Leren fietsen
Link naar dit artikel Op zondag 1 oktober 2006 geschreven door Bertus
Ik denk dat we allemaal kunnen fietsen. We leven ook in een land waar meer fietsen dan mensen zijn. Toch hebben we het allemaal een keertje moeten leren.
Ikzelf heb het geleerd toen ik een jaar of 5 was. Ik had al een step (ook al jeugdsentiment) en was toe aan een fiets. We hadden geen auto dus de fiets was het aangewezen vervoermiddel.
Mijn vader heeft het me geleerd op het pleintje van de muziekschool in Overschie. Een soort traditie want mijn zus leerde het daar ook.
Ik weet niet waarom daar, er waren meer pleintjes dichterbij en verder kwamen we daar nooit. Kan me geen valpartijen herinneren en heb daarna een mooie degelijke Hollandse Batavusfiets gekregen. Tot hij gestolen werd jarenlang plezier van gehad. Heb daarna veel gefietst. Naar de stad, naar school, naar familie of gewoon lekker erop uit.
Ik woon nu in de fietsprovincie bij uitstek Drenthe in een dorpje op de Hondsrug in een boerderijtje met overal fietspaden. Maar kom er wegens te druk zijn niet meer aan toe. Jammer. Neem me wel steeds voor weer te gaan fietsen.
Wel moet ik lachen als ik tegenwoordig al die kinderen met versnellingen en helmpjes en beschermlagen zie. Wij hadden dat allemaal niet. Gewoon een terugtraprem en geen versnellingen. En een helmpje ….. nee, ook niet.
Kun jij fietsen en hoe heb jij dat dan geleerd ? Fiets je nu nog net zo vaak als vroeger ?
40 reacties op “Leren fietsen”
Laat een reactie achter
...
o is trouwens een...
Mijn eerste fiets herinner ik me ook nog, dat was een doortrapfiets. Ik vond het eigenlijk heel eng om te doen, want die trappers bleven maar ronddraaien! Met de remmen wist ik helemaal geen raad, vooral niet als je een beetje heuvelaf ging….Veel valpartijen dus.
Toen ik 9 werd kreeg ik een grote-meisjes-fiets, ik was er supertrots op, maar vrij rap erna kwam ik in botsing met een geparkeerde auto, enorme slag in het wiel en de achterklep van de auto ontwricht…Mijn ouders boos, en ik de kluts kwijt, want die auto kwam uit het niets opdoemen , ik had hem niet gezien!
Nu, heden ten dage, heb ik geen rijbewijs en dus voor 100% afhankelijk van mijn fiets of het openbaar vervoer. Ik vind het een heerlijk vervoersmiddel, mijn stalen ros!
Ook mijn vader heeft me leren fietsen, maar niet bij een pleintje maar gewoon op de stoep. Vol vertrouwen stapte ik op mijn fiets, mijn vader hield dan met zijn hand het zadel vast en ik trapte dan dapper mijn fiets (met houten blokken op de pedalen omdat ik er nog niet goed bijkon) een blokje rond, terwijl mijn vader ernaast liep. Tot die keer dat hij riep: “je kan los fietsen”! ik keek verschrikt achterom, zag dat hij losgelaten had en viel van schrik om!
Mijn vertrouwen in hem was zwaar beschaamd en het heeft nog wel een paar weken geduurd eer hij mijn zadel weer vast mocht houden en dat ik het weer wilde proberen. Uiteindelijk is het allemaal goedgekomen, alleen het remmen duurde wat langer (op mijn terugtrapfiets) waardoor ik regelmatig wel eens ergens tegenop knalde.
Toen ik een jaar of 15 was kreeg ik de fiets (met versnellingen) van mijn zus, na jaren een fiets met terugtraprem gewend te zijn. Ik fietste naar school en eigenlijk moest ik bij een weg 3 x overtsteken vanwege de op- en afritten naar de snelweg, maar dat deed ik dus niet. Ik stak 1 x over, maar ja de auto die links van de afrit kwam keek alleen maar naar links en ik kwam van rechts (wat eigenlijk dus niet mocht), en ik kon mijn ‘terugtraprem’ niet meer vinden
, en daar ging ik! op de motorkap van de auto gleed ik zo op het wegdek. Mijn eerste ritje in een ziekenwagen! Alleen een lichte hersenschudding, maar niks gebroken of gekneusd. Het heeft nog wel even geduurd eer ik weer op de fiets met versnellingen durfde te rijden!
Ik kreeg mijn eerste fiets toen ik 5 was, ik moest het toen nog leren maar weet nog dat ik het gelijk kon. Ik weet niet wat voor merk het was maar ik kan hem uit 1000 uitpikken. Tegenwoordig moeten de kinderen leren fietsen als ze 2 zijn geen wonder dat ze het niet gelijk kennen en de “leraar” zijn geduld verliest. Tot 16 jaar veel gefietst, nu niet veel meer. Canada is geen fietsland, afstanden te groot en te veel grindwegen.
Pas voor mijn 7e verjaardag kreeg ik mijn eerste echte fiets en het was nogal dramatisch te leren fietsen langs een lange wijk. Maar altijd gefietst naar school, incl. middelbaar. Hier in NZ fiets ik zelden, er zijn te veel heuvels alhoewel Christchurch een voornamelijk platte stad is met heuvels aan een kant. Heb het wel eens meegemaakt dat iemand pas op de uni leerde fietsen omdat ze oorspronkelijk in het berggebied woonde. Dat was voor nederlandse begrippen ietwat laat…
Ja dat weet ik nog wel…
Ik was vijf jaar, en ik had z’on klein kinderfietsje, waarop ik al weken rondfietste, met een recht, en een krom steunwiel(wat helemaal naar boven wees).
Op een dag had mijn vader deze gewoon verwijdert.
En ik moest heel erg huilen, omdat ik dacht dat ik niet meer kon fietsen
Zwaar teleurgesteld ging ik met mijn fietsje aan de hand naar het schoolplein.
Mijn oudere broer was daar aan het spelen, en ik vertelde hem wat papa gedaan had.
Hij heeft mij gewoon op die fiets gezet, en een zet voorwaarts gegeven, en wat dacht je???
ik kon fietsen
Ik weet nog wel dat ik angst had om en stoeprand op of af te fietsen, en dat ik daar bewust op ging oefenen.
Later kreeg ik van mijn ouders een originele Raleigh Chopper, zo eentje met drie versnellingen, een bananenzadel, en een groot achter, en een klein voorwiel.
hij was paars, met orangje letters, en het zadel, was zwart met zilveren spikkels.
Man man wat was ik trots, en wat maakte ik de blits met dat ding, hahahaahaha
Dat waren mooie tijden….
@Bertus: leuke vragen in je log: Kun jij fietsen en hoe heb jij dat dan geleerd ? Fiets je nu nog net zo vaak als vroeger ?
Ik heb vroeger het fietsen op andermans fietsjes geleerd, geen ouder die daar aan te pas kwam. Soms mocht ik even op de fiets van mijn zus (werd later mijn fiets, zie mijn log over ‘mijn eerste fiets‘) proberen of als ik een fietsje op ons pleintje voor het huis zag liggen dan pakte ik deze.
Voor het huis hadden wij een bijna rond gevormd plein, op het plein stond een duikelrek, zandbak en zo’n boogklimrek, het plein had rondom een stoep en tegen de rand van de stoep kon je je fietsen zetten. Je kent ‘t wel 1 trapper laag en dan laten steunen op de stoeprand. Als je fiets dan redelijk stevig stond kon je op het zadel gaan zitten en natuurlijk het stuur vasthouden, 1 trapper is hoog en met die trapper begon je te trappen en als het goed was fietste je weg. Deze truc beschadigde natuurlijk wel een beetje de trapper die tegen de stoeprand stond, maar ‘t ging allemaal.
In het begin was het fietsen slingerend maar al snel kon ik het goed.
Daarna kwam de truc om je vinger al fietsend uit te steken en het opstappen als je aan 1 kant van de fiets stond en dan als het ware steppend begon.
Ik fiets nog steeds en net zo vaak als vroeger, heerlijk!
En ik ben ook erg zuinig op mijn fiets(en), vroeger gingen de velgen voor de winter in de vaseline (dat moest ook wel vanwege het wonen aan de kust) en na de winter al het vuil er weer af poetsen en dan had je glimmende fiets!
Heel wat fietsen heb ik versleten, nou ja niet versleten soms wil je gewoon weer een nieuwe. Mijn fiets is ondertussen alweer 4 jaar oud, als ik in een fietsen winkel mijn favoriete fiets zie staan glimmen wil ik eigenlijk weer een nieuwe
Fietsen leren deden we bij ons op de grote fietsen van ouders of grote broer of zus.
Ik was denk ik een jaar of acht.
Niks klossen erop, gewoon staan op de trappers, iemand die je zadel vasthield en rijden maar, en véél vallen.
Dat verhaal van Sentiment dat je ongemerkt losgelaten werd komt me ook bekend voor. Boos was ik toen, maar ook trots op mezelf: ik kon fietsen!
Ik kreeg een oud tweedehands barrel. Maar dat gaf niks, het mooiste was dat mijn wereld werd uitgebreid van een paar straten tot de halve stad.
Nu fiets ik nog veel, o.a. naar mijn werk, anderhalf uur per dag.
Meestal rijd ik aan het eind van de dag langs een kilometerslange file de stad weer uit en dan heb ik het zeer naar mijn zin…
Eigenlijk heb ik het nooit hoeven leren, ik was zeven toen ik mijn eerste fiets kreeg, een blauwe jaren ‘60 kinderfiets en stapte erop en reed zo weg alsof ik het al jaren deed. Wie weet, was ik in een vorig leven wel een wielrenner haha.
Zijwieltjes heb ik nooit gehad; m’n moeder rende een tijdje mee en daarna deed ik het zelf. Met vallen en opstaan vermoed ik, maar ik geloof niet dat ik vaak gevallen ben - er staat me in ieder geval niet veel van bij. Wel dat m’n fietsje rood was en dat we (m’n broertjes en ik) slip-experts waren: hard op iets af fietsen (een muur bijvoorbeeld) en dan op het laatste moment slippend tot stilstand komen. Na verloop van tijd konden we na zo’n slip wegfietsen zonder met de voeten aan de grond geweest te zijn. Erg leuk. Al was mams wat minder gelukkig: ieder jaar minstens een nieuwe set buitenbanden.
Tijdens m’n studie in Amsterdam deed ik alles op de fiets: uiteraard de wekelijkse boodschappen, maar ook halve verhuizingen heb ik met m’n stalen ros gedaan. Er kan best veel aan zo’n stuur hangen.
Tegenwoordig fiets ik veel minder dan vroeger, maar nog steeds vind ik die stevige ouderwetse (zwarte) herenfietsen, zonder versnellingen en met terugtraprem, het prettigst. Er kan weinig stuk aan gaan en op de een of andere manier is die ene ‘versnelling’ altijd de goede.
Ik kreeg mijn eerste fietsje toen ik 4 jaar oud was, zonder zijwielen want zover ik weet bestonden die helemaal nog niet, het was een rode dat weet ik nog wel! Op een gegeven moment was ik zo boos op mijn fiets dat het maar niet lukte om te fietsen, ik smeet hem toen in een hoek
ops: Mijn moeder hoor ik nog zeggen: moet dat nou? 
Pas vrij laat leren fietsen: nadeel oudere moeder?
Vanaf 82 door mijn buurjongen Benno -where are you?- dagelijks anderhalf tot tweeenhalf uur fietsen. Nog steeds iedere dag en binnenkort voor het eerst met versnellingen!
Zit wel eens te denken: hoeveel keer de wereldbol zal dat zijn
Toen ik 4 of 5 was kreeg mijn fietsje een donker blauwe, met twee rondjes fietsen, mijn vader hield het zadel vast en duwde,ik fietste daarna zo weg. Ik reed nog vaak op de stoep dat kon toen makkelijk. Nu fiets ik nog heel vaak, want zonder auto, kom je met de fiets ook nog ergens.
Mijn eerste ‘vervoermiddel’ was een houten stepje (zijn die er nog?) die ik van Sinterklaas kreeg, volgens overlevering zag ik heel Sinterklaas niet meer en stepte het huis rond
)
Mijn eerste fietsje was een rood jaren 60 kinderfietsje (zó zie je ze niet meer) met witte bandjes, mijn buurmeisje Iris had een blauwe met bruine bandjes. Samen hebben we heel wat afgefietst op de stoep en dan vooral op elkaars fietsje
En ja, eerst met zijwieltjes.
Later verschillende fietsen gehad (zelfs nog es een van me gestolen
Van en naar school moest ik ook op de fiets.
Ik vind fietsen niet zo heel leuk, en doe het dan ook sporadisch.
Mijn eerste echte fietsje na de driewieler was een grauw groen massief exemplaar met een groot bruin leder zadel, witte bandjes (formaat ouderwetse step) en olifantdikke vierkante stangen.
De fiets waarop ik leerde fietsen.
Er zaten ook zijwieltjes op die fiets, waar ik nog niet bepaald zonder kon, zo werd mij op een harde en pijnlijke manier duidelijk.
Na het ontwaken uit coma bleek ik nog een fikse hersenschudding overgehouden te hebben aan mijn eigenwijsheid.
De wereld draaide en als ik een poging deed om echt te kijken dan had het zicht iets weg van de beelden die je vroeger op tv weleens zag als de immense hitte van de woestijn in beeld gebracht werd. Surrealistische luchtgolven, alles beweegt. Toen ik me na een aantal uren weer goed genoeg dacht te voelen om op te staan werd ik door mijn eigen lichaam weer neergesmeten op het bed.
Ik kwam er al snel achter dat wekenlang plat liggen zonder kussen bepaald geen pretje is.
Bovendien voelde ik me misselijk en hoewel ik normaal gesproken als kind dol op snoep en eten was, kon ik op dat moment alleen maar denken aan (niet) overgeven.
Toch zou het niet mijn laatste hersenschudding zijn…
Voor m’n 4e verjaardag kreeg ik een oranje fietsje. Maar bij nader inzien was ik motorisch nog niet zo ver dat het verantwoord was me los te laten op dat ding
Een jaar later, op de stoep, met een sjokkende pa achter me aan die alsmaar riep: je kan het, je kan het!
En ineens hóórde ik ‘m niet meer. Waarna ik ontdekte dat ie zowat aan de andere kant van de straat stond! Hij had me in de steek gelaten!! En toen ik nog zwabberde tussen boos worden en heel hard huilen, drong het door: ik FIETSTE! Zelf! Die trots vergeet ik niet meer
En ook het eeuwige rondjes fietsen over de stoepen niet, en na wat meer ervaring ook het ‘crossen’ over het hobbelige veld in de buurt.
Het fietsje waar we thuis allemaal op hebben leren fietsen, zie ik nog zo voor me. Een donkerblauwe fiets, zonder al te veel poespas, met van die dikke “auto”banden. Waarom we dat autobanden noemden, geen idee, waarschijnlijk omdat ze dikker waren dan de gemiddelde fietsband. Of vanwege het aparte ventiel?
In ieder geval, de fiets leek niet op een jongensfiets maar ook niet op een meisjesfiets en hij was van iedereen. Dit betekende dus dat niemand er bepaald zuinig mee omsprong.
Daar leerde ik dus op een goede dag ook op fietsen.
Ik ben wel een beetje jaloers op de verhalen hierboven van alle pappies die achter de fiets renden om het zadel vast te houden. Mijn vader was toen al te ziek.
Ik leerde het daarom van mijn oudere zussen, die niet zulke zachtaardige leermeesters waren. Je kreeg gewoon een enorme duw en er werd veel bij geschreeuwd (voor je kijken…doortrappen, niet zo dicht langs de stoeprand).
Uit pure angst om te vallen ging het dan een stukje goed…totdat er een opstakel naderde. Vanwege de valpartijen op straat kwamen mijn zussen op het idee mij gewoon op het gras een zetje te geven. Dat viel al helemaal niet mee, z’on oneffen ondergrond van graspollen…en de prikkelbos-struiken en bloemenperkjes ontwijken kon ik blijkbaar ook nog niet zo goed.
Maar dat gevoel dat je krijgt op het moment dat je je realiseert….ik fiets en niemand heeft mijn zadel nog vast…onbeschrijflijk gewoon
Op een jonge dag keek ik naar een lief meisje uit de klas en reed pardoes het prikkeldraad in: wat ik in die wond zag, zie ik nog helder voor mij. Het litteken zit er duidelijk nog, op de linker knie.
Hadden we toen maar kniestukken gehad, Bertus!
Ik vergeet natuurlijk te melden, dat ik vandaag de dag (noodgedwongen, geen rijbewijs) echt ontzettend veel fiets. Ik doe ook werkelijk van alles op de fiets, omdat ik dat zo gewend ben.
Heb nog wel een grappig verhaal hierover.
In verband met 5 December ging ik eens groot inkopen doen in het dorp waar we toen woonden. Ik had een goede bui (lees: kocht dus veel
) en liep aan het einde van de middag met al mijn aankopen langs een muziekshop. Daar zag ik in de etalage nog een leuk kastje staan waarin je cd-tjes kon opbergen. Die moest ik gewoon hebben, dus als een volgepakte pakezel kwam ik die zaak binnen. Ik bestelde het cd-meubeltje bij de vrouw achter de toonbank.
Zuchtend keek ze naar de berg tassen die ik bij me had. Ach zei ze tegen mij “mevrouw, wij hebben een speciale sleutel waarmee we de paaltjes (om centum voor auto’s af te schermen) naar beneden kunnen laten. Als u nu even al Uw aankopen hier achter de toonbank neerzet, dan laat ik de paaltjes naar beneden. En dan rijdt U de auto maar even voor de zaak.
Waarop ik dus antwoorde…Ach mevrouw dat is heel aardig van u, maar ik ben met de FIETS
Haar mond viel open….ze bleef me vol ongeloof aankijken en ze zei niks meer
@Sandra: dat klinkt heel bekend; een heleboel mensen gaan er automatisch van uit dat je een auto hebt. Blijkbaar zijn autoloze mensen een minderheidsgroep. Ik was eens in een winkel en wilde iets groots kopen, zou nu niet meer weten wat en informeerde of ze ook aan huis bezorgden. “Ach meneer,” zei dat meisje “u kunt het toch ook gewoon met DE auto vervoeren?” Mijn antwoord luidde: “Welke auto?”
Toen wist het kind even niet wat ze moest zeggen.
Hoe en wanneer ik het geleerd heb?? Geen idee maar het is een wonder, een evenwichtswonder
Reed op veel te grote damesfietsen, kon je niet op het zadel zitten maar zweefde je een beetje tussen het frame.
Geen kinderfietsen voor mij, tijdens de zomervakanties bracht een transportbedrijf de koffers en fietsen van mijn ouders en de oudste kinderen naar de vakantiebestemming.
Martytje had geen fiets, maar er werd er eentje gehuurd bij de lokale VVV.
En omdat die fiets me wel beviel kochten mijn ouders die fiets. Ook later uitsluitend 2e handsjes, pas toen ik zelf geld verdiende eindelijk iets nieuws, van een cash&carry-merk
Slippen met de fiets deden we ook, in vers gelegd grint, soms tot wel 180 graden rond.En we tekenden in de straat wegen-systemen die we met de fiets moesten volgen.
Met krantenlopen zeker 2 fietsen naar de sloop geholpen, waren ook weer vage 2e handsjes.
Heel veel gefietst (met 1 fiets zelfs 40000 km in totaal) maaar toen haalde ik m’n rijbewijs in 97….enne…sinds die tijd….
ben ik wat zwaarder geworden.
Mijn eerste fietsje was een driewieler. Op foto’s fiets ik rondjes om de eettafel (die natuurlijk in het midden van de kamer stond begin jaren ‘60). Ik ben dan een jaar of drie. Later heb ik een rode step gekregen. En rolschaatsen. Maar wanneer ik mijn eerste fiets kreeg? Geen idee. Wel toen ik zo’n jaar of 10 was had ik een fiets. Met terugtraprem. Weet niet meer hoe en van wie ik heb leren fietsen. Wij hadden thuis geen auto dus deden we alles met de fiets (of bus van Maarse&Kroon). Ik weet wel dat ik vroeg veel capriolen kon uithalen met de fiets. Na vele valpartijen in zand en grind ben ik nu wat voorzichtiger geworden. Het lag volgens mij aan de (maandag)fiets met versnellingen die steeds doorschoten. Dus daarna bemachtigde ik via een collega een ouderwetse zwarte opoefiets. Was een prachtige fiets, alles zwart; wielen, spaken, stuur (uit ca. 1920) en nog van de eerste eigenaresse. Toevallig heb ik deze zomer een spiksplinternieuwe fiets gekocht. Door omstandigheden nog maar weinig gebruik van gemaakt. Volgend jaar beter. Kom ik wel weer eens logeren @Bertus en kunnen we Drente verkennen op de fiets. Die hele oude opoefiets is nu meeverhuisd met een vriendin die van de stad naar een dorp is vertrokken. Het blijft een mooie fiets.
@help! waarom staat er bewerken achter mij naam?
Sue Ellen, dan heb je nog een halfuurtje de tijd om een aanpassing te verrichten in je tekst.
Ik heb in mijn leven denk ik een stuk of vijf fietsen versleten. De “nieuwste” dateert van 1982, ja toen was hij nieuw! Volgens mijn zoon hoef ik hem nog niet eens op slot te doen, want, zegt hij, niemand wil dat oude wrak nog hebben. Maar ik koop geen nieuwe want dit karretje doet het nog best. Eigenlijk is het een old-timer onder de fietsen. Het is trouwens best een dure fiets geweest, met trommelrem en drie versnellingen voor 800 gulden (of was het 600?). Inderdaad, in mijn hele leven is er nog nooit één fiets van me gestolen! Hm, dit moet ik natuurlijk niet te hard zeggen.
Dat jaren 60 fietsje daar heb ik het op geleerd.Op de kleuterschool waren toen kinderen die zo’n fiets hadden en in het speelkwartier ging ik er dan op fietsen.Toen ik 6 werd kreeg ik mijn eigen fiets.Mijn vader rennen tot zijn tong op zijn schoenen hing en roepen dat ik niet zo hard moest gaan.
Het enige erge wat me nog bijstaat is dat we de volgende dag op vakantie gingen en ik twee weken niet kon fietsen.Toen ik eindelijk weer op mijn fiets kon zitten was een super raar gevoel wat me nooit meer is overkomen.
Nu fiets ik nog elke dag.Naar mijn werk en om boodschappen te doen.En als het weer mee werkt pak ik ook de fiets om lekker een paar kilometers te genieten.En dan natuurlijk voorheen de fietsvakanties met de fietskar.
Mijn fiets………..ik zou niet zonder kunnen
@marty, dank. inderdaad en nu is het weg….
Sandra67 en Frank Faber: cyclists of the world, unite! Moest wel lachen om Sandra’s verhaal. Als je, net als ik, niet autorijdende bent, wordt er altijd aangenomen dat je overal met je “denkbeeldige” vehikel arriveert. “U kunt hier rustig parkeren, veel plaats” zeggen ze dan en dan grap ik vaak :”Is er ruimte voor de bus?”
Leren fietsen, dat was mijn eerste jeugdtrauma. Voordat ik als vierjarige naar de Kleuterschool moest kwam er een fiets waarmee ik 1,5 km zandpad (en blubber) moest overwinnen en daarna nog 500 meter verharde weg. Dus kreeg ik een heuze “Pietje Pelle” van het merk Gazelle. Inclusief het stripboekje met de avonturen van Pietje Pelle op zijn Gazelle. Daaruit begreep ik dat die fiets supersterk was. Pietje werd achterna gezeten door een dolle stier en dankzij de Gazelle overleefde Pietje het avontuur, want hij reed er dwars mee door een muur. Dat was fantastisch, dus sprong ik op mijn splinternieuwe fietsje en reed daarmee in volle vaart tegen de muur van een stal aan. Die muur vertoonde niet eens een krasje maar mijn voorwiel stond ongeveer dubbel en ik had een stevige hoofdpijn. Toen mijn ouders eindelijk snapten hoe het was gebeurd was hun boosheid snel verdwenen. Net zoals het stripboekje over Pietje Pelle.
Dan denk je: “Wat een maf verhaal”, tot ik dat aan een vriendin vertelde. Wat bleek? Haar broer is van mijn leeftijd en had een soortgelijke ervaring.
Misschien moeten we samen een vette claim indienen bij Gazelle
Zég eirrah.. mijn broer is een stuk jonger dan jij hoor! Jonger dan ik ook trouwens… hij wordt over ruim 2 weken 45
Maar jij had wél een ‘Piet Pelle’ Gazelle, mét bijbehorend stripboekje… ik zal ‘m nog wel eens aanspreken over die claim, maar zou die al niet verjaard zijn?
Ik denk dat ik 4 was toen ik leerde fietsen; op vakantie op Texel. Ik kon alleen nog niet remmen en liet mijzelf toen in de berm vallen.
Ik fiets heel weinig momenteel, maar dat komt omdat ik nu nog in London woon; niet echt een fietsstad!
Mijn eerste fiets kreeg in van mijn opa, ik was denk ik een jaar of 5, de fiets had van die dikke banden, het was een tweede hands fiets, want veel geld was er niet, en opa deed wel eens een duit in de zak voor de kinderen, mijn broer en moi dus, opa heeft me ook nog leren fietsen ook, wat ik redelijk snel onder de knie had, wat weer veel kapotte kleren scheelde, moeder ook weer blij, want dat scheelde weer knie of elleboog stukken naaien, of verstellen, wat vroeger veel gebeurde, tegenwoordig word gewoon nieuw gekocht, wat vroeger gewoon niet mogelijk was, dat was bij de meeste gezinnen denk ik wel zo.
Moet ineens weer denken aan kleppers op de fiets (kartonnetjes), fietsen terwijl je op de bagagedrager zat, je pa bewonderen als ie de band plakte, jaloers zijn op je zus omdat die al wel een ‘grote’ fiets had, en meer van dat soort dingen
Ik zie mn broertje nog helder voor me; ineerste instantie door opa onderaan zn zadel vastgepakt en meelopend maar opa liet los (zuchtpuf steun). M’n broer had in eerste instantie niet door dat hij losfietste maar toen hij erachter kwam begon hij te slingeren totdat hij vol op t gelaat de tegels ‘kuste’. En brullen!!!! Op tzelfde fietsje waarop ik t leerde (kan ik niet herinneren die fietslessen v mezelf). Oranje fietsje met witte brede bandjes en zijwieltjes in t begin. later uit de schuur gestolen.
Dat stepje van Aidan had ik ook trouwens! Van hout met rode wieltjes (vd zijkant gezien rood).
Jarenlang heb ik gedacht dat de rode richting aanwijzer aan de voorzijde van mijn houten stepje een stropdas was
Ik snap er ook nog steeds niets van hoor Sue-Ellen, dat woordje BEWERKEN achter de tekst die je honderd keer nagekeken hebt en dan nog af vraagt of ik soms CHINEES praat ofzo, het is toch goed nederlands zou ik zeggen en trouwens, voorheen was dit niet zo! Erg irritant trouwens, bijna een reden om niets meer te zeggen, erg stimulerend hoor!!! Is dit goed nederlands neer gezet of niet???? Ik heb al verteld over mijn eerste fiets ergens hier boven…….
Ik zie iedereen braaf het woord stepje gebruiken. Maar als we dan toch terug in de tijd gaan begin ik maar eens over mijn AUTOPED
. Mijn jongere schoonzusje wist eens helemaal niet waar ik het toen over had AUTOPED??? Oh een step!
eerst had ik een driewielertje,daarna niks geloof ik,oja wel,een autoped op luchtbanden,geweldig.op mijn 7de kreeg ik mijn eerste fiets,zonder zijwielen,in mijn herinnering fietste ik er zo mee weg,maar of dat echt ook zo was….
Ik kan helaas niet fietsen, omdat ik als baby van 6 weken oud hersenvliesontsteking gekregen heb en daar is van binnen iets beschadigd waardoor ik evenwichtstoornis heb en nog andere kleine iritaties, maar daarbij hoort wel niet kunnen fietsen en ook niet mogen zwemmen. Als kind zijnde vond ik het wel jamemr dat ik niet kon fietsen, nu kan het me niks meer schelen. Ik kan ook geen auto rijden. Dan maar met OV.
Net zoals voor zoveel anderen begon het voor mij allemaal met de autoped, ook wel step genoemd. Toen ik naar de eerste klas lagere school zou gaan werd dat een doortrapfiets. Een klein rood fietsje met een wit zadeltje, tot mijn benen boven het stuur uit kwamen en er een vouwfiets kwam, een blauwe met een bruin zadel.Daarna begon het echte werk: Een ‘grote meiden’ fiets gevolgd door een nieuwe nog grotere versie toen ik naar de MAVO ging. De daaropvolgende fiets was een Sparta, gekocht van mijn eerstverdiende vakantiegeld. Nog steeds fiets ik dagelijks van huis naar werk en terug en ook in mijn vrije tijd is de fiets niet weg te denken.Vanwege een visuele beperking heb ik niet de mogelijkheid auto te rijden. Meestal verkies ik de fiets boven het ov, al was het alleen maar vanwege het gevoel van ‘vrijheid’. Het zelf kunnen beslissen waar en wanneer je ergens naar toe wilt.