Sint Nicolaas
Link naar dit artikel Op zaterdag 2 december 2006 geschreven door Jo Pinxt
Nee ik heb U in mijn kinderjaren nooit op een paard zien binnenkomen. In ons kerkdorp Neerbeek kwam Uwe Heiligheid een week voor Uw verjaardag op zaterdagmiddag vanachter de coulissen van het toneel in het parochiehuis te voorschijn.
U wist ook niets over mij te vertellen, maar dat heb ik U gezien Uw leeftijd nooit kwalijk genomen. Wel ging ik naar huis met een royaal gevulde papieren snoepzak.
Tevens was dit de eerste en de laatste keer dat ik U na de opkomst in levende lijve zag in dit kalenderjaar. Vele jaren heb ik mij afgevraagd, wij wonen in Spaansneerbeek en daar moet U vanuit Spanje toch wel iets mee hebben. Mooi niet.
Een week voor Uw verjaardag mogen we een hoge schoen gevuld met winterwortel en stro voor de haard in de kamer in de kamer zetten. Zingen doen we in onze pyjama’s uit volle borst. De volgende dag ligt er een chocolade sigaar verpakt in zilverpapier en enkele schuimpjes met de afbeelding van U en de pieten in mijn schoen.
De sigaar smaakt puur, vanwege de verpakking maar die schuimpjes smaken naar mijn voetgeur. Die dag eten we stampot wortel met speklappen.
Op vijf december de dag voor Uw verjaardag zetten we allen voor het naar bed gaan een diepbord op de kamertafel. Ook nu weer gevuld met een winterwortel en stro. Als we om zeven uur de volgende ochtend onze nieuwsgierigheid niet meer kunnen bedwingen stormen we naar beneden. En warempel daar liggen op het bord de cadeautjes die wij al weken van te voren verstopt achter de gooibank in de voorkamer ontdekt hadden. Ook de tamme kastanjes, opgeslagen door vader op zolder om te drogen liggen op het bord aangevuld met apenootjes.
Natuurlijk blijven we geloven in U, immers wij willen dat je U ook de komende jaren terug keert. Op Uw verjaardag, en wij kinderen hoeven dit niet meer te raden, eten we weer stampot wortel maar nu met een hardgekookt ei. Er moet toch ergens op bezuinigd worden.
In 2004 bezoek ik Uw graf in Myra te Turkije, inmiddels op de hoogte dat U net als ik ook gewoon dood ga en Spanje met zijn sinaasappels het enige raakvlak is. Van mijn jeugdsprookje blijft weinig over. U ligt niet in een kasteel maar in een vervallen kerk weggestopt in onderaardse gewelven. Uw sarcofaag ziet er gehavend uit. Bovendien mist Uw stenen namaaksel op de zerk de linkerhand. Ik begrijp dat niet iedereen van Uw gulle handen geporteerd was. Hoe dan ook na achtenvijftig jaar ontmoet ik de échte Sint Nicolaas. Een bijzondere ervaring voor een groot kind.
37 reacties op “Sint Nicolaas”
Laat een reactie achter
...
o is trouwens een...
Leuk verhaal, Jo. Haakt de turkse gemeenschap in Nederland eigenlijk in op het feit dat de Sint uit Turkije komt?
En Sint werd Santa in de VS vooral door de nederlandse emigranten daar; Santa is met kerst en men eet….turkey. Zeker toevallig.
Ongelooflijk mooi en beeldend verteld Jo. Je nam me helemaal mee terug naar mijn eigen jonge jaren. Ik heb nog ergens een foto waarop ik als klein jochie (met zo’n hoog opgetrokken broek) heel bedachtzaam een cadeautje ontvang uit de handen van de goed Heiligman. De argwaan straalde van mijn gezicht, maar dat had misschien te maken met zo’n echte Zwarte Piet uit 1960 (naast me op de foto) die toen nog niet echt de kindervriend hoefde spelen.
Ik herinner me nog goed dat de Zwarte Pieten uit die jaren hun roe echt gebruikten. Zodra zo’n Piet een groep kinderen naderde, stoof die groep uit elkaar om een mep te ontlopen. Verder was er de constante dreiging van die jute zak waarin je keurig verpakt naar Spanje afreisde op 6 december om nooit meer terug te keren naar je woonplaats. Dat veroorzaakte in die laatste week wel eens een enge kinderdroom die samenhing met wat zelfonderzoek betreffende mijn braafheid in het jaar sinds de vorige Sinterklaasviering.
Tijden zijn veranderd. De huidige Zwarte Pieten zijn watjes en nu lees ik tot overmaat van ramp dat de Sint inmiddels is overleden en begraven te Myra in Turkije.
Het spijt me, maar dat is niet de echte Sinterklaas die jij gezien hebt in Turkije, Jo Pinxt.
De echte leeft namelijk nog en die zal bij mij langskomen op 5 december, schoorsteen of niet. 
Trouwens gek dat zoveel Nederlanders een beetje lijken neer te kijken op de Kerstman terwijl deze inderdaad toch echt door Nederlanders zelf geintroduceerd is. Was het heimwee of werd het verspreiden van het geloof in de goedheiligman beschouwd als waar zendelingenwerk? Een raar volkje hoor, die Nederlanders. 
Wat een super geschreven log!
Mooi verhaal, Jo. Een pareltje.
Prachtig verhaal en mooie oude foto!
Wat was ik vroeger bang voor St. Nicolaas, durfde ook echt geen handje te geven.
Maar met de Pieten had ik wat, ondanks dat zij toen nog een roe hadden waarmee ze speels dreigden. Op de Sintmiddag van het werk van mijn vader heb ik, als ukkie, opgetild door een Piet heel wat rondjes gedanst. Die Piet zal mij vast wel goed gekend hebben maar ik hem niet. Zal ‘ns checken bij mijn vader, hij organiseerde deze leuke middagen.
Goh, wat grappig Joke61 om bang geweest te zijn voor Sinterklaas, maar ja, in kinderogen is en was hij gewoon een enorme man met heel veel macht ofzo, hij bepaalde wie er mee moest in de zak
Ik ben eigenlijk nooit bang geweest. We hadden ooit (en dat weet ik nog heel goed) Sinterklaasfeest in Het wapen van Heemskerk midden in de stad van Alkmaar. Ik was een schattig klein meisje voor mijn leeftijd met lange zwarte haren en donkerbruine ogen en had een wit jurkje met witte sokjes en zwarte lakschoentjes aan….en wat denk je? Ik werd er uit gepikt door Sinterklaas om bij hem te komen…..Ik stond op, ging richting een trap, klom met mijn witte handschoentjes die ik aan had de trap op en mijn handschoentjes waren helemaal zwart en iedereen moest best lachen want tsja, ik kon anders de trap niet op, mijn moeder wilde mij helpen maar dat wilde ik niet, ik wilde het zalluf doen en toen zat ik bij Sinterklaas op schoot in een zaal vol met kinderen, ik weet alleen verder niets meer…..jammer
Mijn vader heeft ooit eens een kindersinterklaasfeest op zijn werk op film opgenomen (zo’n oude 8mm film, voorloper van video dus
).
Ik was nergens bang voor en heb voor Sinterklaas nog een nieuw liedje gezongen dat ik op school had geleerd (helaas heeft de film geen geluid). En nadat ik mijn pakje had gekregen en ik weer terug de zaal in liep, draaide ik mij om en liep terug naar de Sint om nog even dankjewel te zeggen.
Mijn zusje was doodsbenouwd voor de zwarte pieten. Ze zat helemaal achter in de zaal bij moeders weggekropen. Toen het haar beurt was om bij Sinterklaas te komen durfde ze niet. En toen de pieten haar kwamen halen dook ze helemaal achter moeder weg.
In de eerste klas van de lagere school was mijn vader Sinterklaas op school. Hij kon het natuurlijk niet nalaten mij bij zich te roepen. Doodsbenauwd was ik, want ik geloofde nog heilig in de Sint. Maar toen ik naast hem stond, herkende ik mijn vaders schoenen. Ik wist dat het mijn vader was. Mijn geloof in Sinterklaas was niet weg, maar mijn angst was over. Ik kan me niet herinneren dat ik later gevraagd heb hoe dat nu eigenlijk zat. Kennelijk had ik er geen enkele moeite mee het sprookje en de werkelijkheid te combineren.
Zes jaar later ben ik een paar seconden heel bang voor de Sint geweest. Sinterklaasfeest was bij ons thuis altijd een hele happening. In de badkamer stond een grote zinken teil, waar iedereen de surprises in deed. En dan gingen we eerst gezellig iets lekkers eten voordat mijn vader het sein gaf om de teil met z’n allen naar beneden te halen.
Op die bewuste avond zaten we al een tijdje aan tafel toen er ineens een donderend geraas op de trap klonk. We schrokken ons echt rot. Later bleek dat mijn vader een schoen bovenaan de trap had gezet met een touwtje eraan, waarvan het andere uiteinde naast zijn stoel lag. Geweldige vondst van een geweldige man.
Heerlijk verhaal Jo, dat ook bij mij vele herinneringen oproept aan de sinterklaasfeesten uit mijn jeugd.De spanning al weken van tevoren en liedjes zingen bij de schoorsteen naast de klomp met stro en wortel, wie herkent het niet.Toen wij klein waren kreeg je niets bijzonders,kleurboek met potloden of zo en snoep, (jaren 50, groot gezin) maar we keken er het hele jaar naar uit.Dat sfeertje van geheimzinnigheid en gezellige, echt Hollandse knusse kneuterigheid, heerlijk.Toen we zelf kleine kinderen hadden hebben we nog jaren op dit patroon voortgeborduurd; kleine kadootjes kopen en verder zoveel mogelijk zelf maken.(Je staat versteld hoe creatief een mens kan zijn) Daarbij gekke surprises en gedichten, de traditionele snoeperijen en de avond kon niet meer stuk.Iets waar de sintfeesten van nu met waanzinnig dure kado’s echt niet aan kunnen tippen. Ondanks dat vind ik het nog altijd een enig gebeuren, want je bepaalt tenslotte zelf hoever je meegaat met die geldsmijterij.Daarom ben ik er heftig voor dat Sinterklaas moet blijven. Kerst(man) ook prima maar niet i.p.v. Zo’n typisch Hollands gebruik moeten we toch in ere houden. Waarom zou het ene niet naast het andere kunnen, het is toch altijd zo geweest. Dus wat mij betreft; geen kersttoestanden voor 5 december,geef sint even de ruimte. Daarna is er toch tijd genoeg voor het kerstgebeuren. Wie is het met mij eens dat
SINT MOET BLIJVEN???
@Andrew “Het spijt me, maar dat is niet de echte Sinterklaas die jij gezien hebt in Turkije, Jo Pinxt”
Klopt Andrew … Jo is beetje in de war denk .. krijg je als je wat ouder wordt
Groetjes Sinterklaas
Echt weer een ouderwets (niet in negatieve zin) Jo Pinxt verhaal. Heerlijk, ik heb ervan genoten, bedankt Jo voor deze blik in een vervlogen tijd. Veel herkenbare zaken en natuurlijk, de echte Sint leeft gewoon nog dus laten wij dat geloof in ere houden en ons niets aantrekken van lieden die beweren dat Sinterklaas niet echt bestaat. Ook hulde aan U Sint Nicolaas dat U ondanks u zeer hoge leeftijd toch elk jaar miljoenen kinderen blij kunt maken. Hopelijk kunt U uw cocurrentie tegen de Kerstman lang volhouden, want zeg nu zelf, de Kerstman is pas nep.
Ik heb ook niet al te beste herinneringen aan het sinterklaas feest.
Rond 5 december s avonds kroop ik al weg om uiteindelijk onder de tafel te belandden, als er dan geklopt werdt en ik die zwarte hand zag deed ik mijn ogen dicht.
En leuk dat iedereen het vondt,nou ik dus niet!!
Gelukkig hebben we dat met onze eigen kinderen anders kunnen doen en is alles in balans gebleven.
Trouwens mijn grootste teleurstelling,hierin was dat ik er achter kwam dat hij niet bestond en ik altijd voor niets met dit angstige gevoel was opgezadeld.
Sjaco
Mmmhh, prachtig nostalgisch verhaal, de Sint heeft echt bestaan, jawel, en zijn geestverschijning komt nog elk jaar bij ons op bezoek.
http://www.oudennieuwarchief.n.....1958-2.jpg
Wat een wonderlijke tijd, je moest je schoen plaatsen bij de haard,dan zou de Sint of zijn medewerker er een kleinnood in doen…je kon bijna niet slapen en bij het ochtendgloren stoof je de trap af. En jawel, er zat een speelgoedgarage in. Nu nog een choco-auto. De dingen gebeurden gewoon, verklaringen waren er niet.
Gelukkig zijn de Pieten niet meer zo streng als deze, die heeft een ketting klaar om je af te stoffen.
Ik speelde ooit eens sinterklaas op een ziekenhuisafdeling, met een paar pietenzusters in mijn zog. Ik was uiteraard een bijziende Sint en liep daardoor kasten in en stond de patienten te woord terwijl ik in een spiegel keek of stond tegen hun gipsen been te praten. Ik heb er zelfs wat foto’s van. Jammer dat deze site alleen links toestaat. Ik heb me krom gelachen om mijn performance
al zeg ik het zelf. Later vroegen er nog een paar patienten aan me: ‘Die Sinterklaas, was U dat??’ Ik zei, dat hij inmiddels weer naar Spanje was vertrokken, na een bezoekje aan de opticien.
Wat maakte ik me zorgen toen we verhuisden van een huis met kachel naar een huis met CV. Ik kon me niks voorstellen bij zingen voor de verwarming. OOk nooit gedaan uiteindelijk.
Dat gevoel van zingen (nog harder jonge!) voor de kachel is me erg dierbaar. en elke keer verwacht je dat ie komt maar als ie dan komt dan was t toch nog schrikken; de handschoen door de kier vd deur vd gang naar de huiskamer. en strooien natuurlijk. en dan giong ie weer dicht en weer open en weer pepernoten m je oren. man dat gevoel van die spanning, je kon je rode konen voelen gloeien. mooi man…en maar rapen die rommel, al lage ze achter de kachel. en dan zo’n keihard geworden schuimpje opeten…shit zeg…
dat gevoel krijg ik t meest bij t Oh kom er es kijke liedje en ‘we zitte allemaal eve recht’. dan keek ik altijd of we idd allemaal recht zaten….
Ja!! Die handschoen door de kier van de deur!
dan heb je al gegeten en gedronken 
Dat deden ze bij de gymclub ook altijd. Goor achteraf, al die pepernoten en schuimpjes van de gymzaal vloer opeten. Als je ziet wat op de vloer rondzweeft
Precies Joke. Het hele jaar door raap je nooit geen snoepje op vd grond en steekt ‘m in je mond; je kijkt wel uit. maar met sinterklaas dan pluk je ze gewoon van onder de verwarming vandaan en blaast de stofrag er gewoon af.
Sint moet zelf ook even een “strooiverhaaltje” kwijt
Sint kon niet bij iedereen persoonlijk langs want in vroege jaren waren er veel gezinnen van 10 kinderen of meer soms , dus was er niet overal tijd voor een persoonlijk bezoek .
Dus werden er veel pieten op stap gestuurd… ook naar deze familie van 10 kindertjes .
Op de bewuste avond sloeg hij met veel bombarie op de deur en de pepernoten vlogen door het huis .
Zo ook vlogen ze in een blikken trommel waar het huisdiertje van de familie vertoefde.
Niemand had wat door.. de andere morgen was het huisdiertje iets groter gegroeid … was namelijk een marmot die zich te goed had gedaan aan die taaie pepernoten.
Beestje had hele dikke wangentjes .. en helaas dee die het niet meer
oeps niet lachen
Groetjes Sinterklaas
Leuk verhaal jo en goed verteld ik zag het helemaal voor me
@suzanne ik ben het helemaal met je eens Sint moet zeker blijven.Zelf doe ik nooit voor zijn aankomst pepernoten e.d. kopen. Ook de veel te vroege kerstartikelen raak ik nooit aan eer de Sint het land weer uit is.Helaas zijn de dingen die ik dan heel leuk vind vaak uitverkocht
maar zelfs dat kan me niet tot eerdere aankoop verleiden
de strooiers bij ons grote gezin wisselden nog al eens: maar mijn moeder deed het ook 1 keertje en daarna mocht ze het nooit meer doen van Pa: had ze tussen de pepernoten en ander strooigoed hazelnoten gedaan: en eerst alle strooigoed naar binnen gooien en toen wij op de knietjes zaten te rapen gooide zij de hazelnoten er achteraan: overhands dus.
Iedereen riep au-au-au want die kwamen best hard aan.
Mijn moeder kreeg in de gang de slappe lach…..en wij later ook (een beetje) Maar het was wel een beetje sadistisch nu ik er over nadenk…………………
Mijn grote zus Yvonne stopte het koude spruitje dat ik zelf had weggemoffeld (de avond tevoren achter de bank) in mijn mond tijdens het rapen: mond open marianne!!!
ik deed dat want ik verwachtte een pepernoot.
Helaas het was een goor oud spruitje.
ik vond het een rotstreek van haar.
maar nu, 45 jaar later, vind ik het een leuke herinnering. Vooral omdat zowel mijn moeder als mijn zus Yvonne inmiddels overleden zijn.
Andere context dus.:-(
Bijna een droevig verhaal, Jo…
)
Erg herkenbaar….Als klein meisje wilde ik een knappe prins op een groot, wit paard en wat zie je dan: je oom met een valse baard!!! ( rijmt ook nog
Ik kreeg nooit wat ik wenste,maar kreeg altijd iets wat “ik nodig had”….
Verder zijn mijn herinneringen aan Sinterklaas verstopt in een soort van mist, toevallig dat ik laatst een oude zwart-wit foto van mezelf zag met Sinteroom op een stoel, ik zat op zijn knie hem heel strak aan te kijken….( Is het nu wel of niet mijn oom, moet ik gedacht hebben!)….Ik heb nooit echt warm gelopen voor het Sinterklaasfeest, maar vind het altijd wel leuk als ik zie hoe vooral kleuters nog zo onbevangen “geloven”….
Ik zag laatst bij ons bij Albert Heijn een meisje die veel te veel pepernoten in een handje had gekregen van een Piet en dat viel er weer uit natuurlijk zo op de grond waar inderdaad altijd mensen lopen, tot mijn schrik zei de vader: raap maar weer op meisje!!!! Ik dacht echt: bleeeh, wat ben jij nou voor een vader, hij stond gewoon met iemand anders te praten en het deed hem helemaal niets…..ik zou zeggen, laat liggen, papa heeft thuis ook nog genoeg pepernoten…..worden we gemakzuchtig ofzo????????
En vandaag is de goede man voorbereidingen aan het treffen voor zijn vertrek, met stille trom. Slechts een handje vol ingewijden zijn er om hem gedag te zeggen
En dat miste ik vroeger ook altijd. Slechts 1 keer heb ik de stoomboot weer zien vertrekken, dat was 1973 of 74. Toen arriveerde een zwarte Piet te laat op de kade….en had hij het nakijken. Ook op de boot hadden ze niks door. En omdat hij geen geld had voor een ticket moest hij een heel jaar in Nederland blijven. Hij vond een baantje bij een banketbakker, maar het enige wat hij goed kon maken waren taaitaaipoppen, speculaas ed en daar was weinig behoefte aan.
Uiteraard liep het goed af.
Toen mijn dochter op vijf December ’s morgens naar school fietste (middelbare school) kwam ze langs twee schoolpleinen van basisscholen die schuin tegenover elkaar liggen.
Op beide tegenover elkaarliggende pleinen zagen ze twee Sinterklazen (gelijktijdig!) op beide schoolpleinen de kleintjes handen schudden
Die kinderen van beide scholen konden zo naar de overkant kijken…hahahahaha…wat stom zeg!
Jaaaaaa Marty, dat herinner ik mij ook nog met die Piet die te laat was en dat hij nu een jaar in Nederland moest blijven….. Het liedje weet ik ook nog en is altijd in mijn hoofd blijven hangen:
Piet Piet zwarte Piet
Ben je ziek of ben je er niet?
Kijk eens even op de kalender,
Het is bijna 5 december,
Iedereen die jou weer ziet,
Ben je het of niet?
Piet Piet Piet Piet Piet Piet Piet Piet!!!!!
Goh, wat was dat verhaal toen spannend zeg en gelukkig ja kon Piet toch nog met de boot mee terug
En ja Sandra67, dat was zeker stom zeg! Zoiets moet toch afgesproken worden wie eerst gaat van de scholen, bij ons in de wijk was het ook zo gegaan….op de ene school kwam hij op 4 december en op de andere op 5 december, tjsa, het kan natuurlijk ook wel eens mislopen he? Had het best wel willen zien ja, en ik had die onschuldige kinderkoppies ook wel willen zien, nu lach je erom maar stel je voor dat het je eigen kind was geweest die op een van die scholen zat?????? Moet je er weer een verhaal aan vastknopen zodat ze nog blijven geloven he????
@ Judith, ja idd….en op beide schoolpleinen werd er door leerkrachten naar de overkant gewezen met het commentaar
“zij hebben een hulpsinterklaas hoor”
Nou ja, zo zie je maar weer Sandra67, de Sint is weer vertrokken, de zenuwen zijn weer weg en ik kreeg gisteren!!!!!!!!!de eerste kerstkaart alweer…..nou jaaaaaaaaaaa!!!!!!
@ Judith…dan ben je populairder dan ik. De postbode is net geweest en bij mij ligt er helaas alleen maar een blauwe enveloppe op de mat
Misschien de allerbeste wensen van de belastingdienst
??
Oh ja Sandra dat is ook altijd zo leuk vlak voor de feestdagen….nou ja, voor jou komen de kaarten ook nu vast wel gauw!
ops: 
ops: sorry, we hebben het nu niet meer over Sint Nicolaas, we verdwalen helemaal, straks gauw naar de kerstlog binnenkort…..groetjes
Mira, 21 december 2006
Lieve mensen,groot en klein,
Sint Nicolaas is gisteren in de haven van Mira weer aangekomen.
De Pieten hebben mijn sarcofaag geligt en mij weer tot half november 2007 ter ruste gelegd.
Vertel dit niet tegen M. de Hond en P.J. de Vries in jullie land.
Anders ben ik geligt en vertrek half november 2007 uit het forensich laboratorium te Leiden.
En jullie zullen het met mij eens zijn dit is Sint Nicolaas niet waardig.
Dus allen het mondje dicht vanaf nu.
Nicolaas
Sentimenten komen op bij het lezen van dit epistel.
Goed geschreven. Ook ik werd groot gebracht met de goedheiligman. Bleek later mijn eigen vader te zijn. Een groot gezin. Op 5 december allen bij moeder om de piano en stevig zingen. Een zwarte hand verscheen (van de buurman) en strooide wat lekkers. In spanning naar bed. Op 6 december vroeg wakker en een tafel vol kado’s. Wat een heerlijke tijd. Tot 10 a 12 jaar, kom je er achter dat het een mythe is. Daarna met pa mee als zwarte piet, vele jaren van intocht tot huisbezoek, weer een fantastisch feest.
Nu zelf al vele jaren degene die de mythe in leven houdt. Als goedheiligman bij mijn eigen kinderen op bezoek en nooit herkend, prachtig toch. Nu gaan mijn kinderen mee als zwarte piet. Het St. Nicolaasfeest van vroeger is niet meer het feest van nu. We leven in een snellere tijd, maar sinterklaas past zich altijd weer aan. Dat doet hij al sinds de mythe werd geboren en blijft hij doen zolang er kinderen zullen zijn. Wat mij op is gevallen zijn de gezinnen met een andere culturele achtergrond die ik de laatste jaren bezoek en dat is mooi want een kind is een kind en gelooft in de sint.
Alleen het gezeur over zwarte piet wat ieder jaar weer opsteekt raakt kant nog wal. Zoals de man hoort bij vrouw (let op de volgorde) wat ook discussies oproept, hoort zwarte piet bij de sint en dat heeft met discriminatie niets te maken, want wat is de man zonder vrouw en de sint zonder piet.
Tot slot nog even een hulde aan Bram vd Vlugt die al meer dan 20 jaar op onnavolgbare wijze die mythe levend weet te houden en al die tijd al bewijst dat de sint zich altijd weer weet aan te passen.
met zeer vriendelijke groet,
Haegsche Sint
Het is morgen alweer 7 november……Sintmaarten moet nog komen op 11 november (is de dag)en wat denken jullie?
Er hangen alweer zelfgetekende Sinterklazen en Pieten op de voordeur van de buren
Ik heb vanmiddag het buurmeisje van 9 jaar gesproken en ik zei tegen haar…..jullie zijn er al op tijd bij zeg met de tekeningen!!!!
Ze zei: ach, we hadden zin om te tekenen en ons broertje van 5 jaar gelooft er nog (lang) in he? Toen ik zei: Misschien moet je ook nog een paar lampionnen tekeningen maken voor 11 november a.s. enneh….ze vond het geen gek idee, mij benieuwen!!!!
Alles gaat veranderen…..straks hebben we misschien ooit kerst in de zomer, 6 weken vakantie in de winter, Pasen rond kersttijd en Nieuwjaarsdag op 1 augustus???? Het moet niet gekker worden he?
In Leeuwarden werd altijd in de sinterklaastijd voor de kinderen van de lagere scholen een sprookje gespeeld in “De Harmonie”. Dat gebeurde door onderwijzers en het was echt leuk. Al ergens in september/oktober moest je op maandag wat geld meenemen voor het sinterklaasfeest. Ik zie nog de grote envelop met een afbeelding van sinterklaas er op op juf haar bureau liggen. Zo rond de tweede helft van november gebeurde het dan; dan verzamelde je op het schoolplein en dan ging je met de bus naar de “Harmonie”. Heel spannend natuurlijk, iedereen op zijn/haar zondags want het was wel iets speciaals. Eenmaal aangekomen ging je dan met elkaar de zaal in en dan bleef het een tijdje roezemoezen tot de man met de gong kwam. Als deze daarop sloeg verstomde het geroezemoes , hield de man een kort praatje waarna hij ons uitnodigde om als welkomstlied “Dag sinterklaasje”te zingen.Terwijl wij zongen kwam sint dan met een gevolg van zo n twee of drie pieten binnen en mocht plaatsnemen op een speciaal voor hem klaargezette stoel. Na een kort verhaaltje-dat op mij nooit veel indruk maakte omdat ik vooral in het sprookje geinteresseerd was- ging de goedheiligman weer verder met zijn knechten en daarna doofde langzaam het licht in de zaal… En dan begon het. Zo hebben we “Repelsteeltje”Ässepoester” “Zwaan Kleefaan”en nog een paar andere sprookjes zien spelen. Twee daarvan zijn nog door de voorzitter van de sinterklaascommissie zelf geschreven, heb ik begrepen. Het ene heette “De Drie Gouden Veren”en het andere “Bertram en de rovers”. Het was altijd weer een hoogtepunt voor ons. Het was zo, dat de kinderen van de eerste, tweede en derde klas altijd s ochtends naar het sprookje gingen en die van de hogere klassen s middags. Trouwens, tussen de bedrijven van het sprookje door werd er door ons gezongen. In de laagste klassen waren dat dus gewoon sinterklaasliedjes voor de hogere klassen waren dat andere liedjes waar wekenlang op geoefend werd. Terwijl we zongen werden er speculaaspoppen, pepernoten e.d. rondgedeeld. Daarvoor had je dan een plastick tas bij je. Nog steeds denk ik met veel plezier aan deze feesten terug…
Sint in Australie.
De zoon van mijn broer trouwt. Samen met mijn kinderen studeer ik een Sint act in.
Immers alle kleding heb ik meegenomen in mijn koffer.
Het moet een echte verrassing worden.
Op de bruiloft vloeit de champagne rijkelijk en ik als Sint in wording doe hier aan mee.
Nee, sucses vol werd het niet, mijn broer voelde zich vernederd en Sint raakte zijn mijter en tekst kwijt.
Mijn kinderen probeerden alles nog te redden. Maar Sint was met zijn paard dusdanig op hol geslagen dat er niets meer te redden viel.
Tussen mijn broer en mij is het weer goed gekomen, maar als vertegenwoordiger van Sint naar dit land is het nooit meer goed gekomen.
Toch speel ik deze rol uit zelf opgelegde werkstraf op 5 december al vele jaren in ons dorp.
Sint stopt er mee.
Prachtig de aankomst met Sint en Pieten in de niet bestaande haven aan het Eindhovenskanaal te Geldrop.
Als hulp sinterklaas vind ik het na Sint op de basisschool genoeg.
Jaren lang heb ik aan het circus van cafe’s, verenigingen,gemeentes, markten en thuis klazen mee gedaan.
De kinderen worden er als kerstballen mee dood gegooid.
Laten we het weer simpel houden,immers niet iedereen kan en wil voor Sinterklaas spelen.