Verveling
Link naar dit artikel Op zaterdag 13 januari 2007 geschreven door Joke61
“Mam, wat moet ik doen?”
Op zondagen, in de vakantie als ik niemand had om mee te spelen of op dagen dat ik aan de beterende hand was van een ziekte kon ik deze zin, tot ergernis van mijn moeder, mateloos herhalen. Mijn verveling werd soms opgeheven doordat mijn moeder het idee opperde om met de knopentrommel of de kaartendoos te spelen.
(klik op het plaatje voor een vergroting)
In een blikken trommel van Tjoklat chocola bewaarde mijn moeder knopen in allerlei formaten en kleuren van kledingstukken die allang aan de lompenboer waren meegegeven. Als ik de knopentrommel op het Perzischkleed van de kamertafel had leeggegooid was ik voor mijn gevoel uren zoet met het sorteren van de knopen op kleur, grootte of soort in mooie rijtjes. In een andere blikken trommel bewaarde mijn moeder de witte knoopjes; dit waren oude knoopjes van slopen en overhemden die net als de knopen uit de Tjoklat trommel mogelijk ooit nog gebruikt konden worden. Deze trommel met witte knoopjes was bij mij niet favoriet.
Een tweede optie om de verveling op te lossen was de kaartendoos. Dit was een doos met daarin ontvangen verjaardagskaarten, kerstkaarten, paaskaarten, vakantiekaarten en ook briefkaarten. Deze kaarten bekeek ik en stapelde ik soort bij soort op. Uit de kaartendoos vond ik de vakantiekaarten met ‘Groeten uit..’ het leukst om te bekijken.
Mijn ouders hebben de knopentrommels en kaartendozen nog steeds bewaard, mochten zij besluiten één van beide weg te doen dan hou ik me aanbevolen de knopentrommels vanwege het sentiment te bewaren.
Klinkt “Mam, wat moet ik doen?” jullie bekend in de oren en hoe losten jullie de verveling op?
33 reacties op “Verveling”
Laat een reactie achter
...
o is trouwens een...
Die foto kon bij mijn (van moederszijde) oma zijn genomen, Joke! Zelfde doos, zelfde knopen. Oma had een knopenblik en een kaartenzak, maar misschien was dat een schoenendoos omdat je vroeger eigenlijk weinig plastic draagtassen etc. had. Heb zelf ook een knopendoos, voor wit en niet wit. Om dezelfde reden…kan nog eens gebruikt moeten worden op een ander kledingstuk maar tegenwoordig is het toch allemaal T-shirts wat de klok slaat.
Wat dat vervelen aangaat, wij logeerden nogal veel bij neven en nichten omdat bijna al onze ooms en tantes in het onderwijs zaten. Stuurden mijn ouders ons lekker weg…en had ik reuze lol voor een halve week of zo. En als ik dan bij mijn grootouders verbleef, kwamen de knopen op tafel. Iedere knoop had een verhaal en vooral oma was gek op vertellen. Sommige knopen waren eigenlijk toen reeds antiek!
Nee mijn moeder zocht dat soort dingen niet. Die zei altijd als je verveelt dan doe je dat maar, gaat vanzelf over en dat was ook zo. Bij ziektes zei ze het ook vaak als het om iets ‘lichts’ ging: “Gaat vanzelf over”
Het Tjoklatblik van de foto ken ik wel. Tjoklat maakte heerlijke repen met toffeevullimg en was een oer Nederlands- Amsterdambedrijf en shad een fabriek op de Schinkelkade.
Maar ja misschien is dat iets voor een ander log over nederlandse bedrijven.
Tja, gek genoeg heb ik me nooit verveeld, nu nog niet. Ik had echt altijd wel wat te doen, of muziek maken of computeren of met speelgoed spelen of buiten spelen, ik kan me echt niet herinneren dat ik me ooit verveeld heb, nu was het bij ons ook (nu nog trouwens) altijd “de zoete inval”, dus ik had altijd wel iemand om me heen om me te vermaken…
Ik verveelde me ook weleens.
Maar ik hield erg van knutselen of tekenen.
Mijn vader werkte op een drukkerij en daar ging weleens wat mis. Dan nam hij grote stapels papier met misdrukken en zo mee. Daar kon ik dan urenlang mee knutselen en zo. Met gluton ( werd altijd hard ) met een kwastje met zwarte haartjes en een houten steeltje maakte ik dan van alles.
Ook kon het gebeuren dat mijn moeder een appeltaart ging bakken en ik mocht helpen.
En als ik me in mijn eentje moest vermaken vond ik het ook vaak leuk om patience te spelen.
Nee, ik verveelde me niet zo vaak ….
Ook tegenwoordig nog niet. Ik heb altijd wel wat te doen op de boerderij. Ook lezen is een prima tijdsverdrijf.
En als ik echt niks weet …. doe ik een dutje. ( we worden ouder ).
Hee Joke61, die doos had mijn oma ook! Ik herkende het meteen, wat grappig! Alleen had zij daar geen knopen in maar gewoon andere frutsels, paperclips en elastiekjes bijvoorbeeld en daar ging ik ook wel eens mee knutselen ja als ik niets te doen had en kwamen er hele kettingen tevoorschijn en armbandjes, die mocht ik niet te strak maken anders was het niet goed voor je bloedsomloop, dat is mij wel 1000 keer gezegd (ik kon goed luisteren namelijk net als mijn meiden nu STTTTTTTTTTTTTT
ops: Voor de rest verveelde ik mij eigenlijk nooit want ik was altijd buiten of ik hielp op de manege vlakbij of ik liep rond in de tuin die enorm groot was en praatte ik in mezelf tegen de bomen en struiken 
De knopen en de kaarten ken ik ook van mijn oma. Of ik me thuis ooit verveelde? Niet dat ik me herinner. Ik was veel buiten (we woonden op de Veluwe) en had altijd wel iemand in het dorp om mee te spelen. Ik herinner me dat we in regenachtige vakanties allerlei tenten in huis maakten, restaurantje speelden etc. Er mocht en kon ook veel bij ons thuis.
Ook mijn eigen kinderen waren geen ‘verveel-types’, mijn zoon kwam zelfs altijd veel tijd te kort voor wat hij allemaal wilde doen (en dat is nog steeds zo!).
Dat gevoel van verveling ken ik wel, maar dan vooral van school. Eindeloze dagen met zeurende leraren, en als enige remedie poppetjes tekenen. Thuis verveelde ik me nooit. Ik las alles wat ik te pakken kon krijgen, en knutselde ook veel. Vanaf mijn twaalfde maakte ik mijn eigen kleren. Op school tekende ik wat ik wilde maken, en als het vakantie werd zorgde ik dat ik een lapje van de markt had, en ging meteen aan de slag. Wat dat betreft ben ik erg veranderd, want nu heb ik zo’n hekel aan naald en draad dat ik er zelfs moeilijk toe kom om ergens een knoop aan te zetten.
Wij hadden thuis wel een knopendoos. Ik kan me alleen niet meer herinneren hoe die er uitzag. Als mijn moeder de kast opruimde kwam hij tevoorschijn, en dan ging ik de knopen allemaal bekijken. Toen mijn ouderlijk huis ontruimd werd, heb ik er een paar mooie oude exemplaren van bewaard.
Ik heb me eigenlijk nooit verveeld, had plenty hobby’s. Wat een rijkdom! Als mijn zoon zich verveelt zeg ik hem dat hij zijn kamer moet opruimen, want hij is een ras chaoot!
Verveling, ja soms maar niet zoveel. Wij woonden aan de rand van het dorp en hadden de polder en slootjes om de hoek. Maar als het slecht weer was speelden we met kleine speelgoed poppetjes die je vroeger cadeau kreeg in de flessen chloor en afwasmiddel. Ja die kocht je toen in een fles. Lege luciferdoosjes hadden we ook, daar kon je van alles mee bouwen, en natuurlijk mecano. De poppenkast werd ook wel gebruikt, en soms als het heel erg slecht weer was, gingen we in de keuken picknicken. Mijn moeder deed dan oude lakens over de tafel en zo hadden we onze eigen tent, doppinda’s erbij en limonade, feest was het dan.
Natuurlijk verveelde ik me vroeger ook wel eens. Ik denk dat dat alleen maar goed is (af en toe) want zo wordt je fantasie geprikkeld.Op die manier ontstonden er allerlei nieuwe spellen en bezigheden. Ik zie het alleen maar als een slechte zaak dat de kinderen van nu zich nooit meer hoeven vervelen, altijd maar voor de T.V. of computer hangen. Ze kunnen zichzelf echt niet meer bezighouden en vermaken zonder deze dingen.
Ik speelde veel met mijn jongere broertjes en zusjes, zo verveelden die zich ook niet, dus 2 vliegen in 1 klap, b.v. schooltje, kerkje, vadertje en moedertje, verkleden enz. Of je luisterde naar het kinderkoor van Jacob Hamel op de radio, ging naar de bieb en bleef daar uren hangen om te lezen enz.enz. Ook was er een knopendoos, nog van mijn oma, waarin ook nog veel andere spulletjes zaten allemaal met een verhaal.Die doos heb ik nu in mijn bezit en ik hoef er maar een blik in te werpen en duizenden herinneringen komen op me af.
Ojee, @thijs schrijft over speeltjes in afwasmiddel,( zie log http://jeugdsentimenten.net/20.....zn-plaats/ ), @Eric Erres krijg je al hartkloppingen
?
Heel goed opgemerkt Joke61! Blij dat ik een Lodaline ambassadrice heb!
Thijs: zet je herinneringen daar ff neer en vooral over witte huifkarren
BTW: verveling heb ik nooit gekend. Wel het gevoel om met iemand iets te willen doen en dat ik dan niemand kon vinden of iedereen was nog op school of op vakantie.
Ik heb me zelden verveeld.En nog steeds altijd wat te doen en ook altijd wat anders.Me werk is ook me hobby dus wat wil je nog meer?
Nou de enige keren dat ik me verveelde, was als je ziek geweest was en aan de beterende hand, maar dan toch nog in bed moest blijven, vreselijk vond ik dat.
De knopendoos ken ik wel dat was bij ons een blik waar appelstroop in had gezeten, er stond een afbeelding van een man op die in een grote ketel roerde en de woorden ‘rinse appelstroop’ Dat rinse heeft me heel lang voor een raadsel gezet. De overheersende kleur was blauw.Het Tjoklatblik hadden we ook, daar zaten postzegels in die nog moesten worden afgeweekt (mijn vader spaarde ze)
Maar vervelen als ik gezond was ,dat deed ik niet zo snel. Ik las graag en er waren veel vriendinnetjes in de buurt om te spelen, en met slecht weer , mochten we dan met zijn allen tenten bouwen op de zolder.
Ook werd er bij ons veel getekend en geknutseld (poppetjes maken, daar kleren voor naaien of breien enz. )
Jeetje ja die knopendoos, dat was ook een van mijn favoriete tijdverdrijven. Bij ons zaten ze in een soort busje, zoiets als van de jodekoeken. Kon ik uren mee spelen.
Ik heb zelf precies zo’n Tjoklatblik als op de foto staat, ooit van m’n oma gekregen. Ik bewaar er sieraden in.
Nu ik die foto beter bekeken heb kom ik tot de conclusie dat ik ook zo’n blikje heb. Ik bewaar er een reservelampje in van mijn diaprojector. Die blikjes waren overigens niet zo groot dus erg veel chocolade ging er niet in.
Grappig, m’n moeder had (heeft?) ook zo’n Tjoklat trommel maar dan langwerpig, en ook met knopen! Niet dat ik er ooit mee speelde, maar ik heb zelf ook al een bakje met knopen. Niet dat ik ze ooit weer gebruik maar het is gewoon een gewoonte die ik blijkbaar overgenomen heb;-)
Ik verveelde me niet snel. Dan ging ik gewoon wat schrijven, mooie letters, verhaaltjes, of ik deed in m’n eentje een spelletje.
Moet ik opeens denken aan een sketch van Van Kooten en De Bie waarin De Bie als groot kind lijdt aan de ziekte van niets; Wim, pas gepensioneerd weet zich tot wanhoop van zijn vrouw geen raad met al die vrije tijd en dan zegt zijn vrouw dat hij maar een tekening moet maken; “OK dan teken ik een molen met één wiek!” de verveling nam bij hem infantiele vormen aan en hij had een lotgenoot; Kees die zojuist miljoenen geërfd had en zich ook geen raad wist met al die vrije tijd.
Moraal, het is beter om redelijk betaald werk te hebben dan de hoofdprijs in de loterij te winnen waardoor je vervolgens nooit meer hoeft te werken, je wordt dan puur van verveling een geestelijk wrak of je gaat rare dingen doen met je geld, ook weer uit verveling.
Verveling heb ik niet vaak last van gehad, als kind zat ik vaak bij een vriendinnetje die op een boerderij woonde en daar was altijd van alles te zien en te doen.Bovendien speelde ik veel buiten, bomen klimmen en bloemen plukken enzo…. Die foto hierbij is echte sentiment, het roept bij mij meteen de herinnering op van een stuk zelfgemaakt speelgoed,een grote knoop met een stuk garen door de beide gaatjes en dan kreeg je een soort zoemer….Je moest dan geloof ik de knoop een paar keer ronddraaien en aan de beide uiteinden van het garen trekken, zodat de knoop heel snel losdraaide en daarbij een zoemend geluid maakte….
Toevallig ook bekend hier?
Ja Wilma, tuurlijk is mij dat bekend. Vanavond met een cliënt nog over gehad. Hij zou hierover nog wat schrijven (mag nog H uit V
).
Schiet me ook het spelletje te binnen met zo’n touwtje tussen je vingers en dan kop en schotel en de Eifeltoren maken.
Ben ik ff blij dat er tegenwoordig internet is, dat voorkomt dat de knopen vroegtijdig van mijn overhemden worden gesloopt
Dat spel met het touwtje herinner ik me ook, Joke61. Er was ook een variant die je met zijn tweeën moest doen. Overnemen heette dat. Een van de varianten heette ‘varken op de ladder’. Zegt dat je iets?
Oh ja, Joke, met zo’n touwtje ben ik ook veel bezig geweest: kop-en-schotel was natuurlijk de ekendste, maar ook het matje, het geheim van de smid, parachuutje….En natuurlijk het knoopje
wanneer er iets mislukte en er een Gordiaanse knoop onstond….
Vroeger ook heel vaak met de knopenpot van mijn moeder gespeeld. Kon ik echt uren mee zoet zijn. Vaak samen met mijn zus, als een soort winkeltje
Er zaten ook hele mooie bij (met veel bling bling). Nu ik erover schrijf zie ik ze zo weer voor me
Knoopjes met stof bekleed (soort kussentjes op knopen), grote plastic knopen waar dan een streeppatroon ingedrukt stond, transparante knoopjes,metalen knoopjes, knoopjes die leken op het zeeuws knopje (waarom weet ik dit allemaal nog?)
De witte/ gebroken witte kleine overhemdsknopen bewaarde mijn moeder altijd apart…die gingen wij dan sorteren. Daar had je toch ook nog heel veel verschillende soorten van, van die overhemdknoopjes. Sommige hadden een witte matte voorkant en een glanzende achterkant..soms met een kronkelige zwarte streep erdoor, ook veel verschillende diktes. We waren er maar druk mee toen
Herinner me ineens ook nog enkele parelmoerknopen, echt een troffee voor kinderen (maw, daar hadden mijn zus en ik vaak ruzie over…wie die mooie mocht)
Vond trouwens nog een link naar die touwfiguren
http://members.chello.nl/~st.b.....iguren.htm
Dat wat Wilma noemt (knoop om touw) deden wij ook vaak, van oma geleerd.
Je moest dan niet de fout maken door het verkeerde (dunne) touw te nemen, want dan sneed dat op den duur je vingers af (auw, auw). We gebruikten ook wel eens wol, maar dat knapte snel
Als wij ons vroeger verveelden, dan gingen we ook vaak spelen met boeken vol met stalen, die mijn vader van zijn werk mee nam. Dat waren dan van die dikke boeken met behangstalen en boeken vol met stofstalen.
We hadden echt heel veel behangboeken (met daarin vele verschillende voorbeeldstrookjes in diverse kleuren per vel)
Dan had je dus één groot boek, met daarin weer allemaal kleinere boekjes…supergeweldig vonden wij dat.
Omdat deze boeken van de oude collectie waren, mochten we er ook mee knutselen. Ze hoeften immers niet meer terug. Maar meestal vonden we het toch zonde om zomaar stukken uit die staalboeken te knippen. Met die hele boeken kon je ook leuk winkeltje spelen
Mijn vader nam ook vaak plakplastic mee van zijn werk…ook veel mee geknutseld op “verveeldagen”
Wij hadden veel MB spelen, maar ook van andere merken. Afijn, als ik me verveelde, dan kiepte ik het blik (van Quality street)om dat vol met pionnetjes zat; plastieken, houten, klassieke pionnen, maar ook autootjes v e bepaald spel, gewoon alle pionnen van alle spelen die we hadden. Wat was nu de drijfveer? Ik vroeg me af welk van die pakweg 150 pionnetjes zou winnen als ze allemaal met 1 spel meededen. dus…alle pionnetjes werden met watervaste marker genummerd (meestal aan de onderkant), ik maakte in een schrift een heel schema (al minimaal een dagtaak) met alle pionnen (met nummer, bijv 82-geel-hout)en dan alle bordspelen uit de kast, uitstallen op mijn kamervloer (Novilon) en als alles klaar was, dan begon ik (met 2 stenen) te gooien. Zo moesten alle pionnen een heel parcours afleggen van div bordspelen (Levensweg, Monopoly, Ganzebord, t Grote Michelin-spel, etc etc). als een pion om een bepaald hoekje was, mocht de volgende. ALS EEN PION WERD INGEHAALD VIEL IE AF!!!! Zo had je pionnetjes die zich als superpion ontwikkelden en ook echt slakken die dus snel werden ingehaald en afvielen.
Weet je? op een regenachtige zondagmiddag als er geen formule 1 is, dan zou ik dat dolgraag nog doen. Iets soortgelijks deed ik ook met mn Matchbox autootjes. Prachtige gezellige kindherinneringen zijn dit.
Minder: Mama die mn kamer heeft opgeruimd als ik uit school thuis kom, onder t mom van : “Nu ligt ‘t er al lang genoeg.” Furieus was ik dan en ook ontredderd. alles voor niets!
Och help een knopendoos, en ik heb ook al een log over knopen en naaimachines ingediend
Als dat maar goed komt 
Die tjoklatdoos hadden wij vroeger ook thuis, zat boordevol spijkers enzo, niet echt iets om de verveling te verdrijven. Verveelde me niet zo snel in m’n eentje, maar je met anderen samen vervelen is nog ellendiger.
Pijltjes gooien was dan een leuke afleiding, of badmintonnen in de slaapkamer
Verveling kwam gelukkig niet zo vaak voor, ja soms op vakantie, als het weer eens regende.
Hier eindelijk dan een reactie op Joke haar knopen fobie , ha ha . Ik herinner me dat wij met een grote knoop met daar een draad van een kluwen wol door de oogjes , een snorrend geluid mee maakten , , je neemt een draad van ongeveer 50 cm , doet dit door de gaatjes / 2/ , knoopt de draad vast , de knoop in het midden laten ,doe de draadjes om je wijsvinger, slinger de knoop in het rond , en met een trekkende beweging gaat de knoop draaien .. en geeft een zoemend geluid ,, proberen maar .. er zijn vast meerde mensen die dit nog hebben gedaan . Joke 61 ik hoor van je of het gelukt is .
Hahaha @Henk 45 je reageert! Prachtig die instructie over het aan een draad laten snorren van een knoop. Ik ga ‘t proberen, even een knoop in de knopentrommel zoeken
Je hoort ‘t donderdagavond persoonlijk van me
Ook mijn moeder had een knopendoos waar allerlei knopen inzaten, sommige met een verhaal andere zonder. De doos was volgens mij vroeger een hoedendoos geweest, en er zaten ook veel knopen in. Aangezien mijn moeder vroeger heel vaak achter de naaimachine zat, ging ik voor de gezelligheid bij haar zitten en sorteerde dan de knopen bij elkaar.
Echt vervelen heb ik me ook niet echt gedaan behalve, net als Marise, op school bij sommige vakken.
@Henk: jaaaa dat deed ik vroeger ook, heel herkenbaar
Nee, een knopendoos heb ik nooit gekend, maar de verveling wel. Vreselijk waren de dagelijkse uren op mijn kamertje gezeten, terwijl ik wilde leven, vooral de vroege tienertijd toen mijn oudste (lievelings)broer er al op uit trok in het uitgaansleven. Ik kan me de muren nog goed herinneren.
Verveling heeft misschien met leeftijd te maken. Een baby blèrt alles bij elkaar als het even alleen gelaten wordt, een jongen vindt eenzame uren een straf. Maar een volwassene wordt de eenzaamheid bijna aangenaam. In gezonde proporties dan wel.
hoi marise en/of anderen
weet iemand nog hoe je ‘varken op de ladder’ moet doen?
ik weet nog hoe ik ‘kop en schotel’ moet doen en, eifeltoren, geheim van de smid, haarnetje en parachute, alleen dat varken weet ik niet en mijn moeder wist hem ook niet meer. dus als iemand dat nog weet…..
alvast bedankt,
lotje
Hai knopen dame of heer.
Ik was eigenlijk nav een televisieprogramma op zoek naar vervelen als genoegljk tijdverdrijf.
Ik verveel me echt nooit maar doe niet mee aan al die activiteiten buiten. Kan uren lezen afgewisseld met het genieten van prachtige luchten, kleuren in de bomen,regendruppels etc. Vandaar ga ik vanzelf door naar iets fotograveren, tekenen of wandelen om me heen kijkend naar elk vogeltje,plantje, diertje, grappig mens etc.