geen trek in eten had en eens had ik na het eten mijn maaginhoud op mijn hoofdkussen uitgeworpen. Vervolgens werd dat uiteraard meteen verschoond en mijn ouders waren niet eens boos. He eten werd boven gebracht door een van mijn huisgenoten want ik hoefde niet beneden aan tafel te zitten.
Als de koorts aanmerkelijk gezakt was probeerde je je ziekte een beetje te rekken, maar moeders was in dat geval onverbiddellijk en de volgende dag werd je weer naar school gestuurd. Natuurlijk was die eerste schooldag na je ziekte wel even wennen; je was natuurlijk zo slap als een vaatdoek.
Hoe heb jij als kind tijden van ziekte ervaren?
Ik heb alle ziektes op zeer jonge leeftijd gehad, schijnbaar, dus ik weet er helemaal niks vanaf. Weet alleen dat ik zeer blij ben dat mijn amandelen als baby al geknipt zijn, want toen ik mijn maat een aantal jaar geleden zag tobben in het ziekenhuis en later thuis, dan is dat echt geen pretje…
Hé, ook net een log geschreven over ziekte, maar in een andere zin.
Daar wachten we dan maar op
Sh.., niet ingelogd. Bij deze dan maar
Heel herkenbaar die ‘kennersblik’ van moeders, enne.. vooral die vreeeeselijke koortsthermometer. Mijn moeder dreigde altijd dat, als ik niet mee zou werken, ze onze huisarts (knorrige oude man) zou bellen om het hem te laten doen, brrr!
Was gelukkig zelden ziek als kind, kan me alleen nog de mazelen herinneren en een of andere virusinfectie toen ik een jaar of 10 was. Het was heel heftig, hoge koorts, tegen
de 42 graden. Die zweverigheid waar Bart het over heeft herken ik ook wel, maar dan letterlijk. Ik weet nog dat ik tijdens de kritieke uren gedurende langere tijd boven mijn
bed zweefde. Ik zag mezelf liggen woelen en keek daar op neer. Zal wel een soort koortsdroom zijn geweest, maar dat lekkere gevoel ben ik nooit vergeten.
Vandaag heb ik mijn PC weer terug, met nu 80 GB harde schijfruimte!
@Jacqueline: wat jij daar beschrijft lijkt verdacht veel op een bda (bijna dood ervaring)heb ik zelf ook eens meegemaakt maar ik vond het alles behalve lekker, eerder beangstigend.
Kan me nog herinneren dat ik de bof kreeg: op de kleuterschool ineens die nek voelen opzwellen.
. En het beter worden, als ik beneden op de bank mocht liggen. Dat was altijd wel fijn, afgezien van de moeheid. Veel lezen 
En mijn ma was nogal angstig als ik ziek was, want ik had vaak longontsteking. Dus ziek was gevaarlijk. Toen kreeg ik waterpokken, ma stond met buuv te praten buiten, ik moest buiten komen, ma trekt me mijn pyama uit en showt mijn rug aan buuv. Ik was doodsbang dat ik dood zou gaan
Van de longontstekingen herinner ik me vooral de smerige antibiotica die met appelmoes verzacht werd - geelwitte capsules die mijn ma openbrak, op een lepel appelmoes, en dan flink moes erna
Mazelen heb ik nooit gehad. Wel kreeg ik op mijn 18e voor de tweede keer waterpokken, schijnt heel uitzonderlijk te zijn.
@Joke 61, De vette zalf wordt gebruikt voor de huid zoals bij schaafwondjes en kloofjes aan de handen.
@Frank: dat is een interessante gedachte.
Ik ben natuurlijk gelijk benieuwd naar jouw ervaring met ‘BDE’.
Hoewel het wel nogal off topic is..
Een beetje ziek zijn was heerlijk. We woonden vlak bij school en in het speelkwartier hoorde je de kinderen buitenspelen. Ik lag dan lekker in de achterkamer op het opklapbed heel erg zielig
en kreeg dan altijd beschuitepap. Dat was warmemelk met suiker en gekruimelde beschuit, heerlijk was dat of brood in kleine stuktjes gesneden met lekker kopje thee. Stripverhaaltjes lezen. Ik hoor nog mijn moeder zingend het huishouden doen, en toch altijd tijd voor me hebben als ik weer wat wou. Alleen die rot thermometer, oh wat had ik daar een hekel aan. Gelukkig waren er voor mijn kinderen andere thermometers alleen de beschuite pap is gebleven, en mijn kinderen die nu volwassen zijn hebben het er ook nog steeds over dat een beetje ziek zijn zo gezellig was met videobanden van tekenfilms en lekker verwent worden. 
Inderdaad een beetje ziek zijn was helemaal niet erg.Lekker alle aandacht en nog verwend worden ook.Mijn moeder vondt dat we altijd voorzichtig moesten zijn met eten en we kregen altijd beschuit met lichtgerookte rookvlees.Doe ik nu nog voor mijn kinderen.Wat ook bij mij en mijn zussen favoriet was was het “babyhapje”.Fijn gemaakte beschuit met banaan en sinaasappel er doorheen geprakt.Ik heb als kind zijnde ook twee keer de geelzucht doorgemaakt.Was verplicht om s’middags te rusten en ‘taptemelk’te drinken.Ik heb het nog eens proberen te vinden maar ik heb nog steeds geen idee wat het precies was.Had wel een sterke geur volgens mij en kwam in glazen halve liter flessen.
@Jacqueline: het jaar was 1980, wat eigenlijk een inktzwarte periode in mijn leven was; ik had op een nacht het gevoel enkele meters boven mijn bed te zweven, maar of het een bda was? Ik had eerder het idee van een droom of hallucinatie. Ik zat in die tijd tegen een psychose aan en was lang zo levenslustig niet als ik nu ben. Achteraf bleek dat ik ook de ziekte van pfeiffer had wat een logische verklaring voor mijn zowat dodelijke vermoeidheid was. Het jaar daarop kreeg ik totaal andere medicijnen en ik veranderde als een blad aan een boom; kreeg weer zin in het leven en leerde mijn vrouw kennen op wie ik op slag erg verliefd werd en zij ook op mij. Mijn omgeving reageerde heel positief en ik voelde mij als herboren en de jaren die daarop volgden gingen mij voor de wind en heel belangrijk; ik kreeg mijn gevoel voor eigenwaarde weer terug. Zo zie je hoe een mens kan veranderen, ik probeer die periode dan ook zo snel mogelijk te vergeten.
Tja, dit is misschien wel erg off topic hoewel het in zekere zin ook met ziekte te maken heeft, alleen niet in de zin zoals Lia bedoeld heeft.
De bof, de mazelen ik kreeg ze op kinderleeftijd, ook had ik vaak de griep ’s winters. Ik mocht op de bank in de kamer liggen of als ik heel erg ziek was en koortsig, dan voelde ik me ook zweverig, lekker in mijn eigen bedje.
.
Mijn moeder maakte dan warme melk voor me, en dat vond ik vreselijk vies, maar ja het hielp! overigens lust ik als sinds mijn 8e ofzo geen melk meer mede daardoor
De waterpokken is een ander verhaal, net als Aidan kreeg ik die op latere leeftijd (23 jaar) wat een verschrikking! van mijn kruintje tot aan mijn grote tenen stond ik onder. Ik vind het ook altijd belachelijk als kinderen niet meer op de peuterspeelzaal of school mogen komen als ze de waterpokken hebben, je kan ze niet vroeg genoeg krijgen!! want hoe ouder je bent hoe groter je lijf en des te meer waterpokken!
@Aidan: haha lachen dat je chefin ook ziek werd, de incubatietijd is geloof ik 2 weken dus duurt even eer de waterpokken uitbreken en intussentijd kun je iedereen al besmet hebben inderdaad
@Sentiment Ja dat was idd nogal wat hoor. Ik werkte niet ver van huis dus mijn moeder zag haar, en ze zei: Nou ik merk aan hoe ze reageerd dat Jacqueline het niet geloofd hoor.
Belde ze me ineens op: Nou bedankt hoor! Je hebt me aangestoken. Ik vond dat wel een hilarisch moment.
Je hebt gelijk als “groot mens” heb je volgens mij veel meer last van kinderziektes dan als kind
Voor wat ik me kan herinneren ben ik als kind nooit ziek geweest buiten een gewoon koutje dan. Ik heb ook alle kinderziektes die er zijn overgeslagen. Staat me nog wat te wachten als het ooit nog eens mocht komen als ik zo eens lees.Pokke prik ook nooit gehad was te teer gebouwd denk ik want mijn zussen weer wel.Geelzucht heb ik een paar jaar geleden gehad en met mij de rest van het gezin maar ook daar ben ik niet echt ziek van geweest. Eega wel die leek wel een kanariepiet incl. het ooggeel wat ik ook las hier.Nooit herkend als geelzucht(had het hele gele over het hoofd gezien) dus wilde al een afspraak maken bij de dokter maar toen ie hoorde wat er allemaal aan de hand was zei die dat ie zelf wel langs zou komen. Ala minute paniek in de tent toen ie arriveerde
Wel daarna ingeent ook zo raar inenten als je het al hebt. Bleek dat de kinderen het op school opgepikt hadden en het zo meebrachten naar huis.
@Bertus wat jij had met thijmsiroop had/heb ik met het drankje wat je altijd van de dokter kreeg als je goed verkouden was, wij noemde het altijd drop drankje mmmm heerlijk kon wel een hele fles tegelijk op. Nergens die smaak meer te vinden.
@Madelein: ow jaaaah! die kreeg ik ook altijd als ik verkouden was, en net wat je zegt een hele fles kon ik er wel van op
@Aidan: Inderdaad als groot mens is het niet fijn om een kinderziekte te krijgen, ik weet wel dat behalve de jeuk ik er ook echt goed ziek van geweest ben, de bussen met mentholpoeder waren overigens ook niet ààn te slepen!
ooooh dropsiroop!!!!mmmmmmmmmmmmmmm
@Frank: het lijkt er volgens mij op dat je een uittreding hebt gehad.
Gelukkig maar dat na die zwarte periode alles toch weer ten goede gekeerd is
en je het achter je hebt kunnen laten.
Ik weet nog dat ik als klein meisje ontzettend last heb gehad van die jeukende bulten van de waterpokken.
Ik zat er dan ook echt helemaal onder, die bulten hadden de meest akelige plekjes op mijn lichaam gevonden (ik zal maar niet in detail treden)
).Maar dat gejammer tijdens de waterpokken sloeg echt alle records, volgens haar! Ik hoorde er haar laatst nog over. Ik was echt onophoudelijk aan het gillen geweest van de jeuk. En toen mijn moeder met de verzachtende mentholpoederbus aankwam om mij te helpen, ging ik compleet door het lint. Ze mocht niet bij mij in de buurt komen!
Mijn moeder werd helemaal gek van mij als ik ziek was, ik jammerde namelijk nogal snel(was dus nogal een brulaap
Wat was het geval, mijn “lieve” oudere zus had mij wijs gemaakt dat in al die jeukende bulten WORMEN zaten. Deze wormen zouden naar buiten komen zodra mijn moeder er menthol op zou doen! En als klein meisje geloof je je oudere zus natuurlijk gewoon
Dat is toch ook zo Sandra?!
het was niet leuk om ziek te zijn, maar wel om extra aandacht te krijgen! Als mijn broer of ik ziek waren mochten we een nieuw Suske en Wiske album hebben, nou, dat was een groot feest zeg! Ook moesten wij een vieze poeder op een stukje papier zo achterover gooien in onze keeltjes, dat was echt kindermishandeling, dat was echt smerig zeg! Tegenwoordig heb je zetpillen, toch wel een prima uitvinding hoor! En dan ja, die thermometer in je achterste, wat een gedoe zeg….liggen blijven op je zij want anders breekt de thermometer en gaat het kwik eruit!!!nou, en dan deed je dat voorzichtig he? Dan moest het 3 minuten blijven zitten, het leken wel uren….Nou was ik wel een piepdoos hoor als ik ziek was, mijn broer niet, die hoorde je nooit……..groetjes judith
Nou, waarom tegenwoordig al die inentingen nodig zijn is me een raadsel. De gewoonste kinderziektes worden al preventief geweerd met een spuitje, omdat ‘er een heel enkele keer complicaties zouden kunnen optreden’. Wij doorstonden ze gewoon: de bof, waterpokken, rode hond, mazelen. Nou gebiedt de eerlijkheid me te zeggen, dat ik alleen de bof heb gehad, en verder niets, hoewel moeders wel nog heeft geprobeerd mij mee te laten liften op de mazelen aanval van mijn broer. Dat was wel makkelijk namelijk, als er eentje wat had, dan werd de andere daar gewoon bij in bed gelegd (we sliepen trouwens toch al met z’n tweeen of drieen in 1 bed). Dan had je het maar gehad.
Toen ik ergens tussen m`n 6e en 10e jaar of de bof,of de mazel,of de “rode hond” had,lag ik by m`n oom en tante,die me grootbrachten van m`n4e tot m`n 15e jaar,in ,dat het opkamertje,dat een raam had,dat aan het smalle zygangetje met schutting lag,waarover als je staande was,de tuin van de buren en de grote dikke kerktoren met de wyzers van de klok,die Romeinse cyfers had kon zien.Op die bewuste mooie koude winterdag met blauwe lucht,voelde ik me zo ziek als je je maar ziek kunt voelen.Toch kreeg ik een mooie verrassing, die voor dat moment zo goed voelde.Voor m`n slaapkamerraam was er ineens muziek een man met een mooie punthoed,met een grote trom op z`n rug,en een akkordion,die later by me bekend werd als de bekende”Koperen Ko” de straatmuzikant uit Almelo,die vele mensen plezier gaf met z`n muziek.Dank je wel,ook al ben je nu al overleden.Het leuke staartje van dit verhaal is, dat Hans Rutjes, die ook bekend is onder de naam “Di Stephano”,een vriend/collegamuzikant die jaren later m`n overbuurman was,nu de dikke trom van die “Koperen Ko” bespeeld.Dank aan tante Clara,voor deze mooie verrassing.
Alle kinderziektes heb ik doorlopen in mijn jeugd. Behalve de waterpokken. Die kreeg ik pas in mijn eindexamenjaar. Zelfs kinkhoest kwam aan mij voorbij. Het beste herinner ik met de rode hond. Je mocht niet naar school omdat het zo besmettelijk was. Ik voelde me echter helemaal niet ziek en heb een week lang op de schommel gezeten, die bij ons thuis in een deuropening hing. Mijn moeder werd helemaal gestoord van het geknerp en gepiep.
Volgens mij heb ik alleen waterpokken gehad en dat was op vakantie op Texel. Ik mocht niet in de wind lopen; dat was natuurlijk een ramp op een eiland waar het altijd waait.
Verder kan ik me geen kinderziektes herinneren, althans waar ik last van heb gehad. Mijn man heeft wel toen hij 30-er was waterpokken gehad…oei oei hij heeft geloof ik 3 weken in bad geleg(d)en.
Ja, je kunt beter die kinderziektes tijdens je kinderjaren krijgen, volwassenen hebben er vaak enorm veel last van en ze worden er ook nog hartstikke ziek van. Ik ken iemand die toen nog een baard en een snor had en tsja, dan ook nog waterpokken krijgen??? Hij kon zich niet scheren of zijn baard en snor bijhouden en wat helemaal erg was…hij kon niet krabben want hij kon er niet bij, het zat eronder brrrrrrrrrrrrrrrrr, ik krab nu zelf ook even maar ik heb geen waterpokken gelukkig, dat heb ik vroeger al gehad……
Ik weet niet welke kinderziektes ik gehad heb. (Ik kan het niet meer navragen bij mn ouders, want die zijn helaas allebei al overleden). Ik weet nog wel dat het vroeger een apart gevoel gaf als je ziek thuis mocht blijven en niet naar school hoefde. Verwend worden met een kopje thee en een (kaneel)beschuitje. Stripboekjes lezen, spelletje doen met mn moeder. En ik had zo’n kleine transistor radio met oortelefoontje, waarmee ik op bed naar muziek kon luisteren. En ’s avonds hoefde ik ook niet persé mijn bord leeg te eten, als ik het niet lustte (wat anders wèl moest). Wat dat betreft was het ziek zijn toch een klein beetje een feest. Maar ja, de minder leuke kanten van het ziek zijn waren toch die vieze pillen en drankjes (dropdrankjes kregen wij thuis pas op latere leeftijd) en de thermometer. Wat haatte ik dat ding. En ik had ooit van een vriendje gehoord dat hij m altijd onder zijn arm (oksel) mocht doen en dus probeerde ik mijn moeder zover te krijgen dat ik dat ook mocht, maar nee. Ze bleef onverbiddelijk: broek omlaag en de thermometer tussen de billen! Later mocht ik het (onder toezicht) zelf doen en had er toen minder problemen mee.
En bij mij thuis was het ook zo dat als ik bijvoorbeeld op donderdag al min of meer beter was, dan mocht ik toch de week “volmaken” en ook de vrijdag nog thuis blijven. En dan de maandag weer op school balen omdat je een heel pak huiswerk mee kreeg (in de hogere klassen), want je liep wel weer een weekje achter.
echt zwaar en zwaar ziek geweest in het verleden - in m’n jeugd en zelfs nu nog, alleen beter onder controle en weten wat er werkelijk aan de hans is. Maar toen…. bijna dood, net op het randje allemaal. En jah als ik ziek ben, voel ik me geestelijk nog goed ook.
Het waren toen moeilijke tijden die ik ook verbindt aan de muziek van destijds. Bepaalde platen blijf je dan ook herinneren n.a.v. het ziekzijn.
Hallo ,
??:
Wat ik het ergste vond vroeger aan ziek zijn was altijd maar die thermometer tussen je billen
Ik smeekte om het niet te doen (maar dat hielp toch niks …)
Mijn vader deed het dan nog vrij ruw !
Wat deed het zo’n pijn …
toen ik 12 was sliep ik kennissen en werd ziek ik kreeg een thermometer en mocht hem onder mijn arm houden 37,9 ik moest nog spugen en ging naar bed en mocht de volgende dag thuisblijven. Het was die dag best gezellig en die avond kreeg ik weer buikpijn en moest spugen ik vroeg om de thermometer en riep naar hun 39 graden maar hun hoorde hem niet piepen en moest even op bed liggen toen kwam de vriend van mijn vader naar boven en zei dat hij het niet vertrouwde en mijn zelf wilde temperaturen maar dan wel tussen de billen na een discussie ging ik op de buik met de pyama omlaag en werd er een glazen thermometer met vaseline tussen mijn kont gestoken en gelukkig ik had koorts en altijd daarna deed ik het altijd in mijn kont ja dat is toch het beste gr.
BEROERD EN BEROERD dat was vroeger ziek zijn , mijn ouders waren vaak weg en als ik ziek was paste mijn oudere broer (12 jaar ouder) op, hij was dan lief voor mij en mocht ik op de bank tv kijken maar halverwege de ochtend kwam de thermometer uit de kast en dat vond ik niet leuk. Billen bloot en de meter een paar minuutjes ertussen met vaseline en dat vond ik niet leuk en tegenstribbelen betekende niet op de buik maar over de knie. gr. maria
ik was 9 en mijn moeder was een week naar canada en 2 dagen voor ze terug kwam werd ik ziek pa paste op mij en bleef thuis toen ik ziek was ja en toen kwam het hij wilde me temperaturen en dat deed hij benen omhoog en in de bips en ik huilen en toen mijn moeder thuiskwam moest ik weer huilen en zei papa heeft me in mijn plasser getemperatuurd!mama heeft het me uitgelegd en ik heb het papa vergeven gek he?
heerlijk was het als ik ziek of een klein beetje ziek was, ik ging dan altijd naar mijn buurjongen die had een bedrijf aan huis en mijn ouders moesten altijd werken
ik lag daar dan in de huiskamer heerlijk tv te kijken en hij masseerde af en toe mijn rug heerlijk was dat, maar toen het wat vaker achterelkaar was en ik lekker een beetje schoolziek op de bank lag kwam er iets niet leuk aan en dat was de koortsthermometeren die moest in de blote billen dat vond ik niet leuk