De ziekte van Pfeiffer
Op woensdag 9 mei 2007 geschreven door Rozemarijn
Toen ik ong. een jaar of 18 was (ik weet het niet precies meer) ben ik een aantal maanden flink ziek geweest.
Het begon al maanden eerder, vermoeidheid, niet vooruit te branden, ontzettend veel behoefte aan slaap en toch weer bekaf wakker worden, hoofdpijn.
Ik had het in die periode niet makkelijk, erg veel problemen thuis, een verkering die uit was, gezakt voor mijn examens, dus de huisarts dacht in de eerste instantie dat het een psychische oorzaak had. Ik kreeg dus anti depressiva voorgeschreven. Lekker, als je al zo moe bent.. 
Maar toen ik opgezette lymfeklieren kreeg bij mijn keel, was een nader onderzoek toch wel op zijn plaats! en ja hoor: de diagnose luidde “de ziekte van Pfeiffer” .
Ik kende niemand die dat toen ook had gehad, wist wel dat die ziekt ook wel “Kissing Disease” werd genoemd, omdat je er door speeksel mee besmet kunt raken, via een kus dus bijvoorbeeld. Ik snapte er dan ook geen barst van hoe ik dat opgelopen moest hebben. Vanaf toen snapte ik wél dat je er echt heel beroerd van kunt worden.
Een dikke twee maanden ben ik zo’n beetje van de wereld geweest, het moest uitzieken. Geleidelijk werd de vermoeidheid minder, kwam ik beter in mijn vel te zitten. Al met al ben ik er een maand of 8,9 zoet mee geweest.
Toch heeft deze periode erg veel voor me betekend in positieve zin: juist omdat ik eigenlijk nergens toe in staat was én omdat mijn thuissituatie ronduit *píep* was, sterkte mijn innerlijk enorm. Veel nagedacht over de zin van het leven, mijn leven in dit geval, veel gelezen over (para)psychologie, oosterse religies, astrologie….alles wat mij interesseerde. Ik had drie vriendinnen die in deze periode veel voor me betekenden: twee menselijke en één hondje.
Na die maanden van moe(deloos)heid was ik genoeg opgeknapt om weer er tegenaan te gaan. Binnen een afzienbare tijd had ik én een baan, een partner en vooruitzicht op een flatje voor mezelf! En Pfeiffer was verdwenen! Ik geloof dat ik in deze periode een beetje volwassener ben geworden. Alhoewel 
…
Wie kent deze ” kissing disease “? Was je er ook zo beroerd aan toe?
21 reacties op “De ziekte van Pfeiffer”
Laat een reactie achter
Glandular fever wordt het in het engels genoemd, wie vrijt die lijdt hoorde je vroeger ook wel eens.
Nooit deze ziekte gehad maar ken verschillende mensen die er aan hebben geleden en ja, vermoeiend en afbrekend.
Gek toch dat doktoren zo snel naar “stress” als oorzaak grijpen. Ik heb zelf eens brucellosis gehad (via melkvee) en was ook behoorlijk ziek. De arts schreef leuk in haar rapport “Seems a bit stressed”, alsof ik er nog lol in had ook.
Dat was vroeger voor mij een soort van geheimzinnige ziekte, je hoorde er wel eens van, dat iemand op school dat had, die dan maanden lang niet niet meer in de klas verscheen. Je begreep het niet helemaal.
Net als de term “ongeneeslijk ziek”, heel vaag maar het klonk vreselijk. Afgelopen uit.
Gelukkig was dit met Pfeiffer niet het geval, maar het is een behoorlijke inbreuk op je levensloop. Je hebt er het beste van weten te maken @Rozemarijn
”Mononucleosis Infectiosa” is de officiele naam en
het beloop wordt vaak overdreven. Veroorzaakt door Epstein Barr virus. Ik zal het zelf ook wel gehad hebben, maar kan me er niets van herinneren. Het beloop kan vaak erg mild zijn, vandaar. Een groot deel van de populatie heeft het gehad en af en toe hoor je van die drama verhalen.
Ik had ooit een keer een vriendinnetje (in mijn jongere jaren) die tonsillitis kreeg etc. Haar overdreven bezorgde moeder sleepte haar naar de huisarts en die diagnostiseerde,
na een bloedonderzoek, dus MI. En raad eens wie dus de schuld kreeg van dit alles….???
Mijn vrouw hoorde vorige maand nog dat ze het had gehad. Zij wist van niets(maar beter ook), maar mijn zuster is er bijna aan doodgegaan omdat het haar lever had aangetast.
Doordat ik zelf al behoorlijk verrot in elkaar zit met allerlei aangeboren ellende, ben ik blijkbaar niet bevattelijk voor dit soort ‘normale’ ziektes. Net als met griep iedereen krijgt het behalve ik. Nou ja gelukkig maar, want aan het eerder genoemde heb ik mijn handen al vol genoeg.
zal wel niet zo leuk voor jullie zijn, maar ik moet bekennen dat ik 8 weken heb kunnen spijbelen van school door onder mijn moeders naam te bellen en te zeggen dat ik pfeiffer had.
Ging helemaal goed.
Onze nick had het in groep 5, klaagde s’morgens dat hij moe was en wij als ouders mopperen dat hij altijd moe was, nicky heeft net als in ook een ochtendhumeur, toen ik hem wakker moest maken s’middags voor een bruiloft van opa en oma, ben ik maar eens naar het lab gestapt, daar bleek dat hij de laatste sporen van een behoorlijke pfeiffer nog in het bloed had zitten, heb hem toen een week thuisgehouden uit schuldgevoel.
Pracht verhaal Roos!
Ennuh…die foto Sentiment…?
Mijn buurjongen en hele goede vriend zie ik nog met sjaal! Veel keelpijn. Mijn nicht was meer vermoeid.
Mijn oudste zoontje heeft wrs al heel jong een variant gehad van Pfeiffer/ EB en is daardoor een paar jaar later in een andere ziekte terechtgekomen..!
Idd: niet geheel onschuldig dus.
Mijn dokter deed iets soortgelijks toen ik met die klachten kwam. Hij zei dat ik overspannen was!
Pas toen ik geel uit ging slaan ging er een lampje branden
Een vriendin van mij had het begin jaren 80 opgelopen in Spanje, ze was daar voor het eerst met haar ouders en was helemaal in love met een spanjaard Antonio, vergeet nooit die naam meer. Wat had ze een verdriet toen ze weer naar huis toe moest na 14 dagen maar de ziekte van Pfeiffer had ze daar wel opgelopen volgens de huisarts en daar was ze wel van geschrokken en heeft ze er ook van geleerd maar dat betekent niet dat iedereen het op kan lopen hoor! De een is er echter gevoeliger voor dan de ander, in die tijd dat zij veel moe en in bed lag ben ik heel veel bij haar geweest om haar gezelschap te houden want de ziekte kan heel lang duren ja en wat was ze blij toen ze weer genezen verklaard was, het heeft in totaal 2 jaar geduurd bijna
Ik zelf heb het gelukkig nooit gehad maar het woordje nooit bestaat niet want je weet maar NOOIT!
In René van G herken ik mezelf: ik slik 10 verschillende medicijnen >>want ik mankeer van alles>> maar ben nooit verkouden en krijg nooit griep.
Ik heb ook nooit hoofdpijn, terwijl mijn jongste dochter Migraine-patient is. Tja zo zie je maar.
Over de ziekte van Pfeiffer gesproken: alleen mijn 2 oudere broers hebben het gehad, het werd destijds, begin 50er jaren, klierkoorts genoemd. Dat was de reden dat de emigratie van ons gezin naar Canada niet door kon gaan. Een jaar later werd ik derhalve in Nederland geboren.
De ziekte van Pfeiffer is er dus indirekt de oorzaak van dat ik een volbloed Nederlandse ben, en ik vind dat prima!!!!!
Nooit gehad, en ik zal meteen een bekentenis doen: Op school hoorde je wel eens dat die of die het had en die hoefde dan maandenlang niet naar school.
ops:
Ik heb toen wel eens gedacht en gehoopt dat ik het ook zou krijgen, ontwetend over de verstrekkende gevolgen die deze ziekte kan hebben. Ik zag alleen maar die maanden vrij van school
Op school waren er wel kinderen die de ziekte hadden, de kusziekte werd hij genoemd. Voor mijn moeder was dat een goed argument om me bang te maken “al dat gekus, je ziet wel wat er van kan komen, je wordt er doodziek van” (en ik maar vooral veel kussen op klassefuifen
) net als Aidan stond ik er ook niet bij stil wat voor verstrekkende gevolgen het zou kunnen hebben.
Als je ooit de ziekte van Pfeiffer hebt gehad, dan kunnen ze dat altijd blijven zien, schijnt in je bloed te blijven zitten (soort anti-stoffen ofzo?)
@Eric: Omdat het ook wel de ‘kusziekte’ werd genoemd die foto dus, en raad eens wie er model voor hebben gestaan?
En of ik het ken! Ik was vijftien. Ook in mijn geval dacht de huisarts aan een psychische oorzaak en kreeg ik antidepressiva voorgeschreven. Pas een half jaar later, toen er complicaties optraden (lever), werd de diagnose Pfeiffer gesteld. Nu, bijna tien jaar later, ondervind ik hier nog dagelijks de gevolgen van.
Ja, daar heb ik ook zeker wel een jaar lang last van gehad, zo rond 1980; ik zat toen niet lekker in mijn vel, sliep veel, ook overdag als ik de kans kreeg. Het had me bijna mijn baan gekost. Om een lang verhaal kort te maken; ik heb me destijds binnestebuiten laten keren door een internist en toen vond met antistoffen van pfeiffer in mijn lichaam, bovendien had ik ook last van een voorhoofdsholteontsteking. Daarna veranderde ik als een blad van een boom; ik werd stukken levenslustiger en dat luidde een nieuw tijdperk in mijn leven in. Ik heb wel eens gehoord dat als je eenmaal pfeiffer gehad hebt, dat je er daarna nooit meer last van kan krijgen, omdat je dan veel antistoffen in je lichaam opgebouwd hebt.
Hahaha @Sentiment: vogelaarsogen! Je maakt misbruik van de logs! Ga je niet volhouden in sectie Erotica..!
Op de middelbare school was ik secretaris van het leerlingenbestuur. Op een dag zat er bij de ingekomen post een briefje van de conciërge over een meisje dat al maanden ziek was. Ze had Pfeiffer en lag niet in het ziekenhuis maar gewoon thuis.
In zulke gevallen gingen wij van het leerlingenbestuur op bezoek met een fruitmand. Van de ziekte van Pfeiffer hadden wij nog nooit gehoord en kenden het meisje ook niet: andere klas, een paar jaar jonger.
Haar naam ben ik vergeten maar het ziekenbezoek zeker niet. Ze was vlot en vrolijk. Opgemaakt en aangekleed zat ze met mooie blote benen bovenop de dekens. Wij van het leerlingenbestuur vonden haar niet echt ziek en na enige tijd gingen wij haar plagen met haar Pfeiffer, die haar dwong niet naar school te gaan maar thuis te blijven en de dag door te brengen met lezen, bezoek ontvangen, muziek luisteren en vervelen. Zij vond het leuk om geplaagd te worden en diende ons van repliek.
Ik herinner mij het na vijfendertig jaar niet meer woordelijk maar ze vertelde dat ze weliswaar geen pijn had of zo maar soms erg vermoeid was en dat en dat het nog maanden kon duren. Ook wist ze dat sommige lijders aan de ziekte van Pfeiffer verdikkingen in de nek kregen en dat twee procent eraan overleed.
Na een gezellig uurtje namen we afscheid. We waren het ziekenbezoek begonnen met een beetje bedrukt gemoed, niet wetende wat ons te wachten stond. We verlieten de zieke in opgewekte stemming.
Later in het jaar kwam er weer een bericht binnen bij het leerlingenbestuur. Het meisje was overleden aan haar ziekte. Als ik eraan terugdenk, schieten altijd weer tranen in mijn ogen.
Oeps Adri, dat kan ik mij voorstellen dat de tranen dan weer in je ogen schieten, het is niet niks want ik schrik nu ook….overlijden aan de ziekte van Pfeiffer?
Mijn verhaal staat hierboven ergens over mijn vriendin die het ook had en bij haar duurde het dus 2 jaar en gelukkig leeft zij nog
Ik heb het nooit gehad ,maar lees Rozemarijns stukje met veel interesse. Heel boeiend vind ik. En tja…dat stukje van Adri…..kippenvel. Wat vreselijk. wordt meteen overmand door medelijden … Het zal je maar overkomen in je gezin….
Mijn zus had Pfeiffer maar ze stelden de verkeerde diagnose. Ze kreeg daardoor de verkeerde medicijnen en werd KAAL! Ze is maanden uit de running geweest. Gelukkig is het allemaal goed gekomen.
Adri: ik wist niet dat je daaraan kon overlijden! Ik kan me goed voorstellen dat je daar nog steeds emotioneel van wordt…..
Ik heb wel een variant op deze ziekte gehad, toen ik al werkte; echt een tweekamerflatje stofzuigen was al teveel. Na 3 maanden vond ik zelf dat het maar over moest zijn en ben ik weer gaan werken. Door personeelszaken ben ik toen ’s middags weer naar huis gestuurd want ik had geen toestemming van de dokter om te gaan werken. Kennelijk zat ik ook met een hoogrode kleur achter m’n bureau! Uiteindelijk heeft het toen nog zo’n 2 maanden geduurd voordat ik er vanaf was.
Adri: er zijn “onschuldige” ziektes bij die toch een zekere (1%?) kans hebben op fataliteit, en dat zal hier dan ook wel zijn gebeurd. Geen pretje…
Op mijn 18e heb ik ook de ziekte van Pfeiffer gehad. Ik was een maand of twee/drie uit de running en zakte daardoor voor mijn examen. (Hoewel: ik vraag mij af of ik anders wel geslaagd zou zijn…) Nooit geweten hoe ik er aan gekomen ben. Ik zoende wel met mijn vriendje, maar die was een stuk ouder en had het niet :-S Ik kan me herinneren dat ik vreselijk moe was: als ik had gedouched moest mijn moeder me afdrogen, want daar had ik dan echt de kracht niet meer voor! En als ik een telefoontje had gehad, dan moest ik daarna gewoon slapen omdat ik dan uitgeput was! Nu ben ik 37, goed gezond, maar heb wel eens van die periodes dat ik moe en lusteloos ben… ik geef dan de Pfeiffer -van bijna 20 jaar geleden- maar de schuld