Wolken
Link naar dit artikel Op vrijdag 29 september 2006 geschreven door Eric Erres
Als ik als kind ziek was, dan kwam de stretcher of veldbed, van zolder.
Deze werd dan onder het voorraam van de huiskamer geplaatst (met de dwingende medeling om altijd via het middelste deel uit het bed te gaan) zodat ik gemakkelijk naar buiten kon kijken.
Mijn moeder hield dan met een weinig moeite toezicht en de buitenwereld ging de verveling tegen.
Behalve deze ziektewinst, kreeg ik ook altijd appelsap, kaneelbeschuitjes, mandarijntjes op sap en van de SRV het verrassingszakje van tien cent. Vaak ook nog iets als een prik- of knutselblok: dan is ziek zijn niet erg meer.
Ik ben erg gevoelig voor koorts. Bij een kleine koorts wordt ik al delirant en ga slaapwandelen. Ook heb ik dingen in mijn koorts gezien, waarschijnlijk vergelijkbaar met de bijwerkingen van lang mediteren.
Omdat ik dus onder het raam lag en de tijd had, ging ik vaak naar de wolken staren.
Kijken wat je er in kon zien. Ieder kind heeft dat wel eens met vriendjes gedaan. Waarschijnlijk had men net over de bijbel en God verteld, maar eens heb ik een man op een wolk gezien. Deze voldeed aan het archetype van de schepper. Hij was het écht maar voer wel voorbij.
Wat zag jij in de wolken?
43 reacties op “Wolken”
Laat een reactie achter
...
Wat zag jij in de wolken?
Om heel eerlijk te zijn zie ik daar nog regelmatig iets in. Tis een beetje de universele voorloper van de Rorschach-test.
Maar om op een warme zomerdag, liggend op het gras, in een (arche)typische wolk het gezicht van Jung te herkennen, was een openbaring!
(just kidding Eric!)
Maar ik kijk inderdaad nog regelmatig naar wolken als ze voorbijdrijven. Het is altijd weer een uitdaging om er iets in te ontdekken wat een paar secondes later weer een heel ander beeld oplevert. Al doende blijft zowel de natuur als de geest in beweging.
Wij, mijn vriendinnetjes en ik, staarden vaak naar de wolken als we op onze rug op het grote veld bij het buitenzwembad lagen.
Wat we zagen: vaak olifanten, heksen,krokodillen en andere beesten.
Kijk nog steeds graag naar de lucht, naar de mooie wolken en kleurschakeringen bij het opkomen of ondergaan van de zon, maar ik zie ‘niks’ meer in de wolken.
Stretcher, veldbed, ook al jeugdsentiment. En kermisbed, ooit van gehoord?
Wolken, languit liggen op de hei, staren uit het raam van je kamertje, op de fiets bij pappa achterop en wat wilde ik dan: er naar toe en heerlijk liggend op een wolk kijken naar het gekrioel beneden. En dan proberen of ik zou kunnen lopen op een wolk, en springen.
Maar wel weer terug naar huis daarna, dat wel..
Wat een lief leuk onderwerp..Wolken kijken!
Ik herken het verhaal van Joke, vroeger zag je echt van alles in wolken, ik had ook een enorme fantasie. Vanuit het hoge gras, waarin je languit lag zag je werkelijk vanalles voorbij komen. Veel spoken, paarden gebochelde honden en katten. De bek (of neus) van die beesten veranderde dan zo grappig als de wolken uiteen werden geblazen.Die werden dan belachelijk lang bijvoorbeeld.
En nu ik groot ben , zie ik eigenlijk hooguit iets in de wolken wat op een fallus lijkt
ops:
Ook wij keken als kind liggend in het gras naar de wolken en probeerden elkaar te laten zien wat we er in zagen: “kijk daar zit de staart of kop”. Kan me nu nog herinneren dat ik er paarden in ontdekte of bepaalde gezichten.
Ongetwijfeld een goede oefening voor de fantasie, kom daar met die computergames maar eens om. Vroeger was alles beter hahahaa ook wolkenkijken
@ Lia…..ja, ik wilde vroeger ook altijd naar de wolken toe. Ik stelde me voor dat het een warme, witte wollige massa was waar je heerlijk in weg kon zinken. En je kon de wolken ook altijd gebruiken als een soort van trampoline.En dan wolken-hoppend jezelf verplaatsen!
Bij het schrijven van een opstel op de basisschool, pende ik mijn fantasiewereld over wolken dan ook regelmatig op wel tig kantjes neer.
Ik vergat dan ook de tijd onder het schrijven omdat ik me dus “in de wolken” begaf
Ik dacht destijds een geweldig verhaal te hebben geschreven over de wolkenwereld, maar daar dacht de leraar blijkbaar heel anders over. Ik kreeg geloof ik maar een mager zeventje….ach de meeste volwassenen hebben ook helemaal geen fantasie meer.
@ Eric….zag je misschien iets wat hier op leek?;
http://jesusphotos.altervista.org/
En in de wolk van het plaatje zie ik in het bovenste gedeelte een wollig klein hondje (snuitje links) met van die leuke flapoortjes, lijfje en staartje rechts, met z’n voorpootjes over z’n snuit (net niet voor zijn oogjes)
.
@ Joke….ja ik zie het nu ook, we kunnen het toch nog
Jesusphotos…
Geweldig: hoe kom je daar nu terecht, Sandra?! Mijn beeld zit er echter niet bij.
Dit onderwerp geeft idd goed aan wat je als volwassene verliest! Daar komen dan fallussymbolen voor terug
Over in het gras liggen: maakten jullie dan ook slierten van Madeliefjes?
In Charlie Brown is een geweldige aflevering over wolken kijken. Jammer dat Ludmilla niet meer meeleest!
Jaha, wij meisjes maakten slierten van madeliefjes. Naar mijn idee had je vroeger heel veel grasvelden met madeliefjes, op de grasvelden bij ons meertje kom ik alleen maar paarse klaver tegen. Ook leuk, als je op je buik ligt te zonnen kun je opzoek gaan naar dat ene klavertje 4. Vaak gezocht nooit gevonden, bestaat ie echt wel?
@Lia: Kermisbed is een woord dat ik pas een paar jaar geleden heb gehoord en ook weer vergeet. Leuk dat je er aan refereert.
Voor onze gasten zijn we recent overgestapt van twijfelaar naar kermisbed (om ruimte te winnen)
Zo’n klavertje 4 heb jij toch niet nodig Joke?
Tjemig Sandra67, falluswolken…mhhh ik moet maar eens wat beter kijken of ik ze ook zie.
Ik kijk nog steeds naar mooie wolken luchten, maar de laatste 10 jaar meer dan vroeger, zag er vaak allerlei continenten en handen in of dieren zoals Joke. Heb veel wolken geschilderd, vond ik prachtig om te doen, vooral de pogingen om met witten en grijzen de wolken te driedimensionaliseren. Dat kan nog steeds beter.
Staarde vroeger ook vaak naar de granieten vloer van het toilet als ik er toch was.Daar doemden op een gegeven moment de meest vreemde wezens in op
O ja, op een vakantie in Zwisterland, vlakbij het drielandenpunt hadden wij een chalet gehuurd en omdat ik die vakantie behoorlijk ziek werd kon ik hele dagen naar de wolken turen en zag daar inderdaad van alles in, ook gezichten van familieleden.
Moet ik ineens denken aan een grapje van die stripkater Heinz (briljante strip overigens) die zat met zijn vriend Frits ook naar de wolken te kijken. “Kijk, die wolk lijkt op een poedel. En nu tilt hij zijn pootje op!” het volgende plaatje begon het te regenen.
En weet je wat helemaal mooi is? Als je met het vliegtuig boven de wolken vliegt dan is het net of je boven de alpen heen vliegt dus! Je kunt eindeloos ver kijken vanuit je raampje en als je dan ook nog je walkman ophad met romantische vakantiemuziek….tsja, dan kun je er wel van alles bij bedenken he?
Ow ja met mijn grote fantasie zag en ik zie ik regelmatig ‘iets’ in de wolken, toen ik bovenstaande foto zag moest ik gelijk aan beertje colargol denken
Als kind zijnde gingen we inderdaad languit op het grasveld liggen en maar vertellen tegen je vriendinnen wat je zag en wat hun zagen, tegenwoordig kijk ik niet meer zo veel naar de wolken overigens.
Madeliefjes rijgen ow ja, je moest niet te hard in het steeltje met je nagel knijpen anders brak hij af, hele kettingen en hoofdversieringen gemaakt met madeliefjes, overigens is dat iets wat ik nog wel eens samen met mijn dochter doe!
Oh ja….wolken…(Ik heb ze ook geschilderd, Marty, zálig om te doen he?), en vond het ronduit meditatief om er naar te kijken en er van alles in te zien…Langzaam de transformatie te zien van een hond in een draak, of van een grote wolk in een stel kleintjes…Ook de roze wolken hebben de revue gepasseerd,
, die dan olifanten werden ( maar dat heeft een andere oorzaak gehad, dan een gewoon meteorologisch verschijnsel 
…)…Madeliefjes rijgen: oh ja, ergens moet nog een foto ervan hebben, een vriendinnetje en ik met bloemen in het haar…Tell me were the flowers are..Long time passing….Toch een beetje heimwee naar die tijd..
Hier nog een wolkenbewonderaar. Zag er inderdaad meestal diersoorten in en soms Griekse goden.
Ik ben eigenlijk nooit gestopt met ernaar kijken, doe dat nog vrijwel dagelijks als ik in een mudjevolle sneltram naar mijn werk reis. Die vaak shaggerijnige medereizigers zijn geen pretje, dus dan wordt m’n blik automatisch naar buiten en omhoog getrokken om me fijn even in de wolken te kunnen verliezen.
Sandra67, die Jezusplaatjes zijn gaaf!
Ik kijk nog steeds graag naar de wolken, zo heerlijk op je rug in het gras liggen en je fantasie laten gaan. Nu doe ik het weer met mijn kleinzoon naast me. Samen naar boven kijken en dan is het: “Kijk oma dat is net een schaap” Het schaap verandert met de wind in een kameel en daarna in weer iets anders, heerlijk zo. Ik blaas ook nog graag bellen met van die prachtige kleuren die als verdranken regenboogjes weer naar de hemel stijgen.
Ja fantasie heb ik nog steeds
Wilma, en dan met een klein kwastje proberen te detailleren, soms net weer te ver gaan, uren aanklooien. Heb nog een project staan, 2 jaar geleden gestart en weer gestopt, andere dingen te doen. M’n favoriete vakantiebestemming
Prachtige wolken hebben ze daar, maar ze op canvas krijgen is nog een hele toer.
http://www.oudennieuwarchief.n.....ntasia.jpg
Mooi om naar te kijken en te zien dat ze echt niet allemaal even snel zich door het luchtruim begeven. Vanuit een vliegtuig is het ook prachtig. Je zou die watten wel willen pakken. Er in springen … zouden ze terug veren? Sommige wolken zijn echte kleine schaapjes. Ik vind de lucht altijd mooi om naar te kijken. Zoveel kleuren!
Keertje in onweer opgestegen in een 747. Prachtig dat licht in die wolken maar wel een beetje gevaarlijk denk ik.
@Axel N: favoriete literatuur op vakantie…Jung!! Heerlijk.
Joke61: een keertje een klavertje vier gevonden.
Wat zag en zie ik in wolken? Dat het misschien gaat regenen, hagelen of onweren.
@Marty….Erg herkenbaar ja, dat gepiel met kleine kwastjes, om de details te schilderen…
! Vooral om de zon achter de wolken te laten schijnen, die gouden randen….Heel moeilijk om dat op papier te krijgen !Maar nog steeds vind ik het zalig om te doen, het gaat bij mij niet zo zeer om het resultaat, maar aan het meditatieve van het schilderen….Werkte nog wel eens met stukjes spons, het liefst echte zeespons, dan kregen mijn wolkenpartijen echt een vlokkige structuur…..Trouwens, jouw schilderij hier is
bijzonder….heel mooi!
Gedicht: Het boze wolkje
In een zachtroze,
Bob Rosserige
lucht,
slaakte een
klein wolkje
z’n allerdiepste
zucht.
“Ik lijk op niets.
Niet op een koe,
een varken
of een geit.
Ik verklooi
hier op dat
linnen doek
als klodder verf
m’n tijd.
Het wolkje werd
nog bozer
(z’n luchtdruk
sterk verhoogd).
Hij perste alles
uit het lijf
voordat ie was
gedroogd.
En zei,terwijl
hij harder werd,
verkleurde en
steeds wilder:
“Zeg zwaar behaarde
krullebol,
wat ben jij
voor een schilder”
@Joep67 :
Fantastisch gedicht….voel me aangesproken( krullebol, mijn eigenschilderkunsten in twijfel trekkend…
)
Ik geniet van je gedichten….
He Joep ook een Bob Ross fan ?
@Bertus; Als ik ooit miljoenen win, spendeer ik dat voor 50% aan zijn werk. De rest gaat naar de Albert West Foundation
Ik ben heel gewoontjes, zie in wolken wat iedereen erin ziet; gezichten lachend of verdrietig,dieren zoals een kat met gekrulde staart of een koe met horens, een koets die opzij gaat, een overvette zeemeermin.
In wolken is regen geheven, dan vraag ik me af; bestaat eigenlijk wel de zwaartekracht? Vaak voel ik me een wolk, zonder anker of ander gewicht.
@Joep: jij kunt die miljoenen verdienen als je de BR van het dichten wordt
Ik denk dat je 12-11 wel het trekpleister wordt, naast Steven70…
Wolken, geweldig! Kleine witte of van die grote grijze donderkoppen. Ik zou nooit in een land willen wonen waar ze geen wolken hebben. Robert Long heeft er nog eens een liedje over gemaakt:
“Als ik de wolken weer eens zie, zeg boven Zwolle,
of boven Rotterdam die grote grijze volle”…
ik kijk nog dagelijks en misschien wel meer dan ooit naar de wolken. Ik werk op de bovenste verdieping van een gebouw waardoor ik vrij zicht heb op de lucht. En op t fietsje terug naar huis, rij ik tussen maisvelden en hoeves door en dan hab ik ook mooi zicht op de wolken. Vandaag belde ik er zelfs nog voor op naar huis. M’n vrouw licht geïrriteerd “bel je me daarvoor op?!’ Maar ik vroeg me af wat voor weer t thuis was want ik reed echt een bult onheil tegemoet niet normaal! ik miste alleen nog de slurf, de twister! Ja, ik ben er achter dat ik erg van de wolkenlucht houd. ik mijmerde er vandaag nog over op de fiets. Grappig!
Als kind was het inderdaad een sport om er dingen in te zien. Vaak fantasiedieren of monsters. Wat ik ook nooit meer vergeet en waar ik altijd aan moet denken is als een vliegtuig hoog in de lucht een streep trekt en als je t vliegtuigje zelf in kwestie nog ziet als een in de zon schitterend puntje, dan is dat God die met een mes t plafondlaken opensnijdt zeg maar. Dus dat je nog net het puntje van z’n mes ziet! iemand zei dat ooit tegen me heel vroeger en dat flitst altijd ff door mn kop als ik dit zie.
Ik zou trouwens wel heel graag eens een tornado zien in t echt.
@ Steven….nou, je familie in Amerika dan maar eens een bezoekje gaan brengen???
hehehe jij bent goed op de hoogte!
Je blijft toch wel een man van uitersten, Steven
Leuke reactie!
Nu het buiten donker is zie ik geen wolken, al zijn ze er vast. Daarom ben ik blij dat morgen weer zonlicht komt.
Was vandaag de kortste dag? Of was dat gisteren?
De nacht maakt alles één, daarom hou ik van wolken die de hemel onschuldig houden en het blauw in hun witte handen nemen.
Laatste zin van jezelf @Paul? Mooi.
Ja hoor, helemaal van mezelf. Het was trouwens heel grijs in de hemel vandaag. Tja, dat kan ook. Maar in de hemel is iedereen dan ook wijs.
Anders kom je er niet.
op het geheven plaatje kun je in de rechteronderhoek een surfende alien zien
maar voor iemand die iets minder kinderlijk is dan ik kun je ook de snuit van een grote kat in datzelfde hoekje zien
het kan ook aan mij liggen ze
:p 
??:
Het is weer donker buiten, dus donkere wolken zijn niet nodig. (nu plusminus middernacht) Wellicht brengt de nacht telkens evenwicht en de morgen elke keer een kleine wedergeboorte.
Bladeren in bomen zijn net wolken, soms zie ik er van alles is. En de groeven van een eik vlakbij zijn eigenlijk lachrimpels boven een diep mysterie.
@Paul: ik hoop dat je dit log nog veel als een plakboek gebruikt!
Paul:
Volgens mij ben jij een druïde (geweest in een vorig leven), dit is prachtig beschreven, zeg…