Penvriendje
Op zaterdag 14 april 2007 geschreven door Rozemarijn
Diverse keren in mijn leven, werd me verteld dat ik een boek moest gaan schrijven. Dit, omdat ik een nogal bewogen leven heb geleid en veel heb meegemaakt.
Maar ik wilde het zelf eigenlijk meer omdat ik schrijven leuk vind. Nu, maar vroeger ook zeker!
Toen ik een jaar of 14 was, ben ik met mijn ouders naar een camping in Borger geweest, en daar stonden ook een gezin met twee zoons en eentje met twee dochters , ongeveer van de leeftijd als mezelf en mijn zussen.
We trokken ongeveer twee weken met elkaar op en het afscheid na de vakantie vond ik helemaal niet leuk, want met de oudste zoon kreeg ik een vriendschappelijke band , en de afstand tussen elkaars woonplaatsen was te groot om even te overbruggen. Hij in Friesland, ik in het midden des lands. En dus schreven we elkaar. Eerst was het een beetje aftastend, voorzichtig, maar al gauw werd het toch een wekelijks gebeuren. Ik had een echte pen vriend ! We “kletsten” honderduit tegen elkaar in onze brieven, we hadden ook veel gemeenschappelijke interesses. De natuur, taal ( hij leerde me wat Friese woordjes ) astronomie en alles wat met raketten en sciencefiction te maken had. Zeker drie jaar lang deelden we van alles per brief, wisselden stickers uit, hij stuurde me infoblaadjes over it Fryske Gea en ik stuurde hem weer een gedroogd plantje van de “raket” en zo onder hielden we ons contact.
Onverwacht gingen we een paar jaar later daar weer naar de camping, en tot mijn stomme verbazing was het Friese gezin + zoons daar ook weer!
Maar het was alsof er iets merkwaardigs was gebeurd in de afgelopen jaren, want toen we elkaar dus weer “live” zagen, leken we ineens vreemden voor elkaar. Ik kon niets meer spontaan vertellen tegen hem, voelde me ontzettend klunzig, hij leek ook een stuk stugger naar me toe en die vakantie zagen we elkaar bijna niet meer….Ik snapte er niks meer van, wat was er gebeurt? Ik heb nooit de moed gehad om het rechtstreeks te vragen, toen ik eenmaal weer thuis was heb ik nog weer een brief gestuurd, maar die is nooit beantwoord, ook de brieven erna niet….
Het rare is dat ik met dit verhaal ben gekomen naar aanleiding van een stukje hier op Jeugdsentimenten over de camping, ik moest ineens weer aan mijn penvriendje van toen denken. Hoe zou het nu met hem zijn? Zou hij ook nog naar de sterren kijken en zich bezig houden met de natuur?
Hebben jullie ook een pen- vriend of vriendin gehad?
29 reacties op “Penvriendje”
Laat een reactie achter
@ Rozemarijn
Rozemarijn, ik heb nooit een pernvriend(in) gehad, maar ik wou even zeggen dat je een leuk logje hebt geschreven.
Een maidenspeech om U tegen te zeggen!
Van harte welkom @Rozemarijn.
En een spannend persoonlijk verhaaltje…reageer nog eens bij mijn Tjerk Vermaning en Veldleeuwerik!
Corresponderen, daar heb ik wel wat mee: zie log Liefdesbrieven.
Tja, penvrienden… Altijd heb ik mensen, en vooral vrouwen, willen schrijven. Dacht dat ik dan beter en leuker dingen kon bespreken. Maar ook wel omdat schrijven prettig is, althans: met pen en papier. De PC vind ik totaal niet geschikt daarvoor, ondanks de vele dagelijkse mail.
Praten is ook zo vluchtig en vaak weinig creatief, hoewel ik dat wel heb bijgesteld na mijn vroege jeugd.
In mijn 27mc tijd vond ik het heel gewoon om naast die communicatie veel te pennen.
Voor schrijven heb je fantasie nodig en ik kwam er achter dat veel mensen slecht lezen en amper kunnen beschrijven.
Maar @Rozemarijn: wat doen we met die erfenis brieven?? Ik voel geen behoefte om in het heden van mijn correspondentievrienden te duiken. Schoolbank is mij ook erg gaan tegenstaan, bv.
De zolder hier, dat was en blijft de plek.
En met veel zilvervisjes blijft er misschien wel niets over. Niet getreurd: het was en blijft iets van toen in de rubriek Jeugdzonden.
Ik heb ook een tijdje een pen vriendin gehad, het was een vriendin van een jongen bij mij in dienst die zomaar ben gaan schrijven.Heb het ongeveer 2 jaar volgehouden.Ik ben er mee gestopt,ik wachte altijd een tijdje met schijven maar zij schreef gelijk de volgende dag terug ,dat vond ik veel te snel. Ik ben eigenlijk geen schijver mijn eigen vrouw heb ik nooit geschreven,1 keer een kaart gekocht en van plan om te sturen maar nooit van gekomen ik geloof dat die kaart na 17 jaar nog ergens in een la ligt.
Ik heb ook diverse penvriendinnetjes gehad. Vooral over onze gezamenlijke hobby: paarden. Ik had zelfs een penvriendinnetje in Belgie. Ooit waren er wel ideen om naar haar toe te gaan, maar dat is er nooit van gekomen. Toen was de afstand naar Belgie erg groot. Nu ik er zo over nadenk weet ik eigenlijk niet eens hoe de correspondentie gestopt is. Ik zou ook niet eens meer weten hoe ze heet. Erg he?
Met een ander penvriendinnetje is dat totaal anders. Ze was mijn buurmeisje en beste vriendin totdat mijn ouders het in hun hoofd haalden om op mijn elfde jaar te verhuizen naar de andere kant van het land. Dikke tranen! Maar zij en ik hielden per brief contact. We schreven elkaar van alles en nog wat op het mooiste briefpapier wat we konden vinden. Vele tientallen brieven hebben we geschreven. En nu? Nu zien we elkaar nog steeds regelmatig en is de brief vervangen door de e-mail en sms. Toch ben ik er trots op dat ze nog steeds na bijna 35 jaar mijn vriendin is (ben zelf bijna 37)!
Oh, ja natuurlijk hoef ik je niet te zeggen Rozemarijn, dat je de naam van je penvriendje even in Google moet typen. Ook opzoeken in Hyves kan nog wel eens voor verrassingen zoeken!
Ik heb ook ooit een penvriend gehad, die kende van een vakantie. Grappig ik moest daar laatst nog aan denken ja, toen is het contact natuurlijk verwaterd, maar nu in deze tijd zou dat niet meer gebeuren, met internet en msnnen natuurlijk…
In 1979 ben ik in de zomer, ik was toen 16 jaar op vakantie geweest naar Lloret de Mar met het vliegtuig voor 14 dagen, samen met mijn ouders en broer die toen 14 jaar was.
Wij zaten in een hotel vlakbij het strand en wij leerden daar 2 meisjes kennen van onze leeftijd die er ook waren met hun ouders.
Ze kwamen uit Schotland! Mijn broer kon al aardig een woordje engels en met gebaren redden we het ook wel en dat was wel lachen soms hoor! We zijn heel veel met ze opgetrokken en vooral samen veel gezwommen natuurlijk! Toen de laatste dag naderde hebben ook wij adressen uitgewisseld en hebben we in totaal bijna 20 jaar elkaar heel veel geschreven en met verjaardagen kwamen er altijd kaarten en brieven en met de feestdagen ook altijd en een van de twee schotse meisjes ging trouwen en heb ik nog een mooie foto gehad.
Toen mijn dochter geboren werd in 1990 kreeg zij via de post een hele mooie beer die ze nog steeds naast zich heeft liggen in bed. Daarna nog lang contact gehouden en ergens in het jaar 2000 is het opgehouden, ik snapte er eerst helemaal niets van, ik kwam erachter dat het getrouwde meisje haar meisjesnaam terug had en dat ze dus gescheiden is en daar waarschijnlijk niet over heeft willen praten. Ook haar moeder overleed in die tussentijd.
Vorig jaar mei is mijn 40 jarige broer overleden wat zij dus ook nog steeds niet weet want ik weet niet meer waar ze nu huist en ze kon enorm goed met hem opschieten die twee weken in Spanje. Natuurlijk ben ik druk aan het zoeken op Google om haar terug te vinden maar die naam komt zo vaak voor (Anderson) en kijk ik bij afbeeldingen of ik haar soms op een foto terug kan vinden.
In die tijd waren wij allebei 16 jaar en nu zijn we allebei bijna 44 jaar.
Nu zullen jullie wel denken: Schrijf naar Spoorloos, misschien kunnen zij je helpen!!!!!
Nou ja, misschien doe ik dat wel, maar eerst zelf zoeken want wie weet??????
Toen ik 16 of 17 jaar was, kwam een vriend met een vreemd verzoek. Of ik met een Amerikaans meisje wilde corresponderen. Hij had via een internationale penpal-vereniging het adres van een Amerikaans meisje gekregen en dat meisje zocht ook een penpal voor haar vriendin. We zijn elkaar regelmatig gaan schrijven, zeker 10 jaar, en vertelden elkaar alles over onze dagelijkse wederwaardigheden. Dat ging dan over de school, familie, uitstapjes en vakanties maar ook over de toekomstdromen. De penpal had veel Franse onderwerpen in haar studiepakket, ze wilde gaan schrijven en ook veel gaan reizen. Als eerste stond Frankrijk op haar lijstje.
Dat meisje had een hele spontane manier van schrijven, het was net of ze naast je zat en alles vertelde zoals het in haar opkwam. De correspondentie heeft mij veel plezier bezorgd.
Maar ja, het leven gaat verder en dat meisje werd verliefd, ging trouwen en een nieuw huis inrichten. Daarna kwamen nog 1 of 2 brieven en het contact verpieterde.
Een paar jaar terug bij het opruimen van m’n papierwinkel kwam ik haar brieven weer tegen en heb ze met veel plezier herlezen. Ik besloot toen om via Internet te proberen haar te achterhalen. Dus de Amerikaanse telefoonboeken nagelopen, geen succes. Na wat experimenteren bleek dat ik al die tijd haar achternaam verkeerd spelde. Ik heb toen 4 adressen gevonden van mogelijke familileden en ze per brief om nadere inlichtingen gevraagd. Een neef gaf het e-mail adres van haar collega door en zo werd het contact hersteld. Haar schrijfstijl was nog erg herkenbaar en ze vond het heel leuk dat we weer contact hadden maar ik merkte dat het leven bij lange na niet had gebracht wat zij gehoopt had. Na een vijftal e-mails ging het contact als een nachtkaars uit.
Hier een HINT voor jou Judith63; dit is de ‘Schoolbank’ van het Groot Britsche Ryck
http://www.friendsreunited.co.uk
ps aan alle bovenstaande posters:
Adressen uitwisselen is dus om elkaar NIET meer te zien. Vroeg of laat gaat de kaars inderdaad uit. Het KAN NOG ERGER: ik gebruikte Schoolbank om mijn allereerste ‘vlammetje’ op te speuren en na lang wikken en wegen waagde ik een e-mail. Ik was heel specifiek, want dit speelde zich af eind 60-er jaren. Op het resultaat was het lied van Hot Chocolate van toepassing (It started with a kiss): ”Omnivoor?” zo begon het antwoord: ”inderdaad was ik toen in bla bla bla en verhuisde ik naar bla bla bla, maar jouw naam zegt me niets..” Nou, Omnivoor nu voor goed genezen. Het punt is: je fantaseert een hoop, maar zonder telepatie werken die dingen gewoon niet. Dat verklaart het gedrag van Rozemarijn’s Friese vriend ook. Je hebt wat intenser contact nodig dan het geschrift om iets op te bouwen. Daarom lopen ook veel ‘afstands’huwelijken op de klippen. Zo dat was vaderlijke Omnivoor.
Nooit penvriend(inn)en gehad en nu met de komst van internet correspondeer ik regelmatig met een vriendin in Uden per e-mail. Zij heeft bij mij in de klas op de lagere school gezeten en bij Elise in de klas op de middelbare school; toeval? Zij stuurt Elise en mij regelmatig e-mails die we natuurlijk ook beantwoorden. Grappig eigenlijk dat je met iemand van zo lang geleden nog steeds contact hebt.
Ik had wel een penvriendin, vroeger woonde ze bij ons in de straat, en half jaren 70 verhuisden ze naar Hardenberg. We schreven erg veel in het begin, toen werd het minder en stuurden alleen Kerst en verjaardagskaarten. Sinds 3 jaar schrijven we weer wat meer, zij heeft geen internet, dus ik schrijf nog gewone brieven, en soms in een vakantie ga ik er heen. Met haar familie heb ik ook nog kontact, we sturen alleen kaarten met feestdagen, die zijn ook nog eens verhuisd naar het zuiden van het land en zij niet. En ook met de vriendin uit Uden, net als Frank, die ik van de Mavo ken daar email ik wel mee.
Na iedere zomervakantie onderhield ik kort of soms lang penverkeer met vakantievrienden of vriendinnen.
Mijn allereerste penvriendin was een meisje uit Amsterdam-Osdorp die ik ontmoet had tijdens een vakantie in Beekbergen (we waren 10 jaar). Een paar jaar heeft dat contact geduurd en zij heeft 1x bij mij gelogeerd.Het contact verwaterde, en nu na ruim 35 jaar heb ik ook niet de behoefte om dat contact op te pakken.
Ook met jongens van verschillende vakanties heb ik geschreven. Meestal was het geval dat de jongens niet zo schrijverig waren aangelegd en daardoor of door andere redenen al snel niets meer van zich lieten horen.
Slechts 1 jongen uit Dortdrecht bleef me maar bestoken met brieven en was zelfs van plan om langs te komen. Ik was toen 14 en hij 16. Ik werd het zat want ik vond die jongen eigenlijk niets meer en heb toen niets meer van me laten horen. Toen was het over en uit.
Nu mail ik zeer regelmatig met klasgenoten van vroeger (sinds de organisatie van de reünie van mijn 6e klas in 2005), en ook mail ik regelmatig met een paar (ex)collega’s (en dan gaat ‘t niet altijd over het werk hoor) en vrienden en vriendinnen.
Voor mij voelt het mailen hetzelfde als een brief per post ontvangen of versturen. Sommige brieven/mails bewaar ik dan ook, kan ik af en toe nog eens doorlezen.
Enorm bedankt Omnivoor…..de schoolbank van het Groot Britsche Rijck!!!!
Ook daar ga ik nu mee aan de slag om onze vakantie vriendin van toen op te zoeken
Ik had ooit een penvriend en een penvriendin, de penvriend (hoe ik er aan kwam? Geen idee…) woonde in het noorden des lands, we hebben jaren geschreven over van alles en nog wat, ik ben op een gegeven moment een paar dagen bij hem op bezoek geweest, daarna was het schrijven toch anders, minder anoniem, denk ik, het is vanzelf doodgebloed.
Mijn penvriendin woonde in Turkije, toen een onbereikbaar land in mijn ogen. We schreven een paar jaar (we schreven in het Engels, dus ik zat al op de havo in die tijd), ik kwam veel te weten over het leven in Ankara. We stuurden ook kadootjes op die typisch bij ons land hoorden, ik heb nog steeds een sjaaltje/hoofddoek, wat zij opstuurde (ik draag het als ik op vakantie een moskee of kerk (waar blote schouders niet mogen) in ga. Ook at ik toen voor de eerste keer Turks fruit, opgestuurd uit Ankara. Halverwege de jaren ‘70 was er een gebeurtenis (aardbeving/opstand?) waarna het contact verbroken werd en mijn brieven nooit meer beantwoord werden. Ik weet haar naam en adres nog uit het hoofd, heb wel eens gegoogled, maar heb nooit iets kunnen vinden, helaas .
Op de middelbare school ging er vaak zo’n “World Pen Pals” brochure rond en kon je je opgeven met voorkeur jongen/meisje; welke taal; welk land. Ik wilde meestal in het frans schrijven (de moeilijkste taal om dagelijks bij te houden dus via brieven zou ‘t spelenderwijs zijn) met een meisje want met jongens had ik op die leeftijd (13-14) niets op. Kreeg je na een tijdje een naam/adres en kon je naar hartelust op je roze postpapier (van de Sint) gaan schrijven. Tot je grote verbazing waren jouw eigen gegevens intussen ook gebruikt en jongens die met een meisje in Nederland wilden schrijven hadden je adres! Zo kreeg ik opeens een brief met foto van een jongeman uit Hong Kong en mijn vader maar van “Loat mie ais even kieken, is dat mien schoonzeun”. Heb nooit teruggeschreven (en die arme jongen zit zeker nog op een briefje te wachten
)
Wel een poosje met een Spaans meisje geschreven uit geloof ik Sevilla. En tegenwoordig is alles email, gaat lekker vlugger, is meer spontaan en zou ik echt niet meer zonder kunnen. Als het internet eens een dagje niet werkt, ben ik zeeeeer sikkeneurig (is dat wel een nederlands woord?) en de kinderen weten het al net, moeder kan haar ei niet kwijt.
Hallo Kiwi-lady: sikkeneurig is een heel goed Nederlands woord.
mijn zus had een penvriend in Algiers, hij heette Mohammed, dit was in de eind jaren 50 best apart.
Zij spaarde suikerzakjes en schreef hem dat, vroeg ook of hij uit zijn land ook wat wilde opsturen.
Een paar weken later kreeg ze met de post een zwaar pakket: zaten 2 kilozakken suiker in.
Uit Algerije.
Ik heb heel veel penvrienden en -vriendinnen gehad. Uit Nederland, maar ook uit het buitenland. Een meisje uit Nederland die enveloppen vouwde uit Popfoto-pagina’s, en vaak ook op posters haar brieven schreef, een meisje dat de schuilkelders in moest tijdens de oorlog in Joegoslavie, een heel gezellige meid in de VS, een Nederlandse jongen die lange, diepzinnige brieven schreef met gedichten erbij, een Noorse knul die ik op vakantie had ontmoet, een jongen uit Wales met een prachtig handschrift ook op vakantie ontmoet…
Behalve ontmoetingen op vakantie waren mijn penvrienden en -vriendinnen vaak mensen die oproepjes deden in tijdschriften. En toen ik in Denemarken op vakantie was vond ik daar een gratis krantje, waar je advertenties naar kon opsturen. Een meisje dat daarop reageerde wilde graag Nederlands leren. De mooiste zin die ze me stuurde was dat ze een nieuwe vriend had, en dat ze zich ‘zo brandkast’ bij hem voelde. Het duurde een tijdje voor ik doorhad dat ze ‘veilig’ bedoelde. Zij gebruikte namelijk een Engels-Nederlands woordenboek, en had de verkeerde vertaling van ’safe’ gebruikt…..
marianne: da’s ok dan, ben dus vanochtend sikkeneurig opgestaan omdat iemand die mijn huisje wou kopen opeens heeft afgezegd maar bij het lezen van je zusters suikerzakjesverhaal moest ik weer lachen!!
Jaja, ik heb eens een penvriendje gehad. Hij woonde in Canada en ik denk dat ik er aan kwam via de Tina. Ik schreef hem in het Engels en toen er eindelijk een brief terug kwam was deze in het Frans geschreven en kon ik hem niet lezen. Iemand moest hem voor me vertalen en dat vond ik niet prettig. Ook al was het een brief van een onbekende het was toch iets intiems. Ik schreef hem dat ik geen Frans kon lezen en de correspondentie viel stil.
Later had ik opnieuw een penvriend, hij kwam uit Arnhem en schreef zijn brieven met potlood. Dat was erg geheimzinnig in mijn beleving, ik verzon dat hij dit deed omdat er geheimen in de brief stonden die ik uit kon gummen als ik er bijvoorbeeld door in gevaar kwam. Ook plakte hij de postzegel op zijn kop op de envelop. Dat betekende dat hij me leuk vond wist een vriendinnetje me te vertellen.
Ook deze correspondentie stagneerde, maar ik ken de naam en het adres van deze jongeman nu, na al die jaren, nog steeds uit mijn hoofd.
Ik heb jarenlang een penvriendin gehad uit Zeeland. Ik woonde zelf in de Achterhoek. We schreven elkaar vaak en veel, erg veel! Een jaar of vijf hadden we heel intensief contact totdat zij opeens niet meer schreef. Ik heb nog gevraagd wat er aan de hand was maar nooit antwoord gehad. Jaren later heb ik, ik weet niet waarom, haar nog eens geschreven. De volgende dag lag er een brief van haar in de brievenbus.
Blijkbaar hebben we elkaar telepathisch op hetzelfde moment geschreven, heel apart. We hebben toen nog ongeveer twee jaar met elkaar geschreven. Een ontmoeting wilden we eerst wel, later niet, en op een gegeven moment is het weer verwaterd. Ik heb vorig jaar nog via Google gezocht of ik iets over haar kon vinden maar helaas. Op het oude adres wonen nu andere mensen, en ik ben inmiddels ook alweer een aantal keren verhuisd. Ik bewaar wel goede herinneringen aan haar, al hebben we elkaar nooit gezien. Ik hoop dat het goed met haar gaat en dat ze gelukkig is.
Ik heb niet veel meegemaakt in mijn leven, heb het meeste verzonnen. Dus ik zal nooit een boek schrijven.
Een penvriend(in) heb ik nooit gehad. Alleen in hoogst zeldzame (dus ernstige) gevallen schrijf ik een dierbare een brief.
Penvrienden/innen heb ik ook veel gehad. Een meisje uit Limburg, uit Engeland. Een jongen uit Spanje, uit Frankrijk en een hoog bejaard echtpaar uit Nieuw Zeeland (Pakuranga…voor Henny Jane). Met hen schrijf ik nog (on)regelmatig; zij over hun leven in een speciaal bejaardendorp en ik over ons leven hier.
@Paul: de meeste schrijvers hebben een verhaal verzonnen…dus wie weet komt er toch nog eens een boek?
@dutchfranka: Net zoals ik kom je uit het pre-internet tijdperk, dat is duidelijk. Wie schrijft er nu nog brieven?
Ikke een boek schrijven? -Ach, alles is ijdelheid en het najagen van wind..-(uit het boek “Prediker” in de bijbel. Mooi om te lezen trouwens.)
Op 14 april 2007 om 10:07 heb ik onder de naam Wim een reactie geschreven over een Amerikaanse pen-pal. Daarin schreef ik dat ik na bijna 40 jaar het contact opnieuw heb kunnen herstellen. Omdat ze geen computer had, verliep de correspondentie via faxen op haar werk. Dit contact hield het helaas een jaar vol.
Ik kan nu een aanvulling geven.
Wat schetste mijn verbazing toen ik begin juni van dit jaar ineens een e-mail van haar ontving. Ik was stom verbaasd maar heel blij. Haar man was ernsig ziek in de tijd, dat we faxten. Daarom stopte de communicatie. Daarna is haar man overleden. Na een moeilijke periode is ze haar leven opnieuw gaan inrichten en de aanschaf van een PC was een onderdeel ervan.
Na wat e-mails uitwisselen heb ik haar geleerd hoe te werken met Windows Live Messenger. Nu zijn we dagelijks aan het chatten alsof we ons hele leven niets anders gedaan hebben. Door het chatten hebben we een heel vertrouwelijke band gekregen, er worden veel persoonlijke zaken uitgewisseld. Alleen door het tijdsverschil van 6 uur moet het voor beiden vaak in de kleine uurtjes. Met m’n verjaardag kreeg ik een doos van haar met wat cadeautjes, waaronder twee favoriete DVD’s. Ze had er niet bij stilgestaan, dat we hier een ander TV-systeem hebben en dat de wereld opgedeeld is regio’s. Ik heb de DVD’s inmiddels besteld en er toch van kunnen genieten. Misschien ga ik haar volgend jaar opzoeken in Amerika, wie weet waar dit nog toe leidt?
wr1944: Wat bijzonder zeg… Maar als ik je mag adviseren; als je eerder kunt/wilt naar de US dan moet je gaan! Never put off till tomorrow what you can do today.
@dutchfranca: Ze is erg terughoudend en ik wil niets forceren. Ik denk dat een verkeerde stap fataal kan zijn. Ik wacht tot ze eraan toe is. Dus voorlopig maar chatten en dat vind al heel bizonder.
Correspondentie-adressen kreeg je vaak via je school. Ik heb in de jaren 80 gecorrespondeerd met een Brits meisje. Dat contact heeft bijna een jaar geduurd.
In 1988 werd gevierd dat Australië 200 jaar daarvoor was gekolonialiseerd. Ter gelegenheid daarvan werd een uitwisselingsproject opgezet om Nederlandse jongeren met Australische leeftijdgenoten te laten corresponderen. Ik deed ook mee en kreeg een hele vracht adressen van Australische dames uit Brisbane en omstreken. Die contacten heb ik enkele jaren volgehouden maar daarna verwaterde het snel. Ach, zo gaat dat, nietwaar?
@wr1944, mail je me nog even privé hoe het is geweest?
@dutchfranca62, als ik terug ben, krijg je een uitgebreider PM.
Ik ben nu drie weken (van de vier) in Amerika op bezoek bij mijn penpal.
Vanaf de eerste seconde was het contact heel prettig, of we elkaar al jaren kenden. Het chatten met de webcam heeft veel goeds gedaan.
Het leven hier bevalt me ook heel goed, zodat een tweede bezoek, maar dan langer, al gepland is. Misschien ga ik wel definitief naar de States.
@wr1944, wat een goed nieuws, bedankt voor je update. Geniet nog even van je laatste week.