Mijn gebrek
Link naar dit artikel Op vrijdag 5 januari 2007 geschreven door Jeugd
Tot mijn achtste had ik een (spraak)gebrek: ik sliste.
Dat viel de juf van de tweede klas op en zij kaartte het aan bij m’n ouders.
Vrij snel daarna ging ik één keer in de week naar spraakles. Dat was toen voor mij overigens een lastig woord om uit te spreken!
Ik volgde de les samen met nog twee andere jongens, die al in de zesde zaten! Ik vond dat heel stoer, zeker toen ik eerder van mijn geslis af was dan zij!
De spraaklerares (logopediste) schreef allerlei oefeningetjes in een schriftje:
- si-si-si, sa-sa-sa, ti-ti- ti, ta-ta-ta
- sinaasappelkissie sinaasappelkissie sinaasappelkissie
- ik heb de son in de see sien sinken
Elke avond voordat ik ging slapen oefende ik met een van mijn ouders.
Ook moest ik van de juf goed naar ‘de Fabeltjeskrant‘ kijken, want elke week moest ik een samenvatting geven.
Het grootste euvel bij het slissen is dat de motoriek van de tong niet goed ontwikkeld is. Eén van de oefeningen om dat te trainen ging als volgt: je moest een rietje op de tong leggen, de tong eromheen krullen en dan erdoorheen blazen. In het begin lukte dat krullen niet, maar uiteindelijk ging dat prima en was ook het slissen voorbij!
Misschien doordat ik geslist heb, valt het mij nu extra op, als mensen dat ook doen. Dat geldt vooral voor bekende personen op de televisie: schaatser Bob de Jong, zanger Rob de Nijs of voetbaltrainer Fred Rutten. Ik erger met er zelfs een beetje aan, dat zij blijkbaar geen spraakles hebben gehad, terwijl het in 10 lessen verholpen kan zijn. Waarschijnlijk hadden zij niet zo’n oplettende juf in de tweede klas als ik…
Welk (spraak)gebrek had jij vroeger?
36 reacties op “Mijn gebrek”
Laat een reactie achter
...
o is trouwens een...
Toen ik de log opende las ik meteen gebrek en zag die slang en dacht, wat heeft dat nou met een gebrek te maken? Maar toen las ik dat het over een SPRAAKgebrek ging wist ik meteen wat ermee bedoeld werd. Pas op veel latere leeftijd heb ik ooit enige logopediebehandelingen (lessen?) gehad omdat ik de neiging heb te snel te willen praten; wat ik wil zeggen zijn mijn spraakzenuwen nog niet aan toe. Waar ik zelf trouwens een bloedhekel aan heb is als mensen met een volle mond praten. Niet alleen zijn ze dan onverstaanbaar maar ik vind het een onsmakelijk gezicht en word er misselijk van. Helaas begrijpen de mensen dat niet en ik zeg er ook niets van, bang om die mensen boos te maken of te beledigen.
Het kost sommige mensen moeite om stotteraars te verstaan en ze gaan met goede bedoelingen die stotteraar helpen door zijn of haar zinnen af te maken, en dat moet je nou juist niet doen want een stotteraar weet precies wat hij wil zeggen dus die moet je rustig uit laten praten en juist niet in de rede vallen. Ik vraag me af of stotteren een psychisch probleem is, of een lichamelijk gebrek of een combinatie van beide. Kan iemand mij dit vertellen?
Slissen is eveneens een gevolg van de stand van het gebit. Bij het wisselen sliste ik ietwat en kreeg ook enkele spraaklessen, zoals Jeugd reeds heeft uitgelegd. Mijn eerste leswoord was “snoepjes” - ik begreep niet goed wat er van mij verlangd werd en keek nieuwsgierig waar de snoepjes dan wel uitgestald waren (want ik wilde er wel eentje). Daarna niet weer een slisprobleem gehad.
Net als Jeugd valt mij het slissen van andere mensen ook enorm op en erger ik me daaraan, kan ik niets aan doen. Cliff Richard doet ‘t ook, maar ben ik al niet zo’n fan van.
Er was een tiental jaren geleden ook een zangeres die een internationale hit had, ene Sophie nogwat. Er werd zeer veel op die CD geslist en dat was niet bevorderlijk voor mijn nekharen
ik hebl geen splaakgeblek,hoe klom je er sblij
dag ieder ieder ieder ieder ieder een
Slissen was het spraakgebrek dat mij ten deel viel. Ergens lang geleden werd er zelfs een lippenbandje bij me doorgeknipt om dit gebrek te verhelpen en na het herstel volgde nog een aantal sessies bij de spraaklerares. Dan moest ik van de basisschool een stukje lopen naar een andere school waar de lerares me opwachtte met woordjes als esp asp isp enz. Als de les beeindigd was schreef ze wat in een schriftje voor m’n ouders en plakte er een plaatje bij.
Dit schriftje met al de oefenwoordjes heb ik nog steeds en het heeft blijkbaar wel geholpen.
Spraakgebrek? Stotteren valt er ook onder en uiteraard ook het niet uit kunnen spreken van de letter R wat mijn broer nooit uit heeft kunnen spreken maar je kon hem wel uitstekend verstaan want hij sprak duidelijk! Hij heeft vroeger ook hulp gehad van zo’n spraakleraar, goh wat had die jongen een hekel aan die man. Hij moest heel vaak zeggen: pudik pudik pudik enz. om maar die rollende R te krijgen….haha en mijn broer heeft zijn zin gekregen, het is hem nooit gelukt en hij heeft er nooit moeite mee gehad.Ik kon het zelf ook niet maar ik heb het mezelf op latere leeftijd zelf aangeleerd en dat ging heel gemakkelijk, zo zie je maar weer, de een is de ander niet he?
Heel veel kinderen in mijn klas mochten tijdens de les altijd naar het geheimzinnige kamertje van de hoofdmeester. Daar zat dan de logopedist (het was nu ik er zo over na denk waarschijnlijk 1 van de eerste grote woorden die ik leerde uitspreken). Ik moest altijd in de klas blijven zitten en mocht er nooit naartoe. Omdat ik een van de weinige was die nooit naar de logopedist hoefde, wilde ik natuurlijk juist erg graag. Ook al had ik geen flauw idee wat daar nou eigenlijk precies gebeurde. Mijn geduld werd beloond en eindelijk was het dan zover: ik mocht ook een keertje. Na het oplezen van een paar woordjes stond ik echter al weer buiten
Alles was in orde, ik hoefde nooit meer terug te komen. Wat een tegenvaller was dat zeg. Ik had me dat bezoekje toch wel heel anders voorgesteld.
Ik kon de ‘R’ niet goed uitspreken. Erg lastig als je René heet. Tot mijn 7e heette ik dan ook tijdens het naamzeggen “Wené”. Mijn moeder heeft mij net zolang laten oefenen met het “rollen” van de ‘R’ dat het op mijn 9e helemaal goed kwam.
Later gingen mijn vrienden mij “Neet” noemen, dus had ik de ‘R’ even niet nodig
Toen ik met Anita verkering kreeg en trouwde heette we onder vrienden en kennissen: “Neet en Niet” Wij waren het meest ontekennde stel in Amsterdam.
Maar ik ben toch blij dat mijn moeder de oefenngen met mij deed, want mij uitspraak van de ‘R’ mag er best wezen als zeg ik het zelf.
Als kind heb ik een korte tijd een beetje gestotterd, maar dat is vanzelf weer over gegaan. Soms vind ik slissen wel charmant op een bepaalde manier
Net zoals iemand die een beetje loenst, juist dat niet helemaal perfecte heeft dan iets, maar goed slissen dus, ik weet nog dat het jongste meisje van de Brady Bunch (Cindy) dat ook deed.
Aidan: beeeeeetje loens net als Guido Weijers zeker (oudejaarsavond)?
Ik had nooit een spraakgebrek, integendeel: ik
begon erg vroeg en heel goed met praten en kan me nog steeds heel goed verwoorden.
Mijn schoonzoon stottert: nu hij afgestudeerd is merkt hij dat dat wel gevolgen heeft voor zijn carrière, m.n. bij het solliciteren, en dat is heel jammer.
Zo’n fijne en intelligente vent…………alle therapieen die je maar kunt bedenken gevolgd zoals o.a. de Del-Ferrotechniek en uiteraard logopedie.Zelfs bestuurslid geweest van de Nederlandse stotterfederatie.
Het KAN je leven dus wel beïnvloeden.
Ik heb een collega en die slist niet zo weinig! Het is zelfs zo erg dat hij van onze chef de telefoon niet mag aannemen om eventuele klanten te woord te staan. Elk van ons, ik ook dus, is bevoegd de telefoon aan te nemen, behalve hij, omdat men dat geen goed visitekaartje voor ons bedrijf vindt, met alle respect overigens. Ik kan me niet voorstellen dat het voor die collega jeugdsentiment is, eerder een jeugdtrauma.
Ik dacht, net als Frank even…wat heeft die slang met gebrek te maken. Angst voor slangen misschien???
Ja…over dit onderwerp kan ik idd ook meepraten.
Ik was dus één van die kinderen die WEL naar dat geheime kamertje (koffiekamer) van de logopedist moest/mocht. Ik had namelijk last van een fluitende S (af en toe). Dus ik heb echt honderden woorden moeten oplezen met de beginletter S..oersaai vond ik dat.
sloot, slang (eh sssslang), school,spreeuw, spruit, straf… Ook werd ik nogal eens verbetert op de uitspraak van de “SCH”. In het Twents spreken de mensen deze nogal eens uit als SK, heel erg lelijk vind ik.
Uiteindelijk heeft de spraakles toch geholpen..geen fluitende s-en meer voor mij. En Skool is School geworden
Ik vind bepaalde spraakgebrekken eigenlijk best wel aandoenelijk. Zo ook als ik de schaatser Jochem Uytdehaage hoor.
Die slist zo af en toe ook een beetje.
Ook herinner ik me dat ik een vriendje had op de lagere school die stotterde…als ik dan met hem mee naar school liep dan deed ik met hem mee. Dat vond ik toen gewoon interressant om te kunnen, dat stotteren?
Herinner me ook nog een genant voorval uit de brugklas.
Eén van die meisjes uit mijn klas had een heel erg twents accent, zo erg dat ze de oo niet goed kon uitspreken. Dat werd dan OOOAA.
Toen had zij een leesbeurt waarbij het woord SPOOR in de tekst voorkwam. Toen heeft die Leraar Nederlands haar in de klas wel duizend keer dat woord SPOOR laten nazeggen. En steeds zei ze SPOAR. Echt zo zielig en wreed van die kerel!!!
Toen ik haar jaren later eens tegenkwam (ze was net moeder geworden) moest ik nog steeds aan dat voorval denken
Als ze toen niet gered was door de bel, dan had ze daar waarschijnlijk nog steeds gezeten; “SPOAR” Nee meisje het is SPOOR, nog een keer! “SPOAR, SPOAR, SPOAR…..!
Als puber stotterde ik gigantisch,kon geen zin uitspreken zonder het woord ‘en’ ervoor. Medeklinkers aan het begin lukte eenvoudigweg niet.
Wel kon ik zingen zonder te stotteren dus daar ben ik dan ook maar in gedachte in gevlucht.
Werd er veel mee gepest en hoopte elke dag opnieuw dat ik geen beurt geen in de klas.
Rond mijn 16/17 werd het langzaam minder en tijdens mijn studie was ik er vanaf.
Onder de puberteit heb ik over die tijd al meer gezegd, gelukkig vèèèèèr achter de rug.
Op zich heb ik geen spraakgebrek alleen de kat krabt de krullen van de trap snel achterelkaar zeggen mislukt wel eens…
Ik had ook geen spraak gebrek,nu wel ik heb een dutch accent.Me zus kon op jonge leeftijd de r ook niet uit spreken en maakte er een L van,toen waren we bij me tante zei ze;eten we plak of blood.
Me buurvrouw maakt haar zinnen niet af en begint zo weer aan een nieuwe zin,ook heel vreemd.
@Rene wij hadden ook een rene in de klas die we neet noemde,werd vaak netebekvan gemaakt.
Via via ken ik een vrouw die een zeldzame spierziekte heeft die ook op haar stembanden invloed heeft, waardoor ze dus heel moeilijk kan praten. ze is een hele intelligente vrouw van rond de veertig, goed opgeleid. Helaas zijn er mensen die haar vanwege haar spraakgebrek niet voor vol aanzien en dat vind ik getuigen van een enorme kortzichtigheid. Het feit dat er mensen zijn die een oordeel menen te mogen vellen over iemands intelligentie zegt genoeg over hun eigen geestelijke vermogens. Ik word er soms boos en verdrietig van dat sommige mensen hun medemens voor gek verklaren vanwege hun (spraak- of andere) gebreken.
Niet echt een spraakgebrek te noemen maar toen ik nog klein was zei ik letterlijk alles wat ik dacht
later kon ik er beter mee omgaan, niet iedereen zit daar tenslotte op te wachten, maar heel soms overkomt het me nog wel eens, en had ik beter ff mijn mond kunnen houden. 
Ik kon vroeger ook de “R” niet zo best uitspreken, vooral voor een woord was dat lastig. Kartelschaar, daar maakte ik knakkeschaa van dat vond ik een leuke uitvinding om voor dit woord een ander woord te verzinnen. Maar verder had ik geen problemen met spreken dacht ik.
Wat is dit herkenbaar zeg: niet omdat ikzelf een spraakstoornis had, maar omdat mijn oudste ‘hakkelt’ en er vroeger een eigen taaltje op na hield en mijn jongste tot ruim 3 jaar helemaal niets zei!!! Laatstgenoemde lijkt op mij: een spraakgebrek heb ik nooit gehad, domweg omdat ik een erg stil kind was…
!
Beroepsmatig tref ik veel mensen aan mijn balie aan die de een of andere spraakstoornis hebben en toegegeven moet ik er ook wel eens om lachen: wat dacht je namelijk van een stotterende Chinees die naar Etten-Leur moet….Kaaltje l-l-l-letoul Eudeleudeleu…k-k-kottingkaat….Het kostte me ruim 10 minuten voor ik er achter kwam wat hij bedoelde( even ter verduidelijking: ik lach NOOIT waar die mensen bij zijn hoor, het is geen uitlachen , maar lachen OM een situatie,maar achteraf moest ik echt grinniken ).Ik zou een boek kunnen gaan schrijven over spraakverwarringen aan de balie!
zelf geen last van gehad en ook mijn kids niet, mijn buurjongetje wel die zegt dan ramon zit op de stommel, kan de K niet zeggen, op school wel ennne hij vertrouwde laatst ramon toe dat hij dat gewoon geen mooie letter vond die K, nu ik dit weet zeg ik wel eens tegen hem dat zijn vader een breedbekkikkergezicht heeft.slim ventje toch?
ik denk dat alle hagenezen een spraak gebrek hebben, en daarmee doel ik op het feit dat standaard bepaalde letters niet worden uitgesproken…oa de ‘R’..
voorbeeld;
de kleur groen, spreken en uit als goen,
en gras als gas…
een voetbalveld heeft goen gas dus…..
verder kwam ik laatst een hakkelaar tegen en die vroeg mij de weg naar de hakkelschool, ik dacht nog waarom naar de hakkelschool, je kan het al hartstikke goed……
Hahaha dat is een goeie Tijdelijke!!
Ik denk niet dat je Amsterdammers, Rotterdammers of Hagenaars een spraakgebrek kunt toedichten. Die mensen hebben gewoon een accent.
Accenten kun je door het hele land vinden, maar om nou te stellen dat bijvoorbeeld Limburgers een spraakgebrek hebben, lijkt mij niet.
Als je het volgende woord snel achter elkaar repeteert krijg je vanzelf een spraakgebrek:
boterklontjeboterklontjeboterklontjeboterklontje
boterklontjeboterklontje…blote…
Ja, of dit liedje HEEL SNEL achter elkaar:
Is er wat te doen voor de ketellapper,
al wat stuk is lapt hij dapper,
potten pannen koffiekannen,
potten pannen koffiekannen,
heb je stukken,
het zal wel lukken,
even maken klaar……………
Mensen met een gebrek vond ik vroeger geweldig interessant. Zelf had ik er geen. Maar als ik alleen op straat liep, bijvoorbeeld na de zondagschool of na blokfluitles, ging ik wel eens mank lopen. Dan leefde ik me helemaal in die rol in, en hoopte dat iedereen zou denken: wat erg voor dat kindje, maar wat draagt ze haar lot moedig. Vooral dat laatste was erg belangrijk. Misschien was ik op het idee gekomen doordat mijn oma mank was. Tegenwoordig heb ik trouwens een enorme hekel aan zielig doen.
de knecht van kapper knap, kapt knapper dan kapper knap zelf kappen kan……
Ik las hierboven ergens een voorbeeldje van iemand die op school een woord 100 keer moest zeggen. Ik heb ook zoiets meegemaakt tijdens de Franse les omdat ik een dom frans woord niet fatsoenlijk uitsprak. Ben in Den Haag geboren uit Nijmeegse ouders en in Brabant opgegroeid en dat geeft een fijne melange tussen een zachte G en een haagse O, woorden als vroegâh en sgoâl (school
) zijn mij dus niet vreemd. Mijn lesgeefmens frans was daar niet van gecharmeerd dus zette me fijn voor lul voor de klas. 2 jeugdtrauma’s in 1 keer: bang om in groepen te spreken en een schurfthekel aan Frans 
Verder heb ik gelukkig geen gebreken alleen een dom accent
Mijn enige spraakgebrek is waarschijnlijk dat ik mijn mond niet kan houden
… gelukkig heb ik nu van praten mijn beroep gemaakt, kan daar niemand meer commentaar op hebben!
wat had ik een hekel aan spreekbeurten of hardop voorlezen,waarom?ik kon de rrrrrr!niet zeggen,dat kwam eruit als rlrlrlrl!verschrikkelijk was dat.als de leerkracht zei:we gaan voorlezen,blz.huppelupup,dan ging ik heel snel de tekst doorlezen,en hopen dat er geen woordjes instonden die met de R begonnen,of dat er bv.stond:en RRRRRT,weg waren de kippen,maar wie kwam er dan altijd aan de beurt?je mag 1x raden.en tot overmaat van ramp moest je dan ook nog voor het bord komen,en dan werd er met je geoefend:nee,zo niet ,maar zo….je moet je tong zo houden….en iedereen kijken en lachen natuurlijk.ik heb er lang moeite mee gehad ,maar het is toch goed gekomen.
Ik ben myopisch en moet als gevolg daarvan een bril dragen. Verder heb ik een ernstig gebrek een inzicht, ik blijf me vergissen. Dat heeft ook met visie te maken.
Typisch voor de tragedie is dat een mens zich verkijkt op de feiten, een soort verblinding. Daarom steekt Oedipus op het eind van het toneelstuk “Oedipus Rex” (van Sophocles) zichzelf de ogen uit.
Hahaha Paul, in dat opzicht (oedipus) blijkt dat je júist inzicht hebt!
, en mijn gevoel zegt me zal jij je waarschijnlijk ook niet opzichtig kleedt…. 
Ook niet kortzichtig , alhoewel jouw myopie dat juist wel doet vermoeden
@Wilma:
Letterlijk kortzichtig ben ik, want wat verder wordt alles vaag. Toch heb ik het liefst geen bril op. Mijn neus is kort en mopserig, dus probeer ik vaak verder te kijken, al faal ik meestal. Nee, ik kleed me inderdaad niet opzichtig. Nu bijvoorbeeld ben ik geheel beige wat kleren betreft, als een schol verscholen in het zand . Een schutkleur.
Ik heb nu nog een spraakgebrek, slissen, ging niet over bij de logo maar is wel minder geworden.
Zal ik er dan maar weer eens een grap tegenaan gooien?
Een man houdt op straat een voorbijganger aan en vraagt: ‘g-g-g-goeie-goeiedag meneer, w-w-weet u ook waar het st-st-t-totterinstituut is?’ Antwoordt de ander: ‘hoezo? Je kunt het toch al?’
Ik heb dyscalculie, wat dus betekent dat ik geen held ben als het om rekenen en exacte vakken gaat. Hoewel op school de andere vakken goed gingen, werd er veel aandacht geschonken aan het bijspijkeren van het rekenen, wat ik heel vervelend vond. Ik snapte al dat gedoe met die getallen niet . Het was voor mij een grote brij waar ik niet wijs uit werd. Bovendien boeide het mij niet; het was me te abstrakt. Met letters kon je nog woorden, zinnen en verhalen maken, daar kon je je nog wat bij voorstellen. Maar getallen…daar had ik niet veel mee.