Mijn eerste horloge
Link naar dit artikel Op woensdag 18 april 2007 geschreven door Bertus
juli 1972 : ik vierde mijn 10e verjaardag en kreeg mijn eerste echt horloge. Ik was er erg trots op.
Het was een degelijk Seiko klokje. Met wijzers en getallen. En het meest magische waren de lichtgevende wijzers. Als je ze een tijdje in het licht hield gaven de wijzers daarna nog een tijdje licht in het donker. Voor ik naar bed ging hield ik mijn horloge een tijdje tegen mijn burolamp zodat ik in bed, in het donker, toch nog de tijd kon zien. Hij lag naast mij op het nachtkastje … en tikte ’s nachts geruststellend door.
Het was een opwindhorloge. Niks quartz of batterijen.
De eerste tijd wond mijn vader hem nog voor mij op omdat hij bang was dat ik hem te ver draaide.
Een ander snufje was de datum. Als een maand dertig dagen telde moest je 24 uur door draaien om hem weer op de juiste datum te krijgen omdat hij gewoon naar 31 ging.
Het bandje was van leer. Mijn vader had er een gaatje bijgemaakt om te zorgen dat hij paste.
Nog steeds heb ik horloges maar nog steeds met wijzers. Ik heb een hekel aan digitale uurwerken. Ben inmiddels wel op batterijen overgestapt. Heb horloges trouwens altijd in mijn broekzak.
Hoe was jouw kennismaking met je eerste horloge?
34 reacties op “Mijn eerste horloge”
Laat een reactie achter
o is trouwens een...
...
O Ja, dat eerste horloge was ook zo’n markant moment dat naar de achtergrond van mijn geheugen was verhuisd. Als ik de specificaties van Bertus zijn horloge lees dan zijn die heel herkenbaar. Ik kreeg het pas in de zesde klas toen ik als katholiek jochie mijn plechtige communie deed. Net als alle andere jongens uit de klas liep ik die dag trots naar het altaar in mijn eerste kostuum met lange broek en een fraai horloge om mijn pols.
In 1979 ben ik overgestapt op een digitaal horloge van Seiko dat ik van een klant cadeau kreeg. Midden jaren ‘80 ben ik weer naar de wijzerplaat overgestapt en tegenwoordig zweer ik bij een Kinetic klokje van Seiko dat geen batterij of opwindknopje nodig heeft. Gewoon op tijd je armen bewegen en hij blijft tikken.
Mijn eerste horloge was ook een seiko,ook licht gevende wijzers en nummers,die kreeg ik op me 12de verjaardag.Ik heb er helaas niet lang plezier van gehad hij werd in het zwembad,in het kleedhok,uit me broekzak gestolen.
Pas toen ik naar de brugklas ging kreeg ik mijn eerste horloge, ook met leren bandje dat natuurlijk al gauw versleet. Tegenwoordig heb ik wederom een analoog horloge, heb ook niet al te veel op met digitaal, hoor Bertus! Je hebt groot gelijk.
Trouwens ik schijn uit een klokgekke familie te komen. In iedere kamer moet mijn vader een klok hebben en ik kreeg vaak tikkertjes kado van hem. Mijn broer heeft meer klokken dan er uren in de dag zijn en als je ze overal hebt staan of hangen, zijn ze niet altijd synchroon. En dan maar vooruit of achteruit zetten met het wisselen van wintertijd en zomertijd. Die klokgekte is niet aan mij besteed, overigens. Gouden horloges hoef ik ook niet. De tijd gaat zonder al die chronologie snel genoeg!
In onze familie was het min of meer een gebruik dat je op je 16e verjaardag een horloge kreeg. Ik kreeg een Prisma horloge met een flexibele metalen band. Die band was een verschrikking, als je het horloge aan of af deed, bleven er haren klem zitten in het mechanisme.
Op een bepaald moment was het glas zodanig gekrast, dat ik een nieuw horloge wilde kopen. Dat was net in de periode van de eerste maanwandeling en de astronauten waren uitgerust met een Omega Speedmaster en dat er in mijn ogen indrukwekkend uit. De prijs was toen vrij pittig, maar nog te behappen. Toen ik laatst nog zo’n horloge in een etalage zag liggen bleek de prijs het 8-voudige te zijn van wat ik er in 1969 voor betaalde.
Omdat ik het horloge niet regelmatig liet nakijken, bleek de rubberen afdichting verpulverd te zijn en was het uurwerk toch niet zo blij met een beetje binnensijpelend zeewater. Toen ben ik op digitale horloges overgestapt. Maar ik ga binnenkort bij een horlogemaker informeren of er nog iets aan de Omega te doen is.
In de 5de klas lagere school kreeg ik mijn eerste Helicon horloge. Niet met datum maar wel met lichtgevende topjes van de wijzer.Ik heb de horloge een jaar gedragen en ik vond het maar zwaar aan mijn pols zodat het verhuisde naar de la van mijn bureautje. Nu 35 jaar later hangt mijn Helicon horloge, met orginele brede leren, polsband aan de boekenkast en eens per jaar draai ik um weer op om te kijken of tie ut doet. tot nu toe nog steeds!
Jaaa, mijn eerste horloge weet ik ook nog! Het was een mooi blauw klokje, en ik kreeg hem in de 1ste klas (3e groep) van mijn oma uit Rotterdam. Welk merk het was, weet ik niet meer, maar volgens mij ligt hij nog ergens in een kistje bij mijn moeder, en loopt hij nog steeds, als je hem opwind! Tegenwoordig draag ik nooit horloges, vind het niet fijn zitten, en de tijd kun je overal lezen.
Ja, mijn eerste horloge, dat was echt een mijlpaal! Ik kreeg het toen ik in 1969 12 jaar werd. Volgens mij was het een ‘prisma’. Apetrots was ik erop.
Vanaf dat moment ben ik nooit meer horloge-loos door het leven gegaan. Achteraf jammer dat ik ze niet allemaal bewaarde, want ze waren heel verschillend (van grootte vooral). Rond 1973 later waren die hele brede bandjes in de mode, waar je met 2 kleine gespjes het kleine uurwerk aan vastmaakte. Weer later moesten het swatches zijn, heb ik er heel wat van gehad (een aantal ligt nog in een la met lege batterij).
Ook nu draag ik meestal een (mooie platte) swatch, deze kreeg ik 5 jaar geleden bij het afscheid van een school waar ik jarenlang werkte.
Leuk mijn 35 ste gastlog !
Herinneren jullie trouwens die horloges die je vast moest clippen aan een touwtje om je nek ergens in de 80’s.
Mijn eerste horloge kreeg ik voor mijn tiende verjaardag. Een rood leren bandje, een vierkant klokje. Mocht het horloge eigenlijk niet naar school om. Toch deed ik dat stiekem. Op een gegeven moment kon ik mijn horloge thuis nergens meer vinden. Moeder natuurlijk boos. Waarschijnlijk was ik deze in het oude krantenhok op school kwijtgeraakt. Kwam wat later bij een jongen van mijn klas thuis, zag ik zijn paar jaar jongere zusje met net zo’n horloge lopen als ik kwijt was geraakt. Mijn verhaal verteld, maar dat horloge was ècht van zijn zusje.
Later voor mijn twaalfde verjaardag weer een horloge gekregen. Een opwind Seiko met metalen bandje, donkerblauwe wijzerplaat en datum.
Leuk dat de meeste het eerste of al zijn horloges nog kunnen herinneren.
Oja hebben jullie die ook gehad:plastic speelgoed horloges met zo’n wijzerplaat met ribbbeltje. Ik wel,vast op de kermis gewonnen als kleuter.
Als je het horloge bewoog leek het net of je de wijzers zag bewegen. Het plastic van het het bandje sneed zo vervelend in je pols.
Mijn eerste horloge was van Timex. Het was in dezelfde periode als de Lois spijkerbroek, de visserstrui, de Kickersschoenen.
Het merk was toen erg in opkomst en ik was apetrots dat ik er ééntje kreeg. Later zijn verschillende merken gepasseerd maar als constante factor toch steeds Seiko in allerlei vormen en gradaties.
Ik dacht hee, heb ik dat niet ergens eerder verteld over mijn eerste horloge?
Inderdaad bij de log Mijn Eerste Heilige Communie van Sentiment!
Ik was toen bijna 9 jaar toen ik mijn eerste horloge kreeg, een blauw suede achtig bandje met een schattig rond klein wijzerplaatje.
Uiteraard was dat bandje al snel versleten en kwam er ook een ander kleur bandje, een rood leren bandje, ik kon er heerlijk mee pronken toen
Net als Bertus kreeg ik mijn eerste horloge op mijn tiende verjaardag en haast net zo een als op het plaatje en inderdaad gewoon met veer dus niks batterijen. Grappig detail van mijn tiende verjaardag; van iemand anders kreeg ik toen ook nog een wekker.
Als de maand maar 30 dagen lang was moest je hem 24 uur doordraaien en in februari nog wat extra dagen.
Na enkele jaren was dit horloge gesneuveld en kreeg ik er een met een donkerblauwe wijzerplaat. Die is inmiddels ook gesneuveld en op mijn 24ste kreeg ik een horloge met zwarte wijzerplaat en die ging op batterijen. Ik heb hem nog steeds maar hij is als reservehorloge in dienst want enkele jaren geleden kreeg ik uit een erfenis een Lasito (juist gespeld?) en die draag ik nog steeds.
Net zoals Judith63 kreeg ik m’n 1ste horloge ook voor m’n 1ste communie. Ik weet enkel nog dat het een rood leren bandje had.
Wel een b-colour Pulsar Quarz waar ik ook heel blij mee ben. 
Inmiddels heb ik wel een aantal horloges ‘versleten’. Zo vind ik de horloges van Gucci erg mooi,die waar je 5 verschillende kleuren ringen om kunt doen en die met de traditionele Gucci kleuren….Nee, die heb ik helaas (nog) niet!
@Bertus: Zo’n horloge aan touwtje/veter heb ik ook nog (gehad). Een groot monsterlijk blauw ding die keihard tikt; nu ligt deze bij mijn moeder en vindt ons dochtertje die helemaal geweldig.
Hey dutchfranca meid, zitten jullie reeds in La France? En zoja, hoe gaat dat? Le temps francais zeg dan maar, om het bij horloges te houden.
Ook ik kreeg mijn eerste horloge voor mijn 1e communie, toch een soort ‘traditioneel’ cadeautje, denk ik, want meer sentimentjes kregen hem op die dag. Waarschijnlijk omdat je omstreeks die tijd ook leerde klokkijken op school.
Wat voor één het er precies was weet ik niet meer, maar het was met een leren bandje en je moest hem opwinden, en net als bij Bertus deed mijn vader dat omdat ik misschien te ver zou doordraaien.
Al jaren draag ik geen horloge meer, ik vind het zo’n onnodig ding en bovendien vind ik ze niet mooi. Ik hoef ook niet constant de tijd te weten, en ja hoor, ik kom overal gewoon op tijd aan
M’n eerste horloge was een blikken speelgoedhorloge met een Disney-afbeelding oid, werkte wel, maar een beetje nep.
Dan slaat m’n geheugen een aantal jaartjes over en zie ik mezelf in een grappig filmpje uit eind jaren 70 met een horloge om. Was een jaar of 14,15. Was een klokje van de Hema en vooral het grote, brede met koperen knoppen bezette bandje sprong er uit.
Droeg verder weinig horloges, een paar jaartjes een Oostblokklokje aan een ketting en daarna nooit meer iets.
@Henny Jane: Ja hoor, kijk maar in m’n profiel en bij de homepage van ons krijg je meer ingo. Dank je voor je belangstelling!
Bertus, ja, nu je het zegt, die ‘hang-horloges, ik heb er ook een gehad, helemaal vergeten!
Mijn eerste horloge kreeg ik dus inderdaad bij mijn communie en ik heb het nog steeds! ook ik mocht het zelf niet opwinden anders zou ik hem door kunnen draaien.
Mijn eerste zelfgekochte horloge was ook van de Hema, destijds had je van die horloge met een alarm erop die een liedje afspeelden als het zover was. De mijne kon ‘Für Elise” spelen, het was zowel een analoog als een digitaal horloge.
Wat me trouwens ook opvalt is dat iedereen zijn horloge anders draagt (nog los van links of rechtse pols) maar ik draag hem over mijn pols’knokkel’ heen, velen dragen hem tussen hand en die ‘knokkel’ waardoor je bijna je hand niet kan bewegen vind ik.
@joke: ja die horloges ken ik ook nog, als het warm was het in ieder geval een hoop gezweet om je pols
Ha ja Sentiment, ik draag hem ook net zoals jij over de knokkels heen en vooral zomers zo laten zitten want als je hem dan in de avond even afdoet kun je zien hoe bruin je arm geworden is van de zon door de afdruk van je horloge
Ja de mijne is ook over de knokkels heen, misschien typisch iets voor vrouwen? En ja ik ben al lekker bruin
Bonjour dutchfranca en tevens…bon anniversaire!
Merci beaucoup Henny Jane!
16 april 1978 kreeg ik mijn eerste horloge. Met mijn communie (die dag sneeuwde het trouwens, in schril contrast met die van dit jaar, bijna 30 graden!)
Het merk weet ik niet meer, maar ik weet nog wel hoe hij eruit zag; metallicgroene wijzerplaat, met dikke cijfers (ben nog dol op dikke cijfers en letters ipv die hele dunne iele) en wijzers die idd licht gaven in t donker en ook ik hield ‘m vaak tegen mijn nachtlampje zodat ik onder de dekens nog lang kon staren naar t zichtbare klokje. (ook bij zo’n lourdesgrot-dingske deed ik dat, zo lang ooit tegen de lamp gehouden dat Bernadette veel v freddy krueger weghad op t laatst)..
Het polsbandje was ook groen en van leer en ook mijn vader maakte daar met een hete spijker een gaatje bij.
Theo Habraken, t tuig vd buurt waar iedereen bang voor was,heeft dat horloge ooit v me afgepakt en in de brandnetels/prikkelbosjes gegooid, en toen ik op mn knietjes voorzichtig mijn arm zo lang mogelijk wenste om erbij te kunnen werd ik erachteraan gegooid. Ik vraag me nu wel hardop af of ik m toen wel weer terughad?! naja, ik heb m niet meer helaas.
grappig dat ik nu net voor de tweede keer van mijn mam een horloge heb gekregen, dat jullie met dit logje op de proppen komen, helaas vanwege een nikkelallergie heb ik nooit aan een horloge kunnen wennen, ben van die generatie waarbij jongens pochten over hun digitale horloge (die wat je nog een paar jaar later op de kermis voor een gulden uit de grijpmachine viste). echte opscheppers hadden zo’n horloge die je ook vertelde hoe laat het in tokio was, ik zag het nut er nooit zo van in, ik zal ook wel de laatste der mohicanen worden qua navigatie in de auto, iedereen een tom-tom maar ik blijf lekker rie-rie, hahaha
Mijn eerste horloge kreeg ik toen ik naar de brugklas ging, in 1972. Met wijzers, zonder cijfers en met een leren bandje. Blijkbaar werd tijd pas belangrijk als je naar de brugklas ging… Jaren later raakten digitale horloges in zwang. De eerste waren echter zo zwaar dat ik het horloge niet om mijn pols, maar in mijn broekzak deed. Zo raakte ik het dragen van een horloge ontwend. Zelfs het mooie horloge dat ik voor mijn verjaardag kreeg (weer met wijzers, maar een batterijtje dus opwinden was niet nodig)belandde in de sokkenla. Tegenwoordig gebruik ik mijn mobiele telefoon als horloge.
Wanneer ik mijn 1e horloge kreeg weet ik echt niet meer. Ik denk zo ongeveer 1970 toen ik naar de middelbare school ging. Ik had een paars suede horlogebandje, nogal breed en daarop en kleiner bandje met een uurwerkje. Later kreeg ik een zilveren schakelband met horloge. Ik zal toen 16 zijn geweest? Ik heb het nog. Tegenwoordig draag ik een gouden horloge en koop er regelmatig een nieuw bandje aan. Altijd weer leuk. Ook koop ik vaak hele goedkope-gekleurde-zomer-horloges op de Albert Cuypmarkt. Ik ben ook niet dol op digitale klokken. Veel kinderen kunnen niet eens op een analoge klok kijken hoe laat het is. Dus als juf ligt hier een taak
Mijn man draagt een horloge aan een ketting. Het kettinkje zit vast aan de broekband en het uurwerk zit in zijn broekzak. In de tijd dat mijn man nog stuurman was bij de Koopvaardij mocht hij geen sieraden dragen (gevaarlijk aan boord) en had altijd een horloge in zijn broekzak. Al vele generaties wordt dat in de familie gedaan. Mooie klokken hoor!
Toch een leuk onderwerp, ondanks dat ik echt niet meer weet wanneer ik mijn eerste horloge kreeg. Wel weet ik dat ik op mijn 18e het gouden horloge van mijn oma kreeg, echt een damesdingetje met een spagettibandje als horlogebandje, héél dun!. Ik heb nooit durven vertellen dat ik hem ooit in mijn broekzak had gedaan toen ik afwaste, vergeten eruit te halen en daarna op 60 graden heb meegewassen…
ops: Hij was niet meer te repareren…
Ik weet niet meer hoe mijn eerste horloge eruit zag. Jammer, want het is een intrigerende vraag die sferen oproept die obscuur geworden zijn. Wel kan ik me een horloge herinneren met een groenige wijzerplaat die ik vroeg op de middelbare scholl had. Dat vond ik wel stoer, zo’n horloge met band om mijn pols.
Mijn 1e horloge kreeg ik met Sinterklaas toen ik in de 2e klas zat. Een afdankertje van mijn vader met een nieuw bandje. Wat was ik blij, mijn beste sinterklaas ooit, mede dankzij de Joueff racebaan die er ook was. De verbazing over de lichtgevende wijzers; het getik wat duidelijk hoorbaar was als je in je bed lag, geweldig.
Mijn eerste horloge was een Casio. Casio was in die tijd 1980-1990 gekomen met allerlei revolutionaire digitale horloges. Het bekendste voorbeeld daarvan is de horloge met rekenmachine erop. Casio leverde kwaliteit voor een aardige prijs. Het werd zo beroemd dat er allerlei imitaties kwamen van die rekenmachinehorloge oa door het merk Commodore verkocht door de Kijkshop.
Casio maakt nog steeds horloges. Het is van buiten vaak gemaakt van goedkope materialen zoals plastics maar technisch zat het goed inelkaar. Nu bezit ik een Seiko Kinetic. Ook mooi, maar als deze het niet meer doet ga ik weer terug op de vertrouwde Casio. Want Casio had een aantal kenmerken die veel horloges merkwaardig genoeg nog steeds niet hebben. Standaard een aantal alarmen, standaard stopwatch en het belangrijkste: automatische kalender. Want het is vreselijk irritant om iedere keer weer handmatig de dagaanduiding terug te moeten draaien als een maand 30 dagen heeft ipv 31 dagen.
Mijn eerste horloge kreeg ik toen ik in 1978 uit het ziekenhuis kwam. Ik was toen door een plastisch chirurg in het Rotterdamse Dijkzicht ziekenhuis geopereerd aan mijn schedel omdat die vanaf mijn geboorte “niet mooi in model” was. (misvormd zou ik het niet noemen) En het horloge was mijn “welkom thuis”- kado. Ik was er zeer trots op en ik heb hem nog steeds, alleen doet hij het niet meer en ligt hij in een la opgeborgen.
@Andre-1969: mooie herinnering; hopelijk ligt je horloge wel een in een doosje met ‘watten’.
mijn eerste horloge kreeg met mjn eerste communie,
ik heb hem nog steeds