Weggooien is zonde
Link naar dit artikel Op dinsdag 24 oktober 2006 geschreven door Marty
Zo terugkijkend op een lange levensspanne die begint ergens in de jaren 60 en soms nog wat eerder, ben ik me ervan bewust geraakt wat ons allemaal gepasseerd heeft.
In het decor van ons leven figureerden rages, speelgoed, schoolse en emotionele ontwikkelingen, veranderingen in mode en gebruiken, en vooruitgang in techniek.
We glimlachen om de dingen die we toen hadden, de dingen die we toen deden, we leefden bij de waan van de dag zoals we dat nog steeds doen. Bij de ingezonden stukjes brengt een simpele foto een breed scala aan emoties en herinneringen teweeg, dan besef je weer : “Dat had ik ook, daar heb ik ook mee gespeeld, daar heb ik ook nog in gelopen”
Maar omdat je ook weer nieuwe herinneringen aanmaakt en de rol van spullen ooit is uitgespeeld komt er onvermijdelijk een opruimronde. En vol goede moed verdwijnt die leuke verzameling ,die ouwe tekening, dat schoolschriftje, dat cassettebandje enz. in de vuilniszak, of naar het kringloop, of naar een jongere generatie. En een weg terug is er niet.
Soms ga je weer op zoek, je komt op internet, op een rommelmarkt en dan duiken die dingen op die je welbewust kwijt hebt gemaakt. Een feest der herkenning, het maakt je weer blij.
De vraag deze week luidt dan ook: Noem 3 dingen waarvan je spijt hebt dat je die kwijt bent. En : Noem 3 dingen waarvan je blij bent dat je ze nog hebt.
(Naar een idee van Eric Erres)
Weggooien? Als ik er een heel jaar niets mee doe, gaat het de kast uit en naar de 2e hands winkel of elders. Heb je alle seizoenen gehad, alle festiviteiten en die zaken zijn helemaal niet noodzakelijk geweest. Jaren ‘60 memorabilia gaan trouwens noooooit de deur uit, want dat zijn blijvertjes.
Misschien ooit eens te veel kinderboeken weggedaan…Okkie gaat verhuizen had ik moeten houden en ook Tuffy en Pinkeltje, maar goed. Daar zijn dan je drie dingen, Marty. En ben reuze blij dat ik oude grammofoonplaatjes niet gewoon op een bandje zet en dan doorgeef/doorverkoop, nee die houd ik met hoes en al. Weer (meer dan) drie dingen!
Mijn grammofoonplaten zou ik het liefst nog mee mijn graf in nemen.
Moet er wel een platenspeler mee natuurlijk, bij voorkeur die oude op batterijen;-)
Veel liedjes doen gewoon erg veel denken aan vroeger, toen alles nog beter was, haha!
Foto’s en films staan bij mij ook erg hoog op de bewaarlijst.
Toch weer die mooie herinneringen he.
Dat is eigenlijk de enige reden waar je die oude spullen bewaard.
Maar met sommige spullen heb ik nooit een band gehad dus mochten die al de deur uit voordat ze er überhaupt ooit in zijn geweest.
Schoolspullen staan met stip op de 1e plaats, gevolgd door…ach wat maakt het eigenlijk ook nog uit.
Zolang het maar niet meer in mijn bezit is.
Ik ben denk ik sowieso niet echt materieel ingesteld.
Spijt van weggooien :
1. Mijn oude cassettebandjes met zelfgemaakte “Dick voor mekaar” shows. Waren zo grappig toen, en zo leuk om te maken.
2. Mijn dagboeken met mijn tienerbeslommeringen. Ik begon regelmatig een dagboek dus had ik een aantal halfvolle.
3. Agenda’s van de middelbare met “Three Degrees” foto’s en zo.
Gelukkig heb ik nog :
1. Al mijn elpees en 12 inch singles. Alles staat op mijn iPod maar ik kijk graag naar de hoezen en heb ze graag in mijn handen.
2. Mijn boeken van de Pedagogische Academie. De ideeen zijn wat achterhaald maar ik heb daar een leuke tijd gehad.
3. Allebei mijn ouders om de leuke herinneringen mee te delen. Ze zijn nu 77 en 75.
Ja leuk om te denken, kan het lijstje wel langer maken.
3 is wel veel,ik geef niet zoveel om dingen.
zonde vind ik het wel dat ik mijn Bassie heb weggegooid.
Het was zo’n klein stoffen poppetje met plastick koppie en een gestreept truitje.
(Je had ze ook in luciferdoosjes)
Overal ging Bas mee naar toe,hij was helemaal stuk en sleeds geknuffeld.
Hij had zelfs een scheur in zijn koppie,die ik zelf geplakt had,en vervolgens ’s nachts wakker van lag,want een operatie doet pijn
Op een slechte dag dacht ik,wat moet ik ermee?
En Bas ging zo de prullenbak in.
Blij ben ik met de garage die ik in de lente heb uitgemest,mijn lief bewaard echt alles(zeker last van het Bassyndroom)
Jammer dat ik maar drie dingen ‘mag’ noemen waarvan ik spijt heb dat ik of mijn moeder die weg hebben gegooid. Destijds zag ik het nut of de emotie niet om spulletjes van vroeger te bewaren.
* Graag had ik mijn turnkleding bewaard, ik heb ook geen foto van een Joke in een turnpakje.
* Ook mis ik mijn dagboeken van de middelbare school, deze heb ik tien jaar geleden in een opruimwoede op zolder weggegooid.
* Als derde had ik graag mijn knuffels die ik als ik klein kind had bewaard. Een bruine beer die als je hem bewoog bromde, een aapje met een staartje en een plastic snoetje en een klein wit hondje. Al deze knuffels waren oud en kaal toen mijn moeder vroeg of deze wegkonden, als 20 jarige zag ik niet het nut ervan om deze knuffels te bewaren.
* Gelukkig heb ik nog alle brieven die mijn man en ik elkaar stuurden in onze verkeringtijd.
* Mijn vakantieplakboeken zijn mijn heel dierbaar, plakboeken gemaakt van mijn 11e jaar tot ongeveer mijn 19e jaar. Altijd leuk om door te bladeren.
* En ik heb nog al mijn elpees, helaas heeft mijn moeder wel mijn singeltjes weggeven. En dat vind ik wel jammer, singeltjes waar ik op het hoesje met kinderlijke letters mijn naam en datum van aankoop had geschreven.
Tegenwoordig denk ik drie keer na wat weg kan of bewaard moet blijven, dit geldt voor mijn spullen maar ook voor spullen van mijn drie kinderen.
Prachtig log, Marty, zou zomaar een inleiding of een afsluiting van JS kunnen zijn, maar aan dat laatste zijn we gelukkig nog lang niet toe.
De zaken die ik nog had willen hebben:
Tekeningen, knutselwerkjes, maar vooral opstellen uit mijn lagereschooltijd.
Mijn lievelingspop, maar vooral de door oma gebreide kleertjes die ze aan had.
Spulletjes uit onze winkel: de Verkadeblikken, de mozaektegels uit het stoepje, de emaille reclameborden, de klantenboekjes, de stopflessen, eigenlijk wil ik de hele winkel terug!
En dan echt de winkel, ik ben wel eens in een museum geweest waar een authentiek kruidenierswinkeltje was nagemaakt. Ik smolt van sentiment maar mijn wens om weer eens achter de toonbank te zitten vanwaar mijn vader zijn klanten bediende werd nog groter…
Omdat er niet veel meer is wil ik nooit meer kwijt:
De foto’s, zwart-wit met de witte randjes, soms gegolfd.
Mijn rapport van de lagere school, het enige overblijfsel van mijn schooltijd.
Mijn poziealbum, waarin dierbaren zoals oma en lang vergeten vriendinnetjes hun versjes en wensen hebben neergeschreven.
Nummer vier is het rode singletje met kinderliedjes, al draai ik die nooit meer.
Het gekke is wel, naar de dingen die ik nog heb, kijk ik amper om, naar sommige dingen zou ik zelfs moeten zoeken.
Voor mij een bewijs dat ik niet zo zeer haak naar de spullen, maar naar de tijd waar ze voor stonden.
Een week geleden hebben we trouwens met ons oorspronkelijke gezin, de kinderen dan, een nostalgiedag gehad:
We hebben gedwaald door het decor van onze jeugd, zijn in ons oude huis geweest (met dank aan de huidige bewoners, je zal maar acht van die sentimenteeltjes over de vloer krijgen!).
Verder hebben we onze oude school weer eens van binnen gezien, en ook de bewoonster van het huis van opa en oma zwaaide haar deur voor ons open.
Veel is er veranderd, maar er was nog genoeg te herkennen.
We bezochten met z’n allen het graf van mijn vader en ’s avonds bij mijn moeder aten we de specifieke gerechten uit onze jeugd, en… alles van hetzelfde bord, hahaha.
Als afsluiting maken we een boekje waarin ieder zijn herinneringen aan toen beschrijft.
Ikzelf had het daarbij makkelijk: een deel heb ik gekopieerd van mijn logjes op JS.
Marty, als je zo mooi schrijft hoeft een verwijzing naar og er echt niet bij!
@Lia: wat een leuk idee! Ikzelf rijd met de kids wel eens langs mijn eerste ouderlijk huis. Helaas woont daar een probleem gezin dus ik bel maar niet aan.
Vul je wel de log van Rick67, geloof ik, aan over de ouderlijke woning?
Schoolspullen zijn voor mij niet belangrijk: zegt iets over het gevoel…
Opvallend hoeveel mensen dagboeken hebben geschreven! Mijn periode 84-94 heb ik nog liggen maar heeft totaal geen waarde, op het moment. Beschouw correspondenties belangrijker. Is corresponderen een onderwerp na en naast de Liefdesbrieven?
Wat leuk Lia, zo’n sentimentendag met je familieleden (groot gezin trouwens
) ! Ja, dan kun je, in het juiste decor, even afdwalen naar de tijd van toen, toen alles even bij hetzelfde leek te blijven. Ja, alles veranderd altijd. Heb zelf ook nog wel wat dingen van vroeger, maar ze blijven bij vroeger behoren.
@Eric, heb je iets dergelijks niet al geopperd bij de oproepen? Lijkt me leuk, heb zelf weliswaar niet zoveel gecorrespondeerd.
Ja, ik had zelf ook al het idee om op het log ouderlijk huis dit verhaaltje te schrijven, en iets ervan op herinneringen aan de kleuterschool en op grootouders, zucht, het moet wel leuk blijven..
Maar je hebt gelijk, ik zal in ieder geval het log ouderlijk huis ermee aanvullen.
Haha Eric, ik vermeld jou omdat jij dit idee aangezwengeld hebt in het forum, fairplay.
Ik paste even mijn reactie uit het kletskoek-forum :
Haha, leuk onderwerp, ik lach wel maar sommige dingen had ik nog wel een keer door me handen willen laten gaan. Als er opgeruimd werd in het verleden dan gold de waan van de dag. De rol van spullen was uitgespeeld, er lonkten andere verten en hoppa, 6 zakken met spullen trok ik van zolder en uit m’n kamertje in het ouderlijk huis….foetsie. Ik zou ook niet meer weten wat er allemaal bij zat, alleen doordat ik nog foto en filmmateriaal heb kan ik een en ander nog reconstrueren. Ben er ook niet ongelukkig van, een mens moet ook nieuwe herinneringen aanmaken. Er zijn nog wel wat dingen die ik bewaard heb en die ga ik verder in kaart brengen, maak er een websitepagina van.
Waar heb ik spijt van??
Nou ja , niet te zwaar maken natuurlijk maar als vuurwerkliefhebber heb ik spijt van de vernietiging van een kleine hoeveelheid oud vuurwerk en een stapel oude folders.
Daarnaast had ik zo’n zak vol met kleine geduldspelletjes en frutselwerk, ik had ook zo’n kubusdoolhof waar een kogeltje doorheen moest. Jammer.
Een 2 tal authentieke krantjes van mei 1945 over de bevrijding en het laatste gevecht op de dam in Amsterdam. Whaaa!!! Stom. M’n moeder had ook nog kranten van 1957
Waar ben ik blij mee?
Nou deze website natuurlijk.
En dat ik thuis (ouderlijk) het oude Sinterklaas-liedjesboek terugvond, pffff, het ligt nu veilig bij mij en is ingescand. Tevens nog wat oude dingen van de zolder meegeklauwd.
Het oude, Nederlandse postzegelalbum van m’n vader, hier zat ik altijd in te koekeloeren.
Dat ik nog foto’s en bandjes heb, en herinneringen natuurlijk. Heb ook 100-en foto’s tot de tante betje sepia-periode toe ingescand voor een familie-album.
Met m’n broer die wel veel bewaard had of gefotografeerd
Al eerder gezegd dat je makkelijk spullen kunt terugkopen op internet maar eigen spullen voelen toch beter? Hadden we maar zuiniger omgegaan met de Erres Ky506!
Tja, er is veel verloren gegaan:
1) opgezet aapje
2) wigwam
3) plaatjesboek Motor
Tja, er is wat behouden:
1) Lodaline stukjes (helaas geen compleet speeltje)
2) Donald Duck jaren 60
3) verpakking Shising Crackers
Pff, die laatste categorie zou ook de Toverlantaarn, Kan voor zakken melk, Ansichtkaartenboeken, etc kunnen bevatten, maar ik moet kiezen.
Die eerste categorie zou ook het vingertafelvoetbalspel (jaren 50?) moeten bevatten. Een foto heb ik recent teruggevonden…
Herinneringen maken je gek!
@Lia: idd, sorry, ik word vergeetachtig! Wist dat écht niet meer. Gelukkig weet je dan wel weer veel van heel vroeger
Weg:
poppenhuis
kaptafel
kinderwagentje
Bewaard:
Barbie(pop)
Spitzen
Konijnenknuffel
Wat ik echt heel erg vind wat ik kwijt ben is mijn poëziealbum, vele mensen die inmiddels overleden zijn hadden daarin geschreven.
Mijn klassefoto’s van de lagere school, kan ze nergens meer vinden
Dat ene cassetebandje waar de stem van mijn vader opstond.
Ik heb nog wel mijn 1e pop met lang haar, ooit van mijn vader gekregen en een dierbaar bezit nu (ook al heb ik haar helemaal ondergesmeerd met stift)
Alle dia’s die mijn vader vroeger gemaakt heeft, al heb ik dan geen diaprojector, ik heb wel zo’n handig apparaatje aangeschaft waar je dia’s digitaal mee kan inscannen.
Al mijn rapporten van de lagere school, die erg overeenkomen met die van mijn dochter
Spijt heb ik niet dat ik dingen heb weggedaan, ik hecht niet zo aan materiële zaken….Mensen zijn me dierbaarder.Het enige wat ik nog heb van vroeger zijn een knuffel en een tegeltje die ik ooit voor vaderdag heb gemaakt, verder niets meer.Het meeste is weggegeven of naar de kringloop of gewoon weggegooid. En als er iemand op me af zou komen met de vraag of hij mijn knuffel en het tegeltje zou mogen , zou ik nog ja zeggen ook….Het enige waar ik misschien een beetje spijt van heb , is dat ik een stuk van mijn ‘kindzijn’ al heel jong ben kwijtgeraakt
Mmm, Wilma, ik weet niet precies wat je met dat laatste bedoelt, maar interessant is het wel.
Blijven jongens niet langer kind?
Mijn oudste, acht, is nog lekker kind. Zijn vriendje, een jaar ouder, ook! Ze spelen gewoon nog met zand -de hele wijk ligt hier open- en speelgoed graafmachines en bulldozers. Zijn vriendje heeft gister nog een auto gekocht, met gespaard geld! Kijk, dat vertedert meer dan anderen op school die al heel erg bezig zijn met de moderne, volwassene wereld.
Ik heb afgeleerd om me zorgen te maken over zijn toekomst.
He bah, mag je maar drie dingen noemen? Ik ga gewoon een beetje smokkelen door te werken met categorieen
Eerste categorie; Alles van gekleurde kunstof
Stuiterballen, sleutelhangers, vliegengordijn (zie archieffoto Joke…precies die!) en kleine ronde theeglaasjes met van plastic houdertjes (jaren 70).
Vergeet bijna de plastic meccano en de spirograaf. En de titatovenaarkijker!!!!
Tweede categorie: papier
Het voorleesboek waarmee ik mijn broertje altijd in slaap kon lezen
Verzameling sigarenbandjes
Oude pop-upboeken die we thuis hadden.
Het titatovenaarplaatjesboek (zie ook archief) wil ik ook terug.
Derde categorie; mijn trouwe bedgenoot tot de zesde klas..beer bobby (voor mijn zus pop Sonja en voor mijn broer beertje soetie)
Mijn dagboeken heb ik nog en ik lach er nog veel om wat betreft de dingen die ik er toen in geschreven had! Mijn Poezie albums heb ik ook nog, mijn jongste dochter had het laatst weer nodig! Mijn Ijslandse trui (die nu 30 jaar oud is) hangt nog in mijn kast in de slaapkamer, ik kijk er regelmatig naar, het is van de tijd dat ik nog op een Ijslands Ponycentrum zat, waar ik uiteraard een fantastische tijd beleefd heb. Spijt van bepaalde dingen die ik weggegooid heb? Nou dan moet ik eerst even goed nadenken hoor!!!
Wel heb ik een hele mooie bewaardoos met heel veel herinneringen aan vroeger die ik zelf wilde bewaren, ben blij dat ik het heb!!!! 
Blij dat ik de volgende dingen nog wel heb
- De bandrecorder van mijn vader (Erres, stereo 4 track), helaas kaduuk! Inclusief alle bijbehorende banden met de stemmen van ons uit een ver verleden. Kan helaas niet meer beluisteren, maar ben blij ze te hebben! Bij mijn moeder van zolder geplukt!
ps; weet iemand of ik de banden van deze bandrecorder op een andere recorder (ander merk, van marktplaats bv) kan afluisteren? Waar moet ik dan precies op letten?
-Blij dat ik nog veel leuke jeugdherineringen heb.
en natuurlijk blij dat ik mijn moeder nog heb en een broer en een tros zussen om deze jeugdherinneringen mee op te halen)
-Mijn geboortekaartje (van Anton Pieck), geboortekrant en enkele oude kinderfoto’s
@ Eric:
Het is voor mij een gevoelig punt, ik wil daar wel uitleg over geven, maar dan moet ik daar even moed voor verzamelen. kortweg komt het erop neer dat ik nooit echt ‘gewoon’ kind heb kunnen zijn door omstandigheden thuis, al heel jong verantwoordelijkheden opgelegd gekregen die het kindzijn flink in weg hebben gelegen
@Sandra67: mail me ff via Sentiment over die tapes!
@Wilma: dacht ik al, laten we het hierbij houden, met alle respect! Lijkt me minder geschikt voor JS.
@ Eric…alvast bedankt, mailtje naar Sentiment is onderweg
Zal ik het dan maar kort houden:
Helaas kwijt:
1. Stripboeken (Taka Takata, Yoko tsuno, Guust Flater, Minimensjes, Bollie en Billie, Billy - Bessy Turf, Rozebottel, Robert en bertrand, De rode Ridder, Trigië, Suske en Wiske, Asterix en Ovelix en alle andere die in het verleden genoemd zijn.
2. Mijn knuffeldoekie (doekie genaamd) waarvan mijn moeder niet meer wist waar die was gebleven (jaja).
3.Mijn (was)ton met Lego (need I say more, people).
Niet kwijt: Niets, zelfs bijna geen foto’s. Na de breuk met mijn familie heb ik (helaas) geen tastbare herinneringen meer.
Wel een leuke opdracht tot nadenkenlog. haddenw e maar een tijdmachine, he? Ging ik in het verleden nog even wat ‘lenen’.
Omdat ik nogal bewaarderig ben heb ik dus nog veel oude spullen en zie ook vaak wel wat in oude spullen van een ander. Omdat ik aan stamboomonderzoek doe bewaar ik dus ook veel oude documenten. Bij een tante is nog een heel familie archief… Gelukkig woon ik in een groot huis.
Maar wat jammer dat ik mijn oude poppenwagen niet meer heb. Echt uit de 50-er jaren, mijn ouders gaven hem aan de buren om een karretje van te maken voor de jongens.
Nou het onderstel met de wielen was al spoedig kapot.
Tja, wat mis ik nog meer? Lijsten met namen van (oud-)leerlingen. In de loop der jaren is er toch wel wat op de stapel oud-papier terecht gekomen. Ik ben de tel kwijt en nu ook nog vele namen.
En mijn Friese doorlopers. ‘k Had ze graag aan de muur gehangen. Ze zijn gewoon niet meer te vinden in het overvolle schuurtje van mijn vader. Hij ruimde nog wel eens wat op als er ruimte te kort was voor planken en andere spullen.
En waar ik heel gelukkig mee ben omdat ik het nog heb zijn;
- De film van mijn trouwen, een herinnering aan een bijzondere dag. Met daarop nog mijn vader, schoonmoeder en enkele familieleden die binnen de afgelopen 3 jaar zijn overleden.
- mijn vele, vele fotoalbums.
- oude kinderboeken, mijn eerste schoentjes, mijn eerste pop (hoewel ze helemaal kleverig begint te worden)en nog veel meer.
Eigenlijk ben ik blij met alles wat ik heb!
Leuk item!
Jammer dat ik het niet meer heb:
- onze platenspeler (jaaaaaaren geleden begaf de naald het en toen hebben we het apparaat maar weggegooid). Nu kan ik al mijn oude elpees niet meer draaien.
- mijn houten oorbellen (gekleurde staafjes), ben ik gewoon ooit eens onderweg verloren terwijl ik ze in mijn oren had. Heb nog wel gezocht naar vervanging maar ik heb ze nooit meer zulke oorbellen gezien.
- mijn cassettebandje waarop mijn neefje en ik allerlei reclames nadeden (eind jaren ‘70, begin jaren ‘80). Zoveel leuke herinneringen aan!
Gelukkig heb ik nog:
- onze oude Nintendo Entertainment System (de good old NES-spelcomputer met spelletjes als Duck Hunt, Super Mario 1, 2 en 3, Zelda). Gisteren weer aangesloten, en net als 15 jaar geleden gewoon weer doorgegaan tot bedtijd.
- alle foto’s en dagboeken van toen.
- oude schoolspullen (tekeningen, proefwerken van kleuterschool, rapporten ed. van de lagere school en agenda’s en zo van de middelbare school).
Met name die schoolspullen kijk ik nog wel eens in. Er gaat dan weer een wereld voor me open. Die agenda’s waren toen eigenlijk gewoon dagboeken, wat een tienerleed!
@Rick67: komt zijdelings wel wat los vandaag
Ik lees hier over oude banden en LP’s die niet meer geluisterd kunnen worden: toevallig keek ik op de site van onze bieb en daar bieden ze sinds kort de mogelijkheid om oud audio- en videomateriaal op dvd danwel cd te laten zetten. Ook bv. dia’s. Het kost wel wat, natuurlijk, maar als iets je erg dierbaar is en je kunt er niets meer mee heb je dat er misschien voor over.
kwijt ben ik
mijn oude schoolagenda’s
mijn singletjes (naar mijn broer teruggedaan van hem had ik ook het meeste gejat)
wat ik nog steeds heb zijn
mijn
abba elpees
mijn poezie album
enne een paar noorse sokken door mijn oma gebreid (met een voet die kleurverschil heeft uniek dus) 20 jaar oud en mij heel dierbaar….
Wat mijn moeder weggegooid heeft en waar ik in een onbewaakt ogenblik toestemming voor gegeven heb zijn oude stripalbums uit de jaren ‘60 en ‘70. Zo ben ik albums van Eric de Noorman kwijtgeraakt, een heleboel Kuifjes (de tijdschriften) een beetje Robbedoes en verder een typisch jaren 70 album over een lettervreter met tanden van gum. Kan iemand zich die nog herinneren? Allemaal albums die nu op Marktplaats.nl grof geld op zouden leveren. Eeuwig ZONDE!!!
En verder had ik een koffer vol oude radio-onderdelen, want ik knutselde in die dagen veel met oude radio’s, had er de ballen verstand van maar had wel lol en deed ook nog gevaarlijke dingen daarmee zoals zelfgemaakte constructies aansluiten op het lichtnet, levensgevaarlijk! Maar ja, die koffer ben ik dus ook kwijt en eerlijk gezegd heb ik daar nu geen spijt van. (maar wel van die stripalbums!)
Wat ik kwijt ben zijn wat oude poppen en autootjes en blokjes, maar dat is niet zo erg. Ik ben wel blij dat ik nog wat kinderleesboekjes heb, Tina 4 delen en boekjes met aparte randjes 10 ofzo en wat meisjesboeken, die wil ik nooit weg doen.Ik houd wel van bewaren, toen ook al maar toch is er een heleboel verdwenen helaas.
Spijt van dingen die ik niet meer heb, heb ik niet. Datgene is dan weloverwogen weggegaan. En natuurlijk zijn er ook dingen verloren gegaan waar zelf niets aan te doen was. Gelukkig zijn dat er niet veel. Maar ik heb heel lang (te) veel dingen bewaard. Als voorbeeld dat ik vanalles bewaarde: De Flevopas die ik nog in het Flevohoflog van Joke heb gezet.
Ik heb de laatste tijd wel zoiets van, wat al heel lang ligt en blijft liggen ruim ik zo langzamerhand op.
Maar van die kleine dingetjes die ik ooit eens van oma’s of overgrootmoeders gehad heb (en waar ik ook altijd zuinig op was) die zal ik altijd blijven bewaren.
@Sandra67 : Je bedoeld het TITA Tovenaar plaatjesboek MET de toverlantaarn?
O wat een heerlijk en tegelijkertijd vreselijk logje
Ontelbare keren denk ik o ja dat had ik vroeger ook, zonde dat ik heb weg heb gegooid. Mijn moeder heb ik wel eens “ter verantwoording” geroepen als we op een rommelmarkt liepen en spulletjes zagen die voor vrij duur werden aangeboden waarvan ze zei: ‘Kind, dat heb ik vroeger ook gehad’. ‘Heb je dat dan wéggegooid?…’
Nah zelf ook gedaan dus, zonde van al mijn singletjes, als schrale troost heb ik onlangs alle hoesjes opgezocht op internet (en gevonden) zodat ik dan weer dat speciale gevoel krijg bij het zien er van. De nummers zelf heb ik wel op CD.
Pas al mijn posters van Abba, Baccara,Boney M. ed weggegooid na ruim 30 jaar bewaard te hebben, om er dan achter te komen dat een enkele wel zou staan in mijn pas gemaakte ‘jaren-70-logeerkamer’
Gelukkig heb ik wel alle fotoalbums nog en losse foto’s met daarop ook alle lieve mensen die er niet meer zijn.
Ik ben erg slecht in weggooien, en hebben jullie nou ook dat áls je dan es iets weggooit je kort erop ineens denkt hé! nú zou ik het kunnen gebruiken (die posters)
@Lia Mijn moeder heeft ook samen met haar zus, mij en mijn zus haar ouderlijk huis in Delft bezocht na eerst de huidige bewoner te hebben aangeschreven. Dat was een fantastische ervaring met name voor ma en mijn tante na ruim 50 jaar
Balen dat ik kwijt ben:
- m’n Batmobile-autootje
- m’n middelbare schoolboeken en schriften. Ik zat altijd poppetjes te tekenen in de schriften en sommige tekeningen zie ik nog zó voor me. De leraren dachten vast dat ik ijverig aantekeningen zat te maken…
- m’n pony, qua haar
Blij dat ik nog heb:
- al m’n singletjes, elpees én pick-up
- alle foto’s
- m’n goede geheugen
Wat ik echt vreselijk jammer vind dat ik het niet meer heb is mijn poppenhuis. Mijn vader had het helemaal zelf gemaakt, ook al de meubeltjes. Verder vind ik het jammer dat ik mijn barbies niet bewaard heb en mijn dagboeken. Wat ik ook heel erg vind is het missen van mijn eerste gouden oorbelletjes. Deze zijn gestolen bij een inbraak.
Waar ik blij mee ben dat ik het nog heb zijn: mijn eerste knuffel (gekregen van mijn vader bij mijn geboorte), een aantal boeken en poppen.
Het Batmobile-autootje waar Jeugd het over heeft is dus een van de dingen die bij mij ook ‘verloren’is gegaan.
@Jeugd: Je kon toch met die Batmobil kleine voorwerpen zoals luciferhoutjes afschieten?
Wel geinig zo’n soort log als dit, de herinneringen komen weer boven
Wat ik helaas niet meer heb:
- Mijn zilveren ringetje met initiaal.
- Mijn lagere school horloge. (aaargh, baal ik nog van !)
- Mijn weelderige haardos en bijpassende onschuld.
Wat ik gelukkig nog wel heb:
- 1 vuilniszak vol met chromium dioxide compactcassettes
- 3 bakken met 12 inch/maxisingle/lange versie/remix/ bla bla bla - vinyl schijven.
- Restant haardos gecompenseerd door jeugdige baldadigheid. (nadruk op “bald”)
@Frank:
Je refereert aan een stripboek uitgegeven ter gelegenheid van de kinderboekenweek 1973,
geschreven door Henk van Kerkwijk met tekeningen van Paul Hulshof.
Titel: Arthur en de lettervreter. – zie afbeelding
(instant flashback overigens, met veel geweld is er weer een schuiflade losgesprongen….Frank, zonder je hulp zou ik me dit vermoedelijk nooit hebben kunnen herinneren.)
Weggegooid of gegeven en spijt van:
1) mijn 1/34-1/72 poppetjes(cowboys-indianen en soldaatjes) waarover een log is geweest.
2)mijn verzameling victoria- en strijdersboekjes
3) mijn postzegelboek met Nederlandse postzegels.
Wat ik nog heb en daar blij mee ben:
1) veel jeugdboeken (o.a JB Schuil, K Norel Scheepsjongens van Bontekoe)
2) Lp’s en singels
3) foto’s uit mijn Lourdes tijd, al is dat niet echt jeugdsentiment, meer adolecentsentiment.
Ik ben sinds mijn vroege jeugd vaak verhuisd, maar heb altijd een doos met dierbare spullen met me meegesleept. Toch zijn er een paar dingen gesneuveld.
Spijt:
1. Roze feestjurk van mijn pop. Haute couture, gemaakt door een geweldige vrouw over wie ik misschien nog eens een stukje schrijf. De mot zat in dat jurkje, maar daar had ik me niks van aan moeten trekken.
2. Stapel Avenue’s van ‘66 tot ’72. Avenue was de eerste Nederlandse glossy. Heraut van een nieuwe tijd, prachtige foto’s. Er is op dit moment een tentoonstelling over dat tijdschrift in het fotomuseum in Rotterdam. Pure nostalgie. Kreeg heel veel spijt dat ik niet thuis in mijn eigen stapel kon bladeren. Heb ze pas een jaar of 10 geleden weggedaan.
Blij:
1. Celluloid poppetje, type acrobaat. Hangt aan een metalen trapeze. Je kan het mechanisme opdraaien en dan kijk je naar de wereldkampioenschappen turnen. Het poppenhoofd is ingedeukt, maar het blijft een kleinood. Gekregen van de vrouw van die poppenjurk. Verder heb ik alleen een foto van haar, met haar rug naar de camera. Ze zou nu ruim over de honderd geweest zijn.
2. Na elke verhuizing probeerde ik mijn vriendinnen niet te verliezen. Ik heb dus stapels brieven geschreven en gekregen. De laatste heb ik gelukkig bewaard. Een paar jaar geleden kwam ik een nostalgische stemming. JS was er toen nog niet, maar door die brieven ben ik op eigen houtje een heel eind gekomen. Eén van die vriendinnen heb ik opgespoord, en haar brieven heb ik teruggegeven. Vond ze geweldig.Heb die brieven wel eerst gekopieerd.
3. Alles wat ik vroeger geschreven heb (behalve mijn eigen brieven). Wel twee ‘romans’ uit mijn middelbare-schooltijd, plus gedichten. Toen ik die een paar jaar geleden las, drong het tot me door dat schrijven vroeger mijn lust en mijn leven was. Heb de draad weer opgepakt, en zelfs een (nostalgisch) boek geschreven. Dat was echt een feest om te doen.
@-TS-: Klopt, je kon met een radartje oranje-rode lichtkogels wegschieten. Maar toen deze waren verdwenen ging ik inderdaad over op afgebroken lucifertjes. Verder zat er voor op de motorkap een knopje met een kruisje: als je daar op drukte klapte er een soort mes uit, om (zogenaamd!)kabels door te snijden. Nou, zelfs door het dunste draadje garen sneed -ie niet. En achter kwam er steeds een rood vlammetje uit de uitlaat als de auto reed, weet je nog?
@Marise : ik heb ook spijt van de Avenues die ik heb weggegooid. De hele jaren ‘70. Wat een mooi blad was dat …
Het is grappig als je eerst iets weggegooid hebt en jaren later koop je het opnieuw. Ik had vroeger een boekje van Annie M.G. Schmidt dat heette “In Holland staat mijn huis”. Omdat het helemaal uit elkaar viel heb ik het toen met pijn in mijn hart weggegooid, met pijn in mijn hart ja, want het was een mij zeer dierbaar boekje, geschreven in de jaren ‘50 en volgens mij was het zelfs de eerste druk. Maar goed, enkele jaren geleden heb ik het via internet opnieuw aangeschaft. Het ziet er hetzelfde uit alleen heb ik nu een klokgaaf exemplaar. Dus als je iets hebt weggegooid waar je later spijt van krijgt, wanhoop niet, soms biedt internet uitkomst. O ja, dat stripboekje van die lettervreter is ook opnieuw te bestellen en niet eens voor een woekerprijs; slechts drie en een halve Euro. Ik zit er hard over te denken het opnieuw aan te schaffen. Bedankt voor de tip Wout!
@Roefel, de strijdersboekjes, oftewel de strijdclassics, ha, gelukkig heeft m’n broer er nog een stapel van . Er verschijnt tzt een log hierover, staat reeds in de kilometerslange wachtrij
. Die boekjes verslond ik in de seventies. Je hebt ze misschien al een keer teruggevonden op internet.
@Wout66: recent een hele vuilniszak Basf Chroom cassettes weggegooid! Weet je hoeveel geld en uren daar in hebben gezeten..? Achteraf zonde maar ze hebben een functie gehad.
@Marty: wat een mooie respons en leuk om te lezen!
Marty:http://www.dotcomhost.nl/index.html Deze site heb ik gevonden. Weet jij nog meer, dan houd ik me aanbevolen.
@Jeugd: Dat van die motorkap zegt me niet veel. Maar de vlammen uit de uitlaat, ja staat me wel wat van bij. Het moest natuurlijk ook wel een beetje op de Batmobile uit de TV serie lijken.
Maar die stukjes lucifer was dus bij meerdere een ‘vervangings’ projectiel zo te lezen dus.
@Sandra67: Ik heb nog wel een Tita Tovenaar plaatjesalbum met Tita Tovenaarkijker. Mocht ik plannen hebben die ook weg te doen, ik zal als eerst aan jou denken kee?
Waar heb ik spijt van:
- Het weggooien van m’n (Ryam) agenda’s van de middelbare school volgeplakt met popsterren.
- Het kwijtraken van al m’n posters vooral van the one and only Julien Clerc, maar ook van de Guys ‘n’ Dolls, Andy Gibb.
- Enkele van m’n dagboeken.
Gelukkig heb ik nog:
- M’n LPs’ en singles (gelukkig heeft m’n echtgenoot die ook nog).
- M’n foto albums + films van m’n jeugd.
- M’n herinneringen; en anders worden ze wel opgehaald door deze geweldige site!
Sorry Eric, maar die Basf-cassettes vond ik maar niets, zagen er niet uit. Ik ging voor die (dure?) Maxell, dát waren pas gave dingen. Zelfs ongeopend in de verpakking vond ik ze al prachtig , voorzien van gouden opdruk die je al op afstand tegemoet schitterde.
Zelfs op het grasveld van het gemeentelijke zwembad bewezen ze hun diensten, mijn Audio-Sonic cassettespeler, hiermee geladen leek wel van goud in de nooit aflatende zomerzon van mijn jeugd.
Overigens mijn meest beklemmende herinnering aan deze cassettes dateert daar ook van, ik zal dit even toelichten: om indruk te maken op het zwakke geslacht droeg ik, al stoer rondlopend in het eerder genoemde zwembad, altijd minimaal vier dingen.
Te weten, de Audio-Sonic, twee Maxell tapes, en mijn (te klein gekochte) “Speedo”.
Om, die woensdagmiddag ook nog te kunnen zwaaien naar mijn, net gearriveerde verovering stopte ik de cassettes even weg. Na de innige omarming en plichtmatige zoen sprak ze de ongemakkelijke woorden: zijn dat Maxell tapes of ben je gewoon blij om mij te zien ?
(de liefde voor haar bekoelde, die van Maxell speelt me nog steeds parten.)
blij dat ik het giletje van mn vaders trouwpak nog steeds heb…Het is nu 55 jaar oud, kheb het sinds mn 18e…en het is al 3 x in de mode geweest. Afgelopen zondag weer aangehad…helemaal hip….en echt vintage…
Dit blijft voor altijd in mn kast. Mijn vader is vorig jaar op 83 jarige leeftijd overleden, dus dat maakt het dubbel speciaal…
@Roefel, die site was ik ook tegengekomen toen ik het magische woord invoerde, geweldig, zag heel veel covers die m’n broer ook heeft. Je had ook extra dikke strijdclassics met een kartonnen omslag, maar misschien waren die niet van Victoria. Verder verklap ik nog niet wat er in de log staat
@Wout, die Maxels zagen er goed uit ja, en ik had ook wel Basf, Fuji en TDK maar als je echt iets beroerds in je cassetterecorder wilde dan koos je gewoon SCOTCH, liep geheid vast
@Marty: Die Scotch cassettes uit de jaren 70 waren misschien niet van al te beste kwaliteit, maar doen het hier gek genoeg nog steeds. Zowel de blauwe “normal” tapes als de bruine “chroom” tapes. De duurdere “FerroChrome” en de latere “Metal” tape waren veel te duur en kon ik niet betalen. De cassetebandjes die hier na zeer korte tijd al vastliepen waren die geelkleurige van het merk AGFA. Cassettebandjes die misschien alleen nog bewaard dienen te blijven als curiositeit. Alleen AGFA had toen c90+6 (etc) cassettebandjes. BASF (oranje met zwarte cassettebandjes) was in de jaren 70 nog een topmerk samen met onder andere Memorex (reclame spot met jazz zangeres Ella Fitzgerald die een glazen raam breekt door extreem hoog te zingen - Is it Ella or is it Memorex?). Maxell was later het topmerk samen met TDK. TDK cassettes oogden redelijk chique maar Maxell had inderdaad die mooie glimmende goudkleurige “chroom” tapes en zilverkleurig glimmende “normal” tapes. Vooral de UD-r1 en de XLII blonken mooi. Mijn favoriete cassettes waren echter die van het toen nieuwe topmerk That’s. Misschien kent iemand ze nog wel: die met die driehoekige ruitjes bij het spoeltje. Het merk verdween echter dacht ik ergens in de jaren 80 van de markt. Ook Multitech had prachtige cassettebandjes die helemaal doorzichtig waren met spoeltjes die miniatuur replicas waren van de grote Bandrecorder spoelen. Echt heel mooi gedaan, maar de kwaliteit… Een vroegere schoolvriendin wilde mij destijds eens een groot plezier doen en kocht voor mij cassettebandjes van het merk Vendomatic. Nee, echt veel verstand had ze er niet van. Ook cassettebandjes van merken als Hema, Coronet, Combo, etc. blonken niet echt bepaald uit in kwaliteit. Dropouts, ruis, piepende geluiden van de spoeltjes, een schuurbeurt en roestaanslag op de koppen van je cassettedeck kreeg je er vaak gratis bij.
Maar om weer even on-topic te komen: er is toch iets wat ik al heel lang geleden kwijtgeraakt ben.
Een geelkleurig slap buigbaar flexidisc singletje met daarop het liedje “de chocomelsong”.
Dat was het liedje wat ooit gebruikt werd voor de reclame van Nutricia chocomel. Je kreeg die flexidisc singletjes gratis en de bedoeling was dat je na het draaien van het plaatje een telefoonnummer ging bellen waarna je de chocomel song zo goed mogelijk probeerde na te zingen. Daar vielen dan geweldige prijzen mee te winnen, maar wat weet ik niet meer precies. Waarschijnlijk een paar trays met chocomel of iets dergelijks. Ik heb ook meegedaan en het eerste gedeelte van het liedje herinner ik me nog steeds. Dat ging iets van: Een beetje melk en een beetje cacaaooooo! Zo maak je chocomel heel erg gaaauuuuwww! Ik heb overigens niets gewonnen, maar er is wel een hoop lol gemaakt aan de telefoon. Is er misschien iemand die de rest van het liedje nog kent? Of misschien zelfs nog het liedje heeft? Ik zou het graag weer eens willen horen.
@Andrew, heel gek inderdaad dat je Scotch-tapes het nog doen. En nu je het hebt over zo’n promotiesingeltje voor chocomel schiet mij ineens een ander singeltje te binnen: eentje van Akai. Maar dit was een gek geval, het minisingeltje zat vastgenageld (kon nog wel draaien) op een stuk uitvouwbaar karton en moest met de hand gedraaid worden middels een dopje op het plaatje. Aan het karton zat dan een metalen naald die voor het geluid zorgde.
Een stem maakte reclame voor servodraaitafels van Akaaaaaaaai haha.
@Marty: Hahaha, die quartz gestuurde direct drive platenspelers van akai waren het toen helemaal, snaaraandrijving mocht toen opeens niet meer. Daar zijn ze later wel een klein beetje van teruggekomen. Ook dit plaatje zal waarschijnlijk samen met al die andere Flexi Discs uit mijn “verzameling” (gouden en zilveren Readers Digest, KRO, Tina, Songwereld, Puch, etc.) weggegooid zijn door een of andere onverlaat in huis.
Wat een prachtig @Wout66 verhaal weer!
Mijn broer had Basf dus wat doe je dan als broertje? Had wrs met de prijs te maken.
Vond de kleuren van de cassettes vaak wel leuk.
Webmaster: kun je die cassette reacties niet bij cassettelog plaatsen?
*Helaas niet Eric, maar als mensen op bovenstaand woord cassettelog klikken kunnen ze er alsnog reageren*
@-TS- Ik moet nu eigelijk tegen jou zeggen “nooit wegdoen die kijker en dat plaatjesboek van Titatovenaar!”
Maar als je het dan toch (ooit)niet laten kunt…kom dan maar op, ik wil ze supergraag overnemen!
andrew,leuk dat je over die flexisingletjes begint.Eric erres en ik hadden er ook een van Robson(pyamamerk)en een van BP(benzinemerk).
de leukste was er echter een van karton met een opdruk van een eenden kuiken.was nl reklame van Citroen:het lelijk eendje.deze plaatjes liggen of hier op zolder of bij Eric erres op zolder.m.vr.gr.
@ Bertus. Als je naar die Avenue-tentoonstelling in R’dam zou willen gaan: het waren voornamelijk de covers. Kan natuurlijk ook niet anders, want waar zouden ze de ruimte vandaan moeten halen. Het gaf wel een mooi overzicht van de historie. Van avant garde tot de teloorgang, omdat het inmiddels stikte van de glossy’s. In een van de opengeslagen nummers zag je een pijprokende Harry Mulisch van ruim dertig jaar geleden. Sommige dingen veranderen nooit.
Jammergenoeg weg:
1) dagboeken
2) speelgoed, zoals kinderpianootje.
3) veel meubels en snuizerijen uit de tijd dat ik net ‘op mezelf ging wonen’.
Gelukkig Behouden:
1) foto’s en filmpjes
2) chinese lamp (met van die kwastjes), uit de tijd dat ik net ‘op mezelf ging wonen’.
3) lp’s en cassettebandjes
3)
1. poeziealbum. kwijtgeraakt.
2. dagboek helemaal vol en uitpuilend met fotootjes van vroegere vriendjes e.d.
3. 3 exempleren van Het Beste Boek van de weg. heb ik weggegeven. Spijt van!!!!
En ook een plakboek van Grace Kelly/prinses Gracia: helemaal volgeplakt met mooie foto’s en artikelen uit tijdschriften: WEG!!!!
Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah.
Maar heb nog wel wat brieven van vroegere klasgenoten en op schoolbank.nl oude schioolfoto’s opgehaald.
Gedane zaken nemen helaas geen keer. En mijn herinneringen nemen ze me niet meer af.
8O Ik ben een echte bewaartrol, mijn ouders werden er gék van, maar wat heb ik weggegooid..
Mijn oude schoolagenda’s,jammer, was vooral leuk om het gekriebel van je klasgenoten.
Mijn Time Bandits plak en fotoboeken, goh wat was ik feliefd op Ake Danielson…
Mijn (nou moet ik hard gaan denken…) speelgoed van vroeger maar dat is mijn moeder schuld haha!
Blij dat ik nog heb;(hou je vast)
Alle ansichtkaarten die mijn oma mij gestuurd heeft.
Mijn plakboeken van de kleuterschool.
Poppen en knuffels, mijn kleine kassa, vieuwmaster, kinderservies, -tig foto-albums, eigen gemaakte sierraden, Playmobil, zelfs het bureau van mijn overgrootvader staat hier nog!
Heb ook niets meer uit mijn jeugd.Mijn moeder hield uit noodzaak geregeld opruiming (groot gezin, klein huis)dus huppetee weg ermee. Heb in de loop der jaren heel wat spulletjes en vooral boeken teruggevonden op rommelmarkten. Elke keer net of je een oude vriend terugvindt. Bij het lezen ervan zwijmel ik dan weer helemaal weg.Natuurlijk had ik graag mijn schriften en rapporten nog gehad en mis ik nog steeds bepaalde boeken. Maar ik blijf zoeken.Gelukkig heb ik een ijzersterk fotografisch geheugen, ik hoef mijn ogen maar dicht te doen en zie zo alles weer voor me. Maar iets tastbaars is toch wel zo leuk.
Jaren geleden heb ik ooit na m`n moeder`s overlijden 1990,een grote schoonmaak in het huis aan het Acaciaplantsoen 43 gehouden.`k Vond toen m`n eerste gitaar,die ik van m`n tante voor m`n Bar Mitzwah had gekregen. De gitaar was niet meer bespeelbaar voor mij. Zodoende heb ik hem in tweeen gebroken en bij de vuilnis gedeponeerd.Mijn broer Eduard is in dat respect in goed voorbeeld voor mij.Hij heeft zijn eerste gitaar nog steeds.Het heeft me wel gespeten,totdat ik op een bepaald moment dit jaar 2006,m`n oude gitaar tesamen met mij op de foto ergens in de sixties op onze eigen Rabbits-pagina terugzag,wat me blij maakte.
@Gejah: prachtige reactie
Voor Andrew, 26 okt 2006
van volle melk en de beste cacao
daar maakt nutricia heel gauw
de enige echte chocomel van
het verschil dat elk kind proeven kan
je neemt je vriendje uit school met je mee
dan krijg je samen een heel goed idee
je zingt dit liedje zo hard als je kan
daar maken wij een tophit van
ik heb nog een poezie album
een pop
een hard kartonen kastje wat met stof bekleed is met 6 laadjes. en in die laadjes zitten nog borduurwerkjes in wat ik als kind nooit heb af gemaakt