Weglopen
Link naar dit artikel Op woensdag 7 februari 2007 geschreven door Sandra67
Als kind kon ik bijzonder slecht tegen onrechtvaardigheid. Als ik dan vond dat mijn moeder oneerlijk was geweest tegen mij dan wilde ik nogal eens driftig besluiten weg te lopen van huis.
Mijzelf boos op mijn kamer opsluiten ging vaak niet omdat ik mijn kamer met broertje en zussen deelde. Weglopen vond ik dan een goed alternatief.
Menig maal ben ik dus als kind boos door verschillende wijken gaan dolen, maar liefst zo’n halve kilometer van huis. Soms bleef ik wel een heel uur weg 
. En als ik dan afgekoeld toch maar weer richting huis afdroop, dan had vaak niemand gemerkt dat ik weg was gelopen 
Op een dag, ik zal een jaar of negen zijn geweest, speelde ik bij ons in de straat, toen er een Duits meisje van mijn leeftijd op mij af kwam. Ze deed heel geheimzinnig tegen mij, en wees naar de overkant, waar haar iets oudere zus stond. Ze vroeg me of zij stiekem bij ons naar het toilet mocht. Ze waren van huis weggelopen en dat mocht ik echt aan niemand vertellen. Ik schrok mij een hoedje, weggelopen uit Duitsland, we woonden bijna tien kilometer van de grens. Dat was wel even andere koek dan dat weglopen van mij!
Thuisgekomen voelde ik mij superrot, ik wilde die meisjes niet verraden, maar ze op straat achterlaten leek me ook niet goed. Toen heb ik het toch maar opgebiecht aan mijn moeder.
De twee meisjes werden van straat gehaald, en bij ons thuis werd hun vader gebeld.
Deze kwam zijn dochters later op die dag bij ons ophalen . Destijds dacht ik dat ik er goed aan had gedaan het aan mijn moeder te vertellen. Nu denk ik weleens…wie weet wat er wel niet met die meisjes gebeurd was, dat ze zo ver van huis waren weggelopen?
Was jij vroeger ook een wegloper als je boos was? Of heb je misschien andere gevaarlijke dingen uitgehaald waar je ouders niks van mochten weten?
43 reacties op “Weglopen”
Laat een reactie achter
...
Ik was de oudste van de kinderen dus kreeg ik meestal de schuld,dus heb ik ook wel eens aan weglopen gedacht,maar waar moet je heen? En thuis was het toch ook wel goed,dus heb ik het nooit gedaan.
Zeer indrukwekkend log Sandra! Eigenlijk past zwijgen maar dat is geloof ik niet de bedoeling…
Zeker omdat ik recent weer het verhaal van mijn vriend, die hier vaak meeleest, heb gehoord. Dat ging maar net goed! Gelukkig gaat het vaak goed.
Ben zelf meer het type van verschansen.
Nou dat verhaal van die duitse meisjes intrigeert me nogal…heb je totaal geen idee wat de achtergrond was en wat er later is gebeurd?
Ja hoor, weglopen was altijd in mijn gedachten. Heb ik zelfs legaal een keertje gedaan ook. Zie mijn log over Emigreren
Nee ik liep niet weg. Wij woonden in een trapportaal waar je heerlijk uren kon zitten mokken tot de buurman van zijn werk kwam en dan zei zonder te weten wat er aan de hand was: “Kop op zo erg kan het niet zijn”.
Dat was meestal het seintje dat het mokken voorbij was en ik gewoon weer naar boven ging naar mijn moeder, die dan al lang weer andere zaken aanhaar hoofd had.
Indrukwekkend log Sandra
In mijn omgeving was weglopen typisch een meisjes ‘iets’, kan dat kloppen? Niet dat jongens er niet aan dachten maar ze voegden de daad minder snel bij het woord.
Zelf nooit aan gedacht.
Leuk onderwerp maar ik heb het eigenlijk nooit in mijn hoofd gehaald om bij mijn ouders weg te lopen, ik had het veel te goed bij ze en ja waar moet je dan heen? We woonden buiten de stad en een buschauffeur neemt je gerust niet mee als je zo klein bent hoor!
Ik ben wel eens kwaad weggelopen toen mijn huwelijk op zijn eindje liep omdat ik het allemaal niet meer kon bolwerken, ik nam de kids mee naar mijn ouders daar voelde ik me veilig…..Nu heb ik zeer goed contact met mijn ex-man wat betreft de kids natuurlijk maar zo zie je maar hoe boos iemand dan kan zijn he, je wilt vluchten maar weet niet waar naartoe, dit alles is alweer ruim 5 1/2 jaar geleden en mijn nieuwe mannetje???????
Denk maar niet dat ik die ooit zal verlaten, nee hoor, die is heel anders en zorgzaam en gelukkig maar en de meiden zijn ook gek op hem en zijn nooit voor hem weggelopen hoor (nog niet)
Misschien waren we nog niet eens 10 jaar, ik ging met mijn vriendinnetje bloemen plukken langs de Amstel. We liepen aan de zogenaamde stille kant van de Amstel. Overal natuurlijk blaffende honden bij boerderijen en dat was niks voor ons , we gingen niet terug, nee we liepen verder en verder. Zo besloten we om ‘even’ door te lopen naar de opa en oma van mijn vriendinnetje in Duivendrecht. We waren welkom! Limonade en eigengebakken taart. Telefoon hadden de meeste mensen nog niet in die tijd. Toen het een uurtje of 5 was gingen we weer op huis aan. Nu langs de doorgaande weg (die nu naar de Arena loopt) over het fietspad. En… daar kwam mijn vriendins vader aan op de fiets en mijn vader (die de kamer aan het behangen was ) had alles in de steek gelaten en was ook al aan het zoeken. We werden vermist! En onze ouders waren behoorlijk ongerust. Wij waren ons van geen enkel kwaad bewust. Dit avontuur moet ik nog vaak horen
als kind ben ik nooit van huis weggelopen, ik ben wel eens buiten gaan spelen tot de bui van mijn moeder (die soms harde handjes had) was opgeklaard.
Maar ik kan me herinneren dat ik de plannen wel eens had.
In mijn huwelijk ben ik wel eens 5 dagen weggeweest bij mijn (inmiddels ex-)man, dat was in de jaren 80. Na bemiddeling van een goede vriendin, die de kinderen ook opving, kwam ik weer terug en ging het vervolgens toch nog 20 jaar redelijk goed.
In mijn huidige relatie ben ik ook wel eens een paar uur gaan lopen als een cool-downprocedure en dat hielp, want dat is altijd nog beter dan met een giftige kop dingen roepen die je nooit meer terug kunt nemen.
Als het thuis wel eens niet zo gezellig was had ik ook wel eens de behoefte om weg te lopen. Maar dan komt er meteen een probleem om de hoek kijken; waar moet je heen? Opvangtehuizen voor weggelopen kinderen bestonden nog niet? Bovendien had ik niet echt het lef om daadwerkelijk weg te lopen en was ik bang meer overhoop te halen dan nodig was. Je thuis was immers een veilige haven waar je je eigen kamertje had en eigen spulletjes. Geen optie om dat allemaal mee te nemen maar ook niet om het achter te laten. Bovendien had je thuis een lekker warm bed en als je plannen had om weg te lopen, waar moest je dan de nacht doorbrengen? Onder een brug? Of in een bushokje? Geen aantrekkelijke mogelijkheden. Bovendien waren de problemen die je heel groot zag meestal met het verstrijken van de tijd als sneeuw voor de zon verdwenen.
ik doe het net als mijn moeder, boos zogenaamd weglopen, met een verwensing de deur uit knallen en dan op de hoek gaan staan kijken of degene je zoekt…. flauw he?
Ikzelf heb het nooit gedaan, maar mijn oudere zus wel. Verschillende keren zelfs! Ze was een echte avonturierster hoor! De eerste keer was ze geloof ik een jaar of elf, en ze ging met al haar klasgenootjes weglopen richting Marseille, waar we een tante hebben wonen…Ik geloof dat een paar klasgenootjes toen hebben geklikt tegen hun ouders, en de weglopers konden aan het station opgepikt worden. Andere keren liep ze weg toen ze de vaat moest doen…met 1 schoen aan zelfs geloof ik…Of een keer toen ze weggelopen was heeft ze een week gelogeerd op de zolder van haar beste vriendin…
Spijtig genoeg is het helemaal niet goed afgelopen met haar
Weglopen, ik kan me niet herinneren die neiging gehad te hebben, zou het ook niet gedurfd hebben.
Wel was ik van het stampvoeten en het smijten met deuren.
En mokken op mijn kamer bij vermeend onrecht.
Ik had altijd bewondering als ik hoorde over weggelopen kinderen. Dat je dat durfde….als kind dacht ik er niet over na, dat kinderen het thuis echt beroerd kunnen hebben. Dat was ver van mijn bed, in mijn veilige huis, bij lieve ouders.
Ik heb er wel eens mee gedreigd, maar dat maakte zo weinig indruk op mijn ouders dat ik het idee maar liet voor wat het was.
judith63 en marianne: dan ben ik in totaal twee keer legaal weggelopen want zo was mijn scheiding letterlijk, gepakte tas mee, het hek achter mij gesloten. Het eerste woord wat mij toen te binnenschoot was: Freedom! Dat was 2002.
Ja Henny Jane, toen mijn ex eenmaal in februari 2002 vertrok gleed ook alles van mij af en voelde ik een enorme vrijheid in mij ineens, heerlijk was dat ja
Toen ik 7 was wou ik ook eens weglopen omdat ik mijn favoriete serie toen niet mocht zien want ik had mijn huiswerk niet af had. Ik had mijn koffer en al ingepkat, maar toen ik honger kreeg had ik toch maar besloten om bij mijn ouders te blijven, mijn ouders hadden hierom later enorm om moeten lachen.
Ja henny-jane. ik begrijp dat. Ik voel me ook gevangen in mijn huidige relatie maar weglopen zal de oplossing niet zijn. Helaas.
Nee Ria 1968, is niet raar, is menselijk.
Nee Marianne, hier Judith63, natuurlijk wil ik mij nergens verder mee bemoeien hoor en weglopen helpt inderdaad niet maar ik voelde mij ook gevangen in mijn relatie en toch eerst denk je dat het jou niet zal overkomen tot de bom barst en er een knopje in je koppie omdraait. Wat je dan als eerste moet doen???? Ja, de meeste weten dat niet maar als eerste stap is als eerste naar je eigen huisarts toe gaan en die kan je goed helpen hoor!!! Het heeft mij toen ook goed gedaan, ik ben hem nog steeds dankbaar
O ja ik ben ook een keertje weg gelopen. Ik had er al vaak mee gedreigd maar dat maakte (tot mijn grote frustratie) totaal geen indruk. Toen ben ik een keertje “echt” weggelopen, precies zoals je in je log schrijft, misschien wel een halve kilometer! (veel meer zal het niet geweest zijn). Toen ik terug kwam had niemand me gemist, grrr nog meer frustraties! Ha ha nu kan ik er om lachen maar toen vond ik het niet leuk.
Echt weggelopen ben ik niet echt inderdaad zo een halve km.en dan had niemand je gemist.
Mijn zusje zei altijd: ik loop weg en neem wel mijn zondagse kleren mee.
Hey mensen, het is nog heel actueel. Kijk maar eens naar dit artikel uit het AD (we gaan er maar even vanuit dat het niet iets ernstiger is):
http://www.ad.nl/binnenland/article1076911.ece
Ik ben van huis weggelopen toen ik 17 jaar was samen met mijn nu ex-man. Ik weet van mijn ouders dat ze het hebben gelaten zoals het was ik zou namelijk 2 maanden later 18 worden. Ik ben toen weggelopen omdat ik niet om mocht gaan met die jongen ( had ik toen maar geluisterd ). Na een anderhalf jaar geen contact te hebben gehad met mijn ouders hebben zij contact gezocht. Ze hebben vanaf het begin geweten waar ik was. en ben daar blij om ik heb nu nog steeds contact en in de tussentijd een nieuwe vriend en een zoontje van bijna 3 jaar.
mijn maama is alltijd booos op mij ik krij g altijd de schuld ik snijd mezelf en wil weglopen
*Note van Sentiment* Morgane: bel de Kindertelefoon 0800-0432 iedere dag van 2 to 8 uur open
Morgane, laat ons nog even weten dat het hopelijk goed met je gaat en dat je ‘Sentiment’s’ goede raad hebt opgevolgd.
…een moeder…
haaj mense ik wil effe wat kwijt ik wil heel graag weglopen ik ben een moslima en ik heb een vriendje genomen maar nie mee naar bed gwst en nu denkt me vader van wel ik mag niemeer met nederlandse meisjes om ik mag geen make-up dragen hij heeft me mobiel afgepakt en gaat met me directeur praten ik voel me echt kapot van binnen ik wil graag naar een plek voormeself en me moeder is ook vermist en daar van ben ik ook heel erg verdrietig ik ben 14 jaar en wil graag als net als andere mensen lekker uitgaan en shoppen met vriendinnen afspreken maar dat kan ik niet en dat mag ik niet ik wil graag dood of wegloepn
en plus me vader slaat me een keer was ik te laat had ik 5 blauwe plekken op me hand
@Mina.
Ik schrik van jouw verhaal en ik denk dat ook jij maar eens de kindertelefoon moet gaan bellen. Of ga naar je dokter. Dokters hebben een zogenaamd beroepsgeheim, dat betekent dat zij niets tegen andere mensen mogen zeggen , wat jij aan hem/haar vertelt. Ook niet je vader. Beloof je me dat je dat doet? Ik ben een moeder van twee kinderen en daarom vind ik dit verhaal van jou heel erg!
@Mina: Als moeder van 1 dochter schrik ik ook van jouw verhaal. Bel de kindertelefoon, ga naar iemand die je echt vertrouwt dat kan inderdaad een dokter zijn. Doen hoor meiske…..
@Mina: ik heb een aantal van je reacties verwijderd, ook al heb ik erg met je te doen, dit is niet de plaats om je verdriet en boosheid neer te tikken.
Ik kan je aanraden om naar de Kindertelefoon te bellen, het nummer daarvan is 0800-0432 en je kan ze iedere dag bereiken van 14.00 tot 20.00 uur. Bovendien is er ook een Kindertelefoonchat als je het moeilijk vindt om te bellen, hoe dat werkt en waar je dan kan doen staat hier beschreven: http://www.kindertelefoon.nl
Heel veel sterkte verder.
Hoi Mina, weet je wat je ook kunt doen?
Moeder van twee meiden 
Gewoon naar je huisarts toe gaan die heeft zoals Rozemarijn zegt een beroepsgeheim en die zal je verder helpen…..doen hoor want zo kan het niet langer nee
Lieve Mina,
Neem alsjeblieft het advies van ons. We menen het goed met je en willen het allerbeste voor jou! Je staat echt niet alleen.
xxx
Ik ben als kind een keer met een kwaaie kop weggelopen, eigenlijk weggefietst. ‘k Ben nog geen uur weggeweest en stond toen al weer voor het tuinhekje…
weg lopen dat durfde ik niet eens was altijd bang dat ik in een kindertehuis kwam.als ik weg ging lopen
bij mij zat een meisje in de klas en die zat in het kindertehuis.en ik dacht als kind dat ze van huis was weggelopen en dat ze daarom in het tehuis zat.ik vond het zo erg voor haar.
dat maakte wel indruk op mij
Nou, zei mijn moeder wel eens: Dan ga je toch? Zoek maar lekker een ander huis dan en dan zei ze iemand die ik helemaal niet leuk vond en dan rende ik naar haar toe en omarmde (AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAACCCCCCCCCCCCCCHHHHHH)
ops:
haar weer en zei SORRY en dan was het weer goed en ik zag wel dat mijn moeder achter mijn rug om zat te grinniken naar mijn vader
leuk is dat dat je er nu allemaal kunt om lachen
Hee,
Ik wil heel graag weglopen en dat ga ik denk ik heel snel doen… Alleen tja waarheen nouja dat is niet belangrijk en waar ik moet slapen? Geen idee maar dat boeit ook niet.
EN plassen?
Naja ik wi lweg omdat ik hier heel veeel ongezonde vette dingen eet en ik wil neit dik worden
Stomme reden he?
Doei(L)
@Anoniem,
Zoals Sentiment ook al eens een ander meisje heeft aangeraden, is het misschien ook goed voor jou om de Kindertelefoon te bellen.
Het nummer daarvan is 0800-0432 en je kan ze iedere dag bereiken van 14.00 tot 20.00 uur. Bovendien is er ook een Kindertelefoonchat als je het moeilijk vindt om te bellen, hoe dat werkt en waar je dan kan doen staat hier beschreven: http://www.kindertelefoon.nl
Er over praten helpt, weglopen niet.
Veel sterkte!
Ik heb thuis erge problemen…. mijn ouders begrijpen mij totaal niet en hebben alleen maar oog voor mijn oudere broer. alles wat er mis gaat is mijn schuld en ik weet echt niet wat ik er mee aan moet. Als mijn broer iets verkeerd doet wordt het zo omgedraaid dat het WEER mijn schuld is. Ik denk aan weglopen maar ik weet niet waar naartoe… Ook heb ik een hele tijd rondgelopen met het idee om zelfmoord te plegen maar ik kan het gewoon niet en eigenlijk lost het allemaal niets op… ik ben echt ten einde raad. wat moet ik nou
@Dennis:
Zoals Sentiment ook al eens een ander meisje heeft aangeraden, is het misschien ook goed voor jou om de Kindertelefoon te bellen.
Het nummer daarvan is 0800-0432 en je kan ze iedere dag bereiken van 14.00 tot 20.00 uur. Bovendien is er ook een Kindertelefoonchat als je het moeilijk vindt om te bellen, hoe dat werkt en waar je dan kan doen staat hier beschreven: http://www.kindertelefoon.nl
Er over praten helpt, weglopen niet.
Veel sterkte!
Beste,
Ik ben een meisje van 19 jaar en ik ga al twee jaar met mijn vriend. Mijn vriend en ik kunnen het gigantisch goed vinden en we zitten helemaal op dezelfde golf lengte. Helaas is mijn moeder erg vervelend, ze heeft nooit een vriendje van mij gemogen en deze dus ook niet. Ik wordt er gek en verdrietig van.Deze jongen is echt niet verkeerd hij houd heel veel van me, slaat niet, scheld niet, zoent me nog elke dag en zegt meerdere keren dat hij van me houd. Op ons zelf gaan zou kunnen maar zoiets vergt tijd. Soms gaat het door mijn hoofd gewoon alles achter me te laten en op straat te gaan leven… Maar dat kan toch niet de enige optie zijn? Wanneer mag ik eens mijn leven lijden inplaats van geleefd worden? Ben ik hiervoor op de wereld gezet?
Hoi allemaal,
Zoveel treurige verhalen allemaal, helaas kan ik me wel inleven..ik heb ook zo’n probleem. Vijf minuten geleden dacht ik ook nog aan weglopen.Maar ik weet dat ik niet kan weggelopen aangezien ik niemand anders heb bij wie ik in kan trekken. Ik ben ISLAMITISCH en thuis heb ik het niet gemakkelijk. Ik heb oudere broers die erg dominant zijn. Ik ben zelfs twee keer door hen GESLAGEN alleen omdat ik voor mijzelf opkwam. Thuis mag ik niets..mijn moeder klacht alleen maar over mij en zegt dat ik thuis niets doe..en dat ik haar wat meer moet helpen..terwijl ik zelf vind dat ik thuis best veel doe..ik doe meestal de afwas..ruim altijd op..stofzuig en ruim mijn kamer op en doe mijn eigen was..ik werk ook meestal buiten huis..als bijbaantje heb ik bij bijenkorf enz gewerkt..Mijn broers zijn erg vervelend..mijn oudste broer is er nooit voor me geweest..we hebben nog nooit iets leuks samen gedaan als familie..eigenlijk hebben we helemaal geen band met elkaar ..mijn jongste broer is erg agressief en heeft mij twee keer geslagen..Ik voel af en toe zo alleen in de wereld..ik heb er gewoon geen worden voor. Mijn vader is een persoon die alleen aan zichzelf denkt..mijn moeder is een persoon die alleen aan mijn broers denkt..en Ik..ik ben maar een meisje die bij hen woont als de zogenaamde member of the family terwijl ik er helemaal niet thuis hoor..nou weet je ongeveer waarom ik weg wil lopen..WAT DENK JIJ HEB IK EEN ANDERE OPTIE?
Als ik voor mij zelf op kom dan word ik geslagen of in ieder geval keihard uitgescholden..ik kan gewoon niets..ik heb erg weinig vriendinnen omdat ik nooit mijn vriendinnen mee naar huis mag nemen en niet mag uitgaan met ze dus tja mij kun je inderdaad levenloos noemen
wat erg allemaal
mijn schoondochter heeft het erg slecht zowel bij vader als moeder en nu wil ze weg lopen welke rechten heeft ze???
*** Toevoeging door Jeugdsentimenten.net ***
“Schoondochter” klinkt getrouwd. Een getrouwde en dus (meestal) volwassen vrouw mag gaan en staan waar zij wil.
Juridische vragen kun je trouwens beter stellen aan juristen, bijvoorbeeld aan De Rechtswinkel