Zondagsschool
Link naar dit artikel Op zondag 17 september 2006 geschreven door Lia
Twee keer op een zondag gingen wij vroeger naar de kerk.
Van de preek tijdens de dienst begreep ik nooit veel al vermaakte ik me prima met gekke bekken trekken naar andere kinderen, pepermuntjes snoepen uit oma’s naar eau de cologne geurende tas en figuurtjes vouwen van snoeppapiertjes.
Ook zingen deed ik graag, vooral als het een psalm was die ik net geleerd had voor school. Iedere maandag moest je immers weer een nieuw psalmversje uit je hoofd kunnen opzeggen.
Iets interessanter werd het als er een kind gedoopt werd of als er Avondmaal was. Dat gaf wat reuring.
En meestal vond ik het wel leuk om mijn zondagse kleren aan te mogen en mijn schotsgeruite of zwarte laktasje mee te nemen met daarin een psalmboekje, mijn eigen rolletje snoep, het onvermijdelijke zakdoekje en mijn portemonneetje met dubbeltjes voor de collecte. Altijd even loeren in die zwarte fluwelen collectezak voordat je ‘m doorgaf. Kijken of er papiergeld inzat, of knopen.
Maar echt gezellig werd het pas op de zondagsschool.
Die werd gehouden na de morgendienst en was bedoeld voor kinderen zo tussen de zes en de twaalf jaar.
De toon was er lichter, de gezongen versjes wat minder gedragen dan de psalmen in de kerk en je kreeg er iedere week een bijbels plaatje voor in je boekje.
De zondagsschool werd niet geleid door de dominee maar door jonge kerkleden waar nog wel eens wat mee te lachen viel.
Volgens mij was zondagsschool ook bedoeld om niet-kerkelijke kinderen te laten kennismaken met de bijbel maar of die kinderen ook werkelijk kwamen weet ik niet meer.
Ging jij naar de kerk en/of de zondagsschool?
24 reacties op “Zondagsschool”
Laat een reactie achter
...
o is trouwens een...
Wij waren vroeger gereformeerd en hadden geen zondadschool wel zo als ze dat noemde “kindernevendienst”(geen idee waar dat woord vandaan komt)elke week een andere groep,kleuters, klas 1/2, klas 3/4 ,en klas 5/6 zo kreeg je eens per maand een beurt dit werd gedaan tijdens de preek.Een vriendje/buurjongen was hervormd die hadden wel zondag school daar ben ik 2 jaar regelmatig geweest in klas 5 en 6, want vaak ging ik toch nog mee met me ouders naar onze eigen kerk.Ik ga nu nog steeds naar de kerk.
Ja Psalmversje opzeggen.
Dat moest iedere maandag voor de klas.
Mijn enige tien op een rapport ….. oh, zo vroom.
De juf begon altijd met de eerste letter van het alfabet. Mijn achternaam begint met een M en dus had ik het versje al 20 keer gehoord als ik aan de beurt was en ging het perfect.
Ik weet de eerste nog :
Psalm 136 :
“Looft den Heer, want hij is goed,
Trouw in alles wat Hij doet,
Want zijn goedertierenheid.
Zal bestaan in eeuwigheid.”
Ik was net 6 en zal onmogelijk hebben begrepen wat ik voor de klas heb staan brabbelen.
Vond de Bijbelverhalen mooi.
Nu zit ik al 40 jaar ( vanaf mijn vierde en ben nu 44 ) in het Christelijk onderwijs.
Ik vertel nog graag verhalen en de kinderen luisteren ook graag.
Maar het is allemaal niet meer zendingachtig, we praten over wereldproblemen, we zoeken naar overeenkomsten ( niet alleen de verschillen ) met andere godsdiensten …..
Veel kinderen en ook sommige collega’s zijn van huis uit “niets” en die ruimte is er uiteraard ook. Verzuiling is erg jaren ‘50.
Toch vind ik het belangrijk dat de kinderen kennis maken met de verhalen en de basis van onze cultuur. Wat ze ermee doen is aan hun.
Oh ja, moesten jullie vroeger ook op maandag 1 gulden meenemen naar school : 25 cent voor de melk, 25 cent voor de zending en 50 cent voor de schoolreis ?
En ….. het is nu zondagmorgen vroeg, ik ga lekker terug naar bed en draai me om … dat is voor mij de zondagmorgen.
Wij waren niet religieus thuis en ik ging dus niet naar kerk of zondagsschool. De huidige stand van zaken in de samenleving zet religie wel even in een ander daglicht dat niet altijd positief is. Veel mensen vinden rust in hun geloof, andere onrust.
Religie is mooi, mar het zou niet zo belangrijk moeten worden gemaakt zoals nu.
Nee, een zondagsschool heb ik nooit ervaren, wel had ik op de lagere school godsdienstonderwijs op vrijwillige basis en dat vond ik wel leuk; we hadden les van een oude dame die ons liedjes liet zingen en plaatjes kleuren in een boekje met bijbelse vertellingen. Maar dit is natuurlijk niet hetzelfde als zondagsschool. Ik had een verhaal gehoord dat er een moeder was van een leerling van wie die moeder per se niet wilde dat haar pupil meedeed met dat godsdienstonderwijs, het was immers niet verplicht en als reden gaf zij op: hij is al ondeugend genoeg!
een leuk onderwerp voor deze zondag, ik ga ook regelmatig naar de rk-kerk. Op de lagere school kregen we godsdienstles van een pater, en dat vond ik altijd interessant die pater leerde ons ook alles ervan, later in 1988 zijn we, door de zelfde pater getrouwd, en mijn man kreeg ook godsdienstles van hem om katholiek te worden.Het was heel leuk, omdat hij mij nog kende van de lagere school Ik heb dus een goede herinnering aan godsdienst onderwijs.
Nee geen zondagschool maar ook in mijn geval godsdienstles. was altijd wel leuk met een (aparte) leraar die leuk kon vertellen.
Herinner me nog steeds het liedje Sjalom Chawerie… iemand anders ook?
Ja die ken ik nog ….
Shalom, chaverim,
Shalom, chaverim,
Shalom! Shalom!
L’hitraot, l’hitraot,
Shalom, shalom.
Joods liedje, kun je zingen als canon ( canon is ook jeugdsentiment )
Nee nooit naar zondagsschool geweest, ik herinner me echter wel Kapelaan Sam waar we op de middelbare godsdienstles van kregen. Altijd begon hij zijn verhaal over zijn ‘ongelukje’ hij had nl. maar 9 tenen, was met zijn scooter tegen een muurtje opgereden en zodoende zijn grote teen kwijt, die los in zijn sok zat! yuk!
Katholieke liedjes zingen deden we wel op de lagere school omdat we ook regelmatig in de jongerendienst op mochten treden, maar bovenstaand liedje van Bertus en Rick zegt me eerlijk gezegd niets.
Zondagschool was voor ons niet verplicht maar wel heeeel leuk. Meester Roest ik zie de goeie man nog zo voor me zingend op een kruk spelen op zijn gitaar. De liedjes???? geen flauw idee die heb ik volgens mij ergens verloren. Vond wel altijd de verhalen mooi, maar volgens mij ligt dat ook aan wie en hoe ze verteld worden.
Mijn beide kinderen zijn “niks” ze zijn helemaal vrij om te kiezen wat ze willen gewoon omdat ik vind dat ik niet voor hen kan beslissen. Wel hebben ze gelukkig allebei intresse voor religie want ze hebben beide op de basisschool voor godsdienst gekozen. Ook hebben ze beide in de laatste groep humanistisch gedaan. Op school moest mijn oudste een proeve doen over geloof en toen vond ze het intressant om in gesprek te gaan met jehova getuigen. Zelf vind ik het heel goed dat zij zich in verschillende dingen verdiepen zodat ze makkelijker kunnen begrijpen waarom bepaalde dingen wel of niet kunnen in een geloof.
Het leuke is : Madelein en ik komen allebei uit Rotterdam Overschie.
Meester Roest ken ik ook. Niet alleen als de meester van de zondagsschool. Hij is ook een oud collega van mij.
En ik weet dat hij niks veranderd is.
@Bart : als mede-gereformeerde kan ik je melden dat de kinder-neven-dienst gewoon betekent dat er naast (nevens) de gewone dienst ook een kinderdienst gehouden wordt.
Ik baalde trouwens enorm van die kinderdiensten: normaal gesproken leerde ik tijdens de preek mijn psalmversje voor maandag uit het hoofd, maar na de invoering van de kindernevendienst moest ik dat in mijn eigen tijd gaan doen. Moet ik nog uitleggen dat mijn rapportcijfer voor het “versje” dramatisch daalde?
is dit een religieuse log geworden??
@Tijdelijke: welnee heb jij de log over Turks Fruit gemist?
Ik herinner me inderdaad nog dat je iedere maandag een psalm moest opzeggen. Dat was altijd de enige 10 op je rapport.
Naar zondagschool mocht ik gelukkig niet, want dat was altijd onder etenstijd. Ik ben er mijn moeder nog dankbaar voor!
De zondagsschool daar gingen wij vroeger nooit heen, wel naar de kerk en de kindernevendienst. Ik vond de kerk vaak saai en wilde nooit mijn zondagse kleren aan (altijd een rok, terwijl ik liever een broek aan had, maar dat kon natuurlijk niet op zondag!). Dat zal wel mede komen omdat we mee MOESTEN. Later begon ik er plezier in te krijgen en ging ik regelmatig uit mezelf naar de kerk. Nu ga ik ook nog met enige regelmaat, maar niet erg vaak. Nu ik zelf kinderen heb, heb ik veel meer bewondering voor m’n ouders, die het toch maar weer elke zondag voor elkaar kregen om op tijd 6 kinders mee te slepen naar de kerk. O ja, mijn vader was organist, dus die ging zowiezo elke week.
Als echte Brabantse katholiek hadden wij geen zondagsschool. Maar ik kan me herinneren dat we op een zondag (zal zo ergens in de jaren 60 geweest zijn) op bezoek gingen bij vrienden van mijn ouders in Amsterdam. Hun jongste dochter was net zo oud als ik en zij moest naar zondagsschool, en ik mocht dus mee. Ik vond het fantastisch. Ze hadden zo’n bord met van dat groene vilt waar dan papieren poppen op geplakt werden en die bleven dan gewoon vast zitten! Een wonder! Klittenband avant la lettre!
Ik heb mijn ouders de kop gek gezeurd om van geloof te veranderen zodat ik voortaan altijd naar de zondagsschool mocht. Het heeft niet geholpen. ik ben nog steeds katholiek!
Ik moest ook elke zondag naar zondagschool, samen met mijn broertje en zusje. Ik hoorde later van mijn moeder dat zij en mijn vader dan lekker een middagdutje gingen doen! Mooie boel. Ik moest ook elke zondag naar de gewone kerkdienst. Het leukste van zondagschool waren de plaatjes (10 kleintjes leverden 1 grote op) en het kerstfeest. Daar kregen we elk jaar een boekje van W.G. van der Hulst, een chocolade kerstkrans en een mandarijntje!
Wij kenden ook geen zondagsschool. Wel iets van een kindercreche bij de zij-ingang van de kerk. Daar kon je zondagsmorgens lekker knutselen ipv in de kerk zitten luisteren naar de preek
De pastoor van de kerk (tegenover onze basisschool), pastoor Kenkhuis, kwam soms bij ons in de klas godsdienstles geven. Het was echt een schat van een man, maar hij kon helemaal geen les geven. Hij mompelde veel en kriebelde vervolgens iets op het bord…nog minder dan hanepoten…..compleet niet te herkennen als letters. Wij kinderen waren dan al snel de draad kwijt van zijn warrige verhaal, dus kregen geheel andere dingen onze aandacht. Zal bijvoorbeeld ook nooit die grijze broeken van hem vergeten, die pastoor Kenkhuis werkelijk tot onder zijn oksels droeg. Ook altijd grote hilariteit in de klas, wanneer de pastor eens zijn gulp had openstaan. Een gulp die de afmetingen had van de ritsen die wij in onze kinderjassen hadden zitten en onze jas mee dicht maakten aan de voorkant. Ik bedoel maar;die grootte…en dan kun je wel nagaan hoe ons uitzicht moet zijn geweest wanneer z’on gevaarte openstond
Sandra, heerlijk, jouw manier van vertellen, blij dat je weer regelmatig pent…
Ben zelf jarenlang Zondagsschooljuf geweest.
Niet dat ik zo ontzettend Christelijk meelevend was, maar meer omdat ik dan niet naar de kerkdienst hoefde met mijn ouders, die me onmetelijke saai overkwam.
Nu kon ik lekker knutselen met de allerkleinsten en iedere week een mooi verhaal uit de kinderbijbel aan ze voorlezen. Lekker liedjes zingen van Huub Oosterhuis, met de triangel en de tamboerijn. Mijn klasjes waren altijd een beetje ongeorganiseerd, maar ik herinner me dat iedereen me een lieve juf vond en daar was ik heel blij mee.
De zondagsschool zat in een apart gebouw, 5 minuten lopen van de kerk, dus echt een eigen wereldje.
Ook organiseerde we (de leiding..) altijd leuke speelmiddagen (sjoelen!!) en buitendagen. Ik herinner me een buitendag (gewoon lekker spelletjes doen ergens in het bos) waarbij we als thema sprookjes hadden. Iedereen verkleed. Of het thema Clowns…zo lachen. Zaklopen, eierlopen, touwtrekken.
Met Christelijke Normen en Waarden had het allemaal niet zoveel te maken voor mij. Meer een gezellige tijd.
Onze zondagsschool werd gehouden (op zondag uiteraard) in onze openbare lagere school en zo’n twee keer per jaar gingen we dan naar het naburige Wildervank in de hervormde kerk zingen (bijv. voor kerstspel; zo ben ik aartsengel Gabriel geweest met kerstslingers in mijn haar). Bijbelles kregen we een keer per week van de dominee met zijn hoge hoed. Ik denk dat hij niet door had dat wij stiekem met die hoed speelden, die hij in de gang deponeerde voor de les aan.
Er waren twee richtingen in de hervormde kerk van mijn jeugd: vrijzinnig en rechtzinnig. Die hadden elk hun eigen afdeling van de zondagschool. Wel in hetzelfde gebouw, op hetzelfde tijdstip. Wij waren thuis vrijzinnig en dat vond ik maar niks. Want voordat de deur van het zondagschoolgebouw openging, moest je vaak heel lang wachten. Dan kon ik goed het verschil zien tussen de stromingen. De vrijzinnigen vond ik snottebellenkinderen. De rechtzinnigen zagen er veel netter uit.
Wel mooie liedjes geleerd:
Kinderen van één Vader,
reikt elkaar de hand.
Waar wij mogen wonen,
in wat streek of land.
Hoe wij mogen spreken,
in wat tong of taal.
Kinderen van één Va-ha-de-her
zijn wij allemaal.
Zo legde de vrijzinnige zondagschool de basis voor tolerantie.
Ook onze zondagsschool werd in de openbare lagere school (Ferdinand Bolschool) gehouden. Ik vond het altijd wel leuk. We konden voor een paar kwartjes een pocketboekje kopen waar de liedjes in stonden. “Kinderen van een Vader”heette dat boekje en de “titelsong”werd bijna elke zondag wel gezongen. Een hekel had ik aan een liedje dat altijd werd gezongen bij het ophalen van het geld:Ik breng mijn kleine gave, vrolijk en zo blij..zo begon dat liedje, de rest weet ik niet meer. Het stond ook niet in het boekje. De verhalen vond ik mooi, maar ik vergeet nooit meer, dat zo tegen pasen het verhaal van de kruisiging verteld werd. Nu had ik dat verhaal op de kleuterschool al eens gehoord maar op een paar details na was het bij me weggezakt. Die morgen hoorde ik het weer en ik vond het vreselijk!Natuurlijk liet ik niks merken en toen we na het verhaal een tekening mochten maken was ik ook stellig van plan om een tekening over het verhaal te maken, zoals ik meestal deed. Maar uiteindelijk deed ik het toch maar niet, ik vond het te eng.Die hele zondag bleef het verhaal maar in mijn hoofd malen, maar ook daar praatte ik er niet over en blijkbaar heeft ook niemand iets in de gaten gehad.Ik slaagde er doorgaans goed in om bepaalde dingen stil te houden. Wat ik op de zondagsschool altijd erg leuk vond, was het kerstfeest. Ik vond het geweldig als ik een rol in het kerstspel had. Op een van de kerstdagen(het ene jaar was het eerste, het andere jaar tweede kerstdag)werden de kinderen die meededen met het kerstspel naar de Dorpskerk in Huizum gebracht, zodat er nog even geoefend kon worden en de kostuums alvast aangetrokken. Dan kregen we broodjes en chocolademelk en na een tijdje kwamen dan de ouders, broers, zussen en andere familieleden binnen. Als de dienst afgelopen was kregen alle kinderen van de zondagsschool een boekje en een tasje met sinaasappel, kerstkransjes en dat soort lekkere artikelen. Ik vond het altijd weer een feest. Later ben ik zelf zondagsschoolleidster geworden en heb dat met het grootste plezier gedaan, maar jammer genoeg is onze zondagsschool dit voorjaar opgeheven; er zaten niet veel kinderen meer op en er gingen een paar leidsters stoppen. Heel jammer!
Zaandijk, ergens rond 1960, zondagsschool van de NH-kerk. Een klein, groen, houten gebouwtje, naast het land van boer Krijt, aan het einde van het slootje dat naar de P.L. Takkade liep. Nu deel van de Goeman Borgesiusstraat die geheel doorgetrokken is over het voormalige weiland van Krijt. Een piepklein halletje met kapstok gaf toegang tot een kleine ruimte waarin een piano stond. Een gashaard, een piepklein keukentje. Op de vloer bruine platen, ruim versleten. Wat keukenstoelen en oude tafels. Hier was ons plekje op zondagochtend en later op de woensdagavond bij de Vrije Vogels. Nee, wij waren thuis niet kerkelijk. Een vriendinnetje nam mij een keer als introducé mee. Ik ben er vele jaren gebleven. Het was er gezellig. Spelletjes doen, handwerken, zingen: Kind’ren van één vader, dat zijn we allemaal. Het beste herinner ik mij nog de periode van de Vrije Vogels, vanaf 12 jaar. Woensdagavond, winter, eerst op de fiets dominee de Wilde ophalen van zijn woning aan de Lagedijk. Dan om half acht bij het kleine groene gebouwtje. De dominee stak eerst de gaskachel aan, vervolgens een sigaar op en vaak was ik de enige bezoeker van zijn half-uurtje. Hij vroeg me dan waarover hij een verhaal moest vertellen. Ik had nooit een antwoord op deze vraag. Ik was niet kerkelijk, kende de bijbel niet. Hij vertelde een willekeurig verhaal, boeiend, goed geïntoneerd, met wilde gebaren en vroeg meestal wat de bedoeling van het verhaal was. Bij afscheid van de zondagsschool kregen we een kinderbijbel mee. Deze ligt nog steeds onder handbereik, met handgeschreven herinneringsboodschap van dominee de Wilde.
Het gebouwtje is al lang geleden verdwenen, de dominee al lang overleden, maar met dat vriendinnetje dat mij daar voor het eerst introduceerde heb ik ruim 45 jaar na dato afgelopen weekend in Zaandam nog gegeten. Van een lagere schoolklas van 1959 - 1965 waren 5 mensen gekomen om herinneringen op te halen. De zondagsschool was er één van………………….