Bijbelse geschiedenis
Link naar dit artikel Op donderdag 18 januari 2007 geschreven door Bertus
Ik heb altijd in het Protestants Christelijk onderwijs gezeten, eerst als kleuter (vanaf 1966) en later als leerkracht (dus tot 2006) : mijn veertig jarig jubileum !
Bijbelse Geschiedenis was een favoriet vak : ik vond de verhalen spannend, de liederen mooi en ik kreeg met mooi zitten en luisteren een 8 op mijn rapport ( zie mijn weblog over rapporten ).
De verhalen maakten grote indruk : vooral Mozes, Noach, de Schepping, Goede Vrijdag en natuurlijk het Kerstverhaal.
Ze werden door de juf verlevendigd met vilten figuren die op een achtergrond “geplakt” werden met een soort van klittenband. Deze figuren bleven de hele week hangen en werden gaandeweg het verhaal aangevuld en verplaatst. Ik kon er op een vrij moment graag naar kijken. Wel vroeg ik me af of er in die tijd eigenlijk altijd oorlog was in die gebieden. (vraag ik me nu trouwens nog af, maar dit terzijde).
Tegenwoordig heet het vak Godsdienst. Ik vertel op maandag een verhaal aan de kinderen en we praten erover : hoe zit het met andere geloven, hoe zit het met de actualiteit, waarom gaan de dingen zoals ze gaan, hoe denk jezelf over de dingen ?
Als kind kreeg je verhalen over een boze duivel over je heen en de hel werd er ook doorheen verwerkt.
Tegenwoordig gelukkig niet meer, we belichten de actualiteit van verschillende invalshoeken en er is ruimte voor de kinderen. Ik voel me daar prima bij …. Het vak is meer “filosoferen met kinderen” geworden.
Had jij ook godsdienstonderwijs en welke verhalen vond jij mooi ?
27 reacties op “Bijbelse geschiedenis”
Laat een reactie achter
...
o is trouwens een...
Op de Katholieke basisschool hadden wij natuurlijk ook godsdienstonderwijs, maar zover ik me kan herinneren ging dat enkel over het nieuwe testament (Jezus dus). Maar ik kan me vergissen.
De logfoto herken ik erg goed, die plaat hing in onze klas en wij waren niet eens een school met de bijbel. Ik vond die monniken met dat haar altijd wel leuk en vroeg me eeuwig af wat die non in dat hoekje aan het lezen (schrijven?) was.
Bijbelse geschiedenis kregen we dus wel op de zondagsschool, maar eens per week kwam de hervormde dominee uit Wildervank en die vertelde altijd erg mooi. Daarna speelden wij met zijn hoge hoed die hij achterliet op de kapstok in de gang.
Ik zat op een openbare basisschool, maar wij hadden 1 uur in de week ook godsdienst. Die leraar kon prachtig vertellen uit de bijbel, zodoende kan ik mij nog veel verhalen goed herinneren. Kan me ook nog herinneren dat ik per ongeluk een keer “godverdomme” zei tijdens de les, dat was niet zo slim, nooit meer zo op mijn flikker gehad op school, als toen…
Na wat omzwervingen kwam ik op een Katholieke basisschool terecht. Hoewel ik thuis niet ben opgevoed met het geloof, vond ik de verhalen geweldig. De pater die ons les gaf op de lagere school kon fantastisch vertellen en deed dat ook vaak.
Eenmaal op de middelbare school, die ook Katholiek, was kwam ik dezelfde pater weer tegen en hij vertelde nog steeds mooi zijn verhalen uit de bijbel. De tijden waren echter aan het veranderen en de grote “kerkelijke leegloop” was in volle gang en dat veroorzaakte vaak onrust in de klas tijdens godsdienstles.
Ik was met een meisje de enige die aandachtig luisterde en de rest niet. Pater vond het dan geen enkel probleem om iemand die rumoerig was de bijbel naar zijn hoofd te gooien.
Jaren later kwam ik pater tegen en die heette toen gewoon Kees en had een vrouw aan zijn arm. Hij was uitgetreden, maar sprak tekenfilms in die waren voorzien van een bijbelsverhaal.
Daarna ben ik nooit meer bezig geweest met bijbelverhalen, maar ze waren erg mooi, dat wel. Kees ben ik nooit meer tegengekomen.
Ik sta ook bij de log mijn eerste heilige communie en dat heeft er natuurlijk ook mee te maken,ik ben wel gedoopt enzo en ga alleen nog naar de kerk met kerstmis, ik doe er nu helemaal niets meer aan en waarom niet? zou ik niet weten, andere tijden misschien? ik weet wel dat wij altijd een paar kinderbijbels hadden en de verhalen waren erg mooi en ik kon mij ook erg inleven en vooral dat Jezus op het water ging lopen, nou dat was bijzonder als kind en dan had je Daniël in de leeuwenkuil, die naam is natuurlijk heel bijzonder want mijn overleden broer heette zo. Enfin, mooie verhalen dus en ik heb ze met plezier gelezen.
Mijn schooldag begon altijd met een bijbelverhaal van minstens een kwartier. Meneer Van der Lichte, bij wie ik vier jaar in de klas heb gezeten, was zo’n rasverteller dat de flanelbordplaten eigenlijk overbodig waren. Jacob en Ezau, Kaïn en Abel, de ark van Noach… prachtige verhalen allemaal. Ik had er wel altijd moeite mee dat de chronologie van het Oude Testament rond Kerstmis en Pasen plotseling onderbroken werd voor iets totaal anders. Dus Mozes had net de stenen tafelen van de berg af gesmeten (een cliff hanger van jewelste) en dan ging het de volgende dag ineens over Maria met de Engel. Ook mooi, maar hoe liep het nou af in die woestijn? En toen de verhalen uit het O.T. verzandden in de eeuwige strijd met de Filistijnen, werd het minder spannend allemaal.
Hoewel meneer Van der Lichte achteraf gezien wel erg de nadruk legde op de zondigheid van de mens, zijn bijbelverhalen had ik niet graag willen missen.
Dàt er op onze protestantse school Bijbelse Geschiedenis werd gegeven staat buiten kijf, maar hoe ook weer precies, daar kan ik me niet veel meer van herinneren.
Eén lesboekje staat me nog voor de geest. Het heette “Gouden Portalen”, naar een gedicht van Jaqueline van der Waals: Als gouden de portalen zijn, hoe zullen dan de zalen zijn..enz.
Volgens mij gaat het in dat gedicht over een herfstbos en bedoelt de dichteres te zeggen dat als het hier op aarde al zo mooi kan zijn, hoe mooi zal het dan wel niet in de hemel zijn?
Dat gedicht maakte destijds veel indruk op mij, vandaar waarschijnlijk dat ik de titel van het boekje nog weet.
Verder is er ongetwijfeld veel uit de bijbel gelezen en verteld en leerden we over de kerkgeschiedenis (wie herinnert zich de stellingen van Luther aan de kerkpoort in Wittenburg en de verhalen over Zwingli en Calvijn?)
Ook het wekelijkse opzeggen van een psalmversje was vaste prik op protestantse scholen.
Protestanten leerden vanouds veel meer over de bijbel en over kerkgeschiedenis dan bijvoorbeeld katholieken (ik had ooit een katholiek vriendinnetje dat nog nooit van de bijbel had gehoord, daar snapte ik niks van).
Toen ik een keer meedeed aan de nationale bijbeltest of zoiets op tv bleek er dan ook nog veel van de vroeger opgedane bijbelkennis te zijn blijven hangen, ook al kom ik nu al jaren niet meer in de kerk.
De bijbel is mij met de paplepel ingegoten en dat is niet altijd fijn.
Er zat namelijk veel schuld en boete bij en het is erg lastig dat van je af te schudden in je latere leven.
Herkent iemand dat ook?
De mooie dingen van zo’n opvoeding zijn dan wel weer het leren van bepaalde normen en waarden(!) en het veel overhebben voor je medemens. Al hoef je daar natuurlijk niet christelijk voor opgevoed te zijn, het was/is er wel een vast onderdeel van.
Ik heb alleen op de lagere school godsdienstles gehad. Was een zeer leuke les, maar komt ook door de leraar die het gaf, hij kon mooi vertellen.
En natuurlijk het liedje “shalom chawerie” hielp daarbij; heb het daar al eerder over gehad in een andere log.
Op de rk-basisschool werd regelmatig voorgelezen uit de kinderbijbel, het waren prachtige verhalen.
Op de middelbare hadden we godsdienstles van Kapelaan Sam, die begon altijd de eerste les te vertellen hoe hij zijn grote teen was kwijtgeraakt doordat hij met zijn motor langs een muurtje was geschaafd, geen stevige schoenen aan en toen hij zijn sok uittrok zat daar zijn grote teen in.
Ik moet dus altijd aan Kapelaan Sam denken als mensen het over godsdienstles hebben
De lagere school waar ik op zat, evenals de mavo was katholiek. De havo was oecomenisch.
Ik kan me van bijbelverhalen bijna niets meer herinneren ( alleen de barmhartige Samarithaan, dat vond ik een prachtig verhaal), wel dat er aan het begin van de dag altijd gebeden werd en aan het eind van de laatste les. Van een bepaalde geloofsovertuiging heb ik dus blijkbaar weinig meegekregen, ik heb mezelf wel echter wel wat “wijsgemaakt’, ben me wel een gaan verdiepen in religies en pluk uit elke religie wel iets waarvan ik denk dat dat goed toepasbaar is in mijn leven…
Net als Bertus heb ik al sinds mijn jeugd op Christelijke scholen gezeten en ik werk er nu nog. Van mijn lagere school tijd herinner ik me voornamelijk dat we elke maandag een versje (Psalm) moesten opzeggen. Steevast een 10 op mijn rapport. Godsdienstles bestond enkel uit het aanhoren van bijbelverhalen. Voorgelezen uit een bijbeltje dat bijna uit elkaar viel en het zat vol met losse blaadjes van de leerkracht. Ooit met klassendienst viel het boekje. Oeps! Esther, Noach, Mozes en de wonderbare visvangst zijn mij zeer bijgebleven. Ik ging daarna naar een Christelijke Mavo. Tijdens de godsdienst lessen heb ik leren hartenjagen
??: . Op de opleidingsschool voor Kleuterleidster werd vertellen een echt vak. Uit het hoofd! En dat doe ik nog graag (en volgens de kinderen prachtig, ze luisteren ademloos). Ik werk op een van oudsher Christelijke school maar sinds kort dragen we de naam Oecumenisch. Bovendien is het een zogenaamde “zwarte school” dus onze school wordt bezocht door kinderen met diverse godsdiensten. Dat maakt het wel weer heel bijzonder. Ook slachtfeest, suikerfeest, Ramadan en het lichtjes feest krijgen aandacht. En vieren we samen. Opmerkelijk dat er (gelukkig) ook veel overeenkomsten zijn. We laten ieder in zijn waarde. Vooral in de bovenbouw klassen komen de wereldgodsdiensten ter sprake. Ik ben juf van groep 3 en verheug me dagelijks op het verhaal wat vertelt moet worden. Soms een bijbelverhaal en soms een vrij verhaal, gedicht of lied. Er zit zeker een lijn in de verhalen en er komen thema’s aan de orde zoals zorgen voor elkaar, delen, vriendschap etc.
Ik zat op een openbare basisschool, niettemin hadden wij in de 6de klas godsdienstles van een oudere dame en wij hadden er een schrift bij met afbeeldingen die we mochten kleuren. Ik kan me nog herinneren dat die godsdienstjuf tegen ons zei dat we er een bepaalde bladzijde uit moesten halen. Pas jaren later begreep ik waarom; Adam en Eva stonden er niets verhullend op en dat vond die (preutse) dame maar niets met al die beginnende pubers. Ach ja, andere tijden!
Mijn basisschool was katholiek dus kreeg ik katholieke bijbelstudie, al werd dat “bij ons” niet zo genoemd. Hoe dan wel weet ik niet precies meer. Ik denk iets van godsdienstles of zo. Bij mijn generatie was al een versoepeling ingetreden; wij hoefden de katechismus niet te kennen en niet te biechten. Mijn oudste broer heeft dit nog wel gekend. Op de mavo hadden we een vrijzinnige katechese docent die beweerde dat iedereen naar de hemel gaat omdat het aardse al de hel is. Ik wist toen nog niet dat het laatste al te vaak het geval is. Maar of de hemel ooit komt?
Ik zat vroeger ook op christelijke scholen lager en middelbaar en genoot volop van de bijbelse verhalen,thuis had ik ook een kinder bijbel natuurlijk 1 van mijn favorieten was het verhaal van David en Goliath
Na heel veel verschrikkingen ben ik toch weer bij God terechtgekomen.
En al die verhalen van vroeger begonnen bij mij weer tot leven te komen.
Niemand hoefde tegen mij te zeggen, het was geen grote vis die Jona op slok of er groeide manna aan planten in de woestijn of de Rode Zee was helemaal niet diep.
Nee God had het geloofszaad al vroeg in mijn hart kunnen plantten en het was de tijd dat het ontkiemde.
En nu ben ik dankbaar voor al die uren van verhalen uit het woord van God.
Sjaco
Ik zat ook op een protestanse school en kregen uiteraard bijbelse geschiedenis (B.G.).Ik vond de verhalen ook altijd mooi en verbeelde me altijd die verhalen op bepaalde plekken bij ons in dorp of op de boerderij.Ik geloof ook nog steeds in de bijbel ook al is het niet altijd makkelijk te begrijpen.Maar als je de hele bijbel geloofd is er toch wel zeker een hemel en een hel anders staat het er toch niet in.Dat is het probleem met het christelijk onderwijs vandaag de dag,alles word goed gepraat en maar zoet sappig verteld alleen de dingen die we willen horen.In de bijbel staat er is maar een weg naar de hemel en dat is geloven dat Jezes voor ons aan het kruis gestorven is.
Ik vond als (katholiek) kind het Oude Testament het leukst, een spannend sprookjesboek. Het bijbelverhaal wat mij het meest is bijgebleven handelt over Jozef die in een put wordt gedumpt door zijn oudere broers (uit jaloezie). Z’n voorspellende dromen en uiteindelijk de totaal omgekeerde machtsverhoudingen vond ik mooi.
Ook de verhalen over De Ark van Noach en de Toren van Babel zijn prachtig, je kunt ze(symbolisch gezien) nog perfect in deze tijd plaatsen.
Gek, kan me niet eens herinneren wanneer ik voor ‘t laatst een bijbel heb gelezen, maar het zijn en blijven toch mooie verhalen.
De basisschool was katholiek, de Mavo openbaar en de HAVO vrijzinnig Christelijk. Op de basis school leerden we over de feesten H. communie en H Vormsel en vierden die feesten. Op de Mavo 2 jaar godsdienstles, en op de Havo eigenlijk niets alleen afen toe een speech met kerstmis ofzo. Dat waren de lessen die we vroeger zo al hadden. De leraar/pater van de lagere school heeft ons ook getrouwd in 1988.
Ook ik zat op een PC lagere school (het was trouwens de enige school in ons dorp). Elke ochtend begon met een bijbelvertelling door de meester of juf, heerlijk ontspannen! Ik vond vooral de verhalen van Mozes mooi. In de hogere klassen was ik niet zo dol meer op de dagelijkse vertellingen, want ik kende alle verhalen uit het hoofd, dus het werd een beetje saai. Op maandag moesten we een psalmversje opdreunen, ik ken ze nog allemaal uit mijn hoofd!
Op de havo hadden we godsdienst, maar wat we daar deden zou ik niet meer weten, het was het klieruurtje van de week. Het schooljaar begon en eindigde wel met een bijeenkomst in de kerk, verder was het niet streng.
Daarna kwam ik op de pedagogische academie, de dichtstbijzijnde was in Ede, dus daar ging ik naar toe. Superchristelijk, erg dogmatisch, absoluut niet mijn wereldje. Ik ben er op gebleven om geen jaar te verliezen, maar was blij toen ik er vanaf was.
Lia: die schuld en boete herken ik ook, een beetje gereformeerd denk ik. Heeft jaren geduurd voor ik het van me af kon schudden, maar dat is nou eenmaal persoonlijk. Niet iedereen wordt “gegrepen” door de boodschap en niet iedereen krijgt er een complex van.
kreeg tot en met de MULO Katechismus-les.
Op zaterdagmorgen, ná het schoolzwemmen.
Klassikaal, van de kapelaan.
Kan de oefening van berouw én de oefening van geloof nog steeds zó opzeggen. Helpt alleen niet meer.
Maar het RK-geloof betekende veel voor de samenleving, destijds. Het gaf m.n. ook een gevoel van veiligheid, geborgenheid.
Ik kom uit een zeer RK-gelovig gezin.
Ik bid nog wel eens, maar niet meer in de kerk.
Ben meer een twijfelaar, geen gelovige meer.
Oja Bertus:
Ik vind deze log interessanter en zelfs diepgravender nog dan Deep throat!!!!!!
Schrale troost?
@marianne …. hihi !!!!!!
Ik heb 2 jaar op een protestantse basisschool gezeten. Hier moesten wij een aantal keren per dag bidden; bij aanvang van de lessen, ´s morgens na afloop, als wij overbleven bij het eten, en ´s middags hetzelfde verhaal.
Op het HAVO was er in de beginjaren nog een mis bij aanvang van het schooljaar, maar dit wasd niet verplicht. Bij de godsdienstlessen waren de eerste 2 jaren het katholieke geloof heel belangrijk, maar in het derde jaar kregen we alle wereldgodsdiensten behandeld. Heb daar zo af en toe nog wel nut van
Later werd het vak ook levensbeschouwelijke vorming genoemd, en niet meer godsdienst.
Ik zat op een katholieke school. Daar was Bijbelse Geschiedenis een onderdeel van de godsdienstles. We kregen een keer per week godsdienstles van de kapelaan.
heb twee jaar op een katholieke lagere school gezeten…toen bleek dat ik geen heilige communie deed en ongelovig was werd ik door een kudde “heiden” krijsende 7 jarige klasgenootjes het schoolplein overgejaagd…
Tsja wf hermans zei het al in “ik heb altijd gelijk”
De katholieken! Dat is het meest schunnige, belazerde, onderkruiperige, besodemieterde deel van ons volk! Maar díe naaien er op los! Die planten zich voort! Als konijnen ratten, vlooien, luizen. Die emigreren niet! Die blijven wel zitten in Brabant en Limburg met puisten op hun wangen en rotte kiezen van het ouwels vreten!’
Dat liegt er niet om Onno of moet ik zeggen WF Hermans?
Ben zelf ook op RK scholen terecht gekomen; kan me vaag de Godsdienstlessen herinneren dat later Maatschappijleer heette. Die laatste kregen we ook van een Pater, een geweldige man die helaas veel te vroeg is overleden.
Heb er eigenlijk toch erg weinig herinneringen aan.
Bij ons op de lagere school heette het “catechisatie”. Wij kregen het altijd op maandagmorgen van een dominee uit een andere plaats. Na het verhaal mocht je het overschrijven in een schrift en dan werd er een stempel bijgezet van iets dat met het verhaal te maken had. Die mocht je dan inkleuren. Soms werd er ook een quiz gedaan over de verhalen die we al hadden gehoord. Ook zijn er een paar liedjes aangeleerd tijdens catechisatie; “Door d wereld gaat een Woord”en Ïn het begin”.