Leren schaatsen
Link naar dit artikel Op maandag 20 november 2006 geschreven door Frank Faber
Echt leren schaatsen heb ik pas op mijn vijftiende gedaan; eerst nog met ouderwetse houten schaatsen, maar al gauw kocht mijn moeder hockeyschaatsen voor me, die ik trouwens nog steeds heb en die me ook nog passen. Want toen had ik al schoenmaat 45 en dat is gelukkig zo gebleven. Maar wat een plezier had ik van mijn schaatsen, zoals een Hollandse jongen betaamt.
Mijn eerste voorzichtige schaatsmanoeuvres deed ik op de bevroren vijver van het Segboekplantsoen, waar we toen vlakbij woonden. Het gebeurde ’s avonds en wat was het druk op het ijs. Al gauw waren er een paar aardige meisjes die mij zagen stuntelen en die mij de helpende hand boden. Dus ik had nog sjans ook! In het begin lukte het me niet om veel vaart te maken, zodat de elfstedentocht er nog niet inzat voor mij.
Maar oefening baart kunst en het ging steeds beter, zelfs zonder stoel als hulpmiddel. Soms miste ik wel de bekende koek en zoopietenten die gewoon niet aanwezig waren. Jammer! Tegenover de school was de vijver van het gemeentemuseum en sommige leerlingen konden de verleiding niet weerstaan om onder schooltijd zich op het ijs te begeven. Die werden dan ook fors bestraft. Ik deed daar niet aan mee; daar was ik te braaf voor.
Ook ging ik wel eens met een vriend van me schaatsen op kunstijs bij de Uithof maar almaar hetzelfde rondje ging vervelen, om nog maar te zwijgen van die branieschoppers die iedereen omver reden! Ook heb ik geschaatst in de Houtrusthallen, maar dat zou nu niet meer gaan want die zijn gesloopt. Een keer ging ik daar schaatsen en over de lengte van de baan was een touw gespannen. Ik dacht slim te zijn en me aan dat touw voort te trekken om vaart te maken maar toen ging ik genadeloos onderuit en viel zeer hard en pijnlijk op mijn achterhoofd. Gelukkig viel alles achteraf mee en heb er niets van overgehouden.
Tegenwoordig ga ik eigenlijk nooit meer schaatsen; de laatste keer was tien jaar geleden op de sloot achter ons huis. Het viel me toen op dat de vissen vastgevroren waren, dat kon je duidelijk zien.
Heb jij ook genoten van deze oerhollandse bezigheid?
43 reacties op “Leren schaatsen”
Laat een reactie achter
...
o is trouwens een...
Ik was in de leeftijd van 5 a 6 jaar toen mijn vader mijn eerste “botjes” aan me overhandigde en me vervolgens meenam naar een bevroren vennetje ergens op de Brabantse heide. Hij heeft me toen leren schaatsen en dat ging in de daaropvolgende jaren steeds beter, zeker toen ik kunstschaatsen cadeau kreeg. Eerst nog van die ijzeren gevallen die je onder een paar stevige werkschoenen moest schroeven, later de luxe van hoge schoenen met geïntegreerde ijzers (net als de kunstschaatsers). Pas toen ik westwaarts verhuisde in Brabant kwam ik voor het eerst in contact met heuse “noren”, van die kunstschaatsen met lange ijzers. Dat was echt nieuw maar tot mijn verbazing ging het schaatsen op die lange ijzers me best goed af. Van houten botje naar onderschoefbare kunstschaats, naar echte kunstschaatsen naar Noren, om te eindigen met de klapschaats (waarmee ik veel vaker op mijn bek ga op de overdekte 400 meter baan hier in Breda).
Ik heb leren schaatsen in de winter van denk ik75/76 dat was de eerste winter dat je echt op het ijs kon sins ik ter wereld was, ik was toen 9.We hadden wat ouwe houtjes leggen van een oom geweest ofzo maar dat was niks toen kreeg ik een nieuw paar ijzere noren,klein maatje ,ik was nog jong en die waren 25 gulden dat was niet veel het was oude voorraad en sins het al jaren niet gevroren had verkochten ze ze toch nog voor de oude prijs.Ik was de koning te rijk.Ik had het gauw onder de knie ik heb altijd graag geschaatst op natuur ijs.Ben ook een paar keer op de uithof geweest maar daar vond ik niets aan.Bij ons uit De Lier vandaan was het altijd de rit om Vlaardingse moppen te halen dat was 20KM round trip.Ik vond het altijd vreselijk gezellig op het ijs in ons eigen dorp en omringende dorpen kwam je altijd bekenden tegen.Dit is een van de weinige dingen dat ik hier mis in Canada.Ik schaats hier nog een paar keer per jaar op kunst ijs met de kids als ze wat hebben met clubs of school op natuur ijs word hier weinig geschaats.
Geleerd met die houten onderbindertjes zoals op de foto bij het log…achter een houten keukenstoel. Op natuurijs, op het kanaal voor het huis en voor de school. Was nooit een ster, de houtjes verschoven altijd zo vlug en schaatste je meer op je laarzen of schoenen dan op de schaatsen zelf! Daar ik “zwakke enkels” (? ik kan best rennen) had, waren Noren niet zo geweldig voor mij en kreeg ik met 17 pas kunstrijders, je stond hoger maar steviger doordat het ijzer breder was. Toen ik nog Noren had, met een stel vrinden naar de baan in Assen geweest. Heb er wel bijna een half uur over gedaan om een rondje te rijden. 400 m non world record….
Gek, als ik aan Canada denk denk ik aan sneeuw en ijs, Bart, maar bij jullie is het ijshockey en nog eens ijshockey en daardoor zijn de kunstijshallen steeds open, nietwaar? Ondanks dat wij geen wintersportland zijn hier behalve dan enthousiast met skien, is in Christchurch het ijsstadion het gehele jaar open. Ik vind dat rondjes glijden weinig leuk en geskied heb ik hier nog nimmer.
@Henny Jane Ja dat klopt ijshockey is de sport hier ik geef er niks om.De indoor ijsbanen zijn zomer wel gesloten hoor.
Van die houten schaatsjes had ik rond mijn 6e jaar onder mijn witte plastic/rubber regenlaarzen. Op een klein slootje proberen om te glijden. Die schaatsen bleven nooit echt goed onder je laarzen zitten, als klein kind kreeg je de veters nooit goed strak vast. Wat een ellende was dat om de bevroren, natte, sneeuwige veters los te peuteren èn weer vast te knopen
Rond mijn 9/10e jaar kreeg ik noren, en iedere zondag ging ik met een vriendje naar ijsbaan de Meent in Alkmaar. Gezellig rondjes rijden en een patatje eten. Ik weet nog dat er raar door mijn vriendinnen werd gekeken dat ik noren kreeg. Een meisje op noren dat kon toch niet. Omdat van die witte kunstschaatsen zo mooi bij een meisje staan, heb ik die eenmalig gehad. Was niks voor mij ik ging er mee hardrijden in plaats van pirouetjes draaien.
Ook tussen mijn 10 en 16e jaar met mijn klasgenoten geschaatst, maar dan op allerlei sloten, vaarten in de buurt van Heiloo/Egmond/Alkmaar.
Maar het ultieme schaatsplezier had ik met echte toertochten van rond de 30 km: de Eilandspolder tocht (Schermer), de Duizeneilandentocht (Broek op Langedijk) etc lekker schaatsen, handjes op de rug en af en toe pauzeren bij een koek en zoopie tentje
Het wachten is op een strenge winter: mijn schaatsen zijn nog scherp, de geitenwollensokken en warme wanten heb ik nog, ik ben er helemaal klaar voor!
Ik hoefde niet echt te leren schaatsen, het is gekomen doordat ik op mijn gewone rolschaatsen enorm veel pirouetjes kon maken etc. en toen stapte ik zomaar op kunstschaatsen op de ijsbaan (uiteraard ook bij kunstijsbaan De Meent in Alkmaar) ik schaatste zomaar weg, sommigen begrepen niet dat ik zo weg kon schaatsen, al hield ik wel die dingen vast in elke hand die onder je schaatsen zitten als je een patatje ging halen ja.Ik heb al jaren niet meer geschaatst, waarom weet ik ook niet, mijn meiden doen dat wel met hun vader die vindt dat ook nog wel leuk en ijsbaan De Meent in Alkmaar is nu overdekt, veel beter dan vroeger, dan had je ALTIJD tegenwind of regen……
Als klien kind op de plaatselijke bevroren sloot geleerd van mijn vader met die dubbele glij-ijzertjes die met oranje linten om mijn schoenen was gebonden.
Aan zijn hand voortgekrabbeld waarbij ik meer lag dan stond. Zelf kon hij verdienstelijk schaatsen want hij kon rondjes draaien en nog meer figuren op zijn zwarte kunstschaatsen (eigenlijk nooit gevraagd hoe ie dat kon). Maar op den duur leerde ik het dan ook maar moest ik natuurlijk wel ijshockeyschaatsen. Tot ongeveer mijn 13e geschaatst en daarna eigenlijk nooit meer. Ben benieuwd of je het, net als fietsen, nooit meer verleerd en of ik nu nog zou kunnen als ik het ijs op zou stappen?
Ik was nog heel jong toen ik voor het eerst op ijzertjes stond. Ik heb nog een foto waar ik als 4 (?) jarige op het ijs stond, als enige want het was voor alle anderen te koud. Voor ons huis was/is een singel en daar heb ik het geleerd. Later toen we een huisje aan de Bergse Plas hadden (in Rotterdam) heb ik daar geschaatst; waar m’n ouders wachtten met ‘koek en zoopie’. Een echte schaatster ben ik nooit geworden, deels vanwege zwakke enkels (ene zwakke door van een paard lelijk te vallen en de andere is met tennissen gebeurd).
, en alles aangedaan, zelfs nog naar buiten gelopen om vervolgens weer naar binnen te gaan. Jammer ik had het graag willen zien en met mij alle buren ook!
Voor mij dus alleen kunstschaatsen.
@Rick67: Ik denk niet dat je het ooit verleerd, maar de angst om te vallen gaat op een gegeven moment misschien een rol spelen.
Mijn vader, vroeger met pijp op pet naar Gouda geschaatst, wilde met 55+ het weer eens proberen op z’n ‘schaatsen met schoenen’
Mijn moeder was in haar jonge jaren de schaatskampioene van haar dorp, maar gek genoeg was het m’n stiefmoeder die kunstschaatsen voor me kocht en het me heeft geleerd. Zonder stoel of andere hulpmiddelen, gewoon hup het ijs op en schaatsen maar. Heb het toch nooit echt geweldig gevonden, had helaas zwakke enkelbanden (opgelopen bij het handballen) en kampte na afloop altijd met zeer pijnlijke enkels. Ik ging eigenlijk veel meer voor de gezelligheid erom heen. Maar heb wel heel veel gelachen, gesjanst en patatjes gegeten op de Jaap Edenbaan. Dan had je voor 2 gulden 30 (entreeprijs) een hele zondagmiddag plezier. Na m’n 14de heb ik nooit meer geschaatst, ben gewoon geen wintermens.
ik heb nog leren schaatsen op ons vijvertje achter inde tuin op van die krabbelaartjes…
met 2 van die ijzertjes.
Bij ons was ijssiebrouwen en schotsie-lopen DE sport
Hoe vaak ik niet zeiknat thuis kwam of na de pauze de hele tijd zat te blauwbekken achter in de klas, want als ze door kregen dat je nat was dan was je de pineut.
Het beste ging het gewoon lopend maar de echte stoere jongens deden het ook op de schaats.
Altijd veel lol gehad en het was gek maar je werd er nooit ziek van .
Schaatsen heb ik rond mijn 5e jaar geleerd op de houten rondrijders van mn moeder.
)
Niet achter een stoel maar gewoon met vallen ( het meeste in het begin) en opstaan.
Omdat ik goede stevige bergschoenen had konden daar mooi de schaatsen onder gebonden worden.In huis en dan op mn kont de straat over en de bevroren sloot op.
Later kreeg ik de houten noren van mijn Vader.Ik kon niet op de gewone hoge noren schaatsen omdat ook ik last heb van zwakke enkels.Kunstschaatsen was niks voor mij omdat ik altijd voorover schaatste en met die kartels van de kunstschaats lag je zo op je neus.(ik werd altijd uitgemaakt voor Stien Keijzer, omdat ik net zo’n houding had als zij.Alleen ging ik niet zo hard
Jaren heb ik s winters op de schaats gestaan en geen idee meer wanneer het is gestopt.Ik durf nu geen meter meer te schaatsen.Ik heb het 15 jaar geleden nog een keer geprobeert maar na een half uur had ik geen kuiten en voeten meer over.Zo krampachtig stond ik op de schaats om maar niet te vallen.
Ik heb er goede herrinneringen aan en wou af en toe dat ik nog de ongeremde durf had van toen.Maar dan nog zal het niet meevallen.Noren/ijshockeyschaatsen of kunstschaatsen is niks voor mij .Dan breek ik zo mijn enkels en die lage houten noren die leven niet meer En zijn ook niet meer te koop.
Ik geniet dus maar van de winterpret aan de kant van de sloot dat is voor mij veiliger en net zo gezellig
ook al schaats ik nu niet meer, als 50plusser, in mijn jeugd deed ik niets liever.
Op de ondergespoten tennisbaan van Sunny-Court, op de 2 vierkante vijvers van het Haagse Gemeentemuseum, op de bevroren plassen van het stadhoudersplantsoen., net als Frank in de Houtrusthallen, maar later ook in Zoetermeer op de Dobbe.
Ik was ook hier in Oss de enige idioot (samen met mijn ex-man) in de buurt die sochtends vroeg om 5 uur opstond om de elfstedentocht vanaf de start te volgen met uiteraard een pot koffie erbij……….
Ik heb het ook geleerd met de onderbinders met die gekleurde bandjes die je ieder kwartier opnieuw moest vastbinden met je bevroren vingers………het donderde niet want we hadden pret voor 10, al mijn broers en zussen gingen schaatsen en we waren dus met 7 man sterk, een paar vriendinnetjes uit de straat erbij nou dan was je wel verzekerd van een heleboel lol. Op mijn 12e verjaardag, in december, kreeg ik van peettante Marie kunstschaatsen en dat was natuurlijk helemaal luxe!!!!!! Een slimme tante want ze kocht ze 3 maten te groot dus ik pas er nu nog in. Maar ik heb ze mijn jongste dochter kado gedaan, die later op de uithof lekker kon zwieren op mijn oude kunstschaatsen.
Ik heb het geleerd zonder stoel of dergelijke, gewoon proberen met vallen en opstaan. Niks gebroken, wel eens blauwe plekken.
IJspret, ik mag er graag aan terugdenken.
Dit onderwerp ligt mij echt na aan het hart.
Tjezus, Friesche doorlopers, dat is langgeleden. Als kind vond ik die in een kast in de schuur, waren dat nu schaatsen
: vroeg ik me af. En moeder had weer een apart soort schaats, volledig uit ijzer die je op een laars moest zetten en met een getande klem vastdraaien. De glij-ijzers waren ontzettend dik, vallen kon bijna niet.
M’n zus had witte kunsschaatsen maar had het wel gezien na een val met gebroken arm tot gevolg.
En ik had eigenlijk te slappe enkels, het werd nooit wat ondanks dubbele sokken, strakgetrokken veters van m’n Viking lengdelup en vele valpartijen. Maar lol hadden we wel natuurlijk
Later las ik van een uitvinding om je onderbeen en enkel in een soort beugel te snoeren zodat je enkel niet meer kon zwikken.
Had m’n schaatsen toen al naar het kringloop gebracht.
ik heb maar 3x in mn leven geschaatst. en ik kan alleen maar tegen de klok in . t ging best goed voor een eerste keer, amper gevallen alleen dat remmen dat valt tegen… het ziet er zo lekker uit bij mensen die t goed kunnen, maar kep geen zin om t te leren, maar ik zou t wel willen kunnen. zonder leerproces dan hè. Want dan laat maar.
dit is zo’n instelling van me die ik vaker uitsprak in de 80’s en mn ma had daar een hekel aan. Luie donder..tja, dat was ik. Wel alles willen maar er geen meoite voor willen doen want dan laat maar. hahahaha, ik hoor nu zelf ook hoe vervelend dat is, maar toen vond ik dat zo. En dat stukje Steven zit er nog hoor….Alleen kan ik er ook tegenin gaan tegenwoordig…
In mijn jeugd woonde ik in een omgeving met weinig water. Toch leerde ik schaatsen, op de vijver van de ‘kliniek’ op het terrein van de psych inrichting in het dorp waar we woonden en op de ondergespoten atletiekbaan achter Hartenstein in Oosterbeek. Daar herinner ik me vooral de verkleumde vingers van, want je moest er eerst naar toe fietsen. Ik had houten schaatsen. Pas toen ik in Almere woonde heb ik noren en kunstschaatsen gekocht.
. Mijn beide kinderen ( en mijn man) hebben les gehad op de Jaap Edenbaan en vooral mijn zoon is gek op schaatsen. We wonen aan een brede sloot en vanuit de tuin stap je zo het ijs op. We hebben ook wel een paar keer een bouwlamp opgehangen die vanuit de tuin op het ijs scheen, zodat er ’s avonds geschaatst kon worden. We hebben ook een paar keer een verjaardag gevierd terwijl er hier ijs lag, bij de deur lagen schaatsen en schaatsjes in alle maten en het bezoek verdween om de beurt het ijs op. Van mij mag er weer ijs komen deze winter!!
Toen ik mijn huidige man leerde kennen gingen we schaatsen op de Ankeveense plassen en nog later, wonend in Almere,op de sloten hier. Al kan ik het niet goed, ik vind schaatsen heerlijk, maar helaas denkt mijn been daar anders over
Dank je wel, Frank, voor het blootleggen van mijn levenstrauma!
Neem mijn ouders één ding kwalijk: dat ze mij niet hebben leren schaatsen. Als er ijs lag en de hele klas of buurt ging schaatsen, kon Eric Erres ergens stil in een hoekje gaan zitten. Vreselijk, maar ja, een nakomertje, he.
Mijn oudste zoontje heb ik na een half uurtje levenslicht natuurlijk prachtige schaatsjes gegeven. Het doel van mijn leven. Enthousiast zijn ze niet maar later zullen ze het waarderen.
(Op zijn eerste verjaardag heeft ie een slee gekregen waarmee hij ieder jaar minstens één keer heeft kunnen sleeen. Het valt nog mee met onze winters!)
Toen ik eind twintig was heb ik het nog geprobeerd… helaas: de angst om te vallen is dan te groot.
En waag het niet een JSdag af te spreken op een ijsbaan
@Eric; troost je met de gedachte dat er ook heel veel mensen zijn die niet kunnen lezen of schrijven, wellicht kunnen die wel schaatsen maar als je echt vooruit wil komen is lezen en schrijven toch een stuk belangrijker dan schaatsen.
In de winter als het vroor spoten ze de tennisbaan onder met water in Roosendaal en 1 x mocht ik met mijn grote zus mee, zij op kunstschaatsen en ik onder mijn rubberen laarsjes bovenstaande botjes. Ik denk dat ik een jaar 6 was en mijn zus dus 16, die was dat ‘geklauw’ van mij al snel beu en zette me regelmatig aan de kant zodat zij tenminste een fatsoenlijk rondje kon schaatsen, dat was ook de laatste keer dat ik op die botjes gestaan heb.
Jaren later werd in Roosendaal Leijsdream geopend waar ook een schaatshal bij was, ik was een jaar of 15 toen en iedere vrijdag- en zaterdagavond kon je me daar vinden (op de kunstschaatsen van mijn zus overigens!
) tot het dak van de hal begon te scheuren en er een dikke betonnen paal midden in de schaatshal moest worden geplaatst, kort daarna is de schaatshal gesloten.
Nu woon ik al weer enkele jaren in Breda en een jaar of 5 geleden is hier een schaatsbaan geopend, in het midden een ‘krabbelbaantje’ en rondom de 400 meter baan.
Ik kan iedereen geruststellen, schaatsen verleer je niet! maar het is wel handig om iemand in de buurt te hebben om je aan vast te grijpen of om langs de kant te blijven schaatsen.
@Eric: je brengt me wel op een idee! maar geruststelling hoor ze hebben er een leuke koek en zopie tent
ook ik leerde pas schaatsen zo rond mijn 18e jaar.
Ik zou samen met Sjaan de banaan gaan schaatsen,daar ik in Leiden best een redelijk bekend figuur was, wilde ik op een zo’n rustig mogelijke plek leren schaatsen, maar elke singel en plas was tjokvol mensen, uiteindelijk zijn we in een slootje in de Merenwijk beland alleen wij met z’n tweeen,maar na 3 keer vallen hoorde ik een hard gelach, er stonden misschien 3 huizen langs de kant van die sloot en uitgerekend daar stond op de bovenverdieping een vrouw hartelijk te lachen om mijn schaatscapriolen.
Sjaco
@Sentiment; Goh ja dat was ik bijna vergeten. Bij ons in R’dam werd ook de tennisbaan ondergespoten. Ik kan me herinneren dat ik 1x een uur ‘te vroeg’ thuiskwam, en toen mijn ouders zoiets zeiden van goh, ben je al thuis het is pas 5 uur….had ik mij vergist in de tijd; kon nog niet zo goed klok kijken. Balen dat ik deed, ik wilde het liefst weer even terug, maar dat mocht dan weer niet.
@Sjaco: ‘Ik zou samen met Sjaan de banaan gaan schaatsen,daar ik in Leiden best een redelijk bekend figuur was’….
Dit roept vragen op bij mij:
Wat is de banaan schaatsen? Heb ik iets leuks gemist? (Ik dacht even dat Sjaan haar achternaam zo was)
Waarom was je redelijk bekend als ik vragen mag?
Ja een goede vraag, Sjaan heette gewoon Sjaan maar we hadden een radio progamma op ons piraten station(misschien wel leuk om daar ooit een item over te maken)en die heette de Sjaan banaan show,hoe ze aan die naam gekomen is is een heeeel lang verhaal, maar vandaar en vraag 2,ik was een Leidse zanger en diskjocky en had dat piraten station,vandaar.
Ik hoop dat het nu wat duidelijker is, sorry.
Sjaco
Jeetje,schaatsen….bijna vergeten dat er vroeger nog echte winters waren! Nu kun je bijna gaan waterskiën in de winter!!!!
Maar ik heb ook leren schaatsen op die Friese doorlopertjes….rampen! Die dingen gleden onder mijn voeten vandaan , meestal naar de binnenkanten van mijn voeten…: ze er weer recht onder zetten en maar weer verder sukkelen, onderuitgaan, opstaan en weer doorgaan….Later kreeg ik Noren, waar dus ook niet mee uit de voeten kon….Toen ik echter kunstschaatsen aan kreeg, bleek het een stuk makkelijker te gaan!
Ik ben echter nooit een fanatieke schaatser geworden…
En zoals bij een aantal andere plaatsen, werden hier op diverse plekken ook dingen onder water gezet, een tennisbaan, een wielerbaan en het leukste vond ik toen er een hele strenge winter was( ik weet niet meer precies wanneer) ik naar de lagere school ging op mijn schaatsen!( 1965? )Dat was zo’n vreemd gezicht, meerdere kinderen op schaatsen over de straat naar school!
@Wilma, liep je dan op de ijzerbeschermers? Of lag er zoveel ijzel dat je kon schaatsen?
Want zo’n winter kan ik me nog herinneren, die van 1979, met sneeuwjacht en zoveel ijzel dat alle blaadjes van de heggen af ijzelden, en heggen zijn taaie struiken. En je kon prima schaatsen in de straat dolle pret.
http://www.oudennieuwarchief.n.....1979-2.jpg
@wilma, volgens mij was dat de winter van 1969/70.(bijna) Iedereen van mijn klas mocht op de schaatsen naar school behalve ik
Ik denk dat ‘t geijzeld had.
@Joke,
Je zou wel eens gelijk kunnen hebben, ik ben van ‘58,dus 11, 12 jaar…..
‘t zou héél goed kunnen zelfs! Voor mijn gevoel was het langer geleden,stom is dat he, naarmate je ouder wordt, verlies je een beetje het besef van tijd, tenminste ik wel:D !En er lag inderdaad een laag ijzel over de weg, spek en spekglad natuurlijk, dus het was veiliger om je schaatsen onder te binden dan te gaan fietsen of lopen! Maar de aanblik van die schaatsende mensen over de straat vergeet ik niet zo snel meer!
@Joke: inderdaad die winter herinner ik me ook nog.
)want lopende naar school kwam er een vrouw voorbij gefietst die denk ik niet doorhad hóe glad het nou eigenlijk was en knalde dus hard onderuit. Gelukkig kon ik haar op mijn wollen sokken samen met mijn buurmeisje weer overeind helpen. Op een paar flinke blauwe plekken na had ze gelukkig verder niets.
Ik mocht trouwens ook niet schaatsend naar school, mijn moeder vond het handiger als ik een paar wollen sokken over mijn schoenen aantrok. Achteraf was dat wel een slim plan (op het moment zelf uiteraard niet!
Het kan nog dommer…fietsen over het ijs. Dat ging best goed, zolang er maar een aardig laagje sneeuw op zat. Tot ik dacht, een kennis te ontwaren die over de echte weg in de auto reed. Ik zwaaien, daarna wiebelen en plof, vallen op het ijs, fiets en al. Au. En achteraf gezien kende ik de autorijder niet eens.
Ik heb een beetje hetzelfde als Eric Erres, ook mijn ouders hebben het me nooit geleerd… tja, ook nakomertje dus. Moest het mezelf leren, met van die dubbele ijzertjes onder, zag er niet uit. Later kreeg ik tweedehandse Noren van een tante, daar kluunde ik wat mee af. Heb het gewoon nooit goed geleerd en daar komt nog bij dat ik het verplichte buiten zijn met koud weer ook niet leuk vond (vind). Skeeleren daarentegen, daar heb ik me nog wel een beetje in bekwaamd. Weliswaar pas op mijn 25e of zo, maar het gaat redelijk. En dat kun je tenminste in de zomer doen!
Af en toe zit ik heel hardop te genieten van sommige verhalen hierboven, wat een plezier om het allemaal te lezen
nou, dat kan ook leuk zijn toch, de rollatorrace????????????
Enneh……..oh ja, ik heb ook nog begin jaren 80 op straat geschaatst, ja, raar gezicht, ik keek op een ochtend naar buiten en zag dat er een jongen van een boerderij verderop in zijn overall voorbij schaatste en dacht dat hij niet goed bij zijn hoofd was
Natuurlijk ging het tot me doordringen en ging ook ik dat proberen bij de voordeur (we hadden een heel groot plein) het begon al met vallen want er stak toch alweer een grassprietje boven het ijs uit en dan kun je lelijk op je neus of op je gatje vallen…….was wel leuk verder gegaan, schaatsen op straat…tsja, wanneer zal dat weer eens gebeuren??? Ik denk pas als ik aan een rollator toe ben…
Sorry voor het late antword maar mijn vorige bericht is niet sdoor gekomen ik hoop deze wel.
Sjaan heette op de radio(ik had een piraten station) Sjaan de banaan,waarom die naam is een heel lang verhaal maar ze had ook een Sjaan de banaan show
over de bekendheid ik had dus een piraten station was Leidse zanger en diskjocky bij diverse evenementen en disco’s
groeten
Sjaco
Nooit de houtjes of dubbelijzers gebruikt. Ik had niet zo geduldige vader, verder een kerel met een hart van goud hoor. Mijn eerste keer ijs dat ik me kan herinneren was witte kunstschaatsjes aan paps zette me neer op het ijs en hup schaatsen. Denk dat ik toen de moed niet had om die arme man teleur testellen dus ben maar niet al te veel gevallen. Moet wel bekennen dat ik het heel leuk vond dat schaatsen. Bij ons werd bij koude winters ook het schoolplein ondergespoten steeds een dun laagje. Maar bij echte vorst water genoeg in de buurt. Het schaatsen op straat in de jaren 80 kan ik me ook nog herinneren.
Bij mijn dochter heb ik het leuke van schaatsen al vroeg kunnen bij brengen maar toen ik mijn zoon voor het eerst op ijs zette, ja op dubbele ijzers en op de ijsbaan, was het enige wat ie zei: Ik ga eraf het is mij te glad hier
Ik heb nooit leren schaatsen, ooit als kind stond ik op bevroren plassen te kleumen en viel zo vaak dat ik er geen zin meer in had. Op die stomme houtjes, wat wil je ook.
Maar ik ben ook in de zomer geboren, de winter is niet zo mijn seizoen. Ik smelt het liefst.
Ik droom wel eens dat ik goed schaatsen kan. In werkelijkheid heb ik het nooit echt geleerd. Ik denk dat ik zeven was toen ik voor het eerst een paar schaatsen onder kreeg. Er lag ijs op het water van de singel waar we de eendjes altijd voerden. Mijn vader en mijn zusje schaatsten de sterren van de hemel, en ik mocht het ook proberen, op de onderbinders van mijn zusje. Ik dacht dat ik zo weg zou zwieren, maar schrok van het wankele evenwicht en het geglibber, en voor ik het wist had mijn zusje ze weer onder. Het duurde jaren voor ik het opnieuw probeerde.
Ik zat intussen op de middelbare school, en woonde in Leeuwarden. De gruwelijke gymnastiekbeul meneer Pietersen, van wie je ook al zwaaiend uit de ringen springen moest, hanteerde Friese normen. Iemand die niet schaatsen kon, verdiende geen voldoende op zijn rapport. De eerste winter van mijn tweejarige verblijf in het Noorden lag er geen ijs, maar het jaar daarop was het raak. Om de Friese natuurtalenten niet met mijn gekrabbel lastig te vallen, heb ik toen geprobeerd het alsnog te leren op een slootje, ver van de bewoonde wereld. Het ijs was slecht, en het wonder waarop ik hoopte gebeurde niet. Een paar dagen later moest ik me melden op een ijsbaan aan de andere kant van de stad, om die onvoldoende te incasseren. Toen gebeurde er toch nog een wonder: het begon te ijzelen. Na een barre glibbertocht hoorde ik dat de test was afgelast.
Het jaar daarop was ik van beul Pietersen verlost. Ik was verhuisd naar Eindhoven. De winter viel vroeg in, en de hele klas ging schaatsen op de Karpendonkse plassen. Ik had wel meegewild, maar het risico was groot dat de prille gevoelens van mijn eerste vriendje te lijden hadden van mijn gestuntel op die oude onderbinders. Ik heb daarom gezegd dat ik een hekel aan schaatsen had. Daarna is het er nooit meer van gekomen. Behalve in mijn dromen dus.
in mijn beleving zwier ik gracieus over het ijs maar aan de reacties om mij heen blijkt dat krabbel-krabbel-glij-krabbel-krabbel-glij bovenal de spotlust op te wekken. Mijn boer zei jaren geleden al dat het er malloot uitziet als je alleen telkens twee pasjes zet en door weer een stukje doorglijdt en zeker met wijd uitgestoken flapperarmen en naar voren en achteren knikkend in een poging in evenwicht te blijven.
In conclusie: ik hoef mijn schaatsstrapatsen niet zo nodig op film terug te zien
Goed zo Marise, dat stomme geschaats! Maar dromen over schaatsen, nee, dat heb ik nooit gehad. Waarom zou ik?
Schaatsen heb ik bij mijn opa en oma geleerd. Die woonden aan het Damsterdiep in Appingedam. Als kind mochten we alleen in zicht van het huis blijven (tussen de twee bruggen aan weerszijden). Later mochten we het rondje door de stad (zo’n 1,5 km). In de vele ijswinters in de jaren ‘80 was het elk weekeinde bij opa en oma schaatsen met de hele familie. Het voormalige slachthuis (mijn opa was slager, maar slachte niet meer zelf) lag vol met schaatsen van iedereen (of lege dozen en tassen omdat iedereen het ijs op was). Opa schaatste ook nog mee (tot een leeftijd van 78 ofzo, daarna niet meer). Oma bleef thuis om op de kleintjes te passen en de warme chokomelk en andere versnaperingen te verzorgen. Doordat ze aan het water woonden kon je zowat direct van het ijs de keuken in klunen.
Toen ik wat ouder was mocht ik ook verder van huis. Er was een ronde door de provincie van zo’n 25 km. Die heb ik toen wel een aantal keer geschaatst. Schaatsen op natuurijs op kanalen vond ik vele malen leuker dan suffe rondjes op een ijsbaan.
Een keer ben ik ergens door het ijs gezakt en ben toen gelukkig gered.
De laatste keer schaatsen daar (en enige keer in de jaren ‘90) was in 1997. Ik heb toen een hele dag geschaats naar allerlei richtingen rondom Appingedam, waar maar ijs lag. Voor het avondeten kwam ik van het ijs af en strompelde de keuken binnen omdat ik niet meer kon lopen. Na het eten weer strompelend naar het ijs en daar schaatste ik zo weer weg. Lopen ging toen niet meer, dat werd strompelen, maar schaatsen ging weer zonder problemen.
Was altijd gek als je de hele middag geschaatst had en je de schaatsen weer uit deed, dan leek het (als je liep) net of je ze nog aan had. Kan het moeilijk omschrijven, maar hadden jullie dat gevoel ook?
Lijkt een beetje op het gevoel dat je hebt als je van een schommelend schip afkomt en weer op de vaste wal staat.
Ja Joke61, ik weet wat je bedoeld hoor! Je hebt dan wel een voldaan en moe gevoel in je benen en het idee dat je eventueel niet meer kan vallen is natuurlijk helemaal prettig…..alhoewel, dat kan altijd natuurlijk ja vallen ook zonder schaatsen, ik ben zelfs in het restaurant in de Meent in Alkmaar nog pootje over gegaan omdat ik die stomme dingen toen moest aanhouden van mijn moeder, gelukkig had ik toen nog geen patatzak in mijn handen
@Sjaco: Leadzanger van de Leidse Sleuteltjes?
Sorry deze kon ik niet laten!
De enigste keer dat ik schaatsen onder heb gehad was in 1963, de strenge winter waarin de elfstedentocht werd gereden.
Naast onze school hadden ze een weiland onder water gezet en mijn vriendinnetje zei dat schaatsen helemaal niet zo moeilijk was. Ze had haar oude houten krabbelaars meegenomen, met van die veters die je kruislings over je schoen moest doen. Ik mocht ze wel even lenen.
Ik wilde me niet laten kennen ( was altijd het verschoppelingetje op school ) en deed de schaatsjes onder.
Ik krabbelde twee slagen en schoot onderuit, met een harde smak gelukkig niet op mijn hoofd maar op mijn kont. Onder mij ontstond een ster in het ijs. Dat was mijn schaatscarrieren. Mijn zus kon best wel goed schaatsen. Maar voor mij hoeft het niet. Ik hoef echt geen Art Schenk te worden. Baaaalllllllen.
Och heden, schaatsen
Mijn moeder heeft me geprobeerd te leren schaatsen op ‘houtjes’, zoals op het plaatje. Vanwege een aangeboren handicap kon ik op die dingen nauwelijks vooruitkomen en stond meer naast dan óp de schaats. Zij heeft met engelengeduld steeds weer de schaatsen ondergebonden maar de kunst van het schaatsen ben ik niet goed machtig geworden. Later ooit een keer op lage noren gestaan en dat ging beter. Echt goed schaatsen kan ik nog steeds niet maar ik zit er niet mee.
die zelfde van het plaatje ,daar heb ik het ook op geleerd, en daarna kreeg ik kunst schaatsen.