De Theemuts
Link naar dit artikel Op donderdag 22 februari 2007 geschreven door Marty
Ideaal produkt om versgezette thee in een stenen pot goed warm te houden. De constructie zorgde voor een dikke laag, optimale isolatie en nam een prominente plaats in op de tafel.
Theemutsen waren vooral koddige dingen om te zien en waren nogal vaak te bezichtigen bij oma’s, zoals bij mijn oma die tevreden de wereld inblikt als ze in 1970 een nieuwe theemuts van Sinterklaas krijgt.
Maar ook mijn moeder had er een staan en we hadden vooral plezier als we de muts op ons hoofd zetten. Ze maakten deel uit van het gezellige theeritueel, maar namen in de keukenkast nogal veel ruimte in.
Theemutsen heb ik al heel lang niet meer gezien met al die dubbelwandige potten, thermoskannen, waterkokers en tea voor one zakjes.
33 reacties op “De Theemuts”
Laat een reactie achter
eliers in onze...
Jaaa, de theemuts. Alweer zo’n relikwie van de na-oorlogse decennia die ergens dik onder het stof in mijn geheugen vandaan kwam toen ik je log las Marty. Ook heel herkenbaar dat zelf dragen van die theemuts. Zeker als die enkele minuten terug nog was gebruikt voor de doelstelling. Dan kreeg je van die heerlijk warme oren. Soms zelfs twee keer. Eerst het effect van die warme muts en vervolgens het effect van de draai om je oren die volgde op het misbruiken van dit huishoudelijk attribuut.
En dan die geur van de warmte van thee! Het was meer de warmte van al die lagen watten en isolatie. Ben ermee opgegroeid, maar desondanks een enorme koffieleut geworden. Zonder die dikke koffiemelk; gewone melk is prima.
Wij hadden in de kast wel een theemuts staan (hoezo ruimtevreter) maar mijn moeder stapte in mijn jeugd al heel vroeg over op het theelichtje (waxinekaarjes). Heb dat ‘ding’dus nooit echt in actie gezien
Ehhhhhhhhhh…..ik gebruik nog steeds een theemuts hoor, alleen niet zo eentje als op het plaatje hierboven staat, nee, gewoon een losse muts voor over de theepot heen, staat heel gezellig altijd in de keuken, staat op een trolley van Ikea en die is helemaal van deze tijd!!!!
Vroeger waren we zo leuk om dat ding op ons hoofd te zetten als het lekker warm was, of onze handen er even in warmen, ach, wie zegt datwe dat nu niet meer doen?????
Grappige dingen die theemutsen, en dan met name het soort van de afbeelding.Vond het altijd een soort bol tasje.
Wij hadden een gebloemde theemuts die over de theepot ging, de pot stond in een rietenmandje die een warmte isolerend ‘kussentje’ had.
Na de theemuts hielden m’n ouders de theepot op de gaskachel warm, en sinds een paar jaar zijn ze aan de dubbelwandige theepot.
En ik: ik heb jarenlang theelichtjes gebruikt en ben nu ook over op een dubbelwandige theepot.
Oja, kennen jullie ook die elektrische theelichtjes?
IK ben zelf een enorme theemuts.
munt, groene en vooral earl grey heeeeerlijk.
en af en toe ben ik ook een theelicht: heldere momenten zijn dat.
goedemorgen verder allemaal.
Mooie theemuts heeft je oma daar, Marty, maar wat is dat ding daar op haar schoot??
Zo’n ding als oma Marty daar op schoot heeft noemden wij een theebeurs. Mutsen hadden we later. Beiden waren ook bij ons beproefde hoofddeksels, zonder oorvijg @eirrah
, want zelfs mijn vader, soms kind met de kinderen, deed er aan mee. Och, waren daar nog foto’s van….
De knip van de beurs werd trouwens na veelvuldig gebruik lam en de voering zat onder de theevlekken. Volgens mij kwam een nieuwe dan tot ons via de punten van Douwe Egberts.
Overigens werkte de beurs als warmhouder van de thee vele malen beter dan de muts.
Leuk, Marty, echt weer wat je noemt een “warme” herinnering…
Hm, de bewerkingsfunctie werkt geloof ik niet, ik bedoel natuurlijk dat de beurs beter zijn werk deed dan de muts…
Nogmaals hm, hij werkt wel…dus
@Marty Wat een geweldige foto! Dat patroon van die theemuts/beurs zo heel jaren 70
Ik ben meer een koffiemens,alleen als ik ziek ben wil ik citroenthee. maar vroeger hadden wij thuis zo’n theemuts-met-mandje en later een dubbelwandige pot.
Aaahhh, gutjes…de theemuts…Zo iets kun je bijna met een soort vertedering herinneren. Wat een uitvinding! Ik heb er verschillende gehad, vroeger thuis, maar later zelf ook en natuurlijk bij mijn opa en oma. Zij hadden zo’n theemuts die als een soort koffertje werkte, de pot zette je dus er in, en ik heb ze meer als de mutsen gekend die je óver de theepot zette…En vanuit de theemuts is het natuurlijk een kleine stap naar de eierwarmers…
Ieder gezin in de jaren 60 (en event. 70) had zo’n muts of beurs met een knip, zo ook mijn moeder. En als we uit school kwamen dan stond de pot met thee al te gloeien, en dat bleef ook een poosje zo, dankzij de muts/beurs.
Het had een hoog gezelligheidsgehalte, koekje d’r bij? van Jamin natuurlijk.
Daar heeft inderdaad het tea-for-one-gebeuren wel een eind aan gemaakt.(plus het betaalde werk van de moeders van nu)(plus de enorme varieteit aan frisdranken en drinkyoghurt)
Oooooooooo ik realiseer me dat dit wel heel erg jeugdsentiment is. Ik word er een beetje weemoedig van.Vroeger was het echt niet allemaal even fijn, maar tegenwoordig ook niet. Gezelligheid en lekker knus klinkt zo ouderwets……….jammer.
Ach ja die goeie ouwe theemuts. Onovertrefbaar om de thee warm te houden. Maar zoals met zoveel andere dingen verdwenen om plaats te maken voor b.v. de dubbelwandige theepot. Of zoals de meesten doen (ik ook) heet water in een glas en even het zakje erin bungelen, klaar. Makkelijk dat wel maar zo’n theebeurs had wel het stempel “gezellig” en dat heeft die laatste methode nou niet echt. Maar voor”gezellig” is ook niet meer zoveel tijd helaas. Schiet me opeens dat liedje te binnen gezongen door Martine Bijl bij de theereclame;
“thee trekt, treft met zijn warmte, ieder uur de juiste toon, thee heeft zoveel charme en toch lijkt thee zo gewoon”. hahaha
Ja de theemuts, ik voel nog de zachte warme binnenbekleding als er een pot thee in had gestaan. Wel vond ik die knipsluiting als kind lastig open te doen en heb er menigmaal met mijn vingertjes tussen gezeten.
Die mutsen gingen zooo lang mee, dat je de muts zelf kon gebruiken om thee te zetten
Zit me te bedenken dat ik eigenlijk alleen het theezakje ken: waarschijnlijk zullen wij toch ook wel losse thee hebben gebruikt?! Daar dan geen herinneringen aan, helaas.
Echt een must vroeger, zo’n theemuts…
Hé, een nieuwe Joep
voor degene die echt eens in de theemutsen wil duiken………
kijk eens op marktplaats, daar waren zoveel verschillende haha
ik zag die van thuis, oma’s en tantes, echt leuk
Ik ben eigenlijk niet zo’n theeleut, ik drink meer koffie, maar het begrip “koffiemuts” bestaat geloof ik niet. Ja mijn Zweedse oma had een theemuts. Met bloemmotief. Wat daar na haar dood mee gebeurd is zou ik niet weten, waarschijnlijk is Piet nu de gelukkige eigenaar (Piet koopt alles). Tja die theemuts zat volgens mij onder de vlekken en ik geloof ook dat ik hem eens tot hoofddeksel gepromoveerd heb, of gedegradeerd. Een theemuts lijkt me een typisch Engels verschijnsel; van die oude theedrinkende engelse fragiele dametjes in hun door een rozenhaag omzoomde tuin/terras.
Hartstikke gezellig, zo’n theemuts. En volgens Luna weer helemaal in. Bij haar kun je voor ruim 42 eurootjes een handgemaakte kopen. Ik geloof dat ik maar gewoon zakjes-voor-een-kopje blijf gebruiken…
http://maanisch.com/
Bij ons stond vroeger thuis echt altijd de koffiepot aan. wij waren absoluut geen theedrinkers. Mijn moeder lust geen thee, dus dat zal wel de reden zijn dat we allemaal aan de koffie gingen als kind
Ook vriendjes en vriendinnetjes kregen standaard een kop koffie aangeboden als ze bij ons kwamen.
Met uitzondering van één vriendje van mijn broer (bleef hardnekkig om thee vragen)is dan ook iedereen koffieverslaafd geworden bij ons thuis
Onze theemuts, met rieten mandje, was dus puur decoratief.
Hoewel, herinner me nog wel vlekken in die theemuts, geen idee hoe die er dan in gekomen zijn ?
We hadden vroeger ook van die hele schattige theeglaasjes, ronde kleine glaasjes, die in een plastic houdertje zaten. In allemaal leuke kleurtjes (geel, rood, groen).
Iedereen had zijn eigen kleur toegeeigend!
Herinner me ineens, dat als je bij mijn oma ging theedrinken, ze voor iedereen die kwam een eigen theekopje had (ofterwijl een eigen Kupien…zoals dat in mijn oma’ s dialect klonk)
Ze had een kast vol verschillende porceleinen kopjes met van die goudrandjes en bloemen (meestal roosjes).
En de pastoor kreeg dan altijd de mooiste kop (dat vonden wij als kind trouwens enorm belachelijk, die pastoorverering)
Tja…generatiekloof!
Mijn oma had er ook eentje. Een hele kitscherige met gehaakte rozen erop. We zetten hem ook altijd op ons hoofd en hadden er zo een hoop lol mee. Nu is theemuts onze bijnaam voor onze dikke huiskat
Mijn oma vertelde altijd een mooi verhaal over haar moeder. Die was namelijk aangesproken op het feit dat ze niks op haar hoofd droeg in de (katholieke) kerk en dat kon natuurlijk niet!En wat deed ze toen: op een zondag kwam ze heel serieus met de theemuts op haar hoofd de kerk in!!!
Geweldig toch, helemaal voor die tijd (begin 20e eeuw)!
Enig, die oude spulletjes. Ik verzamel het een en ander en ben er een winkeltje in begonnen:
http://www.rozenenkant.nl/
Wij hadden geen theemuts volgens mij
Wat een leuke mevrouw op de foto!
Ja he Dutchfranca, dat vond ik ook al dat het zo’n leuke mevrouw was op de foto, echt zo’n oma-type he, net alsof ze wil zeggen: wie wil er nog een lekker bakje thee met een biskwietje?
Ja Judith63 inderdaad en zou het nou de echte Oma van Marty zijn, of leek het hem ook een leuke mevrouw
Dus Marty…..help je ons uit de droom?
Het is toch de oma van Marty op de foto? Zie tekst bovenaan bij dit log
Ja Joke, je hebt gelijk, het staat bovenaan ja!
Ach, wat maakt het uit, ze had net zo goed mijn oma kunnen zijn, was ook zo’n lieverd om te zien en ook heel zorgzaam
Ja lezen is ook een kunst!
Of hoort dat bij de tegeltjeswijsheid.
Theebeurs.
De dame op de foto draagt inderdaad een theebeurs op haar schoot.
Ja, ze bestaan nog. Voor wie het leuk vindt, ik verkoop ze. Maar dan wel in een eigentijds jasje, met opvallende patronen. Leuk als je even komt kijken op
http://www.teasuit.nl