Cheers
Link naar dit artikel Op donderdag 30 november 2006 geschreven door Carla
Hoeveel moppen zouden er wel niet zijn die beginnen met de zin: “Er kwam een man een café binnen…” Genoeg om een tv-serie over te maken, moet James Burrows gedacht hebben. En terecht.
De serie “Cheers” (uitgezonden tussen 1982 en 1993) vind ik echt één van de allerleukste comedies ooit. De achtergrond is een gewoon cafe, de spelers o.a. de adrem barkeeper Sam Malone (Ted Danson), de naïeve serveerster Diane (Shelley Long), de altijd sarcastische serveerster Carla (Rhea Perlman)en de vaste stamgasten Norm (George Wendt) en Cliff (John Ratzenberger). De zeer intelligente maar ook zeer stijve stamgast Frasier Crane (Kelsey Grammer) werd zo populair, dat er een spin-off op zijn character werd gebaseerd.
Wat “Cheers” voor mij anders maakte dan andere comedies, is dat het eenvoudig en ongekunsteld is, er worden geen vergezochte situaties gecreëerd om grappen over te kunnen maken. Eén van mijn meest favoriete fragmenten is de volgende.
Drie mannen komen het café binnen met een lang gezicht. Ze vertellen dat de bas uit hun kwartet ermee gestopt is. Norm zegt daarop dat hij altijd al eens in een kwartet heeft willen zingen, en zingt vervolgens samen met de drie mannen een song. De mannen zijn dolenthousiast en vragen of Norm hun vaste bas wil worden. Norm antwoordt nee. Ze reageren verbaasd, hij heeft immers gezegd dat hij altijd al eens in een kwartet heeft willen zingen? “Nou”, zegt hij, “dat heb ik nu toch een keer gedaan?” en neemt zijn vaste plek aan de bar weer in.
Geweldig vind ik dit, heel typerend voor de humor van de serie, en zo lekker droog en nuchter (woorden die je overigens niet zo gauw in verband zult brengen met een café).
Ik ben benieuwd wie er ook altijd naar deze serie keek, en wat jouw meest favoriete fragment is.
Klik hier om een stukje van de begintune te horen.
37 reacties op “Cheers”
Laat een reactie achter
Omdat de serie zo lang doorliep (1993) heb ik er (nog) geen sentimentele gevoelens bij.
Wel vond ik de serie met Shelley Long het leukst (en dan vooral de aanvaringen met Carla). Toen later Kirstie Alley (lees ik niet boven) het stokje overnam haakte ik af.
Moet je nu eens afbeeldingen googelen op Ted Danson (Time is Cruel).
Net als ik Rick zag ik ook graag de oude serie met Shelley Long, de cast zoals ze hierboven staan. Later kwam ook nog Woody Harrelson erbij weet ik nog wel.
Van Ted Danson heb ik wel eens gehoord dat hij zo kaal was als een biljartbal en een toupetje droeg, zal hij nu zeker een grijs toupetje hebben rick?
Norm komt binnen, loopt naar zijn kruk en de hele kroeg groet:”hi Norm, what’s new?”. Norm hijst zich op zijn kruk en zegt:”most of my wife, beer please”.
Bedankt voor het plaatsen Rian, hartstikke leuk! Wat goed dat je die namen er nog bij hebt gezet van de acteurs, en het stukje van de begintune. Een belangrijk onderdeel van het sentiment (in elk geval van mijn sentiment). Ik vond ‘Diane’ trouwens ook leuker dan ‘Rebecca’.
Hm, ik vond toch Kirsty leuker dan Shelley.
Kwam Woody Harrelson er niet in omdat de acteur die voor hem de barman speelde overleed?
Die man ging er steeds slechter uitzien. Heette hij in de serie niet Coach of zoiets?
Verder waren Norm en Carla mijn favorieten.
Een fragment zou ik zo gauw niet weten.
Eén van mijn favoriete series.
Lia: Dat van Woody klopt inderdaad, de oude man op de foto is de man die hij vervangen heeft.
Het eigenlijke succes van deze serie is naar mijn mening te danken aan de uitstekende grappen en teksten van Les en Glen Charles die eerder ook tekenden voor de successen van The Bob Newhart Show (1972-78)
M*A*S*H (1972-83 )
Phyllis (1975-77)
Taxi (1978-83 )
All is Forgiven (1986)
The Tortellis (1987)
Hun samenwerking met Burrows is zeker de motor van hun successen geweest.
Rick67 schreef op 30 november 2006 om 00:35
”Moet je nu eens afbeeldingen googelen op Ted Danson (Time is Cruel).”
Cruel? Dat is een understatement.
Zie
http://www.themoviemark.com/im.....danson.gif
@Omnivoor, dacht even dat dat Ron Perlman was, van die serie uit de 80’s Beauty and the Beast.
Kijk voor een echte actuele foto eens op:
http://pub.tv2.no/multimedia/n.....43342m.jpg
Leuke log van Carla, wat heb je een toepasselijke naam.
Favoriete serie…
Ik heb vroeger ook altijd met plezier naar Cheers gekeken op tv, het was voor mij een van de beste coemdy series uit de jaren 80, helaas heb ik niet alle afleveringen gezien, maar het einde was volgens mij toch wel wat sneu maar met een goede afloop.
Leuk verhaal, Carla.
Gefeliciteerd. Ik heb de serie niet echt gevolgd, want toen zat ik bij de Belgische Luchtmacht, maar ik heb wel enkele afleveringen gezien. Uitstekende serie.
Een leuke serie, hoewel ik het niet echt gevolgd heb. Mijn favoriet was Rhea Perlman (in het dagelijks leven gehuwd met Danny DeVito)
Iedere Amerikaanse sitcom heeft zo’n cynisch karakter (Laverne in “Empty Nest”, CC Babcock in “The Nanny”) en die vind ik altijd de leukste
Santé,
Ja, was aardig; “Cheers”. Voor een verloren avondje dan. Ik houd alleen niet zo van humor waarin al voor mij gelachen wordt als een soort indicatie dat het nu leuk is.
A votre.
Ted Danson in Becker, daar is hij als hoofdpersoon zelf het cynisch karakter.
Als ik Cheers hoor denk ik altijd aan mailman Cliff en zijn biermaatje Norm. Dit soort series keken we vroeger altijd met wat te drinken en een flinke kom chips of borrelnootjes erbij. TV Party, de meest simpele vorm van feestvieren.
Heb ik niks mee, vond bijna alle series uit de jaren ‘80 melig, gek toch…
Oh gelukkig, ik was al bang dat ik de enige zou zijn die hier niets aan vond. Kirsty Alley vond ik dan wel weer leuk, maar volgens mij meer omdat ik haar toenmalige echtgenoot wel heel knap vond. (Parker Stevenson).
Vrouwen? Je zult ze nooit begrijpen!
Cheers is mijn favoriete TV-serie en er zijn teveel leuke momenten om op te noemen:
-de “Beer Wars”-reeks: de strijd met een andere kroeg
-Cliff, met zijn: “it’s a little known fact that…” en dan een heel verhaal
Maar de opmerking die me het meest bijblijft:
Woody werkt sinds kort in Cheers en Coach (die oudere man waarover hierboven werd geschreven) is overleden. De tekst is (zo uit mijn hoofd:)
Vraagt Sam: “How did you know Coach”
Woody: “We were penpals”
Sam: “Oh, did you send each other letters?”
Woody (verontwaardigd): “No, we send each other pens!”
Haha… ‘Cheers’ is hier in Belgie een tijdje terug nog elke weekdag uitgezonden geweest.
Heb er ook weer heel vaak naar gekeken, het blijft leuk op de een of andere manier.
De Spin-off ‘Frasier’ is ook wel een aanrader.
De DVD reeks staat op mijn lijstje, in ieder geval.
nee, ik heb niet zo heel veel met Amerikaanse humor, zoals nu ook Will en Grace en Everybody loves Raymond: bah.
Dat blikken gelach om iedere scheet, not my cup of tea.
Maar Cheers heb ik wel eens gezien, voor mij sprongen NORM en CARLA (Rhea Perlman die getrouwd is met Danny de Vito!!!) er echt uit, hij gortdroog en zij lekker sarcastisch.
Maar ik ben toch meer een liefhebster van Engelse humor zoals toen: Wordt U al geholpen (heb ik 12 videobanden vol van) en zoals nu: smack the pony.
Jah, laten we het daar over eens zijn : Engelse humor is niet te overtreffen.
Ik ga geheid onderuit bij Hale & Pace, Smack The Pony en consoorten… Maar ook de oudere series blijven goed..
De eerste reactie van Rick kon de mijne zijn. Deze serie is zo vaak herhaald, dat het nog lang geen jeugdsentiment voor mij is.
De Beauty and the beast trouwens wel, die Rick hierboven noemt.
Wat hebben wij onszelf vaak moeten verschonen zeg, onder het kijken van die serie. Die Vincent was gewoon een TE belachelijke verschijning.
En hoe die daar dan hing aan dat metrodak (terwijl de metro razendsnel ging) om zijn Catherine te hulp te schieten…hilarisch! Echt buikpijn gelachen daarom.
En wat Cheers betreft…ach, series met lachplaten zijn gewoon niet zo mijn ding
De begintune vind ik wel erg mooi
Volgens mij zijn de lachbanden al een tijdje uit de studio’s verdwenen. Dit soort shows word ook voor echt publiek opgenomen.
Ik kan me ook herinneren dat er aan het begin van de aflevering altijd gezegd werd: “Cheers is taped in front of a life studio audience”. Ik heb me nooit afgevraagd of dat ook echt waar was. Als ik het zelf maar grappig vond.
Nou je het zegt wimted, die bar-wars, die vond ik ook zo goed, en wat ze allemaal wel niet verzonnen om de ander dwars te zitten.
Ik heb veel favoriete Cheersmomenten. Eentje: Norm heeft een baan gekregen bij een bierbrouwerij. Op z’n eerste werkdag valt hij op z’n knieen, omhelst een bierketel en huilt: I’m in heaven!
favoriete dinsdagavond destijds:
eerst Hill Street Blues en daarna Cheers
Mijn favoriete moment, is dat de cast uit de tv serie St’Elswhere (ook een geweldige serie) even iets gaat drinken in een café in de buurt, zo komen ze per ongeluk terecht in Café Cheers, ze worden vervolgens door Carla geholpen, die uiteraard met haar cynische opmerkingen naar voren komt. Meesterlijke scene, deze scene is ook in de St’Elswhere uitgezonden.
Gave serie, mooie tune. Maar er staat me iets bij, dat er in een aflevering een Nederlandse acteur/actrice zou meedoen? Maar ik kan er niets over vinden. Ik bedoel niet het optreden van Monique v.d. Ven in “Starsky & Hutch”…
Waarschijnlijk vergis ik me.
Het leuke van Cheers is, dat de kroeg ook echt bestaat in Boston, de Bull & Finch Pub op Beacon Hill. Ben er in 1988 nog geweest, hoewel de binnenkant -natuurlijk- heel anders is dan in de TV-serie.
Dit was gewoon de meest fantastische serie aller tijden hahaha,precies wat we nodig hadden en vooral vaak herhalen A.U.B.!!!!ik houd van lachen dus houd ik van Cheers.
Ik vond ze allemaal even leuk op hun eigen manier,maar ik moest echt huilen toen coach in het echte leven overleed,die man was geweldig.
wat een humor.een van mijn favoriete scenes is dat diane rond de bar loopt en roept; Sam loves diane,sam loves diane.ik was zo dol op diane dat ik haar maniertjes onbewust immiteerde hahaha.Jammer dat niet meer op tv is
mag van mij ook direct herhaalt worden
een prachtig mooie serie…
@Jeugd: je hebt gelijk, er zou ooit een Nederlandse acteur(?) meespelen in een aflevering van Cheers. Het staat me bij dat dat Ben Cramer was, vandaar het vraagteken achter het woord acteur. Cramer is vooral zanger en speelde ooit in musicals maar acteur??? Hij valt bij mij in de categorie ‘has been’ en ik vind hem echt zo’n B-artiest, terend op oude hits.
@Rick67: Je schreef op 30-11-06 dat de persoon op de foto op Ron Perlman leek. Je hebt gelijk: het is Perlman, in zijn rol van Hellboy, een film uit 2004. Onlangs is een vervolg op Hellboy uitgekomen.
Erg leuke serie. Wat ik bijvoorbeeld leuk vond was die keer dat Woody een rijke vriendin had. Op haar verjaardag kreeg ze van haar vrienden dure cadeaus, zoals een Porsche, maar Woody had geen geld: hij had daarom maar een lied voor haar gecomponeerd, en voor haar gespeeld en gezongen op de piano op haar verjaardagsfeestje. Het lied was op zijn Woody’s, dus een beetje maf. Het meisje vond het mooi, maar vroeg na afloop waar haar echte cadeau was. Toen Woody het maar uit had gemaakt (passen niet bij elkaar) zat het meisje later bedroefd dat idiote lied op de piano na te spelen. Lastig om het leuk na te vertellen, maar het was erg grappig.
Prachtige serie. Hield evenveel van Kirstie Alley als van Shelley Long. Kirstie was een beetje een kwetsbare yuppen-madam, dat was wel orgineel. De meeste personages waren eigenlijk wel goed: Norm, Sam, Carla, Cliff, Frasier, Lilith…
Ik vond het wel grappig dat de acteur die Cliff speelde ooit eens in een interview zei dat hij zijn kinderen tv-loos opvoedde. Tv - kijken vond hij maar tijdverspilling
Ik ben een 10-tal jaar geleden in het Cheers cafe geweest in Boston. Jammer genoeg is het binnenin totaal anders dan de set. Maar het hangt er wel vol foto’s en handtekeningen van de reeks en ik heb er een bierglas gekocht met het logo van de serie.