De Knutselclub
Op dinsdag 3 april 2007 geschreven door Omnivoor
Rond 1969 werd ik lid van een zogenaamde ‘knutselclub‘.
Mijn moeder had wel in de gaten dat ik graag met dingetjes speelde en oa oude apparaten uit elkaar haalde (lees: sloopte). De club was in Amsterdam op de Hobbemakade, nabij de Apollolaan.
Iedere Zaterdagochtend tussen 09.00 en 11.00 uur werd ik afgezet voor een rij typisch Amsterdamse (bijna) grachthuizen om (eerst aanbellen, waarbij de deur werd geopend dmv zo’n typisch trektouw dat langs de leuning van de trap liep) na het beklimmen van een steile trap of 5 in een zolderruimte met kleine raampjes uit te komen. Dit was een oergezellige goed verlichte zolderruimte met stukken hout in bakken, houtsnippers op de houten vloer, verfpotjes, werkbanken, schoolstoeltjes en (het meest interessante) een sectie met mallen en modellen.
De club werd begeleid door een zeer aardige Amsterdammer, Meneer van Treuren, wiens zoontje en vrouw ook altijd even om de hoek kwamen kijken en met de koffie voor hem aankwamen. Er was ook een wat oudere man aanwezig, waarvan ik dacht dat hij de ‘oer-knutselaar‘ was.
Het begon allemaal eenvoudig en mijn allereerste produkt was een sleepbootje, dat weliswaar niet kon varen, maar wel leuk was om te maken. Iedere stap in de constructie werd beoordeeld. Je schoof aan in de rij en als jij aan de beurt was werd met een potlood
weer bepaald wat je moest doen. Als er geschuurd moest worden, deed Meneer van Treuren dat zelf op de schuurmachine.
Er waren een keertje een paar lolbroeken die een beitel gingen schuren met alle gevaren van dien (vonken). Dat is de enige keer dat ik hem boos heb gezien. In de loop van de jaren bouwde ik onder andere een vrachtautootje (zie foto), een blokhut en zelfs een grote zeilboot met een kiel waarop gesmolten lood nodig was.
Meneer van Treuren kwam me zelfs een keertje opzoeken eind 1970 toen ik weer eens in het ziekenhuis lag na een neusoperatie. Met het aanbreken van de middelbare school werd ik te oud voor het clubje, maar ik denk er af en toe nog steeds met plezier aan terug.
26 reacties op “De Knutselclub”
Laat een reactie achter
De knutselgenen zijn om mijn familie heengedreven. En dat zal wel om te Treuren zijn
Bij ons in de buurt had je de “woensdagmiddag club”, helaas was ik niet zo’n groot knutselaar, dus er kwam weinig van terecht, maar wel erg leuk!
@Omnivoor: Wat leuk dat je het vrachtautootje van de knutselclub al die jaren bewaard heb!
Thuis werd tot een bepaalde hoogte geknutseld, ik had geen behoefte aan een knutselclub, ik was meer van de sportclub.
Hee knutselen, ook iets van vroegah. Je hebt zelfs je vrachtautootje nog, prachtig
Die knutselclubjes waren altijd van die particuliere initiatieven waar ik als jong ventje ook mee in aanraking kwam in de jaren 70. Samen met een buurjongen, m’n broer en nog een paar buurtjongens gingen we 1 keer per week in een heuse blokhut in de buurt handarbeiden, waar 2 oudere heren ons leerden werken met vooral hout. Ze arriveerden altijd met een auto en een aanhanger vol appels . Met kerst kregen we een klein boekje als attentie : 4 evangelieen volgens Johannes, Matheus, Paulus en nog eentje.
En sinds jaren heet knutselen inmiddels klussen, en dat is heel andere koek
Ook bij ons was er een knutselclub. In de boerderij van de speeltuin. In de winter elke woensdagavond. Ikzelf heb 2 linkerhanden, dus het prutsen met schaar, papier, lijm, hout en figurzaagjes is aan mij niet besteed, maar voor de gezelligheid ging ik wel heen. Iedereen die daar kwam mocht wat het knutselen aangaat doen wat ze wilden.
Mijn dochters hebben het een paar jaar geleden ook gedaan. Op woensdagmiddag naar het buurthuis en knutselen maar. Daar was het wat gestuctureerder, alle kinderen gingen met hetzelfde materiaal aan de gang.
Ikzelf heb nooit op een knutselclub gezeten maar tegenwoordig heb je hier in het dorp ook de hobbyfarm voor kids en dat schijnt heel leuk te zijn.
Mijn kids hebben daar nooit opgezeten maar hebben wel flink vroeger dat ze klein waren mee gedaan met knutseluurtjes op campings waar we waren, elke dag van 10:00-12:00 uur en dan kwamen ze elke dag wel weer met iets leuks thuis, nou ja, in de stacaravan natuurlijk he?
In de eind50/begin60er jaren gingen mijn zusje en ik in de grote vakantie altijd naar “de vrijetijdsbesteding”, daar werd je heerlijk bezig gehouden en konje knutselen wat je wilde, linoleum snijden met gutsen, en schilderen en boetseren met echte klei enfin, er kon daar veel.Wij gingen er heel graag naar toe, we waren dol op knutselen en frutselen, ben ik nog steeds trouwens. Je kreeg er smorgens ranja met een koekje, tussen de middag kreeg je bij je zelf meegebrachte brood een glas melk en smiddags een appel, en soms ook wel een waterijsje.
Het duurde 2 of 3 weken, ieder jaar, tot mijn 12e. Zo waren wij nuttig bezig en onder de pannen, en mijn moeder met haar grote gezin had een beetje rust.Voor de rest van de vakantie kregen wij een zwemkaart voor het Zuiderparkbad, het Haagse openluchtzwembad.
In 1967 trouwden mijn 2 oudste zussen en gingen allebei in het buitenland wonen (Oostenrijk en de Ardennen) en gingen wij ook op vakantie naar het buitenland.
Knutselclubs bestaan volgens mij niet meer, de kinderen van nu krijgen techniek op de Middelbare School. Mijn jongste dochter, echt een studiebol, had daar geen aanleg voor. Als ze thuis kwam met een bouwwerk vertelde ze eerst wat het zou moeten voorstellen en daarna gaf ze ons toestemming het meteen weg te gooien………….wat ik natuurlijk niet deed.
Haar “zelfgepunnikte” zonnewijzer heb ik nog ergens staan….
Het is toch wel goedgekomen met haar, ze studeert binnenkort af als psychologe, wel een a-technische………………..
ja, hoor enschede is gezegend met een jeugd-viva en die gaat al generaties mee, ik heb vliegers gemaakt die een kilo zwaar waren en dus nooit de lucht ingingen maar trots was ik er wel op, later maakte ik tegeltjes van klei en dergelijke die ik dan gaf als moeders (maham) jarig was en het geld natuurlijk op.
het hangt er nu nog aan de muur (kun je van bonbons of parfum niet zeggen haha)en heeft al tig verhuizingen overleeft…….
ben dus best wel creatief en eigenwijs ook en dat gaat prima samen….
Ja, hoor. Wij hadden ook een knutselclub in het dorp. Eentje vanuit de Katholieke kerk. Het was overigens meer een soort buurthuis waar allerlei activiteiten werden gehouden, dus ook de knutselclub op woensdagmiddag. Maar er werd vanuit dat buurthuis ook bv aan carnaval gedaan en palmpasen enzoen niet vergeten de jongerensoos. Ik heb er ook geknutseld, vouwwerkjes van papier ( mandjes vlechten voor paaseitjes), maar ook boetseren, verven, maskers maken voor carnaval enz. Ik vond het altijd wel een leuke tijdsbesteding….
Nou, Ria, dat is ook toevallig. Ik moest ook direkt aan de VIVA (verzorgden jeugd-zomeractiviteiten in Enschede)denken bij dit log
Herinner me nog dat mijn moeder mij en mijn zus naar die knutselmiddagen van de VIVA bracht. De locatie alleen al, was prachtig. Herinner me een heel mooi oud pand, midden in het centrum(?)met allemaal van die hoge ramen, en mooie hoge plafonds binnen. Daar heb ik heel wat afgeknutseld in de zomers van de jaren 70. Asbakken, vliegers, schilderwerkjes…noem maar op.
Er waren ook veel bedrijven die miniproducten gaven als cadeautje voor de kinderen. Na afloop van de knutselmiddag kreeg je die mee. Een feest was dat…minizeepjes, minishampooflesjes en allerlei andere proefpakketjes, ook sleutelhangers.Zal dat nooit meer vergeten!
Ik ging weleens mee naar de knutselclub in de kerk met mijn overbuurmeisje, knutselclub libelle schiet me ineens te binnen.
Maar ik ging ook naar de knutselclub in het buurthuis, dat was leuker en vrijer, maar wat ik nou knutselde daar??? ik heb geen idee meer.
Zo Omnivoor, daar kom je goed weg! Omdat Sentiment vroeger geen worteltjes lustte, ben je voorgepiept! Bosje Bloemen voor Sentiment, zou ik zeggen
Hierbij mijn versie, die door jouw term Oerknutselaar
altijd minder leuk zou zijn geweest!
Woensdagmiddagclub.
In mijn heel jonge jaren, organiseerde een achterbuurmeisje, iedere woensdagmiddag een club voor de jonge buurtkinderen. Ook Eric Erres viel onder de genodigden. Helaas en vreemd genoeg weet ik alleen nog maar haar achternaam. Zal navraag moeten doen. Haar vader werkte bij onze spaarbank en later speelde ik met haar broertje Jan.
Zij moet niet heel veel ouder zijn geweest maar het initiatief zal ik nooit vergeten. Wat we allemaal hebben gedaan ben ik helaas grotendeels vergeten. Ook hoe lang de club door liep. Een herinnering heb ik aan het einde van een middag: omdat ik niet naar de wc durfde te gaan, plaste ik onderweg in mijn broek. Zij begeleidde me naar huis.
Later ben ik nog wel eens naar de knutselclub in een kerk gegaan omdat mijn buurjongens daar iedere donderdagavond naar toe gingen. Door de massaliteit ben ik snel afgehaakt.
Toen heb ik waarschijnlijk niet teruggedacht aan mijn buurmeisje: daar moesten eerst dertig jaar overheen gaan.
Eric Erres
Heeee EErres…..
…waar is jouw vrachtwagentje dan, ha ha ha….
Helaas de knutselclub (wat een hoog jeugdsentimentsgehalte woord!) is ook aan mijn deur voorbij gegaan.
Ik kan me wel herinneren dat mijn gereformeerde vriendinnetje van toen (ik was katholiek) wel woensdagmiddag naar ‘club’ ging. Ik was niet eens jaloers!
Op knutselclub heb ik ook eens gezeten, ergens bij iemand thuis een lerares van de lagere school. Ik maakte er dingen van hout en papier, een soort omslagboekje van papier. En een brievenstandaard en een doosje met deksel van hout deze dingen heb ik nog ergens in huis. En in de zomervakantie was er in Voorburg de Speel-in daar kon je ook veel knutselen enzo. Verder ben ik soms nog wel een beetje creatief, wanneer ik tijd heb.
Ja, dat heb ik ook op een blauwe maandag gedaan, maar het was niet zo’n succes als ik ervan verwacht had. Het was op mijn oude kleuterschooltje op de anemoonstraat boven en heette de Haja; Haagse (nog wat, maar dat weet ik niet meer). Het was nogal rommelig en je kreeg niet echt begeleiding, je moest zelf maar wat aanmodderen met hout, spijkers, zagen, hamers, verf en zo. Het heeft dan ook heel kort geduurd. Het enige wat ik daar gemaakt heb was een houten zwaard.
O ja; Haja stond voor Haagse jeugd activiteiten
Mijn reactie is verdwenen
Ik hoop dat het verhaal nog ergens vanuit cyberspace terug komt. Ik heb geen zin om het opnieuw te typen
Knutselen nooit mijn favoriete vrijetijdsbesteding geweest maar de woensdagmiddagen(bij uitstek de knutseltijd) staan me nog wel bij.Speeltuin Schiewijk daar vonden onze knutselmiddagen plaats.Vraag me zelfs af of ik ooit wel wat gemaakt heb want het enige wat me daarvan bij is gebleven is jufrouw Ina een heel klein vrouwtje met een gigantische bochel.
ops: Altijd vol bewondering naar haar opgekeken lieve vrouw was dat.
Mijn kids hebben helaas voor hen(gelukkig voor mij) mijn knutsel genen gekregen. Ze probeerden het altijd wel, inderdaad ook op knutselclubjes op campings e.d maar dat er nou ook iets uit voortkwam wat enigzins herkenbaar was???????
Toen ik een jaar of 10 was gingen we op vrijdagavond naar de hobbyclub in het buurthuis bij ons om de hoek. Je mocht elke keer kiezen wat je maakte, zo heb ik eens een hangertje gemaakt en later geëmailleerd, een asbak van klei en iets met houtbewerken met een beitel. Geen van deze voorwerpen zijn nog in mijn bezit dus het is wel erg leuk Omnivoor dat jij je autootje nog hebt!
Tweede poging dan maar
Vroeger hadden wij vaak van die informele knutselmiddagen thuis. Dan zaten we met zijn allen aan de grote keukentafel. Ook veel kinderen in de buurt schoven aan. poepgezellig.
De ingredienten op tafel waren papier, schoendozen, wcrollen, stukken stof, krantenpapier, veel (ook kapotgebeten of uitgedroogde) stiften en potloden, scharen, tijdschriften en natuurlijk een grote pot met lijm.
Zo hebben we vele gezellige uurtjes geknutselt samen aan die tafel. Ook werkten we aan onze plakboeken…oude tijdschriften doorbladeren op zoek naar dierplaatjes en idolen.
herinner me dat ik ook eens iets heel “moois”(althans in de ogen van een vijfjarige) had geknutseld voor mijn erg zieke opa in het ziekenhuis. Ik was driftig in de weer geweest met grote proppen krantenpapier met verschillende stukken stof eromheen met flink veel lijm. Het zal er fantastisch hebben uitgezien
Mijn moeder had het aan de verpleegsters meegegeven…die zagen er blijkbaar niks in want ze dachten dat het iets was dat moest worden uitgepakt. Tot hun grote verbazing kwamen ze na het verwijderen van de buitenste met lijm besmeurde stukken stof, alleen maar grote proppen krantenpapier tegen (oeps)
Mijn moeder vertelde mij pas jaren later (voorzichtig) dat mijn kunstwerk dus nooit bij mijn opa was aangekomen
Dit onderwerp is voor mij jeugdsentiment in optima forma. Zo rond m’n 10e jaar (1954) werd ik naar de “zaagclub” gestuurd. Dat was een club, opgezet door een christelijke instelling en werd elke woensdagavond gehouden in één van de ruimtes van een houten noodkerk in Bezuidenhout te Den Haag. Door het bombardement waren er ook wat kerken verloren gegaan. Deze zaagclub was voor jongens, voor de meisjes was er de handwerkclub, daar ging m’n oudste zus naartoe.
Een normale avond verliep als volgt: opening met een uitgebreid gebed, een flink stuk voorlezen uit de bijbel en dan kwam het figuurzagen aan de beurt. Iedereen moest een vaste serie ontwerpen doorlopen, elk volgende steeds wat lastiger. Pas als je redelijk zuiver kon zagen, kreeg je ontwerpen uit meerdere delen, die in elkaar gelijmd werden. Naast zagen moest alles netjes worden geschuurd en als dat volgens de “meesters” goed was gedaan, mocht je het schilderen. Het enige, dat ik me er nog van kan herinneren, is een zwaan met een mannetje op z’n rug, dat ik thuis aan de muur mocht hangen.
Maar het mooiste van de zaagclub was de filmavond, één keer per maand. Dan moest je een dubbeltje meenemen. Het programma had een vaste afloop. Eerst een lachfilm, meet natuurlijk Dik en Dun, Charlie Chaplin, Abbott en Costello en de Boefjes. Dan een soort van documentaire over een typisch christelijk onderwerp en na de pauze een (meestal) Amerikaanse speelfilm met veel christelijke symboliek, een echte tearjerker. Omdat ik niet religieus ben opgevoed, ontging me het meeste, alleen de slapsticks kon ik waarderen.
Mijn vader was absoluut a-religieus, dus ik begrijp nog steeds niet waarom ik daar naar toe ben gestuurd. Misschien was ik thuis te lastig en was dit een aanvulling op m’n opvoeding. Het heeft misschien een jaar geduurd, of ik werd te oud of ik haalde teveel kattekwaad uit, maar ik heb het niet echt gemist. Het heeft m’n acceptatie van een religie, in het bizonder de christelijke, in ieder geval niet vergroot.
Ik zat op zo’n clubje, maar dan voor meiden. We deden van alles, maar wat ik me het best herinner: stuivers emailleren
Stuiver meenemen, dat rare poeder aanmaken, stuiver besmeren met het drabje dat je dan kreeg, vage kraaltjes erin drukken, en dan altijd teleurstellend: ze gingen de oven in en je kreeg ze pas de week erna weer terug. Dan was dat drabje op magische wijze felgekleurd en keihard geworden, de kraaltjes waren gesmolten, en het zag er prachtig uit. Gaatje boren, leren veter erdoor, en dan had je een leuke ketting.
In het voormalige klooster in Ulft werd ook op zaterdagochtend een soort van knutselochtend gehouden. Daar ben ik toen vaak naar toegegaan. Het draaide volgens mij op vrijwilligers, waaronder een van mijn oudere broers, die mij altijd pestte dat ik verliefd was op een jongen die daar ook altijd kwam.
Het waren heerlijke ochtenden, maar helaas ben ik er nauwelijks creatief door geworden. En dat kan toch wel makkelijk zijn met een dochter van 4. Die kan bijna beter frobelen dan ik…
Mijn knutselclub zat bovenin de toren van de Pius X Kerk in A’dam-West. Stond je tot aan je enkels in de houtschilfers te solderen, terwijl er maar één trapgat was, met een ladder naar beneden. Toen de brandweer op zekere dag een kijkje kwam nemen en constateerde dat er zelfs niet eens een blusapparaat aanwezig was, was het gauw afgelopen met de pret. Tot op de dag van vandaag vraag ril ik bij de gedachte wat daarboven had kunnen gebeuren…
eey ik zoek een leuke coole naam voor mijn knutselclubje help!!