Klimrekken en betonnen treintjes
Link naar dit artikel Op dinsdag 14 november 2006 geschreven door Marty
Op het schoolplein waar ik tegenover woon staan een aantal speeltoestellen waar een kind zich mee kan vermaken, ondermeer een klimtoestel.
Verderop in m’n buurtje staat er nog eentje, ander modelletje en omringd door een plateau rubberen tegels tegen zere knieen en claimende ouders.
Vroeger had je maar 1 soort klimrek: het gemeentelijk klimrek noem ik het maar, opgetrokken uit aluminium en zonder rubber tegels, gewoon een grasveldje. Je kwam ze overal tegen en er in klimmen kon gevaarlijk zijn. Nog gevaarlijker waren de klimrekken in speeltuinen, die waren makkelijk 4-5 meter hoog en van een groot formaat.
In het toenmalige buurt-speeltuintje waar ik veel speelde stonden nog meer dingen die je niet meer ziet: een betonnen treinstel bijvoorbeeld. Bestaande uit een vierkante locomotief, een kleine rode rioolbuis en 2 iets grotere “riool-treinstellen” met gaten aan de zijkanten van de buis. Een treinstel moet ramen hebben nietwaar.
De locomotief werd vaak gebruikt om fikkie in te steken, zo leek het wel een beetje een stoomtrein. Maar het was heerlijk klauteren op die treintjes, en je schaafde je kleren als door de buizen kroop.
Verder was er een zandbak met een ronde betonnen tafelblad erin, stonden er diverse witte bokpaaltjes en enkele eenvoudige klimtoestellen waar je overheen moest hangen om er omheen te draaien. Ja hoe noem je zoiets, draairek of zo? Je moest er zeker niet te lang voor zijn 
Elders in m’n woonplaats werden er echter ook houten toestellen neergezet ondermeer wigwamvormige torens, een houten uitkijkpost en een soort touwbrug met houten palen. Maar dat was al snel veel te ver weg om te gaan spelen. Ons buurtje leverde al genoeg stof op tot spelen.
Wie weet er nog ergens zo’n treinstel te staan?
29 reacties op “Klimrekken en betonnen treintjes”
Laat een reactie achter
...
o is trouwens een...
Een mooie still, Marty. Op diezelfde plaats staat nu een houten/kunststof constructie in de vorm van een klein fort, maar opgetrokken uit platen en plastic noppen in diverse, soms felle, kleuren. Uiteraard met de gebruikelijke grafiti en uiteraard de rubberen tegels, die inmiddels door de zon wat zijn krom getrokken en soms wat sporen vertonen van waar een hond eens zijn behoefte heeft gedaan. Aaaah, die goede oude tijd.
Het mooist vond ik vroeger die ronde klimrekken, breed van onderen, smal toelopend naar boven, net een aantal ringen boven elkaar. Moeilijk uit te leggen, maar je zag ze vroeger overal. Geen rubberen tegels eronder, dus mijn broer liep ooit een hersenschudding op toen hij eruit donderde. Naar boven klimmen was nooit moeilijk, maar eraf, dat durfde ik niet zo goed. Nog gekker was ik op schommelen, dat vind ik nu zelfs nog leuk!
Ik begrijp er niks meer van, ik heb gister een nieuwe avatar geplaatst, nu zie ik weer die rare eclips, dus heb ik ‘m weer aangepast. Dat hoef ik toch niet elke keer te doen? Sorry, beetje off topic, maar wel frustrerend!
@ Ruth…ik zie je Avatar goed. Leuk fotootje, met je dochtertje neem ik aan?
Ik hing vroeger ook veel in klimrekken (sprak als kind zijnde altijd over klimmerekken!) Heb laatst nog een oude schoolfoto gezien die gemaakt is op het schoolplein. Daarop staan mijn vriendinnen netjes te poseren voor het klimrek, terwijl ik (zeer oncharmant)mijzelf op de achtergrond in dat klimrek zie hangen. Van hemd in de broek doen (en gulp dicht doen) had ik zeker nog nooit gehoord.
Ik vond die halfronde klimrekken altijd best eng, vooral omdat je dan via die rond toelopende trappetjes naar boven liep zonder je handen te gebruiken. En dan op het hoogste punt via de andere kant weer naar beneden. Uiteraard moest dit ook weer zonder handen.Dit ging ook vaak in wedstrijdverband. Weet zodoende nog steeds het gevoel terug te halen wanneer je z’on metalen paal tegen je hoofd kreeg (harde doffe harde knal, en dan de hele dag met een vreselijke hoofdpijn of nekpijn lopen )
Bij ons waren deze klimtoestellen bijna allemaal in van die primaire kleuren geschilderd. Op punten waar vaak werd “koppeltje geduikeld” daar was de hele verflaag ook vaak weg. Zo kon je dan de hele dag aan je handen nog ruiken dat je in het klimrek had gehangen (z’on aparte metaallucht)
Favoriet waren bij mij de klimrekken en duikelrekken!!
Vroeger voor ons huis was een pleintje waar je met je step of fiets rondom kon rijden, op het plein was een zandbak waar ik nooit in mocht spelen. Volgens mijn moeder zaten daar altijd de katten in te poepen en als ik er ‘ns een keer in ging spelen was het een harde roffel van mijn moeder met haar ring op het raam. Ja dan wist ik hoe ver het was: ik was weer eens gezien
Op het klimrek klom ik graag, wij hadden zo’n boog klimrek, bij het eerste gedeelte zaten de stangen dichtbij elkaar en als je hoger klom dan was de ruimte tussen de stangen groter.
De truc was om lopend met losse handen van de ene kant van het boogklimrek naar de andere kant te lopen. Ook dit vond mijn moeder natuurlijk niet geweldig, ik was nog maar vier jaar toen ik dat al deed. Een roffel op het raam gaf zij maar niet, stel je voor dat kleine Joke daardoor uit haar concentratie zou raken en van dat rek af zou tuimelen
Wat we ook deden: ondersteboven hangen boven aan dat boogklimrek, de stang zat dan in je knieholte en dan met een salto af. Hoe hoog zou zo’n rek geweest zijn, 2 à 2,5 meter? Levensgevaarlijk natuurlijk, en van die rubberen tegels onder een speeltoestel hadden we rond 1965 nog nooit gehoord!
Op het duikelrek deden wij borstwaartsom en molendraai. En molendraai dan met je been vasthouden en dan heel veel rondjes draaien, zowel vooruit als achteruit!
Met al dat geduikel en geklim vond mijn moeder dat ik mij maar moest gaan uitleven bij de turnvereniging. Met veel plezier kon ik daar jarenlang mijn energie kwijt.
Op mijn zevende jaar verhuisden we, en hadden we helaas geen speeltuintje meer voor de deur.
En ook bij de scholen was het nog niet gewoon om daar iets gezelligs neer te zetten waar de kinderen op konden spelen.
Het enige waar ik bij de school op speelde was een houten hek gemaakt van die gezaagde boomstammen. Ook nu was het de truc om zonder te vallen boven op het hek te lopen, hmm een randje van een paar centimeter breed.
@Sandra67: ja die geur van dat metaal!!
En soms de blaren of het eelt op je handen wat een beetje ging loslaten. Daar kon je zo lekker aan pulken.
@Ruth: je foto is prima te zien
@ Joke , ik moest echt vreselijk lachen om dat geroffel met die ring op het raam…hoe herkenbaar.
Hoe gevaarlijker het dan was wat we uithaalden, des te harder werd er dan op het raam geroffeld met die ring!
Ik dwaal nu af: maar ik had zo’n moeder dat als ik voor op het pleintje speelde en ik mezelf eindelijk tijd gunde om naar de wc te gaan (en het bijna te laat was
) ik niet door de voordeur naar binnen mocht.
Door het raam heen riep mijn moeder dan steevast:”je loopt maar om!”. Was altijd balen, moest dan hardhollend het steegje door en via de achterdeur snel naar de ‘w’.
@ Joke Het lijkt wel of je op het zelfde pleintje woonde als waar ik ben opgegroeid. Ook met een achterom door een gangetje, al gauw z’on 5 minuten lopen!
Wij werden als kind ook vaak “achterom” gestuurd door mijn moeder, puur uit gemak.
Dus als kind hoorde ik mijn moeder regelmatig roepen als ik of mijn zussen voor de deur stonden “GA MAAR ACHTEROM”.
Op een goede dag, mijn broertje was net geboren en werd boven in badje gedaan, ging de voordeurbel. Omdat mijn moeder dus niet even naar de deur kon lopen stuurde ze mij naar beneden om open te doen. Ik was toen een jaar of drie.
Mijn opa bleek aan de deur te staan. Maar in plaats van dat ik de deur voor de goede man opendeed, gilde ik hem door de brievenbus toe “GA MAAR ACHTEROM!”
Mijn opa kwam niet meer bij van het lachen, heb ik van horen vertellen. Maar hij moest mooi achterom, ik liet hem dus echt niet binnen!
En ik riep toen mijn kinderen klein waren ook ‘loop maar achterom’ (Nu hebben ze gelukkig een sleutel, ze komen d’r zelf in). Hemeltje, ga ik op mijn moeder lijken, nee toch?!
Heel grappig, iedereen ziet de goede foto, behalve ik zelf, boehoe!
En wat herkenbaar: mijn dochter speelt ook vaak aan de voorkant (het is een klein straatje waar geen auto’s kunnen komen), maar moet ook achterom komen als er iets is. Maar natuurlijk gilt en schreeuwt en klopt ze net zo lang op de deur tot ik toch maar weer kom kijken… Het is echt van alle tijden.
Oh jee… Een draairek of tuimelrek. Dat is een van de eerste herinneringen die ik aan spelen heb. We waren op bezoek bij vrienden van mijn ouders in Amsterdam en die hadden een dochter die net zo oud was als ik, een jaar of 7 toen denk ik.
Zij hadden zo’n “draairek” voor de deur staan en zij kon dus al draaien en molenwieken en weet ik veel hoe je dat allemaal nog kunt noemen. Ik dus niet. Maar zij zou het mij wel even leren. Dus eerst maar een eenvoudige koppeltjeduik. Dat ging goed. Toen nog een, en toen dat ook weer goed ging met één been eroverheen (molenwieken?) Dat had ik dus beter niet kunnen doen. Ik ging plat op mijn bek op de (betonnen) tegels die eronder lagen.
Resultaat: tanden door de lip, dikke neus, kapotte bril, pijn, bloed… kortom paniek.
Het heeft heel lang geduurd voor ik weer op zo’n rekje durfde te klimmen en ik heb het altijd bij de eenvoudige koppeltjeduik gehouden!
Het ‘draairek’ waar Marty het over heeft was mijn favoriet, evenals Joke de molenwiek enz.
Ik weet nog wel dat ik na een lange winter eindelijk weer ‘mijn’ draairek in de speeltuin op kon zoeken en met mijn hoofd vol op de stenen die eronder lagen knalde! tja ik was gegroeid en dus te lang voor het rek geworden
Wij hadden vroeger de Spokebosjes; een stuk groen met veel oude bomen op een steenworp afstand en op dat terrein stonden ook wat van die klimrekken inclusief smerige zandbak wat vaak door honden en katten als toilet gebruikt werd; brr smerig!! Om die reden ook nooit in die zandbak gespeeld en ook eigenlijk nooit met die klimtoestellen. Later waren er ook van die kunststof buizen waar je in kon kruipen en die waren ook zo smerig of ze werden ondergekladderd met spuitbussen of ze werden gewoon door baldadige pubers in brand gestoken.
waar ik woonde in oud-den haag waren er 2 echte speeltuinen, wel allebei een kwartiertje lopen.
In de Hondiusstraat/Gaslaan, met toezicht,daar was ook een sportveldje bij, en op het Newtonplein, waar ook een snoepwinkeltje was.
Dus geen veldjes met betonnen attributen ofzo.
Maar we gingen heel vaak naar de speeltuin.
Wij sppelden vroeger ontzettend veel buiten en niet alleen in de speeltuin, maar ook rover en reiziger, schipper mag ik overvaren enz. enz.
Touwtje springen en elastieken, dat was ook erg “in “, met meters onderbroekenelastieken.
Ja mensen, dat waren best tevreden tijden.
Weinig auto’s op straat en nog geen televisie. Maar dat is dan wel 40/45 jaar geleden.
Wij hadden geen klimrekken etc in de buurt.
Wel was er een speeltuin, maar net tever weg om alleen naar toe te mogen gaan.
Toen het oude ziekenhuis werd gesloopt, heb ik een brief aan de burgemeester geschreven, met de vraag of daar geen speeltuin kon komen.
Dat kon niet, het moest een groot veld blijven, waar je kon voetballen, en waar scholen buiten gym konden gaan geven.
Volgens mij zat ik toen nog op de lagere school, toen dit zich afspeelde.
Jaren later, inmiddels had ik zelf al kinderen, zijn er wel speeltoestellen neergezet, en gingen mijn kinderen daar weleens spelen als ze bij mijn ouders logeerde.
Bij ons in de beurt ook geen klimrekken op de kleuterschool hadden we dan wel die tuimelrekken in 3 verschillende hoogtes.
We deden wel veel boompie klimmen,bij ons thuis in de klimboom,daar hadden we ook dikke scheepskabels in hangen die we gevonden hadden op het strand.
Vreselijk dat klimrek op het plaatje, was echt mijn favoriet niet hoor! Wij woonden buiten de stad dus een klimrek in de buurt hadden wij absoluut niet, nee, ik klom altijd bij ons in de bomen en op de schuur, ook leuk natuurlijk, tegenwoordig duikelen de kleine kinderen over die rekken waar winkelwagentjes tussen moeten staan of ze lopen erover heen, ook weer nieuw tegenwoordig……. bij ons hing dan ook altijd een touwtje uit de brievenbus dus naar binnen konden we altijd en het was altijd veilig toen nog, dat hoef je tegenwoordig niet meer te proberen denk ik. Wij hadden wel een achterom, maar dan een enorm achterom, 2000 meter grasveld om het huis heen, dus altijd natte schoenen in de voor- en natijd als je er doorheen rende, meestel hadden we dan ook altijd regenlaarzen aan want snowboots waren er nog niet……
Ja, Marianne, die speeltuin bij de Gaslaan ken ik ook, ben er vroeger een paar keer geweest en op het Newtonplein speelden we altijd in de schoolpauzes, dus die is mij ook wel bekend. Is wel heel wat veranderd tegenwoordig. Het snoepwinkeltje is ook welbekend. Je kon er heel goedkoop koekkruimels krijgen en ik heb er aardig wat kauwgom met plaatjes gekocht (die kauwgom was minder, het ging meer om de plaatjes). Ander snoep kocht ik in andere snoepwinkeltjes in de buurt.
Bij ons in de buurt was vroeger ook geen speeltuintje, het enige klimrek waar ik vaak in zat was de hoogspanningsmast net achter ons!!!!
Er was een stuk verder op wel een grote speeltuin, maar moest je op de één of andere manier lid van zijn, of in de directe buurt wonen ofzo, ik weet het niet eens zeker, maar toen ik er ooit eens ging spelen, kwam er een moeder van één van de kinderen op me af, en zei dat ik hier niet thuishoorde, en waar ik vandaan kwam…..Ik was zo geschrokken dat ik heel hard ben gaan huilen en dat stomme mens liep gewoon weg….die speeltuin lag trouwens in een ‘kakwijk’ van ons dorp….Het is er nog steeds, met andere toestellen en als ik er af en toe langs fiets , vraag ik me af of dat klasseverschil er nog steeds is….
Geen klimmertje…hoogtevrees
Ook bij ons in wijde omtrek geen speeltoestel.
Drukke winkelstraat met smalle zijstraten.
Bij mijn nichtje die in een nieuwere wijk woonde waren wel wat speeltuigen, en als ik bij haar speelde kon ik er geen genoeg van krijgen. Vooral van de draairekken, daar was ik niet van af te slaan.
Spannende en pijnlijke verhalen over klimrekken.
Ik was iets voorzichtiger. Maar we hebben ons in iedergeval uitgeleefd .
@Joke, wat een lefgozerin was jij met dat afspringen, maar vandaar je aanleg voor turnen
Een klimrek waar je maar beter niet uit konvallen vond je in de grote speeltuin.
Op het plaatje mijn vader en zus die vrolijk aan het zwaaien zijn op een metertje of 4, 5…
Je kon een stukje oversteken en er aan de andere kant weer af.
http://www.oudennieuwarchief.n.....eltuin.jpg
En geen rubber tegels eronder, of was een vangnet niet beter.
@Marty: wat een heerlijk antiek klimrek!
In mijn log over de speeltuin schreef ik dat ik graag zonder pottenkijkers in een speeltuin zou willen spelen, nu bij dit log over klimrekken krijg ik weer kriebels.
Zou het nog lukken om als 45 jarige een borstwaartsom of een molendraai op het duikelrekje te maken? Aan een salto af waag ik me niet
Oh, wacht even, we hadden wel een klimrek en klimtoren bij het zwembad bij ons aan de overkant, ik hing altijd ondersteboven, nou nou, daar moet ik nu niet meer aan denken hoor, goh dat kids toch zo lenig zijn he????
Met een been om het rek zoveel mogelijk rondjes draaien. Blaren en het pulken herkenbaar hihihhi. Ik heb lang kunnen draaien want ben heel lang heel klein gebleven
enige keer dat mijn lengte of meer het ontbreken daarvan in mijn voordeel was
Die klimrekken in de vorm van een globe vond ik het mooist. De kunst was om “helemaal” boven te komen en dan…had je inderdaad het probleem van weer naar beneden klimmen zonder te vallen. Want als je viel, viel je hard. Koppeltje duikelen bij de gewone klimrekken was ik ook altijd bedreven in en de meisjes vonden het altijd leuk als ik meedeed met mij truukjes. Toen ik in mijn tienerjaren de kleintjes nog een keertje het goede voorbeeld wilde geven, eindigde het in een hersenschudding. Tijdens mijn spectaculaire duik naar voren kuste mijn voorhoofd de stoeptegels, want ik was natuurlijk inmiddels al veel te groot geworden voor die lage rekjes.
Meerdere dingen komen in mij op;
Teloorgang in optima forma.
ten eerste het Raketspeeltuintje, zoals dat in de kinderlijke volksmond werd genoemd hier, vanwege een klimrek-raket van zo’n 3 a 4 meter hoog, met in t midden een dunne paal waar je naar beneden kon glijen zoals een brandweer. Die paal was trouwens als een wokkel.Ik kwam daar al sinds ik 6 was ofzo, maar ook op mn 14e rookte ik daar 1 van mijn eerste jointjes met mn oude basisschoolkameraden. als je viel was je dood, òf verlamd, was de kreet die onlosmakelijk verbonden was aan de raket.
Ja, de ijzergeur aan je handen staat me nog goed bij en dat dat ding gloeiend heet werd in de zomer. Hahahaha, en smiecht die ik was…als ik als eerste naar benee glee, dan moet ik opbiechten dat ik wel eens spuug langs die paal liet lopen zodat degene na mij met zn broekje door mijn kits gleed. Leuk vond je dat.
In het Eindhovense Philips v Lenneppark stonden ook goeie klimrekken en idd, die meiden die dan ziekelijk rondjes draaiden aan zo’n rek.Ook daar heb ik wel eens wat overtollig speeksel achtergelaten zodat er een nietsvermoedend meisje door mijn spuug glibberde. Ja smerig, ik weet het, maar dat was kattekwaad. Tja, ik had de leeftijd hè.
Zo’n betonnen treintje/rioolbuis ken ik idd ook. Ik sta er nog mee op de foto en t klopt van dat fikkie stoken. ik heb menig lokomotiefje laten roken, zo erg dat t zelfs aan randje eindhoven nog te zien was. later toen ik ook daarin een keertje een jointje ging roken (je zoekt toch je jeugd op he, als je gaat blowen haha) stonk t naar pis en stond er knullige graffitti in.en dan ook nog zo’n opgeschoten knaap met zo’n stinkjoint erin.
als ik bij mijn oma in alkmaar logeerde, dan gingen we naar een speeltuin in de buurt en daar hadden ze zelfs een soort van “zwembadje” Met van die grote ronde stenen waar je dan op kon lopen. Er zat gewoon water in en het was openbaar….best vaag eigenlijk
Wij hadden een echte speeltuin bij ons in de buurt, en met echt bedoel ik ook echt hoor met een kleine en een heel grote glijbaan. met zo’n draaiton waar je op moest lopen,chinese schommels.Gewone schommels een grote zandbak en natuurlijk ook de klimtoestellen, ik weet alleen niet meer hoe die allemaal waren eentje was een soort tunnel van rekken.
Toen ik zelf 4 a 5 was weet het niet precies meer is mijn vriendinnetje van die grote glijbaan gevallen, naar het ziekenhuis met een schedelbassisfractuur en aldaar overleden. Dat heeft zoveel indruk op me gemaakt dat ik nooit meer op die glijbaan ben geweest.