Smileys
Op donderdag 29 maart 2007 geschreven door Elise59
Volgens Wikipedia stond de eerste getekende smiley in een krant in New York, op 10 maart 1953
Het was een advertentie voor de film Lily, een goede reclame, want de film werd een succes.
De eerste smiley met een geel gezichtje met 2 zwarte stipjes voor ogen en een rond boogje voor de mond, werd in 1963 gecreëerd door Harvey Hall bijna tien jaar later. Hij heeft dit icoontje echter nooit vast laten leggen waardoor het publiek domein werd.
Een Fransman richtte een bedrijf op, Smileyworld en maakte van alles met dit gezichtje, icoontjes, stickers, buttons, pennen enz.
Dit positieve gezichtje “Have a Happy Day” begon in de jaren 70 razend populair te worden en er werd veel mee versierd en niet alleen meer met de kleur geel. Er was ook even een probleem met de rechten, maar dat is goed opgelost, dat merk je aan het succes wat er nog steeds met deze smileys (nu emoticons) is.
En nu zijn deze vrolijke smileys overal terug te vinden op internet, als emoticons in zeer veel variaties, overal bij te gebruiken 
Ik heb er een schrift, stickers, pannenlap en wat onderzetjes van en sinds kort een pen en 2 bekers van plastic.
Wat hebben jullie voor herinneringen aan de Smileys?
25 reacties op “Smileys”
Laat een reactie achter
o is trouwens een...
...
Ik had vroeger ook zo’n smiley sticker,die was niet van plastic maar een soort stof die heb ik toe op de rug geplakt van me blauwe zomerjasje.
Die gele kleur…is een happy kleur! Kleur van de zon. Maar het was pas in de jaren ‘70 dat ik ze tegen ben gekomen. Wist echt niet dat ze al veel eerder waren ontworpen. Heb er trouwens niet veel van in huis, alhoewel bij de recente verjaardagen van alle huisbewoonsters (tieners en moeke allemaal in dec./jan) we smilende ballonnen in goud/zilver/rood/oranje/blauw/groen voor het raam hebben gehangen. Er was eens geen geel bij
Eind jaren ‘80 werden de smiley’s ook razend populair, mede omdat ze gebruikt werden voor het nr, don’t worry, be happy…
Ik had op de middelbare school 1 smiley sticker op mijn agenda, ik meen mij te herinneren dat ik die in de boekhandel heb gekocht. Was een lachende, verschillende uitdrukkingen kwam je toen bij mijn weten nog niet volop tegen. Vind ze overigens erg leuk, maar vind ‘t gebruik hiervan in een sms voldoende
Ik had een button met een echte Smile. In de jaren 70 hadden een vriend en ik een Drive-Inshow die Smile heette. Dat was rechtstreeks afgeleid van de smiley.
Leuk om te lezen wat de herkomst is. Ik heb mij nooit gerealiseerd dat ‘Smile’ als zo oud was.
Leuk logje
Je had er ook snoep van, net zo groot als de smileys zelf en ook dezelfde kleur geel, het smaakte gewoon naar plakkerig zuur bleh…..
ik voel mijn kaken nu nog als ik aan die smileys snoep denk, hoe krijg je het weg denk ik nu als ik er een klein kind op zie kauwen…
verder werd ik er wel vrolijk van die smileys, ligt het nu aan mij of waren de boodschappen vroeger veel positiever ingesteld (smiley, loesje etc)dan nu….
Zo oud al? Dat wist ik ook niet.Ik dacht dat ze in de jaren 70 kwamen
Maar pas nu ze zijn omgetoverd tot ‘emoticoons’
maak ik er met MSN en e-mail regelmatig gebruik van en verbaas me steeds dat er zo veel te verzinnen is van zo’n op het eerste oog eenvoudig ‘gezichtje’
Smiley: voor mij een symbool van positiviteit/optimisme.
Al zijn er heel wat varianten bij gekomen, het blijft voor mij bij die originele Smiley.
Ik had ook ooit een Smiley als Button, ligt waarschijnlijk in het bewuste rommellaatje…………..
Verder doe ik er niets mee.
Henny-jane: ik ben al 10 keer verhuisd en het ruimt idd altijd lekker op.
Een smiley waard!!!!!
Die Smiley’s zijn toch door Forrest Gump per ongeluk ontstaan toen die zn gezicht afveegde omdat er modder opzat?
Ik had toen ik op de lagere school (5e klas) zat een geweven tas met een grote smiley erop. Het hengsel was een dik zacht touw en de kleur van de tas was geel,de smiley wit. Mijn buurmeisje had dezelfde tas maar dan in het rood. Je had ze trouwens wel in een stuk of 4 verschillende kleuren, kent iemand ze nog?
He, daar ben ik weer. Ik heb Jeugdsentimenten en ook vele andere sites een tijdlang niet bezocht. Druk met dochter, verbouwing, manlief en werk, maar zal proberen de draad weer eens op te pakken.
Smileys: ik smulde vroeger van die winegum-achtige smileys, vond ze heerlijk. Weet niet of ze nog bestaan. Volgens mij had je inderdaad ook een dropvariant. Tegenwoordig worden smileys gebruikt op de basisschool van mijn dochter. Als de kinderen extra hun best hebben gedaan op een bepaald onderdeel, krijgen ze een smiley op een groot vel papier waar alle namen van de kinderen op staan. Dus al is ze pas vier jaar, Noa weet al precies wat een smiley is!
ik ken ze vooral van de ‘Smiles’, de droppen en wijngums.
Welkom terug Ruth!
Voor mjn gevoel horen de oersmileys bij the seventies, pas veel later; eind jaren ‘90 of met de komst van internet kwamen de varianten
Klopt: die smileys… Ik had een roze smiley-button en droeg hem (toen ik op de HAVO zat) elke dag braaf op mijn broek / t-shirt / net waar het uit kwam. Heel vaak kleurde het niet met de rest van m’n kleding, maar ik vond het geweldig… (en eigenlijk nog steeds wel als ik eraan terug denk
).
Het zal in de 2e helft van de jaren 80 zijn geweest.
En niet te vergeten de smileys met een vlekje LSD erop….
In België werden die smileys gebruikt tijdens de New Beat periode (1988-1989) Je kon er totaal niet aan ontsnappen. Wat toen ook een radge was : Embleem van VW en Mercedes werden van de wagens afgebroken en men gebruikte die toen als sierraad.
Ik wist ook niet dat ze al zo oud waren, ik heb er niet veel herinneringen aan, behalve, net als Ruth, aan de snoep-smileys. Zo oud zijn die herinneringen van mij echter nog niet.
Achter een bedrijf waar ik ooit werkte, was een groothandel in snoep, die smileys (winegum- en drop-) verkocht. Ik liep er regelmatig langs voor een silo ‘bekkenvullers’, zoals we die op kantoor noemden. Waarom we die zo noemden? Moet je maar eens proberen je telefoon te beantwoorden als je net zo’n ding in je mond hebt gestopt
.
Smilys, ik was er dol op. Ik had een dienblaadje dat rechtop bij mij op de kast tegen de muur stond, zodat ik steeds naar dat smoeltje kon kijken. Eerlijk gezegd, het hielp me als ik chagrijnig was. Je gaat vanzelf lachen als je er lang naar kijkt.
En ik ben toch wel erg verlegen, als ik iets moet zeggen dan klap ik dicht en hou mijn lippen op elkaar. Eigenlijk zou ik dan tegen de poster vol met smileys moeten kijken, dat zou wel eens kunnen helpen. Smile, you’re on candid camera… 
Nu zoek ik te pas en te onpas smileys op Internet, emoticons. Ik heb zelfs een lettertype met alleen maar smileys. Daar kun je natuurlijk geen brief mee schrijven, maar ik vogel uit welke letter ( hoofdletter,kleine letter is verschillend) wat voor gezichtje dat daar bijhoort en als ik dan een bemoedigende brief naar iemand schrijf, iemand die ziek is of verdrietig, dan zet ik er altijd een smiley onderaan. Zelf knap ik daar zienderogen van op.
Ik heb ook een hele kikkerverzameling, en eigenlijk komt dat ook, omdat die ook zo’n hemelse glimlach hebben waar je vanzelf vrolijk van wordt.
Ik lach zelf ook altijd op een foto, maar nooit zo als een smiley. Heb maar een klein mondje.
Ik heb er vooral beelden bij van acid house en dergelijke. Maar ja, ik ben dan ook nog redelijk jong (25).
en Rod McCuen dan…. dacht dat hij (dije-dije-dije-dije-dije-dije-dije-dije-dije… without a worry in the world…) de smiley’s in Nederland had geïntroduceerd…
Rod McCuen had altijd trieste verhalen (”when i was five my mother died, and wheni was six my mother died again….”) maar door de smiley’s was hij toch gelukkig…
ben ik de enige met die herinnering?
Vreemd genoeg hadden de officiële Smiles uit de jaren ‘70 (in o.a. oranje en groen) een klein beetje (plat) hoofdhaar!
Ik heb de smileys leren kennen eind jaren 80 toen er de New Beat Rage ontstond. Dat was in 1989 en ik was toen 10 jaar. Ik had een paar buttons en die heb ik nog steeds maar ik had er ook t-shirts van waarop stond “Don’t Worry! Be Happy!” en mijn grootmoeder maakte voor mij zelfs een overgooier met stof waarop smileys op stonden. Een hele leuke tijd
Groetjes,
Kelly
Ergens (provincie Utrecht, meen ik) is er een weg waar je maximaal 50 mag. In plaats van die vervelende meetapparaten met ”U rijdt te snel” en de gemeten snelheid, zie je daar een smiley als je niet te snel rijdt. Rijd je sneller als 50 krijg je uiteraard dit: