Jeugdsentimenten.net

Eigenlijk ongelooflijk Joke dat we slechts tien jaar geleden nog zo sterk waren aangewezen op die telefooncel. Thuis had bijna iedereen al wel een vaste lijn, maar zodra je een paar meter van huis was kon je niemand meer bereiken tenzij er een telefooncel in de buurt was. De mobiele telefoon heeft zo’n sterke opmars gemaakt dat vandaag de dag bijna niemand nog gebruik maakt van die enkele telefooncellen die zijn overgebleven. Als je mij nu vraagt waar ik nog een telefooncel weet staan, moet ik je het antwoord schuldig blijven.

Ik heb zelden van uit een telefooncel gebeld,de enkele keer dat ik daar als kind wel eens in kwam,was om te sjekke of er nog kwartjes in de return zaten.

Ja, de groene telefooncel, tsjonge jonge, ik heb wat mensen zien dringen voor dat ding net zoals ze tegenwoordig voor de pinautomaat buiten staan, achterom kijken alsof je een overval gaat plegen lange rijen ja en een keer had iemand door dat ik toen haast had en die ging expres nog een kwartje in dat ding gooien (misschien was het niet expres maar dat gevoel had ik altijd wel ja) tegenwoordig wel makkelijk ja met die mobieltjes, in de stad hoor je iedereen zelfs telefoneren en soms geef ik antwoord terug heel hard als ze overdreven zitten te bellen en ik loop erlangs alleen moet je wel oppassen tegen wie je het hebt want voor je het weet heb je een mes in je lijf

Enneh: Bertus???? Geef gelijk je telefoonnummer van nu eventjes of lijkt dit nummer er helemaal niet meer op???? grapje hoor!

Thuis hadden we zolang als ik me herinner (een bakelieten)telefoon, vanwege de winkel. Ik hoor en zie mijn vader of moeder nog de bestellingen opnemen, die later op de dag bezorgd werden door mijn vader op zijn transportfiets, door weer en wind…
Het gebeurde bij ons ook wel dat mensen vroegen of ze even gebruik mochten maken van de telefoon, toch wel onvrij voor hen en ons, stonden ze daar in onze huiskamer soms privézaken te bespreken.
De telefooncellen werden dus alleen bezocht als we onderweg waren, en dan nog alleen als het echt nodig was, je liet mensen gewoon in het ongewisse als je later kwam dan de bedoeling was, bijvoorbeeld door oponthoud.Ik kan me niet herinneren dat daar paniek over ontstond, het was gewoon niet anders.
Van de telefooncellen kan ik me nog herinneren dat het er ’s zomers bloedheet kon worden, liet je met je voet tegen de deur een kiertje open voor een beetje zuurstof
Intrigerend vond ik de gebruiksaanwijzing in de cel. In een paar talen, en in het Esperanto.
En de telefoonboeken, stond niet heel telefoonhoudend Nederland in die boeken?
@Bart66, ja, en soms zat er nog wat in ook! Had je een feestdag.

@René: wijken waar het niet vanzelfsprekend is, een mobiel te hebben of waar men vaak rood staat…

Telefooncellen, ligt dat nou aan mij of zijn ze echt uit het straatbeeld verdwenen? Vroeger wel af en toe gebruik van gemaakt en dan probeerde je met z’n tweetjes in die cel te kruipen wat haast onmogelijk was vanwege de krappe ruimte. Ik voelde me in zo’n cel altijd een beetje opgesloten en ik lijd niet eens aan claustrofobie. Vroeger, begin jaren ‘70 heb ik eens een grap uitgehaald; mijn vader had bij een bedrijf een nieuw tuinhek besteld en ik ging vanuit een in de buurt gelegen telefooncel naar huis bellen, mijn stem een beetje verdraaid en toen ik mijn vader aan de lijn kreeg deed ik mij voor als de leverancier van dat tuinhek en zei tegen vader dat de prijs van dat hek fors duurder uitviel dan was afgesproken. En mijn vader trapte er zo heerlijk in en meteen was zijn humeur bedorven die middag.

Een ander telefoongeintje, hoeft niet per se vanuit een cel; je bent met een groep vrienden bij elkaar en draait een willekeurig nummer en als je dan contact had informeerde je of er ene Karel thuis was. Vervolgens belden je vrienden stuk voor stuk hetzelfde nummer steeds met dezelfde vraag. De laatste op rij belde ook en die zei; “Hallo met Karel, is er nog voor me gebeld?”

Mijn oma, niet de Zweedse, woonde vroeger in een bejaardentehuis te Wassenaar en ik mocht daar als jongetje wel eens logeren. Omdat ze zelf geen telefoon had was er in de hal een soort telefooncel waarvan de wanden met leer bekleed waren. Als mijn oma dan ging bellen met mijn moeder mocht ik mee de cel in en wat was het benauwd in die cel, bijna verstikkend. Voor mijn gevoel had telefoneren toen iets plechtigs; alsof je naar de andere kant van de wereld belde. Maar het was gewoon van Wassenaar naar Den Haag.

Daar zeg je wat Niels; die oude toestellen hadden natuurlijk geen herhalingstoets en de vijf toetsen bij in gesprek had ook niemand van gehoord. Wat dat betreft is er toch veel verbeterd.

Telefooncellen, inderdaad! Gaat weer een luikje open
Ik ken de grijze telfooncellen met blauwe rand nog, in iedere buurt stonden er wel een paar. In het openluchtmuseum van Arnhem staat er nog zo één.
En over dat mobiel bellen…ten tijde van de bakkelieten telefoons, zei mijn moeder eens toen ze had opgenomen en de beller zei; “Oh ben je thuis?” “Nee ik loop met mijn telefoon in de Spuistraat!”
Wie kon toen weten dat dat nu heel gewoon is!

Doet mij ineens denken aan die scene in Banana Split met Ralph Inbar(helaas overleden) met Soren Lerby, de ex-man van Willeke Alberti (haar derde dus)met die telefooncel die ze wel effies bij hem voor de deur moesten plaatsen….goh, wat was Soren kwaad zeg en tsja toen Ralph eraan kwam sloeg ie totaal om

@Judith Willeke zat in het complot. Jaren later heeft Sören haar teruggepakt in Bananasplit. Ze moest toen op school komen omdat haar zoon met een apparaatje klokken vooruit zette enzo. Willeke heel verbaasd: “thuis is ie nooit bezig met techniek”

Gut ja, Aidan dat was ook zo, helemaal al vergeten….als we jou toch niet hadden he??

OOk wij keken of er nog muntjes inzaten en één vondst gaf genoeg energie om het nog lang vruchteloos te proberen.
Ook schiet mij nu die telefoonboeken te binnen, omdat die aan de rug vastzaten met een stalen klapmechanisme en daarmee naar beneden hingen, moest je ze voorlangs omhoog draaien. Ook zaten er alleen de boeken erin van de randgemeentes. De laatste cellen waren bij ons in Rotterdam driehoekig en nu staan ze nergens meer.
Deze log kan volgens mij ook niet zonder een ‘échte’ telefoniste voor nummerinfo i.p.v. een computer. Ik durfde nooit te bellen met mijn hart in mijn keel kloppend. Wat dat betreft: lang leve internet.
Oh ja wij rookten ook de eerste sigaretjes in een cel. Toch dat misplaatste gevoel van afgezonderd, ondanks al het glas en de megazichtbare plaats waar ie stond hahaha
En deden jullie ook wel stiekem wel eens iemand bellen vanuit de cel en dan iets geks zeggen….?

en tuurlijk werd je in de winter ziek en moest je je school bellen, de cellen stonden bij torenflats waar het altijd net iets harder waaide en als je geluk had, had je een allochtoon voor je die er guldens in bleef smijten en waarvan de cel later helemaal naar de knoflook rufte, nee, ik ben geen racist ofzo, maar in de wijk waar ik woonde (en nog woon) zijn gewoon veel allochtonen.
Later ben ik onder Najib amhali wel tot inkeer gekomen…..

Ria1968. Ja, kan me voorstellen dat op een gegeven moment niemand daar meer in trapte.

Over kippenpootjes gesproken, we hadden een klasgenootje wiens vader poelier was en die nam soms zo’n pootje mee naar school om ons meiden de stuipen mee op het lijf te jagen. Er zat aan het uiteinde nog een of andere pees waaraan ie dan trok en waardoor de klauw van het arme beestje nog bewoog. Brrrr!
Sorry beetje off topic, maar dat kippenpootje haalt bij mij een compleet verdrongen jeugdtrauma naar boven, hihi!

Wij hadden begin zestiger jaren thuis in Den Haag al telefoon, dus de telefooncel iets verderop werd door ons nooit gebruikt. Behalve die ene keer dan.
In die tijd speelde ik hockey bij de club van mijn school (VCLHC). Er waren perioden dat het twijfelachtig was of de wedstrijd ’s zondags doorging, want we speelden toen nog op echt gras en vooral wanneer het gevroren had, was dat erg gevaarlijk.
Gelukkig hadden we een actieve aanvoerder, die op zondagochtend afgelastingen aan de teamgenoten doorbelde.
Op zo’n twijfelzondag ging de telefoon en ja hoor, daar klonk het inmiddels bekende monotone stemgeluid van aanvoerder C.T. Maar met een afwijkende boodschap. Ik hoor het hem nog zeggen: “wegens het 10 jarig bestaan van SISEO [onze tegenstander die zondag] moeten alle spelers een bloem op hun shirt dragen”.
Wie vraag je in zo’n geval om raad? Je moeder natuurlijk. Maar die was (toevallig…) net even weg. Maar even later was ze er weer en kwam ze met een oplossing. Mevrouw R. had de dag tevoren bloemen weggedaan, zo wist ze, en een telefoontje bevestigde dat. Ik zie mezelf nog thuiskomen met een uit de vuilnisbak opgediepte tulp in een leeg custarddoosje.
Uiteindelijk liep het niet zo’n vaart met die bloem op het shirt. Maar als ik er aan terug denk, zoals nu, vraag ik me af in welk jaar dat geweest is. Moet eenvoudig te achterhalen zijn: eerste helft zestiger jaren, een zondag en de datum, die ik nog zo goed weet: 1 april.

Wat veel geld eigenlijk voor die tijd: een kwartje voor een kort telefoongesprekje! Moest je ook nog in zo’n stinkhokje voor staan!

Toen ik ooit een telefooncel betrad bij het station in Nijmegen, zag ik naast de telefoon een rijk gevulde portomonee liggen en de man in de verte verdwijnen die zojuist de cel verlaten had. Hij had de motoriek van een gehandicapte, alles schoot uit en zijn loop zwabberde. Ik ben hem met de poromonee maar achterna gelopen en heb hem die gegeven, waarna hij deze in een binnenzak van zijn jas stopte. Maar ik weet eigenlijk niet of die van hem was. Ik vermoed van wel.

@Eric: je krijgt er wel van langs hierboven met je opmerking over aanwezigheid van telefooncellen in sociaal mindere wijken. Ik denk ook dat daar de meeste mensen wel een mobieltje hebben.

Het is volgens mij veel later geweest dan halverwege de jaren 70, dat de telefooncel uit het straatbeeld verdween. Nu vind je ze zelfs op het station nauwelijks meer terug. Ik heb er nooit veel in gebeld, wij hadden al zolang ik me kan herinneren een telefoon thuis.

Oh ja nu we toch allerlei zij-onderwerpen aanslaan. Ik had als kind telefoonangst, durfde echt de telefoon niet op te nemen (is nu wel anders ). Als ik opnam wist ik nooit wie het was bij het doorgeven aan mijn ouders (werden ze gek van). Ook belde mijn vader wel eens op en zei dan: met mij, waarop ik vroeg: wie? Dit om even aan te duiden dat het bij ons in de 70’s allemaal nog enigzins nieuw was.

@Bertus: wahahaha! C&A, kostelijk, hoe verzin je het!

Eerst heette alles PTT; toen geloof ik KPN voor de telefoon en TPG voor de post, wat nu dus TNT heet. Ik begrijp dat je de kluts een beetje kwijtraakt door al die afkortingen.

Deze telefooncel ziet er supervertrouwd uit.

Ik ben opgegroeid op een pleintje, en schuin aan de overkant stond precies z’on zelfde telefooncel als op de foto. Niet pal voor de deur gelukkig, maar wel handig dichtbij voor als je dan toch eens moest bellen (en je wilde eens niet bij de buren vragen)
Wij hadden het geluk dat we alles dichtbij huis hadden, een telefooncel, een brievenbus, een bushalte..allemaal bij elkaar op een steenworp afstand van ons huis. En omdat er een groot grasveld tussen lag hadden we er helemaal geen overlast van, eigenlijk.

Omdat die telefooncel naast het speelveldje stond werd er eigenlijk wel wekelijks door iemand stiekem een alarmnummer gebeld. Dat was immers gratis. En dan snel met zijn allen in de struiken gaan zitten, bang dat de politie zou komen

Pieps, waar gaat het over? Jullie hebben beide gelijk. In deze wijken hebben veel mensen als eerste de nieuwste gadgets maar is er ook nog veel behoefte aan telefooncellen of beter nog belhuizen. Believe me, ik werk veel met bewoners uit mindere wijken. Ik dacht dat ik off topic was….

Ria, eigenlijk valt een kwartje toch ook wel weer mee? Is ongeveer 10 eurocent en telefoneren was vroeger nu eenmaal véél duurder, moest je in die tijd maar eens naar Amerika of Australië bellen, was niet te betalen…

Mijn oudste zusje werkte vroeger als au pair in Frankrijk en kon elke avond gratis/onbeperkt bellen vanuit een defecte telefooncel aldaar. Toen de rest van het dorp er ook achter was gekomen dat bellen vanuit die cel gratis was, stak de Franse PTT daar snel een stokje voor en toen was het afgelopen.

Ik hoop eigenlijk dat Londense telefooncellen, die karakteristieke rode, niet uit het straatbeeld zullen verdwijnen, zoals de bekende rode dubbeldekkers dat wel zullen doen. Waarom zijn al die dingen toch rood in Engeland? Brievenbussen, dubbeldekbussen en dus ook telefooncellen.

Als ik mij ogen sluit, kan ik nog precies de sfeer en het interieur van de telefooncel voor me zien. Ik herinner me als kind op die telefoonboeken opgetild door mama daar neergezet. Het is zomer en daar bovenop die boeken is het gloeiend heet! en als je niet daarop mocht zitten, dan wiebelde je met al die boeken als kind. Met de arm omhoog omdat je er anders niet bij kon. Het venstertje waarin je je muntje ziet, die ijzeren ringsnoer (hoor je t geluid?), de stinkende bakelieten hoorn, de ingekraste teksten in die ijzerengrijze bekisting. De tegeltjes op de vloer en de troep (snoeppapiertjes) in zo’n hoekje….De loeizware deur….heeerrlijk, dit is echt zoiets wat je weer ruikt als je er aan denkt.
We hebben wel eens onder kwajongensstreeknoemer de kap vd TL bak eraf gehaald en een touwtje gespannen van TLbuis naar deurstang (ik als smal menneke door een kier naar buiten)en dan wachten totdat er iemand gebruik vd cel ging maken en de deur opentrok en zo de TLbuis uit t plafond trok. die buis klapte met een witte stofwolk kapot half over de persoon…
Tja….nie denken maar doen was t hè!

Ik stond een keer in een cel waarvan het toestel weigerde. Toen ik op de teruggaafknop drukte spuugde die een enorme hoeveelheid munten uit. Het was op het station in Eindhoven, en ik kon er bijna mijn enkeltje naar Utrecht mee bekostigen.

Het valt buiten de focus van JS, maar ik vind het te leuk om niet even te vermelden. Laatst zocht ik iets over mijn opa, die rond 1910 in Rotterdam is gaan wonen en werken. Toen stuitte ik op de ‘Naamlijst voor den telefoondienst.’ Dat is een lijst met alle telefoonaansluitingen in het hele land in 1915. Een telefooncel heette toen een ‘openbare spreekcel’, en was alleen gevestigd in het postkantoor.

In de gemeente waar ik nu woon waren toen 6 particuliere telefoonaansluitingen, met de telefoonnummers 1 tm 6.
Zie: http://de-wit.net/bronnen/tel1915/index.htm

Leuk geprobeerd Jeugd maar bij mij komt er geen mooie oude telefooncel in beeld alleen een wit scherm!!!Jammer!!!

@Jeugd: was het die ouderwetse blauw/grijze telefooncel in de sneeuw?
Vandaar waarschijnlijk het witte beeld

Ook wel boeiend vind ik het gebruik van telefooncellen in oude misdaadfilms. Je ziet iemand schichtig om zich heen kijken in die cel en zenuwachtig snel een nummer proberen te bellen en dan ineens wordt er-meestal met een mitrailleur- op die cel geschoten. Als ik in een film later iemand een telefooncel zag binnen gaan zat ik al te wachten op een opdoemende gangsterauto. We speelden het als kind ook vaak na. Spannend. Een aanslag op iemand die mobiel belt is alleen interessant als het hele ding ontploft denk ik.

De ouderwetse telefooncel met die telefoonboeken in metalen klapstangen herinner ik me nog heel goed. Lekker ongestoord bellen met je vriendinnetje. Sprak je meteen af in diezelfde telefooncel, want haar ouders mochten het niet weten. Ik heb in zo’n telefooncel trouwens ook voor het eerst leren zoenen van een ouder meisje. En daarna nog vaak op herhalingscursus geweest, ha,ha
Waar ik trouwens niet bij stil stond is dat toen waarschijnlijk alle bewoners van de flat gelegen tegenover die bewuste telefooncel hebben meegenoten. Die telefoonboeken in die metalen klapstangen werden eigenlijk alleen maar gebruikt om op te zitten. Als je al eens een keer een telefoonnummer zocht had net iemand anders de bladzijde waar deze op stond er uit gescheurd of was de gehele collectie boeken weer eens verbrand door een of andere verveelde gast uit de buurt.