Emigreren
Link naar dit artikel Op dinsdag 7 november 2006 geschreven door Henny Jane
In de late jaren ‘40 en in de jaren ‘50 emigreerden talloze Nederlanders naar vooral Canada, Australië en de Verenigde Staten om de naoorlogse beslommeringen en kleinbehuisde situaties te ontvluchten. De traditionele immigratielanden verwelkomden de nieuwelingen met open armen omdat deze migranten alom bekend stonden om hun “harde werken”.
Ook in mijn familie togen er verschillende mensen bepakt en bezakt naar het onbekende. In die vroege dagen gingen de reizen nog per boot en werden voor het leven gemaakt; teruggaan was absoluut onmogelijk om de kosten en ook omdat men niet als verliezers gekenmerkt zou willen worden. Aan mijn moederskant emigreerden veel van haar neven en nichten naar het australische Victoria. En dan het thuisfront maar brieven ontvangen op dat dunne, blauwe luchtpostpapier: wie mocht de postzegel hebben?
Toen ik vijf jaar was bezocht zo’n nieuw-australisch achternichtje haar familieleden in Nederland en ondanks het feit dat ze in Drenthe was geboren, was ze voor mij een exotisch persoon. Toen ik dat met mijn grootmoeder besprak moest die nogal lachen. “Ze woont dan wel erg ver weg, maar jij gaat nog verder weg” was haar antwoord. Dat ze verziend was wist ik toen nog niet.
Reeds in mijn jeugdjaren bekroop mij het gevoel dat ik ook wilde landverhuizen: ik wilde eigenlijk letterlijk “de ruimte in”. Na enkele reizen naar Canada te hebben gemaakt in 1978 en 1980 (werkeloosheid daar toen toch te groot om te migreren) viel de keuze uiteindelijk op Nieuw-Zeeland, waar men nog zat te springen om nieuw bloed. En ja, het was nog verder weg dan mijn exotische achternicht en het was wel heeeel onbekend!
Het emigreren zelf, daar kwam heel wat bij kijken. Eerst officieel aanvragen bij de nieuwzeelandse ambassade, veel papierwerk, wachten op een interview; het interview zelf werd gehouden op de ambassade in Den Haag. Het was een van de bijzonderste momenten in mijn hele leven toen ik na afloop van dat gesprek mijn toezegging ontving. Een jeugddroom zou spoedig in vervulling gaan! In oktober 1982 vertrok ik, volgens sommige mensen een beetje roekeloos omdat ik het land eigenlijk niet kende…
Dat was 24 jaar geleden en nooit een seconde spijt van gehad. In 1984 kreeg ik mijn vader en broer op bezoek; een jaar later migreerde mijn broer eveneens. Je mist je “achterban”, maar met het hedendaagse vliegverkeer is de wereld kleiner geworden. En als ik nou verre familie wil zien maar niet lang wil vliegen, ga ik lekker een dag of wat naar Melbourne naar mijn “exotische” achternicht.
Er zijn nog meer migranten onder de JS klanten. Wat zijn jullie ervaringen? En alle andere JS-ers, hebben jullie emigranten in de familie?
Onderwerp aangespoord door Eric Erres
Ik ken de nodige families uit mijn geboorte-omgeving waarvan een of meerdere volwassen kinderen in de na-oorlogse jaren zijn geëmigreerd. Maar ook later (in de jaren ‘80) emigreerden met name boeren, vaak naar Canada of de VS, omdat de Europese/Nederlandse wet- en regelgeving het ondernemersbloed in de weg ging zitten. Ik heb de indruk dat het overgrote deel van al die emigranten geen minuut spijt heeft gehad van die beslissing (hetgeen niet wil zeggen dat ze geen last van heimwee hebben gehad).
Het valt mij op dat ik in het internationale zakenleven steeds vaker tweede of derde generatie Nederlandse emigranten tegenkom die weliswaar trots zijn op hun roots, maar nauwelijks nog iets weten over het land van oorsprong en de Nederlandse taal in het geheel niet machtig zijn. Vaak hebben ze niet eens een beeld bij de ontwikkelingen in de naaste familie die is achtergebleven in Nederland.
Als ik die ervaringen projecteer op de problematiek van onze Nederlandse immigranten dan vraag ik me af waar het aan ligt dat de Nederlanders in den vreemde zo goed integreren dat ze snel vervreemden van hun roots, terwijl onze immigranten de Nederlandse taal doorgaans slecht beheersen en nog sterk verbonden zijn met de roots van hun familie.
Wij zijn in 1978,80 en 83 met het hele gezin in canada geweest met de bedoeling om rond te kijken en emigreren.Me ouders namen de stap niet.In 1987 ging ik zelf naar Canada om er een seizoen te werken in 88 was ik weer terug in holland en had het helemaal niet meer naar me zin.In 89 ben ik weer terug gegaan voor en seizoen en besloot te emigreren me zus en boyfriend hadden het zelfde besloten, toen zeiden me ouders laten we dan maar als gezin gaan.zo is het gegaan we zijn in maart 1990 geemigreerd ook al zitten we 500km uit elkaar, allemaal in de provincie Alberta, dat is toch iets makelijker dan elke keer naar holland vliegen.Ik heb er nooit geen spijt van gehad en we hebben hier een goed,vrij leven.We hebben overal familie o.a. Australie,V.S,spanje en als ik over neven en nichten van me vader heb komen er nog wel 10 landen bij.
Ik ben in 1997 naar Italië gegaan. Qua afstand toch een stukje dichterbij dan Nieuw-Zeeland
@ Henny Jane …mooi verhaal.
Ik herinner mij dat er in de jaren 70 ook z’on emmigratiegolf was in mijn omgeving (Twente). Vond dat allemaal erg spannend als kind, die verhalen over verhuizen naar verre landen, indianen en grote huizen.
Ook de ouders van het vriendinnetje van mijn zus wilden Nederland definitief gaan verlaten. Ze kozen, net als Bart, voor Alberta Canada. Dat vriendinnetje was toen 12 jaar (haar broertje een jaar of 4) toen ze voorgoed uit Nederland vertrokken.
Op de een of andere manier moet ik altijd weer aan een verhaal van dat broertje denken, dat destijds als een lopend vuurtje de ronde deed op onze lagere school. Iemand had gezien dat hij (als kleuter)zijn lolly in de poep had laten vallen. Toen had hij die lolly daarna opgepakt en gewoon weer in zijn mond gestoken
Maar goed, ik dwaal af. Ze emmigreerden dus naar Canada. Mijn zus werd uitgenodigd om bij hun de grote vakantie door te brengen in Alberta. Omdat mijn zus nog net geen 12 jaar was, kon ze vliegen voor de helft van de prijs. Daardoor was het financieel mogelijk voor mijn moeder dit voor haar te regelen.
)
Ik mocht toen mee naar Amsterdam schiphol, om haar op het vliegtuig te zetten (ook spannend
Vanwege de jonge leeftijd van mijn zus, vloog ze samen met een kennis van een kennis: een man die ook aan emmigreren dacht. Hij wilde echter eerst Canada verkennen alvorens hij besloot.
Met deze man was het blijkbaar al bij de landing in Canada fout gegaan…hij werd helemaal panisch en wilde eigenlijk wel weer direkt op het vliegtuig richting huis stappen, z’on vreselijke aanval van heimwee had hij gekregen. Gelukkig had mijn zusje hier helemaal geen last van, ze vond het geweldig daar.
Bij terugkomst hebben we met open mond haar verhalen aangehoord over de enorme oppervlakten daar, de toeristische
optochten van de indianen, en het leuke taaltje.
Ik herinner mij van vroeger dat buren gingen verhuizen naar Nieuw Zeeland; en ik maar denken dat dat ook in Zeeland lag
ops: en begreep dan ook niet waar alle emoties over gingen. Het is goedgekomen hoor met mij.
Zelf heb ik 3 jaar in Belgie gewoond, nu 2,5 jaar in London en binnen enkele maanden gaan we naar Frankrijk verhuizen. Maar ik vind dat niet echt emigreren; dat vind ik weer wel als je naar de US, Canada, Nieuw Zeeland, etc. vertrekt.
Jaren later is haar vriendin eens teruggekomen naar Nederland voor een bezoek aan oma. Haar oma woonde immers nog gewoon in Holland. Toen kwam ze dus ook een weekendje bij ons logeren, heel gezellig weet ik nog.
We vonden het zo grappig dat ze bepaalde zinsvolgordes omdraaide. En sommige woorden kende ze alleen maar in het engels.
Ook had ze z’on grappige tongval.
Haar broertje was ook naar Nederland gekomen, maar hij sprak geen woord Nederlands meer. Hij was immers pas vier jaar toen hij naar Canada ging.
Herinner me ineens ook weer dat Jacqueline (dat vriendinnetje) een lachstuip kreeg onder het kijken van een televisieprogramma???
Waarom ze nou zo moest lachen, wij snapten er niks van?? Toen ze bijgekomen was van het lachen kon ze ons eindelijk vertellen wat er nou zo leuk was.
Hoorde je dat dan niet zei ze…”iemand op tv had gevloekt en ze waren het “vergeten” weg te piepen???
Ik heb in mijn familie één oom die emigreerde aan het eind van de jaren 40 van de vorige eeuw naar Amerika om daar te gaan studeren. Hij is daar altijd gebleven en slijt zijn dagen in Florida(uiteraard).
In de buurt waar ik woonde waren wel wat gezinnen(jaren 70) die het slechts een paar jaar in hun “nieuwe” land uithielden en weer terug kwamen. Veelal berooid en belast met emoties als voelden zij zich mislukkingen.
Het was ook not done, terug te keren omdat je daar niet kon aarden, slagen, of werken. Dat werd als een mislukking gezien door veel Nederlanders. Van één gezin weet ik dat de vader uiteindelijk zelfmoord pleegde omdat hij zich verschrikkelijk schaamde voor zijn “falen”. Nee het is niet altijd “hosanna” geweest met dat emigreren.
Hoewel ik familie in Zweden heb komt emigratie in mijn familie niet voor, Elise heeft een nicht en die is naar Nieuw Zeeland geëmigreerd, maar ik geloof dat ze ook plannen heeft weer terug te keren. Geen haar op mijn hoofd (en dat zijn er nogal wat) denkt eraan om te emigreren. Ik heb mijn leven hier liggen, vrienden familie, alles eigenlijk, als ik dat allemaal achter zou moeten laten zou ik het erg gaan missen. Ik denk dat de meeste emigranten in het begin ook erg moeten wennen want het blijft natuurlijk een sprong in het diepe. Ik vraag me af wat de drijfveer is bij emigranten, wellicht heeft dat financiële gronden.
in 1951 zouden mijn ouders met (toen nog) 4 kinderen emigreren naar Canada. Alle voorbereidingen waren al getroffen.
Mijn oudste zus kreeg een ernstige aandoening waar ze na veel medicatie en doktersbezoek heel moeizaam van genas.
Mijn moeder besloot toen: wij gaan niet want stel je voor dat ons kind nou eens dáár ziek was geworden, of nóg erger, onderweg. Het werd definitief afgeblazen.
De andere 3 kinderen, waaronder ik, werden dus gewoon kaaskopjes en geen maple leafs.
Net getrouwd wilde ik heel graag emigreren naar Nieuw-Zeeland maar mijn man wilde het niet. Einde verhaal.
Een paar ooms zijn naar Amerika gegaan, en hebben daar een goed bestaan opgebouwd. Met hun nazaten is er helaas geen contact meer, zo gaat dat vaak.
Eind december dit jaar is het een jaar geleden dat de zus van mijn schoonzus geëmigreerd is naar Nieuw-Zeeland met man en dochter, het gaat ze heel goed, ze wilden gewoon een nieuw leven beginnen daar. Hun dochter wordt binnenkort 6 jaar en kan natuurlijk al perfect Engels spreken en vader en moeder hebben allebei een volle baan daar en hun dochter gaat gewoon naar school (ahum) let op: 100 km verderop van huis en gaat dan gewoon in de avond weer naar huis met de schoolbus om vervolgens de volgende dag weer naar school te gaan……. Ik zou absoluut niet willen ruilen hoor! Alles is zo ver weg daar en altijd moet je maar de auto gebruiken om ergens snel te komen. Natuurlijk is het klimaat geweldig, alleen ik moet er niet aan denken dat ik mijn ouders hier achterlaat…..nee, daar is onze band te sterk voor hoor!!!!
Emigreren vind ik zo dapper, alles achterlaten. Zou het niet kunnen, krijg al heimwee als ik twee weken op vakantie ben
Toen ik drie jaar was in 1950 ging mijn
broer emigreren naar Canada, dat lag aan het
einde van de wereld en was voor eeuwig.
Toen ik zes was kwam hij even over om toch
weer terug te keren naar Canada.
Toen ik twaalf was ging een tweede broer naar
Canada.
Ik bel nu geregeld even op om bij te praten.
Een vriend van mijn woont in Australie in Kilsyth bij Melbourne.
De eerste broer die emigreerde is voor mij eigenlijk
een onbekende, wat wil je ik was pas 3 jaar toen hij vertrok.
Een derde broer, ja ik heb er vier, heeft het ook in Canada
geprobeerd maar kwam behoorlijk vlot weer terug naar ons
land.
Hier ook een emigrant: van NZ naar Nederland
Ik was 3,5 toen ik hier kwam, dus ik weet alleen nog een paar rudimentaire dingen van ‘daar’: een geur, en het geluid en gevoel van een aardbeving.
Wel herinner ik me de schok van het aankomen, na 7 weken varen kwamen we ineens ergens waar ik niet verstaan werd. Wat ik absoluut niet begreep, ik verstond NL, dus ik snapte prima dat ik niet verstaan werd, en maar uitleggen… Totaal niet begrijpend dat ik Engels sprak en dat de anderen dat niet verstonden.
Mijn NL-ouders zijn in ‘52 vertrokken, weg van oorlogsherinneringen en -risico’s, weg van weinig kansen, weg van het benauwde NL en van hun benauwende familie. Ze hadden het daar naar hun zin, maar in 1970 ging het jeuken: veel NL-ers gingen terug, ze bleven zich ‘bloody Dutchies’ voelen en ‘dus’ tweederangs. In ‘71 vertrokken ze weer naar NL. Met een soort eeuwig heimwee naar - ja, naar wat eigenlijk? Beide landen zijn ‘thuis’, alleen voor een ander deel van hun leven.
Ikzelf ben er nooit meer geweest, hoewel NZ trekt. Maar ik geloof dat ik erg NL ben, en vreselijk gehecht aan dit land.
Weleens van Engelsen gehoord dat ik een ‘kiwi accent’ heb. En als mijn epilepsie opspeelt en ik zo ver heen ben dat ik mijn omgeving nog maar vaag waarneem, komt er alleen maar Engels uit me.
Wat ik het liefst zou willen: een tijd naar NZ, via de (omgekeerde) route die we toen gevolgd hebben. Maar die schepen varen niet meer, en een route regelen langs al die mooie plekken die ik toen echt niet heb meegekregen zou wel heel erg duur worden.
Ik zou het land willen bekijken, al de tourist spots aandoen en bij mijn biologische moeder langsgaan (die ik al wel eens hier ontmoette). En als ik dat schrijf word ik al benauwd: stel nou dat ik daar ben en niet meer weg wil? Of NZ zich toch vastgehaakt heeft in me en ik dat daar pas ontdek?
Intussen heb ik wel twee paspoorten. Als ik wil gaan, kan dat. Op de een of andere manier lucht dat al een beetje op.
In 1956 hebben mijn ouders (ze waren beiden vlak ervoor uit Nederland geëmigreerd) elkaar leren kennen in Melbourne, en zijn er een jaar later getrouwd. Maar niet lang erna zijn te teruggekeerd naar Nederland omdat mijn moeder in Down Under niet kon aarden (hoewel ook haar zus en twee broers er inmiddels woonden). Achteraf een goede beslissing geweest omdat ze een aantal jaren later zwaar invalide is geworden, en hier in Nederland betere voorzieningen waren dan in Australië. Het heeft dus niet veel gescheeld of ik was ook een aussie geweest, maar ik werd pas één jaar na hun terugkeer geboren.
Hippo: als je eens naar NZ komt, staat mijn deur voor je open (vandaag trouwens niet, het regent/hagelt nogal..)!
eirrah: wat betreft die integratie, laten we eerlijk zijn: Nederlanders emigreren toch vaak naar landen met een langs dezelfde lijnen lopende cultuur; je went gauw aan engels praten en de eetgewoontes zijn toch niet zo verschillend? Een nieuw klimaat kan juist heerlijk zijn, ik geniet van het feit dat ik hier geen benauwend warme zomers hoef te doorstaan en al die europese wintersneeuw mis ik eigenlijk ook niet zo!
Nederlanders en Schotten hebben een soort imago (waarom?) dat ze nogal aan hun geld blijven plakken, dus overal waar ik nieuw was (eerste indrukken!) betaalde ik direkt voor een rondje etc. Werd ik meteen die “gulle meid”!
Emigreren is niets voor mij, hier is alles dichterbij en ik zou toch heimwee krijgen denk ik. “Even” op vakantie naar zo’n emigratie land lijkt mij wel wat als het kan. En die nicht van mij woont op Tasmanië. Het duurde wel lang voor ze gewend waren, maar nu gaat het denk ik wel. Met kerstmis sturen we een kaartje dat is alle kontact wat we hebben.
In mei 2006 was ik hier, in Sydney, 50 jaar. Gekomen met mijn ouders, Jo en Co Mul, per Johan van Oldenbarnevelt, rond de Golf van Biskaje, waar de zeeziekte begon. Door het Suez Kanaal voor het gesloten werd en over de Indische Oceaan naar Fremantle, waar het bleek dat wij niet wilden blijven.
Die beslissing namen mijn ouders en het andere echtpaar waar wij mee emigreerden, binnen een uurtje, toen bleek dat er geen werk was.
In vier verschillende ‘hostels’ (kampen) gewoond.
In Sydney naar school (Kende geen engels). Toen middelbare en kweekschool. 37 jaar voor de klas gestaan. Eerste keer terug op vakantie, in 1969.Vooral de afgelopen paar jaren heeft mijn vader (Nu 89) xxxden keren gezegd: “Nooit geen spijt van gehad. Jij?” Hij had het hier gezellig druk met zijn Nederlandse club en velen oud-Nederlandse kennissen en is in hart en ziel 100% Gouwenaar gebleven. Misschien zou de kwaliteit van zijn leven net zo goed in Gouda geworden zijn, maar zoals hij steeds herhaalt: Het waren zeer interesante 50 jaren. Net zoals zo velen brachten mijn ouders mij hier met 5% idee van wat ons te wachten zou staan. Ook al waren er twee broers van mijn moeder ons voorgegaan.
Nu ik gepensioneerd ben, ben ik (ook) weer volop bezig met allerlei ‘Nederlandse’ bezigheden. Nog één of twee keer een kijkje nemen in Gouda, zou fijn zijn. Maar in Nederland wonen zou niet meer kunnen. Tot eind oktober lagen er een aantal foto’s e.d., van mijn ouders en van mij ten toongesteld i.v.b., met “Inpakken en Wegwezen”, in Den Haag, Lange Poten 4 (Tweede Kamer). Was emigreren een goed idee?
Wat mij betreft, had het veel meer voordelen dan nadelen.
Mijn zus ishalverwege de jaren 80 geemigreerd naar Argentinië. Geen traditioneel emigratieland. Maar ze had een Argentijn leren kennen hier in Nederland, getrouwd en hij wilde graag terug. Met hem sprak ze Engels. daar eenmaal aangekomen ging hij werken verderop in het land en bleef zij bij schoonouders die alleen maar Spaans praatten. Zo heeft mijn zus Spaans geleerd, in de praktijk. Met een zeer zwaar accent, dat hoor ik zelfs, maar toch…
Ze hebben er jaren gewoond maar zo’n 4 jaar geleden was de situatie daar zo verslechterd dat ze per dag ongeveer 2 Euro had om voor haar gezin eten te kopen dat ze is terug gekomen. Met pijn in het hart want in het verhaal van Hippo herkende ik mijn zus als ze hier is verlangd ze naar daar en andersom.
Een warm welkom was het hier niet, wel door de familie natuurlijk, maar toen ze de gemeente belde dat zij, die altijd Nederlandse is gebleven, terug in Nederland was kreeg ze als antwoord: Waarom bent u terug gekomen, u denkt toch niet dat u zomaar een woning krijgt”. Dit ondanks dat ze wel al werk had gevonden.
Alles is uiteindelijk goed gekomen en woont ze samen met haar gezin weer in Nederland, met heimwee naar Argentinië, dat wel….
M’n ouders zijn in 1953 (na de Watersnoodramp) met hun 2 zoons en m’n Moeders broer met zijn gezin vanuit hun woonplaats R’dam naar Fremantle Australië verkast. De mannen pakten alle werk aan, ook de vrouwen moesten tussendoor werken om het hoofd boven water te houden.
, m’n Moe stapte hoogzwanger van mij op de boot terug naar Nederland, na amper twee dagen terug in Nederland kwam ik om de hoek kijken 
.
Vanwege heimwee (van beide kanten) zijn ook m’n Opa en Oma (ouders van m’n Moeder) een jaar later naar Fremantle gekomen. Zo hebben de families nog twee jaar doorgeknokt om iets op te bouwen. Vanwege het ontbreken van kapitaal om zelf iets op te starten, waarschijnlijk vanwege een te groot verantwoordelijkheidsgevoel naar het gezin toe tè terughoudend geweest met “ondernemen”, hebben ze eind 1956 doen besluiten om de spullen in te pakken en gezamenlijk terug te keren naar Rotterdam. En last but not least zoals Hippo hierboven al aangeeft: de tweederangs-behandeling waren ze helemaal zat. Als mooie erfenis van hun avontuur zijn er de verhalen en een metalen blik vol met foto’s uit die periode….. én ondergetekende!! Ik ben verwekt in Perth
Nooit is er meer iemand in mijn familie teruggeweest in Australië of naar elders geëmigreerd. Van m’n vrouw’s kant wonen er enkele achternichten in Zuid Afrika maar daar is geen contact mee.
Onze beste kennissen (zij Aussie met zowel Aussie en NL paspoort) zijn 7 jaar geleden naar Perth vertrokken en hebben beide een goede job en mooi huis. Die zien we (behoudens bezoek) niet meer terug.
Zelf zouden we dolgraag in Noorwegen willen wonen maar daar zit niemand te wachten op een simpele Abraham en een idem ditto wannabe Saar.
Wie weet wat de komende 10e van deze maand ons brengt? Een zak Staatsloterijgeld en een verhuiswagen?
Groeten
Peet
Wat een kleurrijke verhalen allemaal. heel mooi om te lezen. De oudste zus van mijn moeder is met een Amerikaanse soldaat gaan vrijen in de jaren 60. Deze soldier had zijn kamp in Duitsland en mijn tante vertrok naar duitsland waar mijn oudste neef geboren is. Toen werd hij overgeplaatst naar Italie en mijn tante ging mee naar Verona. Daar werd neefje 2 geboren. Toen hij weer uit leger kon, ging hij terug naar Amerika en mijn tante ging mee. In 1970 kwam daar hun 3e kind, ook een jongen. Ik weet niet beter dan dat ik familie in Amerika had. Phoenix-Utah-Arizona-Salt Lake City-Grand Canyon,Hawaii…allemaal termen en woonplaatsen van mijn familie en allemaal woorden uit mijn jeugd.
Als ik het financiële gedeelte ff buiten beschouwing laat, zou ik graag weggaan uit Nederland. Nieuw Zeeland, Noorwegen en (gek genoeg) Zuid Duitsland hebben grote aantrekkingskracht op ons. Wie weet als de kinderen groot zijn…
Ik was altijd verknocht aan mijn roots (Eindhoven) maar sinds ik stukjes van de wereld heb gezien snak ik chronisch naar berglandschap en natuur……daar kun je mij altijd voor wakker maken.
Denk toch dat, ondanks sommige bovenstaande verhalen, de meeste emigranten het wel gerooid hebben en happy zijn in de nieuwe omgeving; het is dat we ons juist de teruggekeerden herinneren.
Mijn broer is hier deze maand precies 21 jaar en nooit helemaal op z’n plekje gekomen, nooit Kiwi geworden, altijd “ergens tussen” blijven hangen. Jammer. Ieder z’n meug…
Geluk zit ‘m niet in een paar bergjes, maar mooi zijn ze trouwens wel!
HennyJane: helaas is er meer nodig dan een paar bergen, maar wat voor psychische uitwerking prachtige natuur (=bergen/groen)op mij heeft is echt opmerkelijk absurd groot. alsof ik dan ineens kan ademen ofzo. figuurlijk dan hè. Alsof ik thuiskom, dat gevoel. sinds ik dat gevoel gehad heb, wil ik dat meer/weer. Elke dag in NL mis ik wel ff dat gevoel. Ik ‘MOET’ dus echt vroeg of laat daar naartoe en niet in de vakantiesetting liefst. maar echt dat je dat thuis mag noemen.
Ik denk: ’stel ik zou 75 jaar worden en dan sterven, dat ik dan wel 90 worden kan als ik naar dergelijke oorden verhuizen kan.’]
Tis dus meer dan alleen ‘ohmooi, hier zou ik wel willen wonen dan zie ik t elke dag.’.
Het is echt een oerdranggevoel, echt een gemis, heel opmerkelijk, want dat is pas een paar jaar maar wel heeeel sterk en t wint alleen maar terrein….zeker als ik zie hoe Eindhoven/NL verpaupert…Het belvalt me echt niet, de kant waarin we op gaan…
Is verhuizen naar België ook emigreren?
In dat geval zijn er een paar vrienden van mij ge-emigreerd. Mijn vader woont ook al 20 jaar in Groot Brittanië, in de buurt van Londen. Mijn moeder heeft een tijd in midden Amerika gewoond, in Costa Rica, maar is weer terug in Nederland en ik ben té honkvast om weg te willen uit Nederland….Maar ik zeg nooit nooit, want ik ben verliefd geworden op Wales toen ik daar op vakantie was( misschien als ik met pensioen ben 
!)
Ik had vroeger een schoolvriendinnetje, Yvonne, wiens ouders een boerderij hadden in het prachtige Oud-Diemen. Er waren eind zestiger jaren plannen om de boel op de schop te gooien, in het kader van de vernieuwing. En zij zochten dus elders de ruimte (Nieuw Zeeland)op. Achteraf bekeken hadden ze een vooruitziende blik, want nu ligt daar een spuuglelijke woonwijk (Diemen-Noord) met megadure huizen waar Ajax-voetballers wonen en met sociale woningbouw waar regelmatig ‘afrekeningen in het criminele circuit’ plaatsvinden.
Ik kan me goed voorstellen dat de mensen vroeger (en ook nu) besloten hun geluk elders te beproeven. Alles wordt hier in NL maar volgebouwd en de ruimte om vrijuit te kunnen ademen ontbreekt meer en meer.
Mijn moeder en stiefpa wonen alweer jaren in de Peloponessos (Griekenland) en daar wil ik, net als hen, ook ooit mijn ouwe dag gaan vieren. Maar, zoals het er nu naar uitziet, zal dat pas zo rond mijn 67ste zijn. Tsssss!
Ik had vroeger een schoolvriendinnetje, wiens ouders een boerderij hadden in het prachtige Oud-Diemen. Er waren eind zestiger jaren plannen om de boel op de schop te gooien, in het kader van de ‘vernieuwing’. En zij zochten dus elders de ruimte (Nieuw Zeeland) op. Achteraf bekeken hadden ze een vooruitziende blik, want nu ligt daar een spuuglelijke woonwijk (Diemen-Noord) met megadure huizen waar Ajax-voetballers wonen en met sociale woningbouw waar regelmatig ‘afrekeningen in het criminele circuit’ plaatsvinden.
Ik kan me goed voorstellen dat de mensen vroeger (en ook nu) besloten hun geluk elders te beproeven. Alles wordt hier in NL maar volgebouwd en de ruimte om vrijuit te kunnen ademen ontbreekt helaas meer en meer.
Mijn moeder en stiefpa wonen alweer jaren in de Peloponessos (Griekenland) en daar wil ik, net als hen, ook ooit mijn ouwe dag gaan vieren. Maar zoals het er nu naar uitziet, zal dat pas zo rond mijn 67ste zijn. Tsssss!
@ Henny Jane: mooi dat je via internet zo intensief contact kan hebben met je wortels. Een goede vriendin van mij is in ‘80 met man en kinderen naar Australië geëmigreerd. Ze hebben daar een ecologische boerderij gehad. Haar man kan geweldige verhalen vertellen over het ietwat bekrompen leven op het Australische platteland. Om een idee te geven: mijn vriendin was voor ze emigreerde balletdanseres, en ze begon in de Australische rimboe een balletschooltje, waar ze o.a. Russisch-klassieke lessen gaf. Toen werd ze uitgescholden voor communist.
Twee keer zijn ze op proef teruggeweest, maar ze vonden het hier toch te vol en te vies geworden. Ze wonen nu in de buitenwijk van een grote stad, en dat bevalt beter. Intussen is zij beeldend kunstenaar en als ze een tentoonstelling heeft, stuurt ze even wat foto’s per e-mail. Zo is het heel gemakkelijk om mee te leven. Dat is echt fantastisch.
Ten eerste wil ik even zeggen dat ik dit een geweldige site vind. Sinds 7 februari 2006 ben ik ook “verhuist” Namelijk naar Lethbridge, Alberta. Canada dus.Wat jaren lang een droom was,is nu werkelijkheid.En nu cross ik in mijn 18 wheeler door Canada en alle staten van de US. Nog geen last gehad van heimwee. Maar dat komt ook dat het nu mogelijk is om bijna elke dag contact te hebben met de family d.m.v het internet.Dus is het emigreren een stuk makkelijker geworden dan vroeger.
Vandaag was ik aanwezig op een feest dat gevierd werd door kennissen van mij (en mijn ouders). Deze zus en twee broers kwamen naar Australië, in december 1956, met de Johan van Oldenbarnevelt. Mijn ouders en ik waren naar Australië gekomen, ook met de J.v.O., en de reis daarvoor. Ik ging hier dus naar de middelbare school en leerde daar één van die twee broers beter kennen. Onze ouders kenden elkaar omdat wij in z.g., Migrant Hostels terecht kwamen.
Wat vliegt de tijd! Sinds 1996 heb ik het internet, en zodoende, weer kontakt met mijn geboortestad.
Daar vandaan werd ik twee dagen geleden, via www, gevraagd waarom ik zo’n heimwee naar mijn geboortestad, Gouda, had.
Ik heb daar een antwoord op geschreven, waar ik twee uur mee bezig was. Ik ben ZEER tevreden, hier in Sydney. Ik woon hier 50 jaar.
Als ik in Gouda op vakantie ben, dan ben ik nog steeds bekend met al de steegjes en straten van Gouda. Dat vind ik leuk.
Maar ik zou daar niet meer kunnen wonen!! Heus niet!!
(Mocht U nieuwsgierig zijn hoe mijn kennissen 50 jaar in Australië zijn vierden, kijk dan hier:
http://ozcloggie.com/steinfurth.html )
Ik zou best wel willen emigreren naar en ander land zoals Canada of Australie, maar het blijft maar bij dromen, en het is niet gezegd dat je daar ook weer werk zult terug vinden, maar wie weet wat de toekomt nog voor mij in petto heeft.
Maar aan de andere kant mogen wij niet klagen in Nederland, maar soms gebeuren er dingen in Nederland dat ik me gewoon schaam voor mijn eigen Nationaliteit.
@Joop Mul: ziet er gezellig uit met al dat oranje en hoedjes van papier, zelfs de Heineken ontbreekt niet
Wij houden van Oranje….met name als je in het buitenland woont!
En dat oranje blijft er in zitten. Ook al is het niet altijd zichtbaar. Gisteren was ik bij kennissen die het feit vierden dat zij 50 jaar geleden naar Australië kwamen. De gastheer vertelde me dat hij, normaal, weinig te maken heeft met Nederlandse bezigheden. Maar gisteren was het er allemaal: Oranje, vlaggetjes, kroketten, enz., enz..
Joop
http://ozcloggie.com/steinfurth.html
Ja Oranje blijft er inderdaad inzitten. Wij hebben in London onze Nldse vlag uit bij Koninginnedag en ook als wij vrienden uit NL over krijgen (en dat terwijl mijn man Engelsman is!). Helaas niet eerder ontdekt een pub met echte Nlse bitterballen (hmmm) en van die ‘vreselijke’ frikadellen ( yammie) en nu verhuizen we 15/12/06 eerst naar NL en dan eind Feb 07naar Frankrijk!
Ik ben in 1981 geemigreert naar US op m’n 21st en nooit meer teruggekeken; woon al meer de helft van m’n leven in US en zou het niet anders willen. Het is natuurlijk wel enorm om op deze site herinderingen terug te vinden van m’n jeugd in Nederland! Er zijn zoveel dingen die je vergeet totdat je er weer over leest.
Geachte mevrouw, meneer,
Binnenkort starten Omroep Max en Blue Circle met de opnames van een nieuw programma; Als de dag van gisteren.
In dit programma nodigen wij elke week iemand uit die jaren geleden zijn leven in Nederland heeft verruild voor een nieuw bestaan in een ver buitenland zoals Australië, Canada, Amerika, Afrika en Azië. We ontvangen onze hoofdperso(o)n(en) op Schiphol en van daar uit gaan we op een emotionele reis in Nederland en bezoeken we veelbetekenende plekken. Hoe is het bijvoorbeeld om na tientallen jaren weer door de tuin van het ouderlijk huis te lopen? Wat is er veranderd? Wat is er hetzelfde?
Het programma zal een vergelijking worden tussen het Holland uit iemands herinnering en het Nederland anno 2007. Het nieuwe leven waarvoor gekozen is en het oude leven dat men heeft achtergelaten.
Voor dit programma hebben we uw hulp nodig. Wij zijn op zoek naar mensen die rond de jaren ’70 tot halverwege de jaren ‘80 geëmigreerd zijn naar het verre buitenland en sindsdien niet meer in de mogelijkheid waren (vaak) terug te keren naar hun vertrouwde Nederland.
Misschien kunt u helpen ons in contact te brengen met deze mensen. Het mag een echtpaar zijn, een alleenstaande, een gezin. Belangrijkst is dat zij graag willen praten over hun bestaan aldaar en hoe het was voordat zij Nederland gingen verlaten.
Natuurlijk worden alle bijkomende kosten voor de dagen dat men in Nederland is, zoals vliegreis, overnachting, eten en drinken vergoed.
Voor verdere vragen over het programma of als u ons verder kunt helpen met suggesties, ideeën of tips kunt u mij bereiken via de onderstaande gegevens.
Ik hoop spoedig iets van u te vernemen.
Met vriendelijke groeten,
Leon de Ruyter
Redactie Als de dag van gisteren
’s Gravelandseweg 52
1217 ET Hilversum
Telefoon: 035 – 678 50 31
Email: leon.de.ruyter@bluecircle.tv
*** Volgende keer graag eerst even contact ***
*** met de beheerders van de website ***
*** Lijkt me wel zo netjes ***
*** Bovendien hebben we een speciale rubriek ***
*** voor ingezonden mededelingen ***
*** Sta je een dag lang op de voorpagina ***
Hmm, free trip anyone?
Ik had hier trouwens al eerder over gelezen en het bekend gemaakt op http://dacc.com.au
He, woon ik in het buitenland, kom ik weer niet in aanmerking.
Nou Henny Jane en Joopmul: tot op de tv!
Ik val ook net buiten de prijzen.
Ik ben geboren Nederlander, mijn hele leven er gewoond en ik zal er ook wel sterven.
De enige “emigratie” die ik meegemaakt heb was van Den Haag naar Zoetermeer dus helaas; ik kom niet in aanmerking voor dit programma.
Hoezo dutchfranca kom jij niet in aanmerking? Volgens mij behoor jij juist wel tot de doelgroep!
@Frank: Nee joh, want ze vragen mensen die naar verre landen zijn vertrokken en dan ook nog in de jaren 70/80.
Ik heb enkel een paar jaar in Belgie gewoond, in Engeland en nu dus in Frankrijk. En daar vandaan was het natuurlijk toch een peuleschil om naar Nederland af te reizen voor bezoek.
Maar…ik hou mij uiteraard van harte aanbevolen!
Als je mee mag doen wil het nog niet zeggen dat je mee zult doen. Nou alle afgevaardigden, veel geluk daarmee!
Frank Faber: ik denk dat je de laatste dagen een identiteitscrisis hebt. Catweazle was trouwens wel een leuk programma, dit terzijde.
Een vriend van m’n vader was bezig naar Zuid-Afrika te emigreren eind jaren 50. Er kwamen veel positieve berichten uit dit land over de hoge levensstandaard, het milde klimaat, het vele werk en de ruimte. Op het allerlaatste moment haakte m’n vader af (waarom weet ik nog steeds niet), maar de vriend ging wel. Jarenlang ontvingen we enthousiaste verhalen met foto’s en al, inderdaad op blauw luchtpost papier met prachtige postzegels met allerlei exotische dieren erop. Ze hadden een mooie bungalow, Amerikaanse stijl, een mooie auto, de vriend had een goede baan in de staalindustrie en zoon en dochter studeerden. Na 25 jaar kwamen de vriend, z’n vrouw en dochter terug naar Nederland. De zoon bleef achter, die had een zaak opgezet in audio-apparatuur. Toen kwam de aap uit de mouw. Alles was ze goed bevallen behalve de apartheid. Daar hadden ze grote moeite mee. En het volgende voorval deed bij hen de emmer overlopen.
De vriend werd in een zekere nacht wakker van geschreeuw buiten. Hij keek uit het raam en zag z’n buurman (zo’n 50 verder) met een geweer in de raamopening. Bij het hek om z’n tuin stond vaag zichtbaar een neger, die blijkbaar dronken was, luid te oreren tegen zichzelf. Toen de neger niet wegging, richtte de buurman, schoot op de neger, en deed het raam dicht. De volgende morgen kwam een pick-up truck van de gemeente, men legde de neger erin en reed weg. Dat was al wat er gebeurde. Toen de vriend aan de buurman vroeg wat er aan de hand was, zei hij dat dit een blanke wijk was en die neger hier niets te zoeken had. Einde verhaal. De vriend, die al een paar keer te horen had gekregen dat hij te weinig apartheid-minded was, hield het voor gezien en begon z’n terugkeer voor te bereiden. Zelf ben ik blij, dat het indertijd voor ons gezin niet doorgegaan is.
Zo zie je maar, wr1944, het ene migrantenland is het andere niet…
Wat een verhaal wr1944!!
Ik woon hier sinds een jaar en half in Buenos Aires Argentinie. Dit omdat we weinig keus hadden het Nederlandse beleid liet nu niet echt een snelle oplossing toe voor een stel zwaarverliefden. Dus koos ik om naar Argentinie te vertrekken datbehoorlijk mild in emigratie is als je de goeie stappen neemt. wat een fluitje van een cent was op het eind. Ik kijk me nog steeds de ogen uit hier, positief en negatief maar vooral positief en geniet van dat wat in Nederland allang niet meer bestaat.
@Ego: heb je Maxima niet laten bemiddelen?
@ Eric: Die tip klinkt me bekend in de oren.
In de tijd dat ik zoveel gegodverd heb kwam die naam Maxima menigmaal naar voren voor ons emigratiebeleid.
Ego, dus als ik het goed begrijp is jouw other half uit Argentina?
Dat klopt Henny Jane, me medio naraja es Argentina.
@Ego, en je bent de taal al aardig machtig.
Ik heb mijn moeder horen vertellen dat haar ouders ooit plannen hadden te emigreren. ‘t Is er nooit van gekomen. Of ik zelf die stap zou zetten…denk het niet. ‘k Ben een gewoontedier en zo’n verandering lijkt me niets. Een keer naar de VS op vakantie lijkt me wel wat, dan is de eerste reis richting Florida. Cape Canaveral bezoeken…het summum voor een ruimtevaartliefhebber
Dilemma Dilemma
Interessante verhalen lees je hier, vooral ook nuttig om onze eigen ervaringen hier in NZ aan af te meten.
??:
Wij zijn hier nu 2 jaar en zonder eerst te zijn wezen kijken hier naar toe gekomen. Alles gaat ons voor de wind. De arbeidsmarkt is goed en je komt hier betrekkelijk makkelijk aan de bak. De bemoeienis en regelzucht van overheid zoals in Nederland voel je hier niet. Dat geeft een heerlijk vrij gevoel! We houden hier meer geld over en rijden een vette V8. In December gaan we naar Nederland om kerstmis te vieren, echter………….of ik terug kom weet ik niet!
We vinden NZ gewoon niet gezellig en het klimaat is totaal onverwachts koud en nat.(Ja mede Kiwi’s, of je nu in Keri Keri woont of in Dunedin.)De mensen zijn wel aardig maar niet meelevend of geinteresseerd en “effies” een “bakkie” doen kennen ze niet. Wij zijn vooral geemmigreerd voor het, ons beloofde, subtropical weer wat zoals in Spanje of Zuid America een meer open buiten-lifestyle met zich meebrengt.
Maar het woord lifestyle, waar men hier prat op gaat, staat synoniem voor “groot huis en grote auto”. Daar werkt men zich dan ook te pleuris voor met z’n tweeen. Dat moet ook want de huizen prijzen zijn hier flink de pan uitgerezen en een normale Kiwi kan niet eens een fatsoenlijk huis meer betalen. Een mooi eensgezins huis in de bewoonde wereld, kost hier ook gewoon 300-400.000 Euro! En dat tegen 8-9 % rente (niet aftrekbaar)en een gemiddeld jaar salaris van 30.000 Euro per jaar.
Al met al wegen de voordelen nauwelijks op tegen de Nederlandse nadelen. Dus wij hebben zoiets van:
Als we toch van 9-5 moeten werken, dan kan dat net zo goed in Nederland waar de zomers een stuk warmer zijn en waar een retourtje Canarische weilanden drie keer zo goedkoop is als een vergelijkbare vakantie van NZ naar Australie of Fiji. En eigenljk realiseren we ons nu pas hoe prachtig Europa is en hoe goedkoop je op vakantie kunt naar overal ter wereld.
Sorry mensen, maar de realiteit is soms moeilijk te accepteren.
ops:
Assimilatie. Bah! Humbug!! (Leest U engels?) Read here. READ HERE
Joop Mul (Ozcloggie)
@Harold,
Sterkte met het nemen van de voor jullie juiste beslissing!
@Harold, waar zit je dan? Vast niet in Kaitaia! Om de warmte moet je niet naar NZ komen, ik ben hier om o.a. de nederlandse vochtige warmte te ontlopen naar toe gekomen en naar ik aanneem zijn de zomers in Ned. alleen maar heter geworden (heb ik op JS wel degelijk geleerd!) De huizen zijn trouwens wel duurder geworden, hier in Christchurch is een eensgezinshuis gemiddeld omgerekend zo’n 180.000 euro, maar in het noorden is het meer en in het uiterste zuiden minder.
Tja, emigreren is uiterst persoonlijk. Of je het ergens leuk vindt is niet af te dwingen. Heb zelf ruim 2 jaar in Australia gewerkt en dus ook gewoond en vond het daar te heet, te ongezellig, etc. etc. Volledige heimwee naar NZ gehad en triomfantelijk teruggekeerd, helaas aanvankelijk zonder werk (1995).
Ik wens jullie sterkte met de beslissing, die moeten jullie nemen na alles in beschouwing te hebben genomen.
Wij hebben besloten om in Duitsland te gaan wonen. Dat klinkt alleen in mijn geval ingrijpender dan het is want we “wippen” alleen de grens waar we al vlakbij wonen over.
Toch houden we goed rekening met andere gewoonten en zo.
@Bertus!! Nederland wordt voor mij een stuk minder leuk
“Als we toch van 9-5 moeten werken….”
Werken moet je overal waar in wereld je ook woont. Tenzij je middelen hebt om het niet te hoeven. Dus die teleurstelling snap ik niet echt. De rest wel.
Succes met je beslissing
Wat leuk Bertus, dat je de knoop definitief hebt doorgehakt.
Viel Glueck!
Inmiddels gaat Nederland ook naar een 24-uurs economie toe hoor als je niet uitkijkt!
Er komen steeds meer koopzondagen, mensen moeten vaker overwerken, je leest in de krant de advertenties van vacatures ook vaak met de mededeling: Geen 9 tot 5 mentaliteit, supermarkten die tot laat in de avond open zijn, nacht- en avond diensten en ga zo maar door.
Ik ken ook mensen die naar Nieuw-Zeeland geemigreerd zijn en daar nu in december alweer twee jaar wonen, het gaat goed met ze en idd missen ze toch heel vaak het even ‘bakkie halen’ en ze zitten overal veel te ver vandaan…….maar dat is natuurlijk persoonlijk maarreh……ik ben tevreden met wat ik heb en waar ik zit, we zijn allemaal (nog) gezond en alles draait he?
Enneh….Bertus, wat betreft de benzineprijs zit je vast goed in Duitsland!
Bertus Grüss Gott. Maar ach het is over de grens en internet is grenzeloos, dus eehh. Succes met de verhuizing auf jedenfall
@Bertus…nou zul je wel niet meer zo vaak door de Dallen rijden…veel geluk over de grens in ieder geval.
@Bertus; als ik het geld zou hebben zou ik zo die boerderij van je in Drenthe overnemen als jij de grens over gaat. De randstad benauwt mij een beetje hoewel ik dan wel de Haagse trams zou gaan missen en natuurlijk niet in de laatste plaats mijn (schoon)ouders en vrienden want die wonen allemaal in de randstad en ja, mijn werk heb ik ook in Den Haag, ik zie me niet elke dag vanuit Drenthe naar het westen gaan. Hoe vroeg zou ik dan wel niet op moeten staan, ik begin al om half acht!