Cactus
Link naar dit artikel Op donderdag 14 december 2006 geschreven door Eric Erres
Liep ik van de week het kantoor van een secretaresse binnen, staat daar opeens een heel rijtje cactussen. Bestaan die nog? én het is wel duidelijk dat hier prikkelbare mensen werken! Ze moest er nadenkend om lachen.
Het milieu in mijn tienerkamer moet van dien aard zijn geweest dat mijn moeder alleen cactussen durfde te plaatsen. Normale groenplanten heb ik nooit gezien. De vensterbank stond aardig vol. Het groeitempo verschilde zodanig dat na een paar jaar de collectie enorm verschilde in lengte en omvang. Water werd met regelmatige onregelmatigheid gegeven. Ik zou de soorten nog zo herkennen. Een enkele soort bloeide wel eens.
Mijn broer en ik hebben menig uurtje naar buiten staan staren, steunend op de vensterbank. We kenden iedereen die voorbij kwam en vooral vrouwelijke personen! Maar door deze acties kwamen we wel eens onbedoeld in contact met een cactus. Het gevolg laat zich raden. Vooral die ronde met venijnige weerhaakjes was berucht: een keer uit een trui en het tapijt moeten knippen! De keren dat er een cactus in de gordijnen bleef hangen waren legio.
Bij het ontruimen van het ouderlijk huis heb ik de cactussen niet meer terug gevonden. Waarschijnlijk heeft mijn moeder bij het zien van de achterlichten van mijn verhuiswagen, de volgende dag gelijk de tuinhandschoenen aangetrokken. De bestemming moet voor haar duidelijk zijn geweest!
27 reacties op “Cactus”
Laat een reactie achter
...
Ik heb ook nog een tijdje cactussen gehad was ongeveer in de 6de klas tijd.Het waren van die mini cactusses en ik had ze in zo,n rekje staan van die baby poeder,zeep,shampo rekje waar al een log over is.
Ik haatte die stomme dingen!
Waarom? Ooit wel eens in zo’n plant gevallen? Ik in ieder geval wel, diverse keren zelfs. Daarom dus. 
Ik deed ze vroeger trouwens ook wel cadeau aan mensen die ik absoluut niet mocht 
Ik verzamelde óók cactussen, aangestoken door mijn benedenbuurvrouw -tevens onze lerares Engels- die er werkelijk honderden had. De hele vensterbank stond er vòl mee, tot grote woede van mijn broertje (we deelden in die tijd een kamer)die schold op “die k*tplanten van jou!”.
Of zijn agressie nou die onschuldige plantjes betrof, of de lerares Engels is mij nooit duidelijk geworden. Engels was nou niet bepaald het sterkste vak van mijn broertje, zullen we maar zeggen.
Bij wijze van wraak draaide hij de hele dag Fleetwood Mac, maar da’s een ander verhaal.
Toen wij halverwege de jaren zeventig verhuisden en mijn broertje en ik allebei een eigen kamer kregen besloot ik dat plantjes op de vensterbank eigenlijk wel heel erg kleinburgerlijk waren, dus heb ik het hele zooitje op het balkon gezet. De cactussen hebben het daar niet lang volgehouden, het sjagrijn van mijn broer wèl
Sinds die tijd ga ik voor grote kamerplanten. Dat gepruts op de vensterbank komt er niet meer in. Sterker nog: zèlfs vensterbanken komen er bij mij niet meer in.
Mocht er nog iemand een cactus van een meter of twee in de aanbieding hebben, dan houd ik me niettemin aanbevolen
Yep …. ook gehad.
Vooral van die lidcactussen die bloeiden.
Niet mooi, wel praktisch qua water geven.
Ja, ik had ook cactussen rond ‘72-’78.
Deze stonden op een plankje wat tussen mijn raam getimmerd was, en natuurlijk waren het kozijn en plankje in een bruine kleur geverfd, dat was mode toen.
Later heb ik zo’n plantenrek van planken en macramé touwen gemaakt, op die planken stonden cactussen in allerlei soorten en maten en andere tutteltjes.
In die tijd had je ook cactussen waarvan het leek dat zij bloeiden, bleek een papieren bloemetje te zijn. Na verloop van tijd was dit nepbloemetje aardig verkleurd.
Enne.. cactussen kunnen ook doodgaan als je ze ècht nooit water geeft.
Ik weet eigenlijk ook niet wat er met mijn cactussen gebeurd is toen ik het huis uit ging. Vast door mijn moeder weggemikt.
Ja Joke61……wat mijn moeder altijd zegt: Wat niet ziet, wat niet deert
Natuurlijk had ik ook een catus op mijn kamer. Samen met een net zo onderhoudsarme vetplant, want dat was eigenlijk de reden dat ik na lang zeuren een plant op de kamer kreeg. Cactussen en vetplanten behoeven geen dagelijkse aandacht. Die schoot namelijk wel eens rijk mijn aandacht te kort.
Bleven wel vaak in de netgordijnen hangen. Heb er nou nog een, een minicactus in de keuken. Waar ik een tijdlang werkte, hadden we minicactusjes op het toilet in het vensterbankje gezet. Kwam er een klant die vroeg of hij naar de wc mocht. Ging linea recta het kantoor weer uit en even later vernamen we dat er twee cactusjes verdwenen waren! We hoopten dat hij ze in de broekzak had verstopt en er per ongeluk op zou gaan zitten
Ook in mijn bezit geweest die stekels, heb me er menigmaal aan geprikt. Waarom ik ze had? geen idee want ook die gingen bij mij regelmatig dood dus inderdaad Joke het kan.
Heb nog steeds geen groene vingers dus vetplanten zijn het enige groen wat je in mijn huis tegenkomt. En ook nu worden ze regelmatig vergeten
Ik heb trouwens al een paar jaar een lidcactus, en nu vlak voor de Kerst staat deze prachtig te bloeien. Ik dacht dat deze cactus ook paascactus werd genoemd omdat deze soort rond Pasen meestal bloeit. Hij bloeit nu vast van ellende
Ik gaf mijn cactus nooit water en uit dankbaarheid bloeide hij elk jaar.
Ik had plankjes voor mijn raam hangen waar verschillende cactussen opstonden, met grote stekeltjes en kleinere gemenere stekeltjes. Deze plantjes waren voor mij uitermate geschikt omdat ze niet veel water nodig hebben.
Je gelooft het misschien niet maar ik heb mijn cactussen verzopen, omdat ik er zelden aan dacht om ze water te geven gooide ik er altijd flink wat water in ALS ik er wél aan dacht, met als gevolg dat ze gingen rotten.
ik had ze ook in de jaren 70.Allemaal leuke stekeligheden op de vensterbank die overigens een slechte combinatie vormden met de open-weave vitrage die toen ook erg “IN” was, we leefden ook in bruine en paarse tinten.
Ook een knots van een Euphorbia die aan alle kanten gesteund en gestut moest worden.
Stond gewoon op de grond, tot mijn oudste ging lopen……..en er bijna tegenaan liep.
Korte metten gemaakt met meneer Cactus.
Maar het uit huis plaatsen had nog heel wat “voeten in de aarde”.
Wij hadden ook cactussen op onze slaapkamers staan. Ook nog een paar andere planten, maar vooral cactussen, vanwege het gemak in onderhoud. Ik vond ze -hoewel prikkelbaar- best leuk om te zien.
Ik had er ook een paar op zo’n plankje aan touwtjes voor m’n slaapkamerraam. Eén heb ik er nog steeds, die is van letterbakformaat in al die jaren zo enorm gegroeid dat ie nu bijna niet meer in mijn huis past. Heb er al een stuk af moeten breken, anders knakt ie met z’n nek tegen het plafond. Ik zou dat gekke ding nooit weg doen, want we zijn in feite samen opgegroeid.
Écht jaren zeventig, hoor, de cactus. Je zag ze overal, ook bij ons thuis. Ik heb op de lagere school zelfs een werkstuk over Cactussen (of Cacti) gemaakt… Als ik dat werkstuk niet gemaakt had, had ik het woord Cacti ook niet gekend
Jaren lang mocht ik in de zomer vakantie vanuit de lagere school zes weken een rood bloeiende Christusdoorn verzorgen.Volgens mij ook familie van de cactus.De doornkroon zal hier vast wel van gevlochten zijn, want mijn handen zaten bij thuiskomst telkens onder de schrammen en het bloed.
Cactussen zijn al eeuwen oud !
Bij ons op de prairie groeien cactussen in het wild.
Ja ik had ook vroeger van die ‘onderhoudsvriendelijke’ cactusplanten. Nu heb ik trouwens nog steeds een groep vetplanten en een lidcactus (die ook staat te bloeien nu) in een raam op het zuiden staan. Alle andere plantjes overleven daar niet.
Au!
Ik kan me een strip van Guust Flater herinneren waarin hij een enorme schijfcactus gebruikt om te behangen met memo’s en allerlei andere briefjes. Ook de contracten van meneer de Mesmaecker komen daar per ongeluk terecht.
Joke61: je hebt paascactussen en kerstcactussen. Mijn kerstgeval bloeit al een tijdje overdadig met van die roze dubbele bloemen.
Ik ben zo iemand die het meestal wel voor elkaar krijgt om planten dood te laten gaan, vooral cactussen. Want ik ben erg van de ‘o, plant compleet uitgedroogd, even verzuipen, vanavond afgieten en dan kan ie wel weer een maandje’. En op de een of andere manier kunnen juist cactussen daar niet tegen…
Mijn ma (groene vingers!!) had een cactus waar we jaren angstig van werden: hij zat bijna tegen het plafond aan, en als het nou zover was, wat dan? Uiteindelijk getopt, afgehakte stukken geplant, geen enkel probleem. Maar die soort cactus heb ik nooit meer ergens kunnen vinden.
@Hippo: is het echt zo dat er paas en kerstcactussen zijn? Nooit geweten, en volgens mij heb ik de mijne destijds met pasen gekocht, hij bloeit trouwens twee keer per jaar, nee niet met pasen
wel nu vlak voor de kerst.
Als ik een cactus koop, blijft hij nooit zo mooi rond als bij aanvang op de vensterbank. Hij groeit altijd op een smallere manier verder op den duur en verliest dan zijn bolle schoonheid. En ik hou van bolle dingen, heb zelf een rond hoofd. En als jongen zelfs stekeltjes.
“heb zelf een rond hoofd”
Hahaha Paul: ken je Charlie Brown?
Ja natuurlijk ken ik Charlie Brown, zou ik haast willen zeggen. Al zal er wellicht menig barbaar zijn die hem niet kent. Leuke sferische strip, met het vogeltje Woodstock en vele anderen. Wil je je geheugen opfrissen Eric? Zie http://www.unitedmedia.com/comics/peanuts/
Groetjes, Paul.
Paul, Snoopy noemt zijn baasje altijd “that round-headed kid”
Daar moest ik ff aan denken!
Een associatie om heel trots op te zijn