Sinterklaassurprises
Link naar dit artikel Op maandag 27 november 2006 geschreven door Lia
Zo’n 10 dagen voor 5 december begon bij ons een hectische periode. We bezworen elkaar niet op elkaars slaapkamers te komen en ook sommige kasten werden tot verboden gebied verklaard.
Met geheimzinnige blikken slopen we door het huis, op zoek naar materialen en ingrediënten voor De Surprise.
Mammaaaa, waar is de stroop? Wie heeft nu weer de velpon? Niet kijken!! Dit soort kreten schalden door het huis.
De bekende surprises waren natuurlijk: de “rollade”: een berg watten en stroop, waaronder de verraste zijn cadeau vandaan moest pulken, en de handgemaakte drol van water en ontbijtkoek. Maar er werden ook ware kunstwerken tot stand gebracht met papier-maché of een paar kartonnen dozen.
Als kind maakte ik hele poppen van stof, waarbij ik in de ledematen een cadeautje verstopte, of niet natuurlijk.
Ook op de middelbare school probeerde iedereen elkaar te overtroeven in originaliteit, en later op mijn werk kreeg de directeur eens een ingepakte varkenskop met een bordje erbij: zelfportret of zoiets stond erop.
Wat voor surprises maakte of kreeg jij?
44 reacties op “Sinterklaassurprises”
Laat een reactie achter
...
o is trouwens een...
Wat was de reactie van die directeur?
O ja, de stroop natuurlijk
Overigens nooit gebruikt, ik pakte voor sommige cadeau-gegadigden een cadeautje in buitensporig veel verpakkingsmateriaal, deed ik soms ook bij verjaardagen. Dozen , karton , papier, behang, plakvilt, veel plakband, touw en ijzerdraad. Een cadeau moest veroverd worden.
Verder enkele surprises gemaakt zoals een papiermache kop met lichtjes in de ogen en een megagrote floppydisk.
Maar een varkenskop…..ja een foto van de reactie van de directeur graag
Oh jee, leuk onderwerp, niet dus. Vroeger vond ik het een ramp om elk jaar weer wat te moeten verzinnen en nu ga ik samen met gelukkig met mijn oudste dochter van 16 onze jongste van 11 helpen met surprise voor school, ze zit in groep 8, gelukkig is dat volgend jaar allemaal over. De oudste heeft namelijk altijd leuke ideeën en net als ik heb ik dat niet zo en de jongste is dus op dat gebied hetzelfde als ik…. en dan ook nog voor een jongen
ops:
Vond het verzinnen en fabriceren van die surprises altijd een ramp. Dus liet ik het in plaats daarvan in de winkel gewoon mooi inpakken en schreef er dan een gedicht bij, meestal van zo’n twee A4-tjes. Dat werd altijd erg leuk gevonden, dus kon ik op die manier mooi mijn gebrek aan creativiteit verhullen.
Kom nou niet bepaald uit een knutselvriendelijk gezin maar dat bepaalde kasten opeens verboden terrein werden herken ik wel. De zak van Sinterklaas was verborgen!
Toch een klein kostbaar cadeau eens verpakt gekregen in wel vijf verschillende maten dozen.
Ja, heel herkenbaar verhaal Lia….die stress in huis, en het zoek raken van papierrollen en plakband. En verboden verklaarde regio’s door het hele huis heen (kasten, onder bedden ed). En dingen die op de avond zelf nog snel in elkaar geflanst moesten worden
Wij gebruikten sinterklaas altijd om iemand even heerlijk (met een glimlach) af te zeiken. Hoewel dat afzeiken dan meestal meer in het gedicht, de suprises waren toch redelijk normaal (vaak erg mooi)
Bij ons in huis vierden we met z’on acht mensen sinterklaas.
Dus acht lootjes trekken. Om de één of andere duistere reden trok ik altijd het lootje van dezelfde zwager of die van mijn moeder…echt heel vreemd???? Omdat ik dus voor de zoveelste keer mijn moeder had getrokken, en ik ook wel eens een keer iemand anders op de korrel wilde nemen, heb ik een jaar als suprise een stripboek over mijn familie getekend. Mijn allebeste vriendin hielp mij om de “koppen” van de verschillende familie-leden zo treffend mogelijk op papier te krijgen. We bescheurden ons, op het moment dat dit dan ook lukte. Zo herinner ik mijn broertje die toen z’on overdreven voetbalmat in zijn nek had…even lekker overdreven tekenen..geweldig gelijkend meteen!
Ook mijn zus, overdreven regelzuchtig, woonde net op een flatje. Dat flatje was zo klein dat ze al weken van tevoren bepaalde wie waar moest zitten in haar kamertje…tja, dat kwam ook in het verhaal. Wie waar moest en wie er uiteindelijk op de poef moest enzo.
Ook had ze destijds een nogal merkwaardige vriend (totaal niet sociaal) en die zat op ieder plaatje dat wij tekende op de achtergrond in een folder te lezen…hij sprak niet, alleen maar denkballonnetjes. Zo van “interessante folder”, hé deze folder ken ik ook nog niet”, en “ik ga deze folder nog eens lezen” heel overdreven! Hoewel, dit deed hij idd altijd
Maar ja, mijn zus nam natuurlijk het volgende jaar wel stevig wraak op mij.
Als rijleswonder (tig keer gezakt) kreeg ik van haar een plakboek…een soort theorieboek met de meest vreselijke verkeerssituaties die ik dan zou hebben veroorzaakt, en daarbij dan de vraag “mag dit??? ” Hahahaha…dat boek heb ik nog steeds!
1975: klein verbouwinkje in het huis: paar dozen van een wasbak/wc/wc-stortbak–daar maakte ik een groot beest van, vermoedelijk een paard. De kadootjes zaten in zijn ‘buik’. Dan nog een gedicht:…”Sinterklaasje kom maar binnen met je medewerker….,want we zitten allemaal achter de versterker…”.
. Een kennis van me (uit zo’n nep schreeuwerige familie) maakte in onze studententijd altijd overdreven gedetailleerde surprises en zijn broers/zussen ook. Dat was voor hen een heeeeeeeeele gebeurtenis met ook nog eens overdreven emotionele gedichten. Weken van te voren begonnen ze daar al aan. Dan denk je ook… 
Herinner me ook nog een keer dat mijn zus mijn lootje had getrokken in het tijdperk “Knight Rider”. Daar keken we altijd samen naar, hoewel we het wel een beetje een belachelijke serie vonden. We deden ook altijd net of we Michael Knight helemaal geweldig vonden
Dus zij wilde voor mij KIT maken als suprise, je weet wel, die geweldige auto van Michael, met die woew woew rode lampjes aan de voorkant! Heeft ze voor de suprise dus stad en land af moeten zoeken voor zwart glanspapier. Echt nergens te krijgen blijkbaar. Uiteindelijk vond ze een poepduur stukje zwart glanspapier (met een streepje)…dat heeft ze toen maar gebruikt.
Het was een rib uit haar lijf, maar ze was blij dat ze iets had.
ops: 
ops:
En op de supriseavond zelf had ik dus helemaal niet gezien wat de suprise moest voorstellen
Wij hadden trouwens op de basisschool een jongen die geweldige suprises kon maken. Iedereen hoopte altijd dat hij hun lootje had getrokken.
Zijn suprises zaten vol geniale stukjes “oorzaak-gevolg” truukjes. Je moest dan bijvoorbeeld ergens aan trekken en dan kwam er ineens rook uit, of er ontplofte iets, echt de meest gekke dingen bedacht hij. Was superleuk!
Wow wat een ideeën! Ik ben zelf helemaal niet zo’n crea-bea, nooit geweest ook. Als ik al een idee had voor een surprise, had ik nog geen idee hoe ik het tot uitvoer moest brengen. Ik heb nog een week de tijd, dan moet ik weer iets bedacht hebben. Zucht.
Ik maakte van surprises altijd veel werk en mijn kunstwerken werden dan ook lang bewaard ver na Sinterklaas. Zo heb ik van zwart karton eens een Londense taxi tot in detail nagebouwd en oogste met dit creatieve product veel bewondering. Flauwe surprises zoals stroop en watten daar deed ik niet aan, want ik vond en vind dat soort surprises nu niet bepaald uitblinken in originaliteit.
In ons grote gezin was sinterklaas echt een avondvullend feest.
Aan de surprises werd veel aandacht besteed en de gedichten waren vol plaagstoten en halve waarheden, veel gelachen en gesnoept. Toen mijn oudste zus in Oostenrijk ging trouwen en wonen hebben wij een bandopname gestuurd van sinterklaasavond met alle gelach en gerijm. Belde ze jankend op…….heimwee. Ze woont nu alweer 20 jaar in Zoetermeer, maar die sinterklaasavonden hebben we niet meer.
Ik kan me nog wel enkele fraaie en indrukwekkende surprises herinneren maar het mooiste sinterklaasfeest was toch wel die van 1962, ik was bijna 10 toen. Mijn moeder vertelde ons in november aan tafel dat sinterklaas niet zoveel centen had(mijn jongste zusje geloofde nog) en we dat jaar geen grote kado’s zouden krijgen. Nou goed, daar konden we het mee doen, en ons hart klopte niet echt meer vol verwachting………….maar ze had van een jaar lang alle nylonkousen opgespaard en ze, gevuld met ik -weet-niet-hoeveel kadootjes, aan elkaar vastgeknoopt zodat er een slang was ontstaan van zo’n 10 meter. Ook zat er in de kelderkast een met kadootjes gevulde zwartepiet-figuur op een po, waarin een chocoladepudding lag als fictieve drol. Wij liepen met mijn vader voorop op een rij, van groot naar klein, door het hele huis te zoeken waar de kado’s verstopt waren en dat in het donker, dat moest van mijn moeder, om het spannend te maken. groot huis, dus gillen her en der. Toen liep mijn vader met zijn hoofd tegen de gerookte paling op die in het trappegat bungelde, had mijn moeder snel nog ff opgehangen en mijn vader was dol op gerookte paling…………
Aangezien mijn ouders inderdaad dat jaar weinig te besteden hadden waren ze extra creatief bezig geweest en dat zal ik nooit vergeten, we verwachten eigenlijk maar heel weinig kado’s maar het viel erg mee……………op die manier. De lol heeft veel goedgemaakt, én, ook niet onbelangrijk, in die tijd was je sneller tevreden.
weet ik zeker.
Ieder jaar, vanaf half november, kroop een vervelend zeurderig gevoel rond in mijn buik. Wat was er ook al weer? Oja, ik moet weer een surprise bedenken… In onze familie zaten mensen die de prachtigste creaties konden maken; daar staken die surprises van mij maar magertjes bij af. Mijn suprises leverden wel echt een surprise op: de ontvanger kon er meestal geen wijs uit worden en er werden vaak vragen gesteld als: wat is het? waar slaat het op? Dusse, ik sla even een jaartje over, oke?
Van de zesde klas lagere school kan ik me nog Sinterklaas-suprises herinneren die we als klasgenoten voor elkaar moesten maken. Ik kreeg een enorme tapstoelopende toet (als een frietzak) met een hoop watten waarin de surprise verborgen was. Zelf had ik een grote hond gemaakt waarvan je de tanden kon uitnemen. In de tanden had ik de aanwijzing verborgen waar de surprise zat (ergens onder de staart). In een cultureel centrum bak ik keramiek van cursisten, het is vaak heel verfrissend wat kinderen in elkaar flansen.
Ik mocht altijd graag surprises maken.(ik mag nog graag lassen,sleutelen,zagen en timmeren)O.A platen speelers, rubiks cube,schaatsen,fototoestel,robots,gitaar,hamer en spijker van een grote karonen rol en uitgeholde suikerbieten ik gebruikte ook vaak hout.Een van de leukste surprises die ik gezien heb was een rol king pepermunt gemaakt van een keuken rol heel erg orgineel ik weet nog dat ik hem ingepakt zag liggen ik dacht wat kan daar nou voor zielige surprise in zitten dus dat bewijst,groter is niet altijd beter.Hier word daar helemaal niet aan gedaan.alleen kadoos met kerst.Er zijn wel steken waar veel hollanders zitten die nog aan sinterklaas doen.
Dan mòet ik jullie ff meenemen naar kerst 1987. suprise. ik maakte voor danny, mijn broertje van 14 (ik 17)een …ja, wat as t ? eigenlijk een soort van machine. Een doos met daarop een ’schoorsteenpijp’ waar hij zijn hand en arm in moest steken. aan de binnenkant had ik echter van mnn ouwe cocacolablikjesverzameling menig blikje verknipt in vlijjmscherpe haaietanden. die had ik aan de binnenkant van die pijp gemonteerd zodat mijn broertje onmogelijk zijn arm terug kon trekken zonder diepe vleeswonden te veroorzaken. in de doos zat ook nog es water. veel water waarin ik 2 doosjes met Talens verftubes (van school) in leeggeknepen had, en dat water met verf gemengd met 2 dozen kleenex. Ja, t was derrie inderdaad ja.
Bovendien grabbelde hij ook nog es voor niks want er zat helemaal niks in. Dat zat in een ruimte eronder. Al die troep lekte op mijn slaapkamervloer en we hebben nog een foto waarop ik schaterlachend sta en mijn broer op zn knieeen in een benarde situatie zit. mij moeder was laaiend en mn stiefpa ook. Ik weet eigenlijk niet meer hoe t verder ging. uiteindelijk is danny losgekomen, maar alles zat onder t verfwater. ik moest t zelf opruimen en de sfeer was weg die kerst. toch vond ik t leuk.
andere jaren ook nog es een hele mooie levensgrote doodskist gemaakt waaruit een zombi omhoog kwam als je aan een touwtje trok heel mooi. en een keer een grafzerk. Dat meisje is jaren later ook overleden, heel bizar want ik heb nog op fotos dat zij dat krijgt en ineens staat dat in een heel ander daglicht hè…
Het eerste jaar dat wij suprise avond deden zal ik nooit meer vergeten, ik wilde zooo graag een hondje en was er vast van overtuigd dat ik die ook zou krijgen want elk gezinslid speculeerde daar ook op. Toen alle cadeautjes uitpakt waren keek ik verwachtingsvol op, want nu zou het gaan gebeuren toch?…
Mijn zwager ging ongemerkt met zijn hand onder de bank en ja hoor ineens hoorde ik blaffen! verwachtingsvol keek ik onder de bank en ja hoor daar kwam mijn hondje van onder een zelf gemaakt huisje ‘aangewaggeld’, kwispelde met zijn staartj en begroette me al blaffend….ow wat was dat een tegenvaller! ik heb het beest opgepakt en achter de bank weer neergesmeten (incl. de afstandsbediening waar hij aan vast zat!)
Jaren later heb ik natuurlijk wel bij mijn familieleden wraakgenomen, door o.a. handschoentjes zelf te haken terwijl hij wielrenhandschoenen vroeg (zijn kop alleen al toen hij ze zag
) , mijn moeder een naaikistje te gever verpakt in een zelfgefabriceerde naaimachine die ik helemaal had volgestopt met piepschuim (troep in huis waar ze niet van hield) enz enz.
Ook heb ik vroeger veel maar dan ook héél véél krantenpapier gebruikt om in te pakken, het leek een geweldig cadeau en uiteindelijk zat er maar een heel klein dingetje in.
ja precies sentiment; 100 lagen kranten eromheem en 4 rollen plakband erin verwerkt, en dan is t een punaise ofzo.
Surprises maken vond ik ook leuk, vooral met veel papier er in en dan maar zoeken. Vorig jaar maakte ik een tuin voor mijn vader met echte aarde en bollen en papieren bomen, ik weet niet of hij hem leuk vond, ik wel. en het gaf wat troep. Een aantal jaren geleden had ik wat gewonnen, en kreeg daar een leuke surprise en leuke gedichten over. nu maak ik vaker kleine gedichten, en moet alles zelf verzorgen, toch doe ik het nog met plezier.
@Eric, @Marty, ik was er zelf niet die avond, maar volgens veel aanwezigen was de gelijkenis treffend….
Hij schijnt er wat schaapachtig op gereageerd te hebben, hetgeen de gelijkenis dan weer geen goed gedaan zal hebben.
De beste man ging weinig respectvol om met bewoners en medewerkers en kreeg dus een koekje van eigen deeg met deze surprise.
Hij was niet lang directeur. Kreeg de zak, niet alleen op 5 december dus…
Ik heb een keer mijn zusje dat geweldig allergisch voor pinda’s is, een paar schattige oorstekertjes verstopt in twee zorgvuldig opengemaakte en weer dichtgelijmde doppinda’s gegeven.
En die zaten weer in een pond doppinda’s.
Het bijgeleverde gedicht maakte wel duidelijk dat ze moest blijven doppen tot ze twee oneetbare pinda’s had gevonden.
Heel gemeen natuurlijk want voor haar waren alle pinda’s oneetbaar.
Hoe bedoelde de sint nou “oneetbaar?”.
@Doortje; wat een geweldige surprise! Leuk om te onthouden.
Tja surprises maken; ik vond dat toch leuk om te doen met de daarbij behorende gedichten.
Zelf o.a. gemaakt: sigaret, wybert, fles (lastiger dan je denkt).
O.a.gekregen: typemachine waar de toetsen van verschillende soorten dropjes waren, huisje…
Omdat wij thuis maar met ons 3-tjes waren, maakten we voor ‘allemaal’ wel wat. Ook hebben we elkaar (mijn ouders en ik) alle3 pantoffels gegeven!
Thuis deden wij nooit aan surprises, dus ik begreep eigenlijk nooit precies wat de bedoeling daarvan was. De sarcastische opmerkingen in die sinterklaasrijmpjes en andere dingen gingen dan ook geheel aan mij voorbij. Daar kwam ik pas later achter toen ik ook surprises moest gaan maken voor leerlingen uit de klas. Ik maakte het de “gelukkige” altijd zo moeilijk mogelijk. Voor vrienden en vriendinnen betekende dit doorgaans een grabbelton met cadeau afgetaped met een centimeters dikke laag brede plakband die ik via via gratis kon krijgen. Een persoontje die het minder getroffen had kreeg van mij ook een grabbelton, maar dan alleen niet gevuld met papier. In plaats daarvan een onbeduidende slijmerige en plakkerige substantie (homemade) die je gegarandeerd niet met je handen wilde aanraken. En dat moest je natuurlijk wel als je je cadeautje wilde hebben. Na met veel tegenzin gegraaid te hebben in de veel te grote slijmbak had hij zijn cadeautje gevonden…dacht hij. Het bleek een fopcadeautje. Ik had er diverse ingestopt opdat ik zeker was dat hij een tijdje bezig zou zijn met graaien in die smurrie. Het was smerig, maar iemand die een smerige rotstreek met mij uithaalde verdiende in mijn ogen ook een smerige surprise.
Ik constateer dat Steven een erg levendige fantasie heeft.
maar hij kan het leuk vertellen.
hAAi Marianne,
alles wat ik hier meedeel is waar, mocht je daaraan twijfelen…En ja, op mij rapporten vroeger stond al inderdaad vermeld dat Steven veel fantasie heeft. Klopt dus! Maar ik was ook vreselijk sensatiebelust en wilde altijd extremer dan de rest, met alles eigenlijk.Vandaar dat ik overloop van de anekdotes die geregeld een vefilming waard zijn! Ik ben wel echt nieuwsgierig of mijn zoontje op zn pa gaat lijken.als Onze Lieve Heer rechtvaardig is, ontkom ik er niet aan vrees ik!
suprises maken voor school,
(thuis deden we het niet)
pppffffffffffff altijd op het aller- allerlaatste moment de suprise in elkaar flansen, meestal kwam het er op neer dat me moeder het dan maar maakte…….
ze was dan tot laat in de avond bezig, want het moest wat leuks worden,dus al met al toch nog veel werk van gemaakt,(en de toezegging dat ik het volgendjaar het zelf moest maken) wel had ik altijd een best leuk kado gekocht…., en wat kreeg je zelf???
ik heb nooit wat bijzonders gekregen….
maarja, was ook best een verwend ventje…….
Soms was ik best creatief qua surprises. Niet zozeer qua overdadig inpakwerk (al gebruikte ik wel vaak meerdere dozen om iets in te pakken).
Een keer vroeg mijn zus een biljarttafel. Dus ik verklaarde al snel de zolder als verboden terrein voor haar. Als pakje had een leeg doosje ofzo met een verwijzing dat het echte kado op zolder stond. Daar stond dan een zelfgemaakte biljarttafel van 6 bij 3 cm met vilten kleed en een opvangsysteem voor de pockets, een aantal kogellagertjes als ballen en twee sateprikkers als keu’s.
Verder was ik erg goed in het schrijven van gedichten, soms wel tot 4 kantjes A4! Beter dan mijn vader, als hij een gedicht van 4 regels wist te schrijven was dat lang
In die gedichten kon ik altijd lekker de persoon op de tak nemen. Soms nam ik voor de beginletters van elke regel de naam van de persoon. Hele verhalen schreef ik in de gedichten, over hoe Sint en Piet over die persoon dachten met al zijn/haar eigenaardigheden
Ook een keer heb ik mijn moeder het hele huis door gestuurd opzoek naar het kado. Op elke plek lag een fopkado met een gedicht en daarin een verwijzing naar de plek waar het kado zou moeten liggen (maar waar natuurlijk het volgende fopkado met doorverwijzing lag. Ik weet niet meer hoelang die keten was, maar ik denk toch zeker een stuk of 12 doorverwijzingen.
Sinds ik en mijn zus het huis uit zijn doen we niet meer aan Sinterklaas. Ik mis het eigenlijk wel, want het was reuze leuk, inclusief de tijd eraan voorafgaand.
steven1970: ik heb geen reden je niet te geloven, omdat ik zelf ook het een en ander heb uitgevreten, vooral op de MULO bij katechismusles. Maar de details daarover hou ik dan toch maar liever voor mezelf. Er is tóch een bovengrens!!!!!!!
ik ben dan nu misschien bijna 54, ben nog steeds niet standaard. Mijn 3 volwassen kinderen komen daar nog wel eens op terug, wapenfeiten van mama uit hun jeugd en heden.
Steven, het zou best wel eens genetisch bepaald kunnen zijn maar gelukkig spelen de genen van je partner ook voor 50% een rol!!!!!!!!!!!!!!!
En vergeet niet: Humor overwint alles!!!
Steven1970: mocht je zoon het je moeilijk maken dan heb je altijd je geluksgetal nog: 21.869,702. Of is het je saldo: credit of debet, hoewel : in dat laatste geval is het natuurlijk je ongeluksgetal
.
aiaiai.
Ben ik blij dat ik voor het inpakken van de kado’s en suprise’s mijn personeel heb
p.s Ja Tijdelijke je was altijd al een moeilijk mannetje
Leuk hoor Sinterklaas dat U zelf ook JS even bezoekt
Ach ja even kijken of er hier ook nog stoute kinderen zijn he judith.. maar ik denk dat het wel mee valt hier
Op een enkele uitzondering na heb ik zo me vermoedens
maar ik ben verder altijd lief hoor sinterklas……
Marianne: je prikkelt m’n nieuwsgierigheid enorm ,maar zal verder niet aandringen!
Ja bedankt dat je me nog ff herinnerde aan mn geluksgetal. Nee is niet mn posi- of negatieve saldo, maar gewoon mn huisnummer. 
Mensen zoals jij heb ik trouwens snel een zwak voor. Ik kan weliswaar alleen afgaan op een paar opmerkingen van je, maar dat ‘alles behalve standaard’ ben ik altijd wel gevoelig voor geweest!
enne…hier flap ik alles er gewoon uit als ik de tijd heb!
@Steven: yep zo kennen we je gelukkig ook want menig keer heb ik (en menig ander met mij) zitten schaterlachen om je verhaaltjes, je hebt echt een geweldig geheugen!
@Tijdelijke “maar ik ben verder altijd lief hoor sinterklas……;)”
Ja ja zeggen ze allemaal om deze tijd .. maar alles staat hier in
sinterklaasboek < ----- klik hier
Groetjes Sinterklaas
Ha Sinterklaas….ik ben echt heel lief…
Ik weet het dutchfranca62 staat allemaal hier in
Sinterklaasboek < ---- klik hier
Groetjes Sinterklaas
Sinterklaas, ik neem aan dat U als klein Sinterklaasje ook wel Uw streken had?????
@Judith !!!!
Hoe kan je dat nu denken ?? Ik was een “Heilig Boontje”
Ik blijf lachen om uw antwoord Sinterklaas!!!!
Ik ben heel blij met JS hoor!!!
Thuis werd op de traditionele manier Sinterklaas gevierd, cadeautjes rond de kachel en pepernoten door de kamer gestrooid. Nadat de kinderen de lagere school leeftijd teboven waren, is in gezamenlijk overleg besloten, voortaan door lootjes te trekken te bepalen wie aan wie een cadeautje gaf. Op het voortgezet onderwijs waar mijn zusters en ik op zaten, werd er per school en per klas min of meer besloten of er aan Sinterklaas werd gedaan. Omdat ik vrij handig was, werd ik vaak opgescheept met het verzinnen van een surprise voor m’n zusters. M’n zus zou degene, die zij getrokken had, een boek geven van Paulus de Boskabouter. Als surprise zou ik het boek in gips gieten en er de vorm van een boek aan geven. Ik had de letters van de naam, “Paulus de Boskabouter”, al in relief in de vorm gedaan, het boek erbij en toen het gips gegoten. Het bleek dat ik te weinig gips had en de vorm was niet helemaal volgelopen. Uitgehard bleek het blok totaal niet om te vormen tot een boek. De naam was wel keurig in relief in het gips gekomen. Aan de bovenkant was een vreemde ronde vorm ontstaan. Daar viel weinig meer mee te doen. M’n zus zei: “Goh, het lijkt wel een grafsteen” en toen viel het kwartje. Ik heb de bovenkant keurig bijgewerkt, boven de naam nog ingekrast: “HIER RUST” en de surprise was klaar. Ze had er veel succes mee.
Ik had een keer een leraar van de LTS getrokken. Deze man was een verstokt kettingroker dus het moest iets met cigaretten worden. Ik haalde bij een kruidenier een grote kartonnen doos en schilderde in de kleuren van z’n favoriete cigarettenmerk, Lexington. In de doos had ik drie grote spiraalveren uit een matras gestopt en vast gezet. Erop een doos en de rest gevuld met proppen papier, snippers en confetti. Boven op de doos stond: “Hier openen” en “Deze zijde boven”. En natuurlijk een paar pakjes Lexington mee verpakt.Toen mijn cadeau aan de beurt was, bekeek de leraar het pak van alle kanten alsof het een bom was. Op de tekst Hier openen reageerde hij grinnikend “Dat zullen we maar niet doen”. Hij ging heel voorzichtig met een zakmes de flappen van de bodem lossnijden, terwijl de klas ademloos toekeek. Hier had ik natuurlijk op gerekend, daar zaten de touwtjes, die de veren vasthielden. Dus toen de leraar het touwtje doorsneed, vloog het deksel eraf en kwam er een vulkaan aan papiersnippers naar boven. Truc gelukt, leraar met stomheid geslagen en de klas in een deuk. Dat een surprise wel eens verkeerd kan worden begrepen bleek bij m’n zus op school. Iemand had met klei een paard gemaakt, het vervolgens gebakken en beschilderd. Het zag er mooi uit, er was veel kunstzinnigheid in gestoken. De ontvanger echter bekeek het van alle kanten en met een blik vol verwachting werd het op de grond kapot gegooid om te kijken of er nog iets in zat. Niet dus! Degene, die het gemaakt, stond er bij te janken.
Dag, iedereen.
Ik heb nog een tip voor jullie allemaal, als jullie kind(eren) weer eens voor iemand in de klas een surprise moet maken.
Doe een wat makkelijk te maken cadeau, bijv.: Een Grote doos en dan beschilderen, dan wat Zaagsel of hooi met snoepjes erin, Kruidnoten bijv. en dan de Cadeautjes of cadeau erin stoppen. Wel een beetje verstopt, want anders weet het kind al gelijk waar het cadeautje zit.
Hartelijke groeten,
Mariana Alexa Diana Van Roosenburgh.