Ezeltje Prik
Link naar dit artikel Op donderdag 5 april 2007 geschreven door Joke61
Op mijn verjaardagsfeestje was Ezeltje Prik naast het stoelendansen en koekhappen hèt spel wat we speelden als kleine feestgangers.
Een spel waarbij je geblinddoekt moest proberen de kartonnen staart met daarin een punaise in de kont van de ezel te prikken.
De ezel stond afgebeeld op een dik karton, punten kon je verdienen door de staart zo dicht mogelijk op de plaats te prikken waar deze behoorde te zitten.
Mijn geblinddoekte vriendinnetjes hadden soms grote moeite om de staart van de ezel op de juiste plaats te prikken en vaak was het grote hilariteit als de staart op kop of lijf van de ezel werd geprikt. Als ‘doorgewinterde’ Ezeltje Prik speelster wist ik vaak de staart op de juiste plaats te prikken door met mijn vrije hand te voelen waar de meeste gaatjes zaten en waar dus de kont van de ezel zat.
Het Ezeltje Prikken hebben we nog gespeeld op de verjaardagsfeestjes van mijn kinderen en ook zij hadden net zoveel lol met dit spel als mijn vriendinnetjes en ik ruim veertig geleden hadden. Een paar jaar geleden heb ik dit spel helaas weggegooid omdat het karton waarop de ezel afgebeeld stond totaal kapot geprikt was en ook de staart en reserve staartje hadden hun langste tijd gehad.
19 reacties op “Ezeltje Prik”
Laat een reactie achter
Voor mijn verjaardagsfeestje had ik een keer verzonnen om Ezeltje Prik te doen.
Toen ik op bezoek was bij mijn oom Jacques, die kunstschilder en kunstenaar was in vrije tijd, vroeg ik gewoon ff om een ezel.
Met een paar streken op hard papier, stond er een pracht van een ezel, die idd gebruikt is.
Had ik de tekening maar bewaard
Bovenstaande oom was de meest markante man uit mijn family!
Ik heb wel van “ezeltje prik” gehoord, maar er nooit kennis mee mogen maken. Grappig dat het geblinddoekt gedaan wordt.
Brengt me bij een associatie met “ezeltje strek je”, een sprookje. Maar ik weet niet meer waar dat over gaat.
Paul: Ezeltje strek je, tafeltje dek je. En zie, een tafel vol lekkernijen verscheen. Meals on wheels op z’n ezels.
Wij mochten dat ezeltje niet prikken omdat we nooit wat op onze deuren mochten plakken. Die waren nl. nogal zorgvuldig geverfd.
Ja dat hebben wij ook wel gedaan en idd op een gegeven moment waren er zo veel gaten bij de ezels kont dat we allemaal gingen voelen waar we moesten wezen,dus iedereen won.
Ezeltje prik hadden we niet thuis maarrrr, ben het vaak tegengekomen op de verjaarspartijtejs van anderen.
@Joke, zagen ze dan niet dat je eerst met je hand de ezel aan het betasten was
De blinddoek werd eerst goed gecontroleerd en daarna was het gebruikelijk dat je rechtopstaand wel te verstaan, eerst even 5 keer in de rondte werd gedraaid zodat je een beetje gedesorienteerd raakte. Al wankelend werd je dan naar het bord geleid alwaar je ging prikken.
Ja, je moest eerst voelen waar de ezel hing ergens op de deur voordat je een gaatje in de deur dus ging prikken
En dan die blinddoek voor je ogen, en dan stiekem omhoog met je hoofd zodat je toch iets kon zien onder het doek door
Ja, was leuk om te doen, vooral als je in een oog had geprikt van de ezel, geen gezicht dus he? Leuk dat kids altijd spelletjes leuk vonden op partijtjes, tegenwoordig gaan ze bowlen al op die leeftijd of naar het zwembad
Gezien de financiele situatie ten mijne huize, was mijn moeder niet in de gelegenheid feestjes te organiseren om ezeltjes te prikken.
In mijn jeugd kwam het, zeker in onze buurt, weinig voor dat er een verjaardagspartijtje werd gegeven. Meestal mocht je één vriendjes uitnodigen om friet(want die keus was er wel) te komen eten.
Later in het kinderhuis deden wij wel ezeltje prik. De ezel hing dan op het mededelingenbord zodat niet overal gaten werden geprikt tijdens het misprikken. Erg leuk spel.
Mijn zoon wilde dit later niet en vond een bezoek aan een dierentuin met zijn entourage leuker. Na 5 keer vond hij partijtjes sowieso wel welletjes en nodigt ook maar weer één vriend uit voor het eten. Nee geen friet, maar voor boerenkool met worst
Ik denk dat iedereen Ezeltje Prik op zich wel kent, maar zelf heb ik het nooit gespeeld. We deden wel spelletjes met een blinddoek, bijvoorbeeld dat je iets moest proeven en dan moest raden wat het was. Dat was een stuk spannender dan ezeltje prik, volgens mij.
De ezeltjes waar ik in geprikt heb, waren niet kant-en-klaar, zoals op het plaatje, maar altijd zelf gewrocht door een ouder van de jarige. Hetgeen niet altijd ezeltjes opleverde, wel heel bijzondere honden, of zelfs olifanten. Maar dat mocht de pret niet drukken.
Als ik heel diep in mijn geheugen spit komt er vaag eeen herinnering boven en ervaar ik dezelfde sensatie als die van een archeoloog die zeldzame romeinse munten opgraaft. Nou ja, een beetje overdreven misschien maar vaag kan ik heugen dit ooit eens gespeeld te hebben en verloren.
@Eric Erres: had je oom die ezel met behulp van een schildersezel gemaakt?
Volgende keer een log over koekhappen?
Ook altijd op feestjes: stoelendans.En wat hadden we nog meer voor erge spelletjes?
Moet je tegenwoordig bij de jeugd niet meer mee aan komen. Wat waren we toch snel tevreden of wisten we niet beter?
@ Frank Faber : kijk eens op http://jeugdsentimenten.net/2006/09/24/koekhappen/
Je wordt op je wenken bediend !
Koekhappen en stoelendans waren favoriet tijdens kinderfeestjes in mijn eigen jonge jaren en zelfs nog steeds in de kinderjaren van mijn kids (toen ezeltje prik daar ook bij hoorde).
Maar ik heb ook een vage herinnering aan een spel waarbij een soort Smarties midden op tafel op een berg lagen en waarbij de spelende kinderen hun aandeel konden veroveren. Ik kan niet meer op de naam van dat spel komen en evenmin op de spelregels. Kan iemand me helpen?
Ehm….eirrah, bedoel je soms het vlooienspel??
)
dat waren toch van die platte gekleurde kleine muntjes van plastic en dan moest je met een muntje op een ander muntje proberen om die weg te schieten (meestal ver van tafel af
of tussen de planten van moeders……
Joke61, ik denk dat we niet beter wisten nee, we waren ook gewoon tevreden ermee.
Tegenwoordig is het niet meer cool en vet en doe je dat soort achterlijke dingen niet meer op partijtjes want tegenwoordig praten ze ook al vrij jong zo met ECHT NIET of ECHT WEL, een hele andere generatie met hele andere ideeen, ach daar moeten we wel aan wennen al vind ik stiekem wel dat wij meer tevreden waren maar ja wat wil je in dit computertijdperk en gehaast, de maatschappij heeft het er zelf naar gemaakt en daar kunnen onze kids ook niets aan doen, OOK ZIJ weten niet beter dan dat zoals het nu gaat het ook ECHT zo hoort…..enfin, geef mij ezeltje prik maar weer terug ja
Ik ken het zeker nog van vroeger, ik weet niet meer zeker of we het zelf hadden, en anders heb ik het bij vriendinnetjes wel gespeeld.
Mijn zoontje (5) vroeg meteen toen hij het plaatje zag: mag ik dat ook spelen? Dus ik denk dat het nog steeds wel leuk gevonden wordt.
Verjaardagsfeestjes vroeger waren inderdaad een stuk simpeler dan tegenwoordig. Maar zo in de jaren 50 had niemand het nog erg breed in mijn omgeving. Het was al feest als er een feest werd gegeven.
Ezeltje prik hadden we niet maar bij een vriendinnetje werd dat wel gedaan.
Bij ons was het hoogtepunt ‘vliegen’ Dat kon pas als mijn vader uit zijn werk thuis was. Iedereen naar de gang, en dan werd je één voor één binnengelaten met een blinddoek voor.
Mijn vader en moeder hadden dan een stevige brede plank vast, waarop de geblinddoekte ging staan. Ze bewogen dan kind+plank omhoog en van links naar rechts. Je had dan het gevoel dat je heel hoog aan het vliegen was.
En koekhappen , stoelendans, zinnen doorfluisteren . . . allemaal leuke verjaardagsspelletjes.
Ja, leuk dat ezeltje-prik. Mijn vader tekende er altijd eentje en de staart was een stuk touw met een punaise erin. Ook deden wij “snoepje happen” in een teiltje met water en geblinddoekt proeven van schoteltjes met zout, sambal, suiker, jam e.d. Grote hilariteit.
Nou, dat de jeugd van tegenwoordig dit niet meer wil…. ik hoop het niet. Op het feestje volgende week voor mijn dochter die 9 wordt, wordt toch écht ezeltjeprik gedaan. Op háár verzoek. Mijn ervaring is dat het de ouders zijn die zich er gemakkelijk van af willen maken en dat het juist de kinderen zijn die het liefste een feestje thuis willen met dit soort spelletjes.
Misschien komt het doordat wíj niet ‘in de grote stad’ wonen?