De Pendule
Op zaterdag 28 april 2007 geschreven door Lia
In mijn ouderlijk huis stond hij zolang als ik me kan herinneren op de schoorsteenmantel: de pendule.
Hij had een nogal harde slag en dat was niet prettig als ik me rond bedtijd stil wilde houden voor ouders die even de tijd niet in de gaten hadden. 8 keer “boing” was meer dan genoeg om hen op te laten kijken en “Bedtijd!” te laten roepen.
Vaak mocht ik de pendule opwinden – opdraaien noemde ik het- met de bijbehorende sleutel die er onder lag. Je moest bij dat opwinden de pendule wel alle uren laten slaan waar je langskwam, anders raakte het uurwerk van slag. Dat kwam nog erg nauw, je moest geen minuutje te ver doordraaien.
Natuurlijk was het pas echt leuk als je ook langs de elf en de twaalf moest, dan duurde het lekker lang. Tegen de tijd dat de pendule er aan toe was om opgedraaid te worden begon hij achter te lopen, dus dat moest je in de gaten houden, wilde je niet te laat op school komen.
Nu de pendule bij mìj op de schoorsteenmantel staat kom ik al zijn eigenschappen weer tegen, met alle herinneringen die er bij horen….
De pendule, hadden jullie er ook één?
18 reacties op “De Pendule”
Laat een reactie achter
o is trouwens een...
...
precies zo’n een heb ik dus om zeep geholpen, draaide een slag in de rondte, waarschijnlijk de klokketik van mijn vader ge-erfd die sloopte ook pas gekregen horloges om de binnekant te bekijken.
mijn oudste was juist bang voor de koekoek van mijn schoonzus, telkens als wij op visite kwamen legde ze de klok stil (lief he?).
begon dat ding te slaan dan begon mijn bloedje angstig te brullen, ben er nooit achter gekomen waarom.
@Ria: makkelijk psycho analytisch te verklaren toch?
Een Koekoek gooit andere kinderen (jongen en eieren) over de rand.
Kijk, daar kun je intuitief bang voor zijn.
Dat is dan 75 euro.
Heb het onlangs op het log over “Mijn eerste horloge” reeds verklaard dat mijn familie klokkengek is en dat ik dat niet ben. Pendules hadden we ook en mijn broer, die vijf straten van me af woont, heeft er nog een die volgens mij ook functioneert. Ze horen trouwens wel bij schoorsteenmantelparaphernalia. Tik tik tok
bad hair day, HJ?
De enige pendule die ik kende in mijn jeugd was die van mijn opa en oma, moeders kant. Het intrigeerde, exact hoe het hier al beschreven word de zware tik en de speciale diepe klokslagen. Verder stonden er nog 2 andere houten objecten naast de klok als completering van het geheel.
M’n opa had zo’n klok op het wandmeubel staan.
@ria: Was het niet gewoon van de schrik, dat je bloedje begon te brullen? Waarschijnlijk kon het nog niet klokkijken en werd het steeds verrast door dat enge beestje?
@Eric Erres: Dit model pendule wordt ook wel tafel-pendule genoemd, welk woord weer veel wegheeft van het voorwerp waar jij al tijden naar op zoek bent, maar het heeft níets met elkaar te maken…
Mijn ouders hebben een pendule die al jaren in de familie is van moeders zijde en die klok had ooit een glazen deurtje, maar zolang als ik mij kan heugen is dat deurtje er af. Mijn vader kon niet zo goed tegen het slaande geluid dus op een gegeven moment klemde hij een papiertje tussen de klepel en de bel om die klok de mond te snoeren en met succes, want als hij nu slaat komt hij niet verder dan een droge tik. Dit tot verdriet van mijn moeder want voor haar is die klok, met bijbehorende slagen, een stukje jeugdsentiment. Met Oud en Nieuw werd het papier voor even verwijderd om de klok de gelegenheid te geven nog een keer te slaan en als die klok dan twaalf slagen gemaakt had was dat voor ons het teken dat het nieuwe jaar begonnen was en misschien liep hij wel achter maar dat mocht de pret niet drukken. Hij staat nog steeds bij mijn ouders en jaren geleden toen ik nog bij hen woonde had ik een claim gelegd op die klok om hem te erven voor als mijn ouders er niet meer waren. Goed, ik ben daar op teruggekomen want de pendule is antiek en mijn interieur is modern, strak wit en daar zou dat erfstuk uit de toon vallen. Maar gelukkig heb ik nog twee zussen dus die mogen er nu om gaan vechten. Nou ja, er zullen, denk ik, geen rake klappen vallen, maar de vraag blijft natuurlijk; wie erft hem?
Bij mijn ouders stond er een via mijn oma van vaders kant gekregen. Toen kreeg ik hem, maar hij was al kapot. nu staat hij ergens acher in een kast. Ik vond altijd dat er mooi geluid uit kwam.
Nee, wij hadden geen pendule. We hadden een tafelklokje met een vriendelijke tingel.
Nu heb ik wel een pendule. Ik kocht hem een poos geleden op een rommelmarkt. Er zit een prachtige slag in, maar helaas helaas, mijn partner heeft een hekel aan het getik. De klok zwijgt en steeds als ik er naar kijk dan zie ik dat het niet later werd, dat tijd er niet toe doet bij deze pendule. Ik ben een zwijgende pendule, zegt hij en er klinkt geen enkel verwijt door in zijn zwijgen.
Wel zou hij erg graag verhuizen, dat weet ik zeker. Want soms, wanneer ik hem afstof en de kast waarop hij staat, dan hoor ik, als ik hem optil, een licht verlangend bingen van het slagwerk.
Jazeker hebben wij die nog maar hij staat nog bij mijn ouders thuis maar dan in het gedeelte waar oma woonde die dus morgen alweer 10 jaar er niet meer is, hij staat nog op dezelfde plaats boven de schouw en tikt niet meer maar staat meer voor de sier nog.
Ja, ik heb leuke herinneringen aan die pendule maar niet als ik iets net wilde horen op de radio of televisie want dan ging ie juist slaan en dat klonk best hard ja en zeker tijdens het Journaal op t.v. van 8 uur in de avond! En dan kwam inderdaad mijn moeder om ons te halen om naar bed te gaan……
Het leuke van de pendule is dat ie nog steeds mooi is en blijft, gewoon nostalgie
Ik herinner me nog wel dat mijn Oma en Opa een pendule hadden, en als we dan logeerden bij hen dan hoorde je die slagen dag en nacht want meestal kon je niet goed slapen in een ander bed en van de opwinding. En het was er nog 1 met een dubbele slag ook, ding-dong. Kun je je voorstellen als het twaalf uur was. Maar er zat wel een mooi geluidje in. Mijn zus heeft er nu ook 1 maar dat is voor de sier want mijn zwager heeft een vreselijke hekel aan die slagen en hij vind het maar niks. Heel jammer. Ik hoop dat ik ooit nog eens de pendule van mijn zus krijg, dan zal ik hem zeker opwinden. Mijn tante heeft er ook 1. Het klinkt zo beregezellig, vindt ik.
Ook wij hadden thuis een pendule op de schoorsteen staan. Aan de achterkant zat een houten deurtje, rond van boven met een koperen ringetje als handgreep. Ik telde altijd de slagen. Mooi geluid. Later toen er een modernere klok kwam (een zon/ster model met goudkleurige stralen die óp de schoorsteen hing) mocht ik de pendule op mijn kamertje. Echter de buurman kon er niet van slapen
en de klok verhuisde naar de zolder. Daar is hij ooit gevallen?? en nu staat hij daar gewoon kapot te wezen.
Nee wij hadden thuis geen pendule. Eerst hing er een koekoeksklok aan de wand en later zo’n Zaanse Klok die ook íedereen had.
Op de schoorsteenmantel stond en staat wel een prachtig klokje met een mooie ‘tik’, hij slaat niet. Wil dit klokje graag erven om op mijn eigen schouw te zetten.
Lang geleden was ik bij een cliënt en hoorde een bekende ‘tik’, had die mw dezelfde klok als mijn ouders staan. Ben wel op MP op zoek naar een leuke klok om onze nieuwe schouw te verfraaien.
Mis een ‘tik’, onze oude Comtoise klok wil maar niet tikken in ons nieuwe huis.
Maar.. de pendule vind ik ook een fraaie klok met een mooie slag.
Wij hadden thuis geen pendule, mijn ouders hadden een supermoderne smaak. Maar toen mijn moeder al senior was kwam er ineens een tevoorschijn van de zolder, die uit haar ouderlijk huis afkomstig was. Hij is gerestaureerd en heeft nog een jaar of vijftien in het huis van mijn ouders gestaan. Nu staat hij bij mij. Het is een jugenstil exemplaar, dus anders dan die op de foto. Ik heb mijn grootouders niet gekend, maar het is leuk om iets van hen in huis te hebben. Ik neem me altijd voor hem op te winden, maar dat vergeet ik meestal.
Jarenlang stond er bij ons thuis een simpele klok met alarmfunktie. Geen klokkengelui of anderszins maar een droog getik. Alleen het alarm was een oorverdovend geratel. Het was één van de geschenken ter gelegenheid van het trouwen van mijn ouders. Na 25 jaar werd het tijd voor iets anders. Eén van de cadeau’s voor dit jubileum was een mooie Engelse tafelklok. Een mooie mahoniehouten kast, een pendule, een verfijnd tikken van het uurwerk en het hele en halve uur werd geslagen op een belletje met een prettige ijle klank. Alleen na een paar weken gebeurde het, dat de pendule stil stond. De klok werd teruggebracht, maar er kon niets gevonden worden. Ook na drie keer terugbrengen kon het euvel niet verholpen worden. Bij toeval ontdekte ik de oorzaak. Door het bombardement op Bezuidenhout was er hier en daar iets verzakt in huis. Zo ook de zwart marmeren bovenplaat van de schoorsteenmantel. Het klokje stond iets scheef zodat de pendule geen gelijke heen- en weergaande beweging kon maken. Door met de hand het hele uurwerk in de kast iets te verdraaien was het probleem opgelost. Alleen mocht de klok niet verplaatst worden. Bij de twee verhuizingen, die m’n moeder daarna nog meemaakte, moest ik wel weer hetzelfde kunstje flikken en de tikken van de pendule weer precies gelijk maken.
Ik heb in m’n jeugd wel een koekoeksklok-syndroom opgelopen. We logeerden bij kennissen in Noord-Holland, maar omdat ze onverwachts nog andere logee’s kregen, moest er geïmproviseerd worden. Uiteindelijk werd voor mij een noodbed gemaakt op een fauteuil in de huiskamer, recht onder de koekoeksklok. Elk heel en half uur kwam het kreng vanachter z’n vandaan en begon keihard te koekoeken. Ik heb natuurlijk geen seconde kunnen slapen. Sindsdien haat ik koekoeksklokken.
Ja wie had er geen pendule in huis vroeger, zolang ik me kan herinneren hadden we er een op de schoorsteenmantel staan. Heb geen idee waar hij gebleven is, maar was wel heel duidelijk aanwezig. Wel in de voorkamer waar we alleen mochten komen op zondagen en feestdagen. Hadden meer mensen dat, ik bedoel dat je een mooie kamer had waar je niet zomaar mocht komen. Als Opa en Oma kwamen mochten we daar ook zitten, Opa in een grote rookstoel, met een sigaar in het hoofd. En dan met zo een asbak op standaard er naast, heerlijk ik ruik het nu nog.
Ik ging ineens twijfelen wat nou eigenlijk een pendule tot een pendule maakt. Even gecheckt in Van Dale. Als tweede betekenis staat er: pronkklokje. Dat past dus precies bij de mooie kamer van Thijs.
Ik had ook zo’n sigaarrokende opa met rookstoel plus asbak op een standaard. Zo zat hij altijd kruiswoordpuzzels op te lossen. Hij kreeg ze altijd af, maar als je er beter naar keek bleek er geen klap van te kloppen.
Mijn ouders hadden ook een pendule. Mijn moeder heeft die als huwelijkscadeau gekregen van de afdeling, waar ze toen werkte. Vorige maand (28 mei) is hij 70 jaar geworden. Hij wordt niet meer opgewonden, maar als onze huiskamer veranderd is, krijgt hij weer een ereplaats!!! Opgewonden en wel, tikkende en ding-donged. En wie er niet tegen kan, die stopt zijn oren maar dicht!!!
mj ouders hadden een pendule,die ging om te kwartier.
ze hebben de pendule nog steeds,