Joy Division
Link naar dit artikel Op zondag 3 september 2006 geschreven door roefel
Zo rond 1980 kreeg ik een Oor in handen waarin de naam Joy Division voorkwam. Ik had nog nooit van de band gehoord, laat staan de muziek, maar zoals er over geschreven werd moest de muziek mij wel aanspreken.
In de platenzaak meteen gezocht naar de groep en kon al bij de 1e tonen wist ik het meteen. Dit is mijn muziek. Ik hield al van de net opkomende new-wave, maar dit ging niet zomaar een stap verder, nee, dit was de overtreffende trap. Pathos, galm, een sobere doch stuwende ritmesectie, ruwe gitaarklanken en bovenal; een schreeuw om aandacht qua teksten en zang. Benamingen die voor deze muziek gebruikt zijn: gotische dansmuziek, Neaderthalermuziek. Ook eens gelezen; muziek alsof een dinosaurus door het moeras waadt.
Binnen een mum van tijd had ik ook de 2e lp “Closer” in huis. De galm van de 1e elpee heeft plaats gemaakt voor ijle, betoverende, bijna minimalistische muziek terwijl in de teksten een soort van berusting in negatieve emoties doorklinkt.
Nooit eerder en nooit later heeft een band zo’n indruk op mij gemaakt. Gedurende meer dan 10 jaar lang heeft Joy Division deel uitgemaakt van mijn dagelijks leven. Er ging geen avond voorbij of Joy Division werd gedraaid. Elke vriend of vriendin die bij ons op visite kwam moest er aan geloven. Helaas kon niet iedereen het evenveel waarderen als ik. Eenzaamheid, vervreemding, wanhoop, angst. Juist die emoties welke je als mens liever niet meemaakt worden bezongen.
Het was niet alleen de muziek die aansprak. Bij het zien van de hoezen van de LP’s en 12-inches werd en word ik overvallen door een soort melancholie. Een gevallen engel, een bos in de sneeuw, een dodewake, een ver verwijderd melkwegstelsel. Allemaal dingen die je in het leven niet dagelijks tegenkomt, maar waarvan je de essentie meteen begrijpt.
Pas na aanschaf van Closer kwam ik er achter dat de zanger, Ian Curtis, zelfmoord had gepleegd. Toen vielen veel van de teksten op zijn plaats. De overige bandleden zijn na de dood van Ian onder de naam New Order verder gegaan . Uit sentimentele redenen heb ik de 1e lp nog gekocht maar deze muziek was toch lichtvoetiger. New Order heeft m.i. met maar 1 lp bijna dezelfde kwaliteit gehaald als Joy Division; Low live.
Nadat onze kinderen zijn geboren werd het draaien van muziek minder frequent, maar af en toe waren op zaterdagavond de biertjes erg lekker. Dan wilde ik nog wel eens, terwijl iedereen al in bed lag, met de koptelefoon op luisteren naar (voor mij) de beste muziek aller tijden.
De Nederlander Anton Corbijn heeft met Joy Division veel foto’s gemaakt voor hij wereldberoemd met zijn U2 foto’s werd.
Joy Division - Heart and Soul
31 reacties op “Joy Division”
Laat een reactie achter
...
o is trouwens een...
Zag pas op tv dat er een speelfim komt over Joy Division.
Zegt me totaal niets, maar wat ik van dat fragmentje gehoord heb sprak me wel aan, maar om er een mening over te hebben zou ik er meer van moeten horen, daar was dat fragment net iets te kort voor. Ik vraag me af waar het mee te vergelijken is want “Alsof er een dinosaurus door het moeras waadt” vind ik heel poëtisch uitgedrukt maar eigenlijk weet ik dan nog te weinig.
‘Love will tear us apart’ is dan wel hun bekendste hit, mede door de cover van Paul Young, maar het mooiste wat ze ooit hebben gemaakt is ‘New Dawn Fades’. Ook gecovered trouwens, door Moby.
Maar je hebt gelijk, ongeevenaarde klasse…
Muziek draai ik nog steeds. Pas nog Passover genoemd op deze site: favoriet nummer.
Boeken over JD en Ian Curtis heb ik niet meer. Ook niet meer geinteresseerd in bootlegs, video’s en onbekend materiaal. Die fase is voorbij. Pas nog wel op de zeer uitgebreide sites het verhaal nagelezen. Epilepticus Curtis pleegde zelfmoord de avond voordat zij naar de VS zouden gaan.
@Frank: Love will tear us apart, is het meest gecoverde nummer van JD, denk ik. Paul Young.
@Roefel: Movement van New Order, eerste plaat na zelfmoord frontman Ian Curtis, is geweldig!
Later: Your silent face, Confusion en True Faith. Veel New Order werk is me helaas tegen gaan staan.
Joy Division heeft voor mij een permanente link naar The Smiths. Maar die zeiden het met bloemen
Zie dat dit je eerste gastlog is! Van harte!
Anton Corbijn regiseert die nieuwe speelfilm over Joy Division toch? ‘De’fotograaf van o.a. U2
Joy Division was wel het soort muziek dat in mijn vriendenkring veel werd gedraaid, maar ben er zelf eerlijk gezegd nooit zo weg van geweest.
Closer…
toevallig kreeg ik kort geleden van een vriend de cd “Closer” van Joy Division. Gesierd door een prachtige foto. Ik heb er nog niet naar geluisterd. Als ik dat doe, kom ik wellicht terug op deze gastlog. Laat je dan misschien weten wat het me doet. Je brengt me wel op het idee om een naar foto’s van Anton Corbijn op internet te speuren. Ik was zijn naam vergeten.
Ik had nog nooit van Joy Division gehoord moet ik zeggen, het verhaal eromheen klinkt wel interessant en ook de foto’s op de LP zijn prachtig geïllustreerd, maar als ik het fragmentje beluister moet ik toch eerlijk zeggen: sorry not my cup of tea, maar gelukkig verschillen smaken en daarom is er ook zoveel verschillende muziek
Helemaal eens. Topmuziek. Ben zelf van ‘70, dus ook opgegroeid id ’80s. Joy Division pas midden jaren ‘90 ontdekt, via de verzamelaar Substance. Nummers als atmosphere (kippenvel), Warsaw (ruig) en Leaders of Men: prachtig. Zeer benieuwd naar de film van Corbijn over Ian Curtis!
Ik kon het toen niet horen, kreeg acute zelfmoordneigingen van die muziek en de doem die er over hing. En nu, nu vind ik het prachtig. Raar hoe dat soms werkt.
Hoeveel divisies heeft de vreugde? Passen ze in de hartkamers of willen ze eruit?
Ik heb gisteravond naar de cd “Closer” van Joy Division geluisterd (zie mijn berichtje van 4 september). Moet hem nog wat vaker horen. Je proeft pas echt een kers als je hem een tijdje in je mond laat rondgaan, niet als je hem snel doorbijt en inslikt. Ik vind het gitaarspel wat te psychedelisch, dat gemeander in grilligheid. Ik hou er meer van als er geen noot teveel gespeeld wordt. Het laatste nummer “Decades” genaamd, steekt boven de anderen uit, wat mij betreft. Het is zwevend en zwaarwichtig, en daar houd ik van. Want waar zwaarte is, komt de zon op. En die groet ik graag.
@Paul: het is de leeftijd! Als je ouder bent dan 22, dan moet je niet meer beginnen aan deze platen. Je voelt de weltsmertz dan niet meer.
Aan Donald Duck of Kuifje, moet je ook niet beginnen na je veertiende.
Soms mis je de trend: het zij zo.
@Eric Erres: leeftijd?
‘Weltschmerz’ is volgens mij tijdloos!
Jarenlang gedweept met deze muziek, voornamelijk in de jaren ‘80.
Het heeft mij muzikaal gevormd en nog steeds krijg ik kippevel als ik de muziek hoor.
“Weltschmertz” moest ik even opzoeken in het woordenboek. Het komt van een zekere J.P.F. Richter uit 1827, en betekent een vorm van pessimisme die voortvloeit uit het bewustzijn van de ontoereikendheid van de realiteit in vergelijking met de behoeften van het innerlijk leven.
Het klinkt wel heel verheven, maar is tamelijk egocentrisch, als ik erover nadenk. Waarom zou de wereld aan je behoeften tegemoet moeten komen?
Wat ik trouwens mis, is de recente JD retro rage met bands als Interpol voorop. Die zanger klinkt zelfs als IC!! Geweldig.
@Jacqueline: voor Curtis niet…
Himmelhoch jauchzend - zum Tode betrubt, is toch ook alleen voor jongeren
Joy Division was een klasse apart. Ze begonnen als rauwe punk band onder de naam Warsaw, maar als Joy Division met New Wave platen als Unknown Pleasures, Still en vooral Closer maakten ze diepe indruk. Niet alleen door zanger Ian Curtis, want ook de instrumentale nummers zijn juweeltjes. De singels liggen nog wel eens op mijn draaitafel met als favoriet de flexi Komakino.
joy division was een soort afdeling ten tijde van de tweede wereld oorlog waar arisch juist nageslacht werd gekweekt.
”Atmosphere” het absolute topnummer.
In de zomer van 1988 hoorde ik dit nummer voor het eerst en wel op de VPRO radio. Toen had je hele goede, toonaangevende programma’s zoals Jansen en Jansen, Krapuul de Lux, Frontlijn etc. De Belgische presentator hoor ik nog zeggen (hij had altijd vreemde intro’s): ”…en wie hebben we daar, de engel Ian Curtis..” en ‘Atmosphere’ begon…
Van New Order vind ik ‘Bizarre Love Triangle’ hun beste.
Een van de lekkerste donkere bands ooit.
Ook een aanrader: Touching from a distance, geschreven door zijn vrouw Deborah.
De moeite!
”Touching from a Distance”
En ik me maar suf
zoeken op de lyrics database, blijkt het een boek te zijn 
Weet iemand of het boek Touching from a distance ook in het ned. te krijgen is ??alvast bedankt ….
Thijs,(zonder beet-weterig te klinken) niet helemaal waar. De “joy division” was een barak in concentratiekampen waarin gevangenen gedwongen werden zicht te prostitueren.
Ben al sinds 1982 Joy Division fanaat, en heb als muzikant verschillende J.D. covers gemaakt
1980, in een auto van medestudent op weg naar Delft, dit moet je eens luisteren zei hij, ik was compleet van de kaart. we hebben de eerste colleges gemist, hebben op de parking naar JD zitten luisteren. Nog nooit had muziek zo’n verpletterende indruk op me gemaakt.
Luister nog regelmatig naar Closer, ben benieuwd naar de film van Anton Corbijn over JD.
Halverwege de jaren 80 heb ik dat nog een keer meegemaakt met Coil. niet te vergelijken, echt heel wat anders, maar voelde hetzelfde.
ik vond ‘unknown pleasures’ erg goed, ‘closer’ al wat minder. naast jd waren er meer bands in dit rijtje. echo & the bunnymen, pil, the sound, the fall, magazine, wire, the virgin prunes, the cocteau twins, the cure, siouxsie & banshees.
jd-epigonen had je ook. uit belgië: de brassers, uit duitsland: geisterfahrer.
word en werd erg vrolijk van het nummer “digital”
05/10/2007
Ben gisteren naar langverwachte ‘Control’ gaan kijken, en heb vastgesteld dat het schitterend was.
Anton Corbijn heeft een geslaagd filmdebuut gemaakt !
De film duurt twee uur, maar er kon gerust nog een uur film bij.(Corbijn had trouwens nog een uur extra matreaal liggen)
Sam Riley was fantastisch in de rol van Ian Curtis, en de sfeer van de film was zoals de muziek van Joy Division.
Het was een ontroerend portret van een getormenteerde ziel die Curtis was.
Je zou kunnen zeggen dat het dom was om zelfdoding te plegen, en dat er nog andere mogelijkheden waren om zijn problemen aan te pakken.
Maar hij voelde zich onbegrepen en zag geen andere uitweg…Het was op.
Ik kan me voorstellen dat de film zeer confronterend was voor de vrouwen in Ian’s leven:Deborah, Annick en zijn dochter Nathalie.
Ian Curtis is dood…lang leve Ian Curtis !
Johan Troch
Stekene (Bel)
Joy division was een grootmacht die monumenten als Closer produceerden. De erfenis is dunnetjes overgedaan door The Cure met Pornography en natuurlijk Faith, heerlijk. Stop ze in je schatkamer en luistert elke dag!!
*** BELANGRIJK! ***
Als je op de hoogte gehouden wilt worden van reacties op dit artikel EN je maakt gebruik van een anti-SPAM service die bevestigingsmailtjes naar de verstuurder stuurt (zoals 0spam.com), lees dan deze opmerking in het forum.