Verkeersongeluk
Link naar dit artikel Op zaterdag 23 december 2006 geschreven door Omnivoor
Als ik honderd gulden had gekregen voor elk ongeluk, dat ik heb gehad in mijn leven, dan was ik nu een rijk man. Tot mijn ervaringen mag ik rekenen: gebroken been, brandwonden, verbrijzelde wijsvinger, hersenschudding, diverse verstuikte enkels, diverse ‘gaten’ in mijn kop, talloze snijwonden en (alsof ik het NOG niet afgeleerd heb) recent nog een behoorlijk moterfiets ongeluk, dat gelukkig met een sisser afliep en uiteraard een dik been.
Eind 1966 in december toen ik ruim 5 jaar oud was, maakte ik een klein foutje op de Olympische Spelen bij het onderwerp ‘Onafhankelijk een drukke weg oversteken zonder toezicht van een ouder/verzorgende’ en kreeg een kusje van een auto.
Dat het mis was, wist ik gelijk, want ik strompelde (op nu voor mij onverklaarbare wijze) terug naar het stoepgedeelte in de berm, vanwaar ik mijn poging had gewaagd, en zakte daar in elkaar. De automobiliste die mij had geraakt reed rustig door, want die had niets gemerkt, maar werd later (een paar kilometer verderop) door een paar getuigen klemgereden, zo weet ik nu.
Ik zag het geschrokken gelaat van een van de bewoonsters van de drukke weg en ze kwam op me af. Ik moest wel huilen, maar van pijn kan ik me niet veel herinneren. Binnen een kwartier stond het letterlijk zwart van de mensen en had ik een halve garderobe winterjassen bovenop me gekregen. Toen kwam er een vriendelijke agent naar me kijken, gevolgd door twee in het wit geklede ambulancebroeders, die me een soort van traliekoker, gevuld met isolatie, om mijn been deden. In de ambulance werd ik vergezeld door mijn inmiddels geinformeerde moeder, die zich opmerkelijk rustig gedroeg.
In het ziekenhuis (Academisch Ziekenhuis der Vrije Universiteit te Amsterdam) werden de nodige röntgenfoto’s gemaakt en kreeg ik van een aardige specialist te horen, dat ik zes weken moest blijven. Ik had toen nog niet veel notie van dagen en weken, dus dacht dat het dagen waren.
Ik werd met beide benen in tractie gehangen aan een soort van steiger, met daaraan katrollen en touwen en gewichten. Helaas zette het been zich niet goed en moest ik een week later onder narcose, zodat het allemaal wat rechtgezet kon worden.
Daarna werd het betrokken been op een soort van metalen frame aan de tractie gelegd en ging het goed. Ik mocht de Kerst van 1966 dus in het ziekenhuis vieren (zie foto) en beleefde wat ups en downs, maar heb er niet bepaald slechte herinneringen aan overgehouden. Ik herinner me nog goed de zusters en hoofdzusters en zelfs een kinderarts die ik 20 jaar later weer tegenkwam en vertelde dat ik mij hem kon herinneren. De revalidatie ging traag, maar met behulp van een driewieler, waarmee ik op en neer in de gang van de afdeling heen en weer reed, werden mijn benen weer sterker. Toen ik weer thuis was fietste ik veel op de driewieler, maar moest anders dus kruipen, zo zwak was ik nog.
Mijn been, dat boven mijn rechter knie was gebroken, is helemaal genezen en van de fractuur is niets meer te zien, iets dat ik zelf dus recent nog eens bevestigd kreeg, gegeven mijn bescheiden moterongeval, waarna wat röntgenfoto’s moesten worden gemaakt van hetzelfde been, dat ik 40 jaar geleden brak.
Hebben jullie als kind wel eens wat gebroken en/of na een ongeluk in het ziekenhuis gelegen? Wat was jullie ervaring?
35 reacties op “Verkeersongeluk”
Laat een reactie achter
...
o is trouwens een...
Gelukkig nog nooit wat gebroken. Wel enkele keren aangereden. Als schoolkind bij het oversteken door een bromfiets geschept; gevolg hersenschudding dus 3 weken plat en in het donker liggen. En op de dag dat ik examen moest doen van de Mavo werd ik op het fietspad aangereden door een bromfiets die mij passeerde, de sturen raakte elkaar. Geschrokken en een lekke band maar wel geslaagd!
Ik zelf niet, maar mijn jongste zusje stak eens de Sportlaan over en werd geschept door een passerende auto wat tot gevolg had dat ze haar bovenbeen brak en meteen vervoerd kon worden naar het Rode Kruisziekenhuis wat aan dezelfde weg lag. Voor een elfjarige is zoiets natuurlijk een behoorlijke impact, eigenlijk voor iedereen. Ze had juist die dag een nieuwe, roze broek aan die kapot geknipt moest worden anders kregen ze hem niet uit. Nadat ze enkele weken in het ziekenhuis had gelegen mocht ze er uiteraard weer uit en moest toen meteen aan een bril beginnen. Had ze die eerder gehad dan was dat ongeluk waarschijnlijk niet gebeurd, dan had ze die auto wel zien aankomen. Ik weet nog toen het pas gebeurd was mijn moeder mij vroeg of ik naar mijn Zweedse oma wilde gaan om haar het nieuws voorzichtig te vertellen van het gebroken been want ze vond het geen goed idee dat telefonisch af te handelen. Toch was het schrikken maar gelukkig is alles goed afgelopen.
Nee nog nooit wat gebroken.Ook nooit in een ziekenhuis gelegen met verwondingen.Wel 3 keer een kleine aan rijding gehad nooit mijn fout.De laatste was 3 jaar geleden een botsing met de police ik kwam van rechts en had voorang (er stonden geen borden)kwam hard aan want me pick-up truck was totalloss verklaard.
Ik was in de sneeuw aan het spelen, mijn moeder stond voor het raam, 4 hoog, ik keek naar haar en het volgende moment lag ik onder een auto. Niks ernstigs, een pijnlijk been, maar wat mij verbaasde en nog steeds verbaast tot op de dag van vandaag, is dat mijn moeder van 4 hoog in de paar tellen dat het duurde ineens naast me stond.
Vaders en moeders van die dit logje lezen zullen misschien de ongekende kracht die vrijkomt als je ziet dat je kind wat overkomt herkennen?
In ons gehucht gebeurden eigenlijk nooit verkeersongelukken (gelukkig maar; een tractor kon zo een klein kind op een fiets verpletteren). Wel hoorde je van andere mensen dat er kinderen in het ziekenhuis revalideerden met gebroken benen, armen. Toen lag je nog wekenlang met je been in het gips en nou is alles loopgips en krukken wat de klok slaat.
Zelf heb ik als kind nooit wat gebroken, wel als volwassene: m’n kleine linkerteen (lach niet, dat deed men in het ziekenhuis al) en er kwam geen gips bij, alleen wat tape om de teen aan de buurteen vast te plakken. Kon echter een poos niet lopen, wel schuifelen
Nee gelukkig heb ik zelf nooit een verkeersongeluk gehad(afkloppen) waarbij er lichamelijk letsel werd opgelopen.
Mijn zusje (zij was 10 jaar) heb ik helaas moeten verliezen toen zij werd aangereden door een achteruitrijdende vrachtauto. Het heeft in ons gezin behoorlijk wat wonden geslagen.
Toen ik 4 jaar jong was ging ik lekker op mijn stepje een rondje om rond het huis tot dat mijn moeder (ja Aidan,moeders voelen dat meteen)mij hoorde gillen, ik viel op mijn rechterarm en ja, die brak dus en we hadden toen nog geen auto en de buurvrouw wel en die reed ons naar het ziekenhuis…..
Toen mijn dochter 6 jaar jong was (ze is nu 16) waren we op vakantie in de buurt van Zwolle (ikzelf woon in de buurt van Alkmaar) in een huisje op een camping met van alles der op en der aan en we zouden bijna gaan avondeten, ik had het eten al op tafel staan tot mijn dochter zei: mam, mag ik nog even schommelen?? Nou, dat mocht dus nog even van mij. Later hoorde ik haar terugkomen en ze had een piepje die ze normaal ook wel eens had en ze zei dat ze pijn aan haar arm had, ik zei, stel je niet aan joh,ik trek je jasje wel uit…..nou, en wat ik toen zag?????? het bot stak naar buiten, en toen wist ik het ook eventjes niet meer en nu maakte ze wel een heel raar huilend pijn piepje en ik raakte van binnen in paniek maar zei tot mezelf: rustig blijven, geen paniek…..Opa en oma kwamen zelfs helemaal uit Alkmaar vandaan om mij te helpen want ik had nog een hummeltje van 1 1/2 rondlopen en mijn ex-man toen las gewoon de krant (was toen heel erg kwaad), enfin, we zijn met de eigenaresse van de camping toen eerst naar het ziekenhuis in Zwolle gegaan en tsja, zwemmen en schommelen was er toen niet meer bij maar we hebben toch besloten om de 14 dagen vol te maken, het was pas de 4e dag!!!! Ze werd wel enorm verwend door vakantievriendinnetjes met tekeningen enzo. Wat was er nou precies gebeurd? Dat kwam later uit……ze schommelde al heel hoog en een paar jongens hebben haar er toen afgegooid (omdat ze misschien vonden dat zij nu aan de beurt waren volgens mijn dochter…..)nou ja, dat maakt nu niet meer uit, het is allemaal goed gekomen en ze heeft er mooi groen gips omheen gehad, na 6 weken had ze wel een heel dun armpje gekregen…..Maar ze is nu een hele mooie dame geworden maar ze vergeet het nooit meer….. 
Niets gebroken….. wel een keer ik was 6 jaar, met judo mijn duim uit de kom gehad…. daar ging ik…. in judo pak naar het academisch ziekenhuis in leiden.
Wat een bekijks…. nadat de duim weer op zijn plaats was een dik verband erom!
Een paar jaar later voor de kerst, het begon met wat maagpijn…. wat langzaam afzakte naar mijn buik, ik was een jaar of 10. De gymles ging bijna niet en thuisgekomen zei mijn moeder…. “ga eens rechtop lopen” die had geen zin in doktersbezoek tijdens de voorbereidingen voor de kerst…… savonds hoge koorts en de volgende dag toch naar de huisarts…..” direct naar het ziekenhuis ” daar aangekomen stonden de artsen al klaar
Tijd om mijn kleren uit te trekken kreeg ik niet, met een schaar was alles sneller!
Toen ik na de narcose wakker werd was de buikpijn weg…… en mijn blindedarm…. die snachts dus kapotgegeaan was.
Wat ik kan herinneren is de thermometer ieder morgen…. iedere morgen een uitgedroogde boterham met oude kaas (vreselijk) en het uitkijken naar het bezoekuur.
De avond van kerst patat! natuurlijk zonder mayonaise!
Toen ik het ziekenhuis mocht verlaten na een week of 2, vroeg de arts of ik noten gegeten had… die hadden ze gevonden in mijn buik zoals hij het vermelde…… jaaa! heel veel en ook tamme kastanjes…. rauw! en dat was de oorzaak….
Ook kan ik herinneren dat in dit ziekenhuis de verpleegsters (toen nog met een wit kapje op hun hoofd) zondags kerstliedjes gingen zingen in het trappenhuis zodat iedereen het kon horen….
Ik heb eigenlijk nooit wat gebroken, behalve mijn voortanden toen ik van een hekje viel. Ik heb wel in het ziekenhuis gelegen, maar dat was voor iets anders. De eerste keer was iets van vier weken als ik het me goed herinner en ik mocht op mijn verjaardag naar huis. Ik was die dag liever in het ziekenhuis gebleven, want het was op de zaal met al die andere kinderen veel gezelliger
Een tweede keer, niet lang daarna, was iets van twee weken. Ik herinner mij het ziekenhuis wel als gezellig en leuk. Alleen het eten was niet altijd even lekker, maar dat schijnt zo bij ziekenhuizen te horen
Een schoolvriend had eens een elleboog gebroken en moest toen naar het ziekenhuis. Met de klas zouden we een fruitmand brengen, maar hij had liever een bouwpakketje. Dan had hij wat te doen daar in het ziekenhuis.
De eerste week terug op school mocht hij nog niet meedoen met gym. Om niet doelloos aan de kant van het gymlokaal te hoeven zitten, mocht hij in de klas blijven en op het bord tekenen met kleurkrijt! (als kind vond je dat geweldig!). En ik mocht samen met hem in de klas blijven, zodat hij niet alleen zou zijn. (Ik vond gym vaak toch al niet leuk, en met kleurkrijt op het bord tekenen was veel leuker).
Met anderhalf trok ik een fiets over me heen met als gevolg een gebroken arm: gips.
Daarna talloze kneuzingen maar de gipsmeester heeft mij niet meer gezien.
Houwenso.
Toen ik 13 ofzo was heb ik een keer een lichte hersenschudding gehad, lag toen 3 weken (!) in het ziekenhuis. Mijn jongste broer heeft ook een keer een zwaar verkeersongeluk gehad en heeft toen 3 maanden in het ziekenhuis gelegen, en daarna nog lang gerevalideerd. Eén van mijn broers heeft meen ik een keer een been gebroken ofzo, en een keer een arm, en één zus is ook niet ongeschonden door de jeugd gekomen. Al met al hebben we bij elkaar wel vaak in het ziekenhuis gelegen.
Gebroken?
Ja,drie keer.Maar eerst een compliment over het verhaal waar ik me in herken.
Op zevenjarige leeftijd brak ik mijn linkerarm op drie plaatsen omdat ik van de granieten trappen van het zangkoor van de kerk afviel.Buiten heb ik nog gehaald, maar daarna lag ik in het gazon voor de kerk een half uur.
Met houten spalk werd ik voor het eerst in een auto naar een ziekenhuis gebracht.Zes weken verbleef ik hier met mijn arm in dik gips.Als er geen bezoekuur was mocht ik in de ziekenhuistuin van de nonnen in Sittard spelen.Met mijn arm is het goed gekomen.
Mijn tweede breuk was met bedrijfsvoetbal in Nunspeet.Met nummer 13 op mijn rug scheur ik de kop van rechterscheenbeen op 29 jarige leeftijd.Zes weken hang in de gewichten met mijn been omhoog.De specialist geeft mij nadien een keuze.Nog drie weken in de gewichten of zes weken met het hele been in het gips.Aangezien onze eerste baby elk moment geboren kan worden besluit ik voor het laatste.
De volgende ochtend lig ik in standje 69 met gipspoot samen met mijn vrouw het wonder van een geboorte te aanschouwen.
Mijn derde breuk op 58 jarige leeftijd is een voorbereidings breuk.
Marijke en ik staan klaar af te reizen voor onze vakantie naar Tjechië.De vorige dag ben ik net terug als gids van een huttentocht uit het Karwendelgebergte te Oostenrijk.
Alleen het koelboxje moet ik voor het vertrek nog in de auto zetten.Een uitschuiver vanaf de laatste drie treden zorgt er voor dat ik om 10.30 uur met een dubbelgebroken linkerenkel in het ziekenhuis van Geldrop lig.Over vakantie.Van deze uitschuiver ben ik nog steeds herstellende, een jaar posttraumatische disstrofie en nu weer conditie opbouwen.
Een ding weet ik zeker. In 2007 wil ik weer met mijn drie vrienden de bergen in.
Als 13-jarige sprong ik tijdens gymles over een kast en raakte met mijn linker knie venijnig de hoek, het deed wel even pijn maar het viel mee. Na dat uur hadden we Nederlands en na dat uur kon ik niet meer lopen. Ze hebben me thuisgebracht en mijn moeder is gelijk met mij naar de huisarts gegaan die ons doorstuurde naar het ziekenhuis. Daar mocht ik blijven, ik heb nl exostose en er was een stukje kraakbeen afgebroken, na 5 dagen in het ziekenhuis en een litteken rijker mocht ik weer naar huis.
Toen ik 16 was eens met mijn brommer tegen een auto aangereden want die zag me niet bij het oversteken, gevolg 2 gebroken ribben wat schaafwondjes en 2 weken in ziekenhuis en 3 weken thuis toen weer voorzichtig naar school. Het was in mijn examenjaar Mavo.Ik heb het diploma wel gehaald. En een half jaar niet meer op brommer gereden.
Wat ik bij dat ongeluk vergeten ben te vermelden en wat toch wel opmerkelijk is; het ongeluk gebeurde zowat pal voor de ingang van de eerste hulp, dus ik denk niet dat er een ambulance aan te pas is gekomen. Wij woonden overigens vlakbij dat ziekenhuis dus als we op ziekenbezoek gingen in het Rode Kruisziekenhuis (waar mijn zusje overigens ook geboren is) hoefden we alleen maar de Sportlaan over te steken. Toen mijn zusje aan het revalideren was reed ik haar wel eens naar huis in een rolstoel.
Tja en als je zo vlak bij een ziekenhuis woont raak je wel gewend aan de ambulances met loeiende sirenes en een enkele keer hoorden of zagen we wel eens de traumahelicopter.
Nog nooit wat gebroken , oh …. mijn hart is weleens gebroken, telt dat ook ?
@Bertus, ja dan heb ik ook wel eens wat gebroken. En onlangs nog een mooi glas
Heb nooit wat gebroken, de encounters die ik heb gehad waren gek genoeg steeds met glas.
Als 4-jarige haalde ik op m’n driewieler acrobatische toeren uit en stortte frontaal door de etalageruit van onze winkel. Als aandenken heb ik nog steeds een littekentje op m’n voorhoofd, net onder de haargrens. Flink stuk verder in de tijd (20 jaar later) wederom door een glazen deur gegaan met m’n rechterarm. Dit keer helaas ietsje ernstiger, het leverde me een slagaderlijke bloeding en twee doorgesneden zenuwen op. Ben gelukkig net op tijd naar de Eerste Hulp gebracht, maar na vele operaties en revalidatie is het met die zenuwen toch niet meer goed gekomen. Dus heb ik geleerd met links te schrijven (was namelijk rechts) en ook andere praktische zaken opnieuw moeten aanleren. Van de rechterhand kan ik alleen nog duim en wijsvinger enigszins gebruiken. Eigenlijk had ik dus liever ‘gewoon’ wat gebroken of zo, haha!
Met mijn step tegen een geparkeerde auto aan rijden (2 melktanden kwijt), van het fietsenstallingsdak bij school afglijden (mijn hele kuit open, 24 hechtingen), bij een vriendje van de hooiberg afspringen, (enkelbanden gescheurd), van een dak afgesprongen (enkelbanden van de andere voet gescheurd), ondersteboven gereden door een bromfietser (jukbeen gebroken, oogkas kapot en flink wat schaaf en snijwonden), in een buigmachientje gezeten met mijn vinger (bovenste kootje van mijn rechterwijsvinger kwijtgeraakt). Verder weing bijzonders
Leuke film bij het fotootje:
County Hospital, van L&H
Ja natuurlijk, dit jaar is mijn hart extra gebroken door het overlijden van mijn broertje van 40 jaar in mei j.l. en met deze dagen is dat helemaal moeilijk ja, gisteren was mijn vader ook nog jarig en hij kwam niet en mijn schoonzus zit met de kids (zijn vrouw en kinderen dus)in nieuw-zeeland (aan de andere kant van de wereld dus) bij haar zus die daar woont, ook hun mis ik deze dagen heel erg…..ja, daar kan je hart ook flink van breken hoor!!!!!
Ik heb eens een ongeluk met m’n scooter gehad, maar of dat onder de verkeersongelukken valt? Ik was 4 jaar oud en met m’n rode hardplastic scooter op de eettafel geklommen. Daar reed ik een stukje totdat de tafel ophield. Ik kelderde met de scooter de afgrond in en belandde met m’n pols tegen een drie-potig Brabantia-krukje. Gebroken (de pols, dus).
Later in de zesde klas, struikelde ik in het speelkwartier over een springtouw, tijdens tikkertje. Wéér een pols gebroken!
Ook ben ik twee keer getuige geweest van een aanrijding van mijn vriendje (Peter) door een Kaptein Mobylette. We renden altijd naar school maar Peter vergat weleens uit te kijken als hij overstak. Zo werd hij dus aangereden door een brommer met als reslultaat: een hersenschudding. En ik stond aan de grond genageld en keek machteloos toe. Een jaar later herhaalde hij die stunt! (Een ezel stoot zich in het algemeen, …).
@Judith: Kop op en veel sterkte!
René [van Gee] schreef op 23 december 2006 om 08:03 ”Mijn zusje (zij was 10 jaar) heb ik helaas moeten verliezen”
Het is gezien; een @}–>–>– voor je zusje;
en
Judith schreef op 24 december 2006 om 13:20:
”…ook hun mis ik deze dagen heel erg..”
Voor jou dan ook maar een @}–>–>–
Groeten van een traantje wegpinkende Omnivoor.
Ja met je lijf kun je botten breken.Met je hart of ziel kun je gevoelens breken.Beide doen pijn, en je houdt er in beide gevallen een lidteken aan over.
Alleen de lidtekens van hart en ziel draag je ongezien vaak een leven mee.
Door mijn beroep als chauffeur zie je regelmatig ongelukken van dichtbij.Ik heb me er nooit zo betrokken bij gevoeld. Tot dat ik op 21 december 2001 door mijn vrouw opgebeld werd met de mededeling dat onze zoon een ongeluk met zijn motor had gehad. En daarbij overleden was.Dan schrik je.En die pijn gun je echt niemand. Nu kijk ik ook met andere ogen naar een ongeluk en leef ik toch met de nabestaanden een beetje mee.
Verkeersongelukken.
waarschuwing: niet lezen als je er niet tegen kan. [expl. materiaal.]
Ooit heb ik 1 van mijn ongelukverhalen in geuren en kleuren als achteloze Taxi-klant verteld op de televisie.(in t programma Taxi dus).
Op de Frederiklaan in Eindhoven (de straat vh PSV stadion) fietste ik op een donderdagmorgen in oktober (1992 ongeveer) in gedachten verzonken over t fietspad aldaar ten hoogte van ‘Coen Dillen’, t sigarenwinkeltje. Ik was zo vroeg op pad omdat ik een afspraak had bij de sociale dienst, anders had ik zeker nog in bed gelegen. de fietser voor me was een oude man op een oude fiets met versleten en verschoten beigegrijze fietstassen met van die uitgedroogde aan-t-eind-kromgetrokken bruinleren riempjes.Er rinkelden hoorbaar glazen flessen frisdrank in zijn fietstassen . Zonder te kijken stak hij plots de weg schuin over door ineens links te gaan en voordat ik er erg in had kwam hij onder zo’n blauwitte kraanwagen. Zo’n tig-tonner met 22 dubbele wielen met zo’n hijskraan op z’n dak. Van Hijstrans BV. ofzo. Afijn ,een kolos waarmee je een kudde olifanten met gemak dood kan rijden. De ongelukkige man komt met z’n fiets ten val precies binnen een meter voor die truck en ik zie het schrikgezicht nog van iemand die schrikt dat ie valt. Hij omklemt half t wiel met zijn armen dat hem overrijdt. Binnen 1 seconde klapt zijn hoofd uit elkaar, dmv die zware dubbele wielen met dik profiel. Het geluid van zijn hoofd [dat echt klapt] vergeet ik nooit meer. Je hoort dat er spanning op staat om t zo maar es te zeggen.
zo zit je in je sjaal gedoken in gedachten op de fiets en zo zie je iets afgrijselijks. Terwìjl ik nog rijd spring ik van mn fiets en loop er als in een automatische reaxie naartoe. De truck stopt 20 meter verder en de wielen hebben een vreselijk lugubere vlek op t asfalt gemaakt die nog tig keer zichtbaar is en steeds wat kleiner wordt (stempel-effect). Ik sta als vanzelf t achteropkomend verkeer te regelen, terwijl ik zelfs met mijn kistjes recht in het gehakt sta, want daar leek t precies op, half om half gehakt (elke keer in de albert heijn als ik t zie liggen flitst dit een halve sec door mn kop). Niet dus zoals in splatterfilms zwart, donkerrood en goor maar juist was alles heel rozig ’schoon’ vlees en ik kon goed t vetweefsel zien, van die bolletjes. Zijn hoofd was er precies op de hals afgereden en zijn hart heeft zeker nog een paar seconden geklopt want t bloed spoot heel kort met kracht uit zijn romp (precies in een put, maar dat terzijde). ook zijn vuisten (hij lag op zn buik, te zien aan de stand v d voeten) knepen nog even met kracht dicht. Dat zag ik aan de witte knokkels. Z’n armen trilden ook en spanden zich zo leek het. De flessen frisdrank waren stukgegaan en dat maakte de vlek op t asfalt nog veel groter. t bruiste dus ook ff. bij Coen Dillen ben ik naar binnen gegaan en heb ik een gele poncho op de kop getikt die ik over t slachtoffer heenlegde. Nogmaals móest ik ff goed bestuderen hoe zoiets eruit ziet nu ik recht erboven hing. Je kon niks meer van een hoofd herkennen in de pulp, zelfs geen haar of iets. De chauffeur van die truck kwam in eerste instantie nog aangerend maar toen hij zag wat hij had veroorzaakt draaide hij zijn hoofd met afschuw om en liep terug naar zn truck en bleef ernaast staan. Schopte een paar keer tegen t bewuste wiel alsof hij kwaad op dit wiel was.Intussen staan er wat kijkers omheen en 2 vrouwen die [los van elkaar] langskwamen moesten kokhalzen (1 vrouw deed dat terwijl ze een fiets in haar hand hield waar een klein kind achterop zat). Het kind keek naar de schoen v h slachtoffer, dat uitgegaan was en in de goot lag. ik keek toen op mijn beurt naar de besokte voet en besefte dat die man nooit had kunnen weten wat hem te wachten stond vandaag toen hij vanochtend die sok aantrok. Dat raakte me. Ik draaide een sjekkie en merkte toen pas dat ik bibberde. Van de adrenaline. Ik nam t plaatje nog es goed in me op alsof t een film was en mijn oog viel op de compositie van t geheel. er lag een dode onthoofde opa op de weg met een grote spatvlek op de plaats v zijn hoofd en de achtergrond was een videotheek met een levensgrote Freddy Krueger-pop in de etalage. Gemeen lachend en de bescheermeste hand geheven alsof hij de man vermoord had. afijn, ik ben tot t eind gebleven; ambulance, politie tot de lijkenwagen en de mannen die de pulp in zakjes schepten.
Mijn oma woonde om de hoek in de plataanlaan en ik moest mn verhaal kwijt. bovendien moest ik de soos bellen (06-jes waren er niet). Toen ik mijn verhaal vertelde aan oma, intussen met een bakje koffie voor mn neus, geparkeerd op een perzisch tapijtjestafel, draaide ik t gebruikelijke sjekkie dat destijds altijd met koffie samenging. Ik legde mijn rechtervoet op linkerknie (zo zit ik vaak)en oma zei met vies gezicht:”Gatverdamme jonge ge hêt in de poep getrapt!” Inderdaad. Maar het was geen poep. De hersenresten van die man zaten ordinair als stront tussen de naden van mijn kistjes. Ik ging naar de bijkeuken op een ‘hakkenloopje’ waar de vuilnisbak stond (zo’n vierkante bruin met beige Curver waar een hele vuilniszak in past) en met de achterkant van mijn theelepeltje poerde ik de substantie tussen de naden vandaan, als vroeger toen je met een stokje hondepoep tussenuit je profiel schraapte. Het was reukloos maar ik vroeg me wel af welk stukje hersen ik als stront onder mn zolen had; z’n spreekvermogen? z’n herinnering aan zijn eerste kus? z’n motorriek? of een willekeurige oorlogsherinnering? Of de liefde voor zn kleinkinderen? Het heeft me nog lang gebezigd hoe iets volstrekt unieks als hersenen van een persoon kunnen degraderen tot poepniveau.
Buiten dit ongeluk heb ik nog diverse dodelijke ongelukken gezien in de jaren 90. Alsof ik er een abonnement op had. Sinds pakweg 1995 heb ik er geen meer gezien. Ik kan wel zeggen dat ik goed tegenkan en ik vind t ook niet vies en wordt ook niet zwetend wakker met nachtmerries. Wèl heb ik diverse tekeningen gemaakt van wat ik zag. Eén ervan schopte t zelf tot platenhoes van Eindhovens metalbandje Depraved.
Ik vond t wel erg voor die vent dat ie zeker een half uur zonder hoofd daar zo oneerbiedig als ‘roadkill’ daar lag op een lullige donderdagochtend. Helemaal ont-….tja hoe zeg je dat. Ontdaan van persoonlijkheid. Dat was een kind van iemand. een man van een vrouw. een opa v een kind. een buurman. meneer Huppeldepup. Een persoon! Zo raar dat dat in een flits kan degraderen tot een smerige homp dood vlees dat opgeruimd moet worden… Ik kan daar uren over filosoferen…
Het berichtje van die opa onder die truck heb ik nog wel van de regionale kabelkrant opgenomen destijds. Daardoor weet ik dat die man 76 was, maar t bericht klopt helemaal niet verder, maar ja. (ze hadden t over een tractor)….
nou, ik neem aan dat de mensen die t tot hier gelezen hebben dit stukje dat die er ook gewoon tegenkunnen. Het is geen sensatieverhaal, maar men is meestal niet gewend om zoiets in detail te horen….(ik heb me op sommige punten nog ingehouden..).
Als ik Judith lees, dan voel ik een snik in me opkomen. Heel triest is dit…Ik vind t heel erg voor je Judith dat dit voor je is weggelegd. Dit moest niemand mee hoeven te maken een dergelijk verlies en dan met die chronische pijnlijke kater achterblijven… ik vind t ontzettend sneu en ik wil je een welgemeende Sterkte toewensen. Ik hoop dat de pijn draaglijk wordt en dat t leven veel goede dingen verder voor je in petto heeft. Blijf gezond en leef lang Judith.
Op een koude winterse ochtend vertrok ik in alle vroegte om naar mijn werk te gaan. Het had gevroren en het was glad op de weg. Als ervaren fietser was ik echter wel wat gewend en ik ging vol er tegen aan. Onderweg zag ik diverse mensen uitglijden en vallen en ook hoorde ik geschreeuw dat het erg glad was en dat ik niet zo hard moest fietsen. Ik schreeuwde terug: alles draat om balans, gewoon je fiets rechthouden ook als je de bocht in stuurt. Dan komt alles wel goed. En dat ging het natuurlijk ook. Ik kwam aan bij de nieuwe fietstunnel en zoefde vol zelfvertrouwen naar binnen. Deze tunnel liep echter naar beneden en was door de fatale combinatie van regen en vriesweer 1 grote ijsglijbaan geworden. Ik probeerde mijn fiets in balans te houden, maar kon al zien aan mijn voorgangers dat dit tevergeefse moeite was. Er was namelijk al een groepje fietsers en bromfietsers naar beneden gegleden en op een hoopje belandt. Ook al zou ik dus mijn fiets recht overeind weten te houden, dan zou ik uiteindelijk toch op mijn voorgangers knallen. Dat was dan ook precies wat er gebeurde. En na mij zouden nog vele mensen volgen. Ik zie het nog voor me: 1 grote berg met fietsen en bromfietsen en daartussen allemaal mensen die zo snel mogelijk eruit probeerden te komen voordat de volgende naar beneden kwam glijden. Wonder boven wonder kwam ik er zelf met lichte verwondingen vanaf. Ik kon alleen niet goed meer lopen en mijn fiets was ook niet meer de oude om het zo maar te zeggen. Ik besloot mijn tocht verder te vervolgen naar mijn werk en het volgende probleem diende zich al direct aan. Aan de andere kant van de tunnelbak bleek het al net zo glad te zijn dus fatoenlijk de tunnelbak uit lopen of fietsen was er niet bij. Ooit wel eens ’s morgens vroeg in het donker een hele groep mensen met fiets of bromfiets gezien die wanhopig de tunnelbak probeert uit te komen? Het leek wel een slapstick film. 2 meter omhoog - 1 meter omlaag. Of andersom natuurlijk! “Gewone” verkeersongelukken gebeuren dagelijks. Zeker als je voetganger of fietser bent merk je dat er door automobilisten eigenlijk bar weinig rekening wordt gehouden met je en dat het er blijkbaar alleen maar om gaat hoe snel je in je auto ergens doorheen raast. Voorrang geven bij de bekende oversteek plaatsen wordt niet aan gedaan en als ze al iemand in de verte zien die wilt oversteken wordt vooral nog even snel gas gegeven om toch lekker eerder te zijn dan degene die de oversteek moet maken. Je zou eens een paar seconden moeten wachten… Zelfs ouderen, lichamelijk gehandicapten of moeders met een kindje achterop worden niet gespaard. Ik heb er zo al velen zien verongelukken (waaronder mijn eigen persoontje - de auto die in eerste instantie stil stond besloot toch maar gas te geven toen ik al midden op het zebrapad was!). Degenen die wel weten hoe het hoort in de auto en zich ernaar gedragen worden doorgaans door de overige weggebruikers belachelijk gemaakt. Bumperkleven, groot licht signalen, toeteren, schelden, uit de auto stappen en dreigen of zelfs geweld komt er aan te pas. Ook het via de benzinepomp rijden bij de snelweg om zo 1 auto voorsprong te hebben in de file zie je dagelijks. In en in triest deze typisch Nederlandse blij dat ik autorij mentaliteit.
Bizar, maar helaas waargebeurd. Begin jaren tachtig had ik een vriendje M. die als koerier werkte. Zijn werkgever liet hem vaak meerdere lange ritten rijden op een dag. Op een gegeven moment gebeurde het onvermijdelijke; hij viel vanwege oververmoeidheid achter het stuur in slaap en botste frontaal op een tegenligger. Het was ergens op een snelweg in de buurt van Weert.
Hij overleefde het, hoewel zo’n beetje ieder botje in zijn lijf was gebroken. De tegenligger kwam er helaas minder goed vanaf. In die auto zaten vier nonnen en ze waren allemaal op slag dood. M. heeft ruim een half jaar in ziekenhuizen en revalidatiecentra doorgebracht en is lichamelijk uiteindelijk weer helemaal opgeknapt. Geestelijk is het een ander verhaal, hij is daarna nooit meer de oude geworden. En daar kan ik mij eerlijk gezegd wel wat bij voorstellen.
die 4 nonnen dood…ik herinner me dit nieuwsbericht.
Ja, heftig toch! Ben er toen het gebeurd was gelijk naar toe gereisd en overnachtte daar in een hotel. Zit ik ’s ochtends aan het ontbijt, hoor ik die mensen na het lezen van het krantenbericht er schande van spreken dat zo’n sukkel achter z’n stuur in slaap valt en daardoor dood en verderf zaait. Ik hield wijselijk m’n mond. Maar ik heb het altijd M. z’n werkgever verweten die gewoon belachelijke werktijden hanteerde. De man is hiervoor helaas nooit aangepakt, maar heeft uiteindelijk zijn straf niet ontlopen. Hij werd een jaar later namelijk in Engeland opgepakt omdat hij een hele lading hasj bleek te vervoeren en heeft daarvoor een paar jaar in een Britse cel mogen zuchten. Voor die arme nonnetjes maakte dat natuurlijk geen enkel verschil meer en M. heeft in feite levenslang gekregen..
$teven1970 schreef op 26 december 2006 om 23:56
$teven1970 schreef op 27 december 2006 om 11:02
Ik heb er tientallen meegemaakt, maar nooit zo acuut als jij. Inderdaad is de schedel als een ei: dat ‘popt’ als je van alle kanten erop drukt. Mijn (beroeps)ervaringen lenen zich anderszins niet voor deze site, alhoewel het op zich ook een sentiment is. Ik moet je wel bekennen: ik lig er niet wakker van, ben altijd blij dat ik het niet ben, alhoewel: een ongeluk (zoals je ziet) zit altijd in een klein hoekje…
”littlehenry schreef op 26 december 2006 om 16:53 ….mededeling dat onze zoon een ongeluk met zijn motor had gehad. En daarbij overleden was.Dan schrik je.En die pijn gun je echt niemand…..”
Een @}–>–>– voor je zoon; Ik weet alles van motorrijders af; ik ben na mijn recente ervaring gestopt met motorrijden (zie artikel) alhoewel ik beter had moeten weten gegeven de velen die ik om palen gevlochten of plat onder autobussen heb gezien. Met mijn aanvaring met een Audi TT @ 100kph heb ik veel geluk gehad en ben door het oog van de naald gekropen. Nu blijf ik ‘veilig’ in de blikken doos zitten.
als 3 jarige pre-kleuter, eind jaren 60, werd mijn beste vriendje doodgereden…dat was, is en blijft onbegrijpelijk en dat vormt je voor altijd…
het begon op 6sept 2006 ik kwam van me werk met mn scooter, en werdt plotseling aan gereden ik vloog over de moterkap naar de andere kant van de weg, vllog tegen verkeers zuil vanaf die tijd, zit ik met n verbreiselde schouder, n pol, die niet meer goed funktioneert, ik moet al vanaf het gebeuren moet ik door het leven met heel veel pijn, ik ben al 5 keer geopereerd, maar het wordt alleen maar erger, af en toe wordt ik er depri van ik kan weinig meer heb een hulp , in de huishouding,en kan ook niet meer werken kom binnen kort in de wao, en er zijn nog veel dingen wat ik niet meer kan, ik loop nu bij de pijn bestrijding, mag niet baten . ik ben zoek naar mensen die di ook hebben ervaren en nog steeds wie kan helpen?