Geeeeeef ACHT!! De militaire dienst
Link naar dit artikel Op zondag 13 mei 2007 geschreven door Marty
Een van de vele zaken waar je geen grip op had in je leven was de miltaire dienstplicht.
Als jongetje geboren stond je lot vast en alleen bureaucratische overwegingen zoals een uitgelote lichting of broederdienst konden je hiervan ontslaan. In alle andere gevallen werd je eerst opgeroepen voor de keuring, het moment om S5 te simuleren (S=Stabiliteit).
Je werd even oppervlakkig fysiek/mentaal bekeken om te bepalen of de militaire kleding je wel zou passen en of je de stormbaan kon overleven. Een morsetest om de slimsten van de klas te ontdekken, ging me al veel te snel maar dankzij een Suske & Wiske truc kwam ik wat verder (punt streep) wat niet de bedoeling was.
Verder waren er vragen of je in Duitsland of Libanon gestationeerd wilde worden.
Na goedgekeurd te zijn mocht ik eerst m’n opleiding afmaken, pfff weer even uitstel.
Tot de dag arriveerde in 1985 waarop er een brief in de bus viel: “U dient per eerste reisgelegenheid……” tijd om je plicht te vervullen, 14 maanden was dat.
Eerst een training tot hospik, bed opmaken (hoe bedoeld u??), koperpoetsen, marcheren, wachtlopen, heel de disciplinaire nonsensrataplan, 4 maanden waren dat in de Oudheusdenkazerne.
Oefeningen op de Leusderhei, schuttersput bikken in de bevroren grond (een erg goede schep trouwens) nachtoefeningen (gasgasgas!), tijgeren. En iedereen doet mee, zum Befehl! Klauwen uit je zak! Dan de parate tijd bij een tankbataljon, uitzingen, maar wel voldoende gedaan, op appel, ontbijten, dienst draaien op de BHP (bataljonshulppost), wachtlopen, enkele malen in Duitsland geweest voor grote NAVO-oefeningen (Fero Alexander) Of bij een schietbaan staan. Granaatgooien, schietoefeningen enz.
Ook waren er grote inspecties door officieren van het kaliber generaal waardoor heel de kazerne in rep en roer was. Het verhaal kan nog veel en veel langer…..
De dienstplicht is inmiddels zo’n 12 jaar geleden afgeschaft en ik heb er geen slechte ervaringen mee gehad maar ik zou het niet nog eens willen doen. We hadden iedergeval wel een leuk peleton, dat scheelde.
Nog meer dienstgangers bij de jeugdsentimentjes?
58 reacties op “Geeeeeef ACHT!! De militaire dienst”
Laat een reactie achter
Als ik een jongetje zou zijn geweest , zou ik dienstweigeraar zijn geworden….
Maar ik vond je verhaal boeiend om te lezen, Marty! Ik denk dat het heel veel uitmaakt of je bij een leuk peloton zit of niet….Zat je ook bij de VVDM?
Mentaal; alle beroeps waren zonder uitzondering (nou ja met een uitzondering van een of twee dan) kompleet gestoord. ”Heeee Bolle, handen uit je zakken”. Ik had geluk dat ik 1e luitenant (Elnt) werd (en wel reserve, want zo slim waren ze ook wel weer om nog effe dat onderscheid te maken), want anders was ik er waarschijnlijk aan onderdoor gegaan. Een van mijn ergste levenservaringen, die mijn kijk op Nederland totaal heeft verpest.
Dat schepje heb ik trouwens nog, Marty, tesamen met het zilveren Zwitserse mes.
Bij mijn eerste herhalingsoproep (minder dan een jaar na zgn ‘GROOT’ verlofbrief) meteen gewetensbezwaarde geworden.
Rozemarijn: ik ook. En dan had ik in een ziekenhuis moeten werken. Mijn broer ging wel in dienst, 12 maanden i.p.v. 14 omdat hij ook naar NZ ging emigreren (in 1985). Mijn ouders haalden hem op van dienst en zetten hem in Schiphol op het vliegtuig.
Ja, ik moest er ook aan geloven, in oktober 1987. Eerst naar de LIMOS in Nijmegen, daarna ook naar de OCMGD in Hollandse Rading. Maar wel een geweldige tijd gehad daar. We waren een klasje van 20 luchtmachters in een grote landmachtkazerne, water en vuur….
Bier voor weinig, en als de mess dichtging, dan nog effe gauw naar de overkant van de straat. (Was die camping er in jouw tijd ook al, Marty?)
Na de opleiding werd ik geplaatst op vliegbasis Woensdrecht.
Ik kan alleen maar melden dat ik het vreselijk naar mijn zin heb gehad.
Welnee.. nix S5, platvoeten of aanleg voor het ontwijken van bevelen (al had ik in alle categoriën vrij aardig gescoord
), ik ben gewoon geboren in 1959. Dat was genoeg om die idiote dienstplicht te ontlopen. De hele jaargang werd immers ontheven van die onzin, en dat kwam me prima uit. Voordeel was tuurlijk ook dat ik nooit op ‘herhaling’ heb gemoeten. 
@ rickey
De Limos kazerne in Nijmegen is niet meer. Dat (kale) terrein is inmiddels omgetoverd in voornamelijk luxe appartementen waar weinig meer doet herinneren aan het militaire verleden ervan.
Ik heb het geluk gehad om afgekeurd te worden op S5, ten tijde, 17jaar in 1978, zat ik in een jeugdopvangcentrum voor daklozen jongeren waar de arts van het huis me vroeg of ik afgekeurd wilde worden ja of nee. ik zei ja en heb er geen last meer van gehad het was werkelijk iets wat me totaal niet boeide en vond het een verkwisting van tijd. Laat de mensen in dienst gaan die echt willen dacht ik altijd. later in mijn kraaktijd begleide ik ook regelmatig antimilitarisme spreekuren waarvan we enkele mensen geslaagd uit dienst konden houden!
Wij waren 85 bier eh 4.Mooie tijd gehad wel een verspilling van tijd en geld.Ik zat in venlo en harderwijk.Ik was chauffeur en had een erge makkelijke tijd,ik hoefde nergens aan mee te doe omdat wij chauffuer waren van de verzorgings companie.S5 wou ik niet hebben ik had wel eens gehoord als je dat krijg,is het moeilijk te emigreren,want dat had ik toen al in me hoofd,eigenlijk had ik eerder moeten emigreren dan had ik niet 14 maanden verspild.maar ik moet wel zeggen dat ik er goede herhinneringen aan heb.
Ik ben uitgeloot …..
Wel naar de keuring geweest, dat was in Delft.
’s Morgens vroeg met de bus erheen.
Herinner me uren wachten in onderbroek met een groep leeftijdsgenoten die ik niet kende ( redelijk onprettig ).
En ik herinner me een morsetest die ik blijkbaar zo slecht maakte dat ik gelijk erna weg mocht.
Wellicht heeft het feit dat ik nogal kippig ben en toen nog geen bril had ook meegeholpen.
Was dus lekker vroeg klaar en heb lekker geshopt in Delft.
Na enkele weken de verlossende brief …. alleen toen moest ik rekening houden met het “burgerleger” ( ik weet het goede woord niet meer ).
Daar heb ik nooit meer wat van gehoord.
En dat was prima ….
Ook ik zou dienst geweigerd hebben als ik van het mannelijk geslacht geweest was. Mijn toenmalige vriend, nu mijn man, had op de keuring aangegeven dat hij ging weigeren en werd toen zomaar uitgeloot …, dus wij hebben er nooit iets mee te maken gehad.
In de tijd dat ik verkering met mijn man had, ging ik weleens een dagje naar ‘zijn’ kazerne in Amersfoort. Hij was daar gelegerd als hospik en zo af en toe moest ie daar een weekend dienst draaien. In dat weekend was er niet veel te beleven daar.
Andere weekenden was ie wel thuis, op zondagavond ging ik na een weekend bij hem met de trein naar Heiloo en hij in zijn militaire outfit met de trein naar de kazerne.
Ik geloof dat mijn man daar een leuke tijd gehad heeft. Twee keer heeft ie een oproep voor herhaling ontvangen maar heeft daar steeds onderuit kunnen komen.
Tot op heden staat nog wel die vervelende grote plunjezak op zolder. Geen idee of die al ingeleverd had moeten worden.
Praktisch alle jongens uit mijn hele klas die gekeurd moesten worden werden uitgeloot (bouwjaar ‘67), dus ik ook.
Mijn uitleg dat ik liever ging studeren was daar genoeg voor, gelukkig was er in datjaar een overschot van kanonnenvlees.
De keuringsdag in Maassluis was wel weer leuk, veel gelachen, en ik zat tussen allemaal jongens die ook jarig waren op (bijna) dezelfde dag als ik en uit hetzelfde jaar (hele aparte ervaring). De verhalen onder de 18 jarigen over pindakaas waar een middeltje in zat die de potentie remde tierden welig tijdens de lunch.
Laat ik me nu nog kunnen herinneren uit een entry in een oude log dat $teven1970 in dienst heeft gezeten, klopt dat? Zo ja, can’t wait
Ik was één van de laatste generaties die nog aan dienstplicht moest doen, maar voor zover ik weet is er niemand van mijn leeftijdsgenoten nog daadwerkelijke in dienst geweest, ikzelf gelukkig ook niet…
Gelukkig is mij deze nutteloze tijdbesteding bespaard gebleven omdat ik “buitengewoon dienstplichtig” was als oudste zoon geboren in 1955 uit een gezin van minstens vijf kinderen waaronder tenminste twee jongere broers.
Op 17 jarige leeftijd werd ik opgeroepen voor de keuring in Breda. We werden keurig opgehaald met een bus die de Kempen dorpjes aandeed. Na een aantal tests (potje volpiesen met een brullende vrouwelijke officier achter je valt niet mee, maar de morse test liep wel lekker) werden we in een zaaltje geroepen waar de vraag werd gesteld: “Wie wil er gebruik maken van de buitengewone dienstplichtregeling?”.
Ik was de enige en moest me melden bij een officier in zijn werkkamer. Hij deed een half uur lang zijn best om mij uit te leggen dat dit een zeer associale beslissing was waar mijn broers last van gingen krijgen. Door mijn keuze ging hun carrière naar de verdommenis etc. Uiteindelijk heb ik “bekend” dat dit allemaal niet uitmaakte omdat mijn eerstvolgende broer vanwege zijn handicap toch zou worden afgekeurd. Toen werd de man pas echt boos: “Waarom heb je dat verdomme niet direct gezegd!” Simpel, dat had ie niet gevraagd en ik wist niet helemaal zeker of de regeling dan nog steeds zou gelden.
’s Avonds met de bus terug zijn we allemaal in Casteren uitgestapt want daar was het kermis. Dat werd een leuke avond met veel bier en stoere verhalen over de keuring, waaronder de ontplofte officier vanwege mijn buitengewone dienstplicht.
Begin jaren 80 kreeg ik verkering met een jongen die toen net 18 jaar werd en hij was zoals hij zei gek dat hij zijn handtekening had gezet om in dienst te treden in Duitsland kazerne Seedorf, elke dag schreven we elkaar brieven want hij had eigenlijk weinig te doen daar en schrijven naar mij was zijn tijdsbesteding. Hij was daar kok maar heeft eigenlijk alleen maar grote lol gehad daar.Dan was hij weer 6 weken weg en kwam voor 10 dagen thuis, 3 weken weg en dan maar 4 dagen thuis en zo ging dat bijna 1 jaar door en was soms niet uit te houden maar wat waren we blij als we elkaar weer zagen en deden toen zoveel mogelijk dingen samen, vooral uitstapjes naar bijvoorbeeld Madurodam enzo en de Efteling, ja dat was altijd leuk toen. Ouderweekend heb ik ook nog meegemaakt daar en echt waar….ik had me daar ook doodverveeld en dan alleen maar met jongens op zo’n kazerne, vind ik gewoon ongezond ja. Alhoewel, dat ouderweekend fantastisch georganiseerd was was ik blij dat ik weer thuis was en gelukkig een paar weken later zwaaide mijn toenmalige vriend toen af. Op een gegeven moment ging hij verder werken als kok in de horeca dus en zag ik hem steeds minder en groeiden we uit elkaar en is de verkering beeindigd maar alle brieven heb ik nog wel en soms kijk ik er nog wel naar en lig ik in een deuk, wat een onzin verhalen allemaal
Ik heb intussen gehoord dat hij intussen een eigen restaurant heeft ergens in Zwitserland en getrouwd is met een vrouw die net zo klein is als ik en ook bruin haar heeft maar zij komt uit Portugal! Het is allemaal lang geleden nu maar soms zou ik even om een hoekje willen kijken hoe hij er nu uit ziet……..
Kazerne Seedorf in Duitsland is nog niet zo lang geleden gesloten en is er ook nog een reunie geweest, misschien was hij er ook wel, ik weet het niet.
ik heb er niets mee, kende wel een aantal jongens die na de dienstplicht zich hadden ontplooit als echte zuipers, maar misschien is het wel goed voor die knaapjes die nu zo aan het afglijden zijn ipv opvoedgestichten waar tot vervelens toe gepraat word. Maar dat is mijn mening.
Denk wel dat bureau jeugdzorg een beetje ontlast wordt zo…..
Eigenlijk heb ik alleen maar goede herinneringen aan mijn militaire diensttijd. Als 88-2 opgekomen in Venlo om op kosten van de staat mijn rijbewijs te halen. Eerst op de laro, toen de 1-tonner en na een maand mijn 4-ton met aanhanger. Alle stempels kostte mij 35 gulden, dus dat was weer mooi meegenomen. Vreselijk leuke tijd gehad met rijden en de opleiding op de kazerne. We moesten er nog zandzakken vullen omdat de Rijn ernstig het kazerneterrein op kwam stromen. De heli’s stonden al klaar omdat we er ook niet meer vanaf konden. Na mijn 3 mnd opleiding naar ‘t Harde gezonden waar ik chauffeur zou moeten worden van de dominee. Dat dit niet werkte bleek al na een paar ritten en mijn overplaatsing was (weer) een feit. Zo ben ik bij de 23 KL US detachement gekomen in ‘t Harde. Bij sommigen beter bekend als ‘de Site’ waar -naar zeggen- de kernmunitie bewaard werd. Door deze chauffeursbaan van de Amerikaanse soldaten heb ik veel wegen van de Benelux en Duitsland bereden, zonder appèl, zonder wachtlopen en zonder oefeningen. Maar wel de voordelen van super verzorgde (beroeps)kazernes vol Amerikanen, goedkope cd’s, heerlijk eten op de gekste tijden en mijn eerste kennismaking met Oprah. (Maar of ik daar nu zo blij mee moest zijn…) Na 14 mnd 3 maanden bijgetekend en als korporaal afgezwaaid. Ach, al met al wat het allemaal leuk en geheel niet onaardig. Ik wilde toch al niet zo graag naar school…
Ik heb het ervaren als een gevangenisstraf met dwangarbeid. Schandalig in Nederland.
Lichting ‘59 hoefde niet op te komen. Mijn dank daarvoor.
Soldaten moeten omgeschoold worden tot dijkverzwaarders.
Mijn ex-man had er in 69/70 in Assen een top-tijd, hij was chauffeur op een EP. Heeft alles bij elkaar 2 marsen gelopen en hoefde daarna nooit meer omdat hij achteraan sjokte en de sergeant hem steeds moest halen. Hij zat in een zéér kameraadschappelijk peloton, hij had daar leren zuipen, toepen, hartenjagen en kreeg daar zweetvoeten…………maar: hij vond het een geweldige tijd.
Vóór mijn tijd.
Mijn oudste broer studeerde in Delft en kreeg een paar keer uitstel en dat werd afstel.
Mijn jongste broer had epilepsie en hoefde niet.
Daar waren mijn broers niet rouwig om.
Ik had geweigerd. Absoluut. Ik ben een rooie.
Ik had het geluk niet in dienst te hoeven omdat ze voor mij geen passende uniformen hadden: ik ben afgekeurd vanwege mijn lengte(2.02m en de grens lag op 2.00m). Ik was op de keuring (in Roermond) binnen een half uur weer weg. Een van die officieren zag mij staan en vroeg of ik even mee wilde lopen naar de meetlat. De dokter kwam erbij en die bevestigde het: ik was te lang. Dus kon ik mijn reiskosten gaan incasseren en weer naar huis. En bij het verlaten van het pand voelde ik dat de andere jongens, die stonden te wachten bij de wc om in een potje te plassen, me nakeken. Die zullen misschien wel gedacht hebben: “Mazzelaar !” De rest van de dag was ik lekker vrij van school en heb toen keihard het nummer “In the army now” van Status Quo gedraaid. En ipv “now” zong ik dan “NOT”.
Broers heb ik niet en de meeste van mijn vrienden hoefden om de één of andere reden niet. De paar die wel hun plicht moesten vervullen hebben voor vervangende dienst gekozen, wat op zich best leuk was. Eentje werkte er b.v. op een blindeninstituut en moest boeken voorlezen die voor de visueel gehandicapte medemens op bandjes werden gezet. Als ik een jongetje was geweest had ik beslist ook gekozen voor vervangende dienst, want ik heb helemaal niets met het leger en aanverwante zaken. Zonde van tijd, geld en energie!
Toch ken ik ook de positieve verhalen, mijn eigen pa wordt nog steeds helemaal lyrisch als ie het over zijn diensttijd heeft. Hij heeft in die periode b.v. ook op kosten van de staat zijn rijbewijs gehaald en er hele hechte vriendschappen beleefd. Er is toch niet voor niets een Schoolbankvariant, Dienstmakkers.
2 januari 1990 moest ik me melden in Blerick (bij Venlo). Jongejonge, wat vond ik het erg dat de jaren ‘80 waren afgelopen. Ik had echt t gevoel een jaar naar de gevangenis te moeten…Die oud en nieuw heb ik mezelf dan ook echt vd wereld gezopen en toen ik voor pampus in een hoekje ve kraakpand lag (De boerenbond aan de boschdijk in eindhoven) kreeg ik van bekenden nog een jointje in de mond gestopt. ik hoefde alleen nog maar te hijsen.Kortom….aan wiet en bier echt de dood van de jaren 80 ‘gevierd’. wat had ik vanaf uur 1 al een hekel aan de nineties en gek genoeg is daar altijs wel iets v blijven hangen.
Ik zat eerst op een rijopleiding; 4 tonners besturen. Ik had gewoon mn rijbewijs moeten halen (gratis). stomstomstom, maar ik was te veel bezig om eronderuit te geraken. dus ik deed alles wat niet mocht……ik werd er na 4 weken afgeschopt; naar den bosch de isabellakazerne. daar kwam al het uitschot bij elkaar die overal in t land vd opleiding getrapt waren. 2 weken zat ik daar, toen ik ook daar weggestuurd werd. wel een bizarre tijd gehad en ook veel straf (zwaar).
ook in arnhem op de saksen weimarkazerne ontelbaar veel anekdotes opgedaan…als schrijver notabene (ze vonden t niet meer verstandig om mij een wapen te geven)…
Ach, achteraf heb ik mooie verhalen maar gvd, wat baalde ik in dienst! Precies na 6 maanden in totaal werd ik daar ook afgetrapt en dus heb ik een halfjaar in dienst gezeten…
Ik was echt een dolle…….
gna gna gna lichting 59 hoefde helemaal niet op te komen zoals al vermeld. En anders…..totaalweigeraar geworden. Ik ben tegen dienstplicht, maar heb (nu) niets tegen een beroepsleger.
weet nog dat ik met mijn nichtje mijmerde, jongens moesten in dienst, maar waren er ook nog een keer af in onze ogen wij werden tot we bejaard werden elke maand ongesteld, wij vonden jongens wel mazzelaars, achteraf gezien had ik absoluut geweigerd, zeker weten….
In 1962 kreeg ik een brief van het ministerie van Defensie dat ik me gereed diende te houden voor onmiddellijke in dienst treding wegens de internationale situatie (oorlog om Nieuw Guinea). Ik deed toen UTS Vliegtuigbouw en de Luchtmacht had een schreeuwend tekort aan monteurs. Een klasgenoot heeft drie maanden daar gezeten, maar voor mij ging het over.
Niet veel later de oproep voor de keuring. Dat was in Utrecht. Aangezien dit met nogal wat klasgenoten gebeurde, werd onderweg regelmatig de stationsrestauratie aangedaan. Bij het keuringsonderdeel potje piesen scoorden we als hoogste, de halve liter pullen waren tot aan de rand gevuld. Alleen door het alcoholgehalte onbruikbaar.
Bij opkomst voor eerste oefening ging dit bijna volgens het zelfde draaiboek. We moesten de eerste gelegenheid per trein nemen, maar er stond niet bij, dat we onderweg niet mochten uitstappen. Bij elke halte gingen we er uit en namen enkele vochtige versnaperingen. In de middag kwamen we in Nijmegen aan. De daar aanwezige MP nam contact op met de Luchtmacht kazerne en we werden opgehaald met een kleine vrachtwagen.
De keuring was al voorbij en de fourier was ook al gesloten, zodat we een paar dagen in burger rondliepen. Speciaal voor een ploegje van 15 man werd de inname-keuring weer opgetuigd en konden we ook onze militaire uitrusting in ontvangst nemen. Omdat we op de derde dinsdag in september zo laat aankwamen, ontkwamen we ook aan een optreden in Den Haag als erewacht. De eerste 50 man die in Nijmegen arriveerden, werd gelijk in een Luchtmacht tenue gehesen, alles keurig geperst en gepoetst en een UZI machinepistool in de hande gedrukt, en afgevoerd naar Den Haag.
De militaire opleiding en de opleiding tot specialist erna verliep voorspoedig. Alleen op de avond van 23 november was het even spannend, iedere militair moest als een speer naar de kazerne terug, moest zich omkleden in veldtenue, kreeg munitie uitgedeeld en moest klaar staan voor uitrukken. Later vernamen we pas dat John F. Kennedy vermoord was.
Ik heb de verdere diensttijd in Duitsland doorgebracht bij het onderhoud van de Geleide Wapens, eerst bij Münster en later bij Osnabrück. Omdat ik aansluitend aan de dienst wilde gaan studeren kreeg ik twee maanden “korting” op het totaal van 24 maanden.
Ik heb het als een leuke en ook leerzame tijd ervaren. Veel gestapt, veel plezier onder elkaar gehad, ik zou er een boek vol over kunnen schrijven.
Ik had niks tegen het leger, maar wel iets tegen “ik in het leger”. Dus me bij de keuring vreemder voorgedaan dan ik was. Vage psychische klachten, hoogtevrees maar alleen op bepaalde hoogtes, maagklachten, angst voor morse… maar wel zeggen dat ik graag bij de mariniers wilde…enfin…S5… tot woede van een linkse vriend die vond dat ik totaal had moeten weigeren, zoals hij. Tsja, had al vroeg door dat links en humor niet samengaan. Tenminste niet in die tijd.
Lichting 91-2, dus op 4 maart 1991 opgekomen in Blerick, Rijschool Venlo. Aan de ene kant baalde ik, aan de andere kant vond ik het ook wel spannend. We hadden een leuke groep en al snel had ik het erg naar m’n zin. Vrachtwagenrijbewijs hier gehaald en toen voor 3 maanden naar Ede op opgeleid te worden als telexist. Daarna 7 maanden paraat gezeten in ‘t Harde bij de Stafstafbatterij van 15 Palua. Had het geweldig naar m’n zin, ging vaak stappen in Zwolle (X-Ray) en baalde zelfs dat het jaar voorbij was!
Op zich misschien een nutteloos jaar geweest, maar ik kijk er nog altjd met veel plezier op terug en had het voor geen goud willen missen!
Ik ben van lichting 88-2. Opleiding gehad in Bussum (6 maanden) bij de intendance, paraat bij de Bravo-batterij van de 41e afdeling veldartillerie te Seedorf, Duitsland (10 maanden). Afgezwaaid in juni 1989.
Ik heb twee vrienden overgehouden aan mijn diensttijd waar ik nu nog steeds contact mee heb, ik kan mij dan ook prima vinden in de laatste regel van de bijdrage van Marc de Jong hierboven.
Ik werd in 1983 opgeroepen voor de keuring. Ik schrok me dood toen die brief van het Ministerie van Defensie op de mat viel. Ik was zo groen als gras toen, en leidde een heel beschermd leventje, ik kwam amper mijn woonplaats uit in die tijd. En dan opeens naar Amsterdam voor de keuring… mijn maag draaide om. Maar goed het moest. De bewuste dag al vroeg in de bus en de trein en de tram naar de Sarphatistraat. Aldaar nog meer jongens die ook niet zo goed wisten hoe ze nog een beetje stoer moesten zijn in hun onderbroek. Al heel snel werd duidelijk dat mijn ogen toch wel erg slecht waren, en kwam de legendarische vraag “wíl je graag in dienst?” En ik: “Nou als het even kan liever niet!” Tien minuten later was ik aangekleed, had ik mijn jas terug en zat ik in de tram naar het Centraal Station. Een paar weken later was het Bevrijdingsdag: Op de mat lag weer een brief van Defensie: VOORGOED ONGESCHIKT stond erin. Hoera! Deze nachtmerrie was mijn deur voorbij gegaan. Want als er ooit iets in mijn leven is geweest wat ik zó ontzettend niet zag zitten, dan was het wel anderhalf jaar je leven in de pauzestand zetten om in dienst te moeten….. Zou het daarom zijn dat ik nu niet rook, amper drink en mijn leven deel met een man?
ik kreeg ook die oproep om me maar even te melden
wel op keuring geweest e.d.
maarja, je kunt vroeger helaas niet terug halen.
ook goedgekeurd.
ik was op dat moment volop bezig met een opleiding tot autospuiter en had ook al werk dus om er 14 maanden tussenuit te moeten zag ik toen niet zitten. voor een opleiding en vervolg ervan kreeg je toen uitstel van dienst. tot op een gegeven moment de plicht werd afgeschaft en ik was net klaar met mijn opleiding.
achteraf heb ik wel spijt dat ik er niet heen ben gegaan, het had wel goed geweest denk ik
ik ben wel voor een herinvoering van de dienstplicht want de jeugd gaat de verkeerde kant op
Ik was van lichting 92-8, 1 van de laatste dienstplichtige lichtingen.
Opleiding gehad in Ede Map en straalzender, daarna
de rest van de tijd doorgebracht in Harderwijk.
Ik had het persoonlijk voor geen goud willen missen, veel lol gehad veel oefeningen bijna om de week. Zat in een detachement 2 4-tonners met alle zendapparatuur.
Wij waren lekker zelfstanding in tegenstelling van het rayon (deze jongens verveelden zich te pletter).
Ook nog een paar oefeningen als gewonde gedaan met het lotusteam, geweldig hoe die mensen dat doen. Nog nooit zoveel mensen onderuit zien gaan.
Op de meldingsdag van de kazerne na, was een mooi gezicht de injectieronde (stereoprik) degene met de grootste mond kwamen er lijkbleek weg.
Dus al met al de tijd van me leven.
lichting 79-?; nov moest ik me melden ergens bij Eindhoven en werd opgelijd als tank chaufeur en daarna 2 maanden in Breda voor radio’s. Daarna zat ik in Havelte voor de rest van de 14 maanden. Al met al geen slechte tijd en ontzettend veel lol; ik zat er van zondag avond tot vrijdagmiddag omdat ik 3 uur rijden van de kazerne woonde. Sommige mensen woonde 15 minuten van de kazerne en gingen dagelijks naar huis…dus een gewone slecht betaalde baan. De rest van het peleton ging elke avond naar de bioscoop en daarna naar onze bar. ’s ochtend ontbijten en dan koffie bij de clubs buiten de kazerne (geloof KVP etc)en biljarten tot en met lunch en daarna even sleutelen aan de tank.
Een herinvoering van de dienstplicht…. mmm daar krijg ik een heel dubbel gevoel bij. Aan de ene kant weet ik nog steeds dondersgoed hoe blij ik was dat ik niet hoefde. Aan de andere kant lijkt het me voor de “jeugd van tegenwoordig” wel goed, al was het maar om er een beetje discipline in te krijgen. Want uit zichzelf doen ze niet zo veel meer, de jonge lieden van rond de 18. Ze willen graag mooie kleren, een dikke scooter en dagelijks vers beltegoed, maar dat ze daar misschien wel iets voor moeten doen, dat komt in de meesten niet echt op. Dus in dat geval zou ik ja zeggen… maar toch met wat reserve.
Omdat mijn zoon Vincent dit jaar 17 is geworden lag er vandaag een brief van defensie voor hem op de mat. Nieuwsgierig als ik ben maakte ik de brief open en was verbaasd. De dienstplicht was immers afgeschaft? Uit nadere beschouwing bleek dat de dienstplicht niet afgeschaf was, maar opgeschort. Wat ze daarmee bedoelen is mij onduidelijk maar het komt erop neer dat Vincent niets hoeft te doen. Waarom ze hem dan zo’n brief sturen is mij een raadsel. Ik heb het trouwens altijd grote onzin gevonden dat je mannelijkheid afhing van het feit of je al dan niet onder de wapenen bent geweest. Daar zijn mijns inziens meerdere criteria voor dan alleen de dienstplicht. Zelf heb ik nooit in dienst gezeten, zelfs de keuring is mij bespaard gebleven. Lijkt mij nogal vernederend die hele keuring. Verder heb ik mij altijd afgevraagd waarom jongens wel dienstplicht hadden en meisjes niet. Pure discriminatie; je zou zeggen; gelijke rechten, dan ook gelijke plichten. Diensttijd lijkt mij bijzonder saai naar de verhalen te oordelen; je brengt het grootste deel van je tijd door met wachten. Zonde van je tijd! Maar goed, je kunt tot je 45ste opgeroepen worden en ik ben nu 46 dus waar maak ik me druk om! Een vriend van me heeft onder diensttijd op kosten van het rijk zijn rijbewijs kunnen halen; dat is misschien wel het enig positieve van dienst; hij heeft zelfs een leopoldtank mogen besturen. Kijk, dat lijkt mij nou machtig leuk! Maar helaas, of wellicht gelukkig, ik hoef(de) niet.
Ja Frank Faber, dat klopt,mijn vader heeft in 1956/1957 in dienst gezeten en heeft idd daar ook zijn rijbewijs gehaald en dat kwam mooi uit want zo gemakkelijk was het vroeger niet om aan een rijbewijs te komen.
Omdat 2 broers niet hoefden en eentje niet omdat die broederdienst had en eentje die zeg maar van de verkeerde kant was (is) was mijn vader dus wel de pineut maar hij heeft een prachttijd gehad en heeft ook heel veel foto’s van zijn diensttijd en zijn dienstmaatje van toen daar mailt hij ook nog steeds mee, leuk he,en de foto’s gaan over en weer ze lopen nu allebei naar de 70 jaar toe en nog steeds komen ze om de zoveel jaar bij elkaar en dan vallen de tranen weer op de grond van het lachen want tsja dat is natuurlijk ook leuk!
Aan de andere kant zou ik het wel goed vinden als de jongens weer in dienst zouden moeten maar als ze het echt niet naar hun zin hebben moeten ze eruit kunnen en er moet wel financieel wat tegenover staan, ik denk dat dat beter stimuleert om het te gaan doen want ik ken mensen die niet eens een vaste baan kregen vroeger omdat ze eerst een jaar in dienst nog moesten…… en als er meisjes zijn die willen mogen ze van mij ook, waarom niet he? Enfin, misschien gebeurd dat ook ooit nog eens he want de jeugd is tegenwoordig wel heeeeel erg verwend vind ik hoor, en zo heeft iedereen zijn mening
@Frank , opgeschorte dienstplicht? Dat klinkt als een mogelijkheid om, wanneer het nodig is in het uiterste geval, een ieder op te roepen voor de dienstplicht.
Je had er 2 , eentje van 39 ton met 100 mm geschut en eentje van 50 ton met 120 mm geschut. Heb bij een tankbataljon gediend en wat een machtig geluid kwam er uit de 2 dieselmotoren.
Die Leopoldtank, was dat niet een Leopard?
@Judith, tijdens m’n opleiding heb ik 3 meisjes gezien die in dienst zaten, de mogelijkheden waren er toen ook al. En je had ook nog zoiets als de Marva-opleiding.
Ja, dat weet ik wel marty, maar ik bedoel dat meisjes dus helemaal niet hoefden.
Ik heb ooit een collega gehad waar ik niet zo blij mee was, ze kwam ook uit het leger vandaan, ze was meer een (sorry dat ik het zeg) een halve kerel zeg maar, ze is daar ook ooit weggepest), vond dat zo eng en raar, ze dacht dat ze overal de baas over kon spelen….brrrrrrr, gelukkig zijn ze niet allemaal zo en kom ik haar gelukkig ook niet meer tegen
@Frank, mijn bijna zeventienjarige zoon ontving ook vandaag zo’n brief van defensie. Omdat de oudste zoon ook zo’n brief destijds ontvangen had, wisten wij dat dit geen oproep voor de dienstplicht was. Mijn zoon schrok zich wel een hoedje en dacht dat ie in dienst moest, maar na het lezen van de brief kwam er alweer een glimlach op zijn gezicht.
@Frank: is het echt waar dat je tot je 45e jaar opgeroepen kan worden voor de dienstplicht? Mijn man wordt binnenkort 49 jaar, maar die plunjezak staat nog steeds op zolder en daar wil ik dolgraag van af!
Vernederend een keuring? Voor verpleging werd ik ook destijds gekeurd. Niet zo massaal als de dienstkeuring, maar ach wat moet dat moet.
Ik heb indertijd ook m’n militaire dienstplicht vervuld en wel bij de Luchtmacht. Omdat ik een specialisten-opleiding deed (dan verdiende je 20 cent per dag meer) werd mijn diensttijd 24 maanden i.p.v. 21. Ik zou in september 1965 afzwaaien. Omdat ik weer ging studeren kreeg ik “korting”, ik mocht er twee maanden eerder uit.
Het verlaten van de dienst na het vervullen van je diensplicht periode heette: klein verlof in afwachting van groot verlof. Werd je om de één of andere reden geheel afgekeurd tijdens je dienstplicht, dan ging je gelijk met groot verlof.
Het groot verlof ging in op je 35e, na die periode kon je onder normale omstandigheden niet meer opgeroepen worden.
In de periode tussen klein en groot verlof kon je nog opgeroepen worden voor herhalings-oefeningen. Soms ging je met je oude ploeg op herhaling maar meestal werd je ondergebracht bij een ander onderdeel (waar je geen kwaad kon doen), maar nog vaker werd het de BB, de Bescherming Burgerbevolking.
Ikzelf was overgeplaatst naar de Landmacht, naar de AAT, de aan- en afvoer troepen. Deze verzorgde het transport van materieel en troepen. Door mijn studie kon ik er onderuit komen voor een paar jaar. Daarna zorgde een neef, die op personeelszaken van Defensie werkte, dat mijn naam weer onderaan de stapel kwam.
De verhalen, die ik over de herhalings-oefeningen hoorde, zouden passen in elke slapstick film. Mensen die niet meer in de uniformen pasten, mensen van 30 met een stevige carriere die zich niets lieten welgevallen door een broekie met wat strepen, kwajongens streken uithalen en stevig aan het bier. Er werd meestal weinig zinvols gedaan (voorzover de dienstplicht zinvol genoemd kan worden) en de hogere legerleiding deed er weinig tegen. Maar ja, wet is wet.
Om de zaak even scherp te stellen. De dienstplicht is NIET afgeschaft, wel de OPKOMSTPLICHT. Daarom krijgt iedere Nederlandse man zo rond z’n 18e een bericht van Defensie, dat hij is ingeschreven maar niet hoeft op te komen.
Toen mijn partner uit dienst kwam, kreeg hij een stapel spullen mee die ik niet had willen missen. Kaki overhemden, voor een kekke jaren ‘80 safari-look. Oordopjes van een kwaliteit die ik nooit ergens heb kunnen kopen en waardoor ik menig tentamen heb gehaald. Legergroene handdoeken, geschikt voor vieze karweitjes. Dikke wollen sokken van het soort dat al krimpt als je ernaar wijst, prima voor in mijn rubber laarzen. Een gewatteerd groen jasje, ideaal voor werk in de tuin. Twee overalls (nu finaal versleten). Een enorme zware operettejas, waarin ik nauwelijks kon bewegen en die dus geknipt was voor een verplicht partijtje verkleed voetbal met collega’s.
@Joke, ja dat is waar; dat stond in die brief die Vincent kreeg dus zal dat wel kloppen dat je tot je 45ste oproepbaar bent; dus jouw man heeft niets te vrezen met zijn 49 jaar. Als je tegenwoordig opgeroepen wordt kan je er donder op zeggen dat je naar Afganistan gestuurd wordt of wellicht Irak.
Ik hoop niet dat dit onderwerp te saai dreigt te worden met de regels omtrent de dienstplicht. Ik heb de Dienstplichtwet er op nageslagen om wat feitjes helder te krijgen.
Tot je 35e kan je worden voor eerste oefening en tot je 45e kan je worden opgeroepen voor herhalings-oefeningen. Dus als je toen tot je 35e niet voor de dienstplicht werd opgeroepen, was je er vanaf.
Alleen als het landsbelang dit eist kan je opgeroepen worden, ook nu nog. Dit moet dan wel bij wet worden vastgelegd.
@Frank: ik denk dat dat laatste wel mee zal vallen. Mijn ex-vriendje zat destijds ook in dienst en kon toen naar Libanon, maar het moest niet, je kreeg wel extra soldij staat me bij maar uiteindelijk heeft hij het niet gedaan.
Aangezien er geen dienstplicht meer is en de jongens en meiden er zelf voor kiezen om in dienst te gaan, zullen ze echt geen ‘ouwe knakkers’ naar Afghanistan of Irak sturen
Nou ja, in elk geval hoef ik met mijn 46 jaar niet meer en ik denk ook niet dat ik met mijn zware artrose goedgekeurd zou worden; ik ga steeds moeilijker lopen. Rennen gaat al helemaal niet meer en dat is best lastig als je bijv. een tram of bus wilt halen die op het punt van vertrekken staat; ze wachten echt niet op je.
Maar goed, we dwalen af. Maarten ‘t Hart heeft trouwens een boek geschreven dat perfect de diensttijd in de jaren ‘50 en ‘60 beschrijft. Tenminste, ik neem aan dat het verhaal zich rond die periode afspeelt. Het boek heet: “Ik had een wapenbroeder”. De hoofdpersoon is in dienst en krijgt tijdens die dienst een homosexuele relatie met een mededienstplichtige. Tijdens een schietoefening schiet hij zijn vriend per ongeluk dood en hij kan helaas niet bewijzen dat hij het niet expres deed. Een aangrijpend verhaal en zeker een aanrader om te lezen.
Voor mij is de militaire dienstplicht nooit begonnen. Ik ben nl. behept met een lichamelijke handicap en toen de keuringsoproep in de bus viel heb ik mijn huisarts benaderd. Hij stuurde een medische verklaring naar ’s lands defensie en enkele weken later ontving ik een brief met daarin de opmerking dat ik niet zou worden opgeroepen en mij werd veel succes gewenst in mijn maatschappelijke carriere.
Hoewel mijn handicap mij veel narigheid bezorgd heeft heeft die mij in elk geval bij het vervullen van de dienstplicht wel geholpen…
Een neef van mij is niet in militaire dienst geweest wegens iets lichamelijks (platvoeten geloof ik). Toen een stel jochies van een jaar of 10 eens aan hem vroegen waarom hij niet in dienst was geweest, antwoordde hij dat hij in een tank moest gaan staan en dat het deksel toen niet dicht kon (ca. 2 meter lang!). De jochies waren diep onder de indruk, mijn neef lag stiekum in een deuk.
Ik ben van lichting 88-3. Eerst 2 maanden rijopleiding op een Landrover gehad in Ossendrecht, daarna overgeplaatst naar de Generaal Majoor Kootkazerne in Garderen 119LKVBDBEDCIE (Verbindingstroepen). Ik heb nooit zoveel en zovaak geblowd als toen, en van deze compagnie deed zeker de helft net zo hard mee. Zelfs tijdens de wacht, tijdens oefening en tijdens zwaar arrest werd er volop geblowd. We hadden allemaal een blowersverstandhouding met elkaar, best wel mooi eigenlijk. Te meer omdat blowen natuurlijk strikt verboden was. We deden gewoon wat we zelf wilden, voor zover dat kon. Ik vond het dienstgedeelte niet bijzonder leuk, meer een noodzakelijk kwaad. Ik liep dan ook de kantjes ervan af en kreeg geregeld een gele flap aan mijn broek en heb zelfs 3x zwaar arrest gehad. Nooit voor geweld of dergelijke zaken, meer voor baldadigheid, verslapen, onachtzaamheid en andere diciplinekwesties. Promotie heb ik nooit gemaakt, alhoewel ik snel korporaal had kunnen worden in mijn functie. Ik vond het allemaal wel best en telde de maanden weg.
Achteraf dacht ik zo af en toe nog eens terug, zo slecht was het qua job helemaal niet, zo lekker buiten bezig zijn. Nu heb ik een saaie kantoorbaan en blow al jaren niet meer.
Heb alleen de keuring meegemaakt werd promt afgekeurd omdat ik zwaar bij ziend was. Met de bus naar het keuringsgebouw toe en elkaar flink opjutten dat je je daar helemaal uit moest kleden en dan allemaal bij elkaar - bij sommige keuringsdiensten scheen dat nog wel eens gebeurd te zijn maar dan een aantal jaren eerder - maar het viel allemaal mee. Eigenlijk waren die lui best aardig, vooral de officier/psycholoog en.. de broek is gewoon aangebleven
84-1 prachtige tijd meegemaakt in Venlo/Blerick,en Breda als stafchauffeur, hele dagen met officieren rondrijden en de grootste lol gehad, de grootste matsbaan van de dienstplicht, alle rijbewijzen gehaald voor FL. 25.00.
Jammer( voor veel jongeren ) dat de dienst-
plicht afgeschaft is.
p.s. mannen boven de 40 roepen ze echt niet meer op voor missies. Slaap maar rustig verder.
Met drie oudere broers zou ik toch niet in dienst hebben gehoeven, of…?
Maar mijn oudste broer kreeg bronchitis, en met behulp van een dokter kon hij daardoor uit de dienst blijven.
Mijn middelste broer ging trouwen op zijn 21e. Hoefde toen ook niet in dienst: kostwinnerschap
Mijn jongste broer was aanvankelijk goedgekeurd. Ging studeren (uitstel), zei tegen de dokter dat hij last van zijn rug had… voorgoed afgekeurd…
En ik… oh wonder, ik werd uitgeloot. Wat voel ik me gezegend dat ik die dans ben ontsprongen.
Ik ben van de lichting 83-4 en heb op de Generaal Spoorkazerne in Ermelo mijn plicht als korporaal (oftewel KUKO)vervuld. De leukste herinnering die ik eraan heb is dat ik in 1984 als militair de Nijmeegse vierdaagse volledig heb uitgelopen.
Veel lol gehad in kamp Heumensoord en met de aktiegroep “is het hier oorlog” die naast ons peleton kwam lopen.
Ik heb er wel een leuke tijd gehad, alhoewel ik me wel soms afvroeg wat voor zin het had met wat ik er dagelijks deed (o.a. verveling), wat dat te maken had met het verdedigen van de NATO grenzen.
Ik vond wel dat iedere mannelijke Nederlander, daartoe in staat, z’n steentje moest bijdragen voor de verdediging van de NATO grenzen om de vrijheid en democratie te beschermen.
Ik zag die dreiging van het Warschau Pact toen heel goed in.
ik moest ook in dienst maar ik zag er niks in
want ik laat me door niemand drillen of commanderen dus ik moets een tijdje de cel in als dienst weigeraar , spijt ??? nooit !!!!
Het stoere, mannelijke beeld/symbool dat wij van de dienstplicht hebben is volgens mij nog een overblijfsel uit de oertijd, toen wij nog in berenvellen rondliepen. De vrouwen bleven thuis om voor de kinderen en het huishouden te zorgen en de mannen gingen op pad om te jagen en oorlogen te voeren. Helaas is het sommige macho’s ontgaan dat we inmiddels in een gecultiveerde samenleving zitten waarin weliswaar nog steeds oorlogen gevoerd worden, maar mannelijkheid hangt volgens mij niet samen met de vraag of je wel of niet in dienst gezeten hebt. Eerlijk gezegd vind ik wapenfeiten als in dienst te hebben gezeten nu niet bepaald iets om trots op te zijn; het komt er op neer dat je in oorlogstijd onder bepaalde omstandigheden je medemens moet doden en dat is moord; “Befehl ist Befehl!” ja ja! En wat die macho’s betreft, wat zij aan hersencapaciteit te kort komen moet worden gecompenseerd door brute spierkracht en veel geweld. Maar geloof me, de pen is machtiger dan het zwaard en de tong ook, je bereikt in de wereld meer met onderhandelen dan met onnodig oorlog voeren. Ik heb het idee dat er veel vrouwen zijn die in de ideale man graag iemand zien die hoffelijk en zorgzaam is en redelijk intelligent dan een gespierde man die bovendien grof gebekt is. De opkomst van de gentleman, die vrouwen respecteerd en ze als gelijkwaardig beschouwt. Begrijp me niet verkeerd; onze jongens in Afganistan doen ook goed werk door de plaatselijke bevolking te beschermen tegen de Taliban, dat er ook soldaten zijn die zich schuldig maken aan onnodig geweld tegen vrouwen is natuurlijk een erg vervelend bijverschijnsel, maar laten we het kind niet met het badwater weggooien want de missie is toch echt noodzakelijk. Tja dienstplicht, hangt je mannelijkheid dan echt af van de vraag of je wel of niet in dienst gezeten hebt? Vrouwen kennen geen dienstplicht, althans niet in Nederland en zijn zij daarom minder vrouw? Ik dacht het niet! Dus mannen zijn niet minder man als zij niet onder de wapenen gezeten hebben; er zijn meer middelen om de kat de bel om te binden.
dienstplicht de mooiste tijd van me leven… ik zou best al die jongens van toen willen zien 82-2 in den bosch .wat er van hun gewoorden is ……
Dienstplicht? Ben ik eigendom van de Staat?
Dat was zo’n beetje m’n simpele bezwaar. Verhalen over de show die anderen opvoerden (”Ik ben priester van de Satanskerk!!”.. Azazel!!! Ah-whoe-oe-oe, e.d.) deden denken aan een soort Stuif-es-In voor godsdienstwaanzinnigen.
Ik had me heilig voorgenomen om het niet verder te schoppen dan de verplichte keuring. Van tevoren koortsachtig lopen informeren bij Jan & Alleman die ouder was - maar niet te oud - en er op één of andere manier uitzag als dienstweigeraar. Kortom: wat bleekjes ogende, softe types met rotsvaste overtuigingen c.q. principes zoals: afschuiven, delegeren, snordrukken, etc.
Kreeg me daar een wagonlading verhalen over me heen met schrikbeelden over slepende procedures, “vervangende dienstplicht”, en S-5 stigmata waarmee je vast&zeker nóóit meer aan een fatsoenlijke baan zou komen. En verder natuurlijk nog de cliché-verhalen over schuttersputjes graven en die later weer dichtgooien en dat je toch maar mooi van onze Overheid gratis je rijbewijs mocht halen.. dat werk.
De meest simpele raad die mij werd gegeven op D-day:
“Blijf gewoon jezelf, dan komt ‘t zeker goed!”
Dat heb ik tenslotte maar gedaan, en het had effect! Haastig werden - na een eerlijk gesprek onder 4 ogen - speciale formulieren ingevuld. Het kwam er eigenlijk op neer, dat ik anderen zou kunnen infecteren met eh.. heul erg ongedisciplineerde opvattingen, of zoiets. En die Gorby, ach dat was toch zo’n aardige vent.. ze zouden mij in ieder geval niet nodig hebben om die wijnvlek van z’n voorhoofd te poetsen.
- “U kunt gaan meneer”..
De arts zei het zó zichtbaar opgelucht, dat ‘t bijna leek alsof-ie zichzèlf had vrijgesteld.
78-1 opgekomen en veel goede en slechtere dingen geleerd. Discipline en doen wat je gezegd wordt. Ik ben er absoluut voor dat de dienstplicht voor sommige onhandelbare weer ingevoerd wordt. Ik denk dat sommige mannetjes met ook een nederlandspaspoort er wel wat beter door in de nederlandse samenleving zullen gaan passen.
Wat me opvalt is dat de meeste reacties nogal negatief zijn. Ik heb namelijk een heel leuke diensttijd gehad. Ook wel eens gebaald natuurlijk als je in de regen en kou “in het veld” zat.
Ben opgeleid tot dienstplichtig sergeant (lichting 82-5) op het SROKI in Ermelo (Jan van Schaffelaarkazerne). Daarna geplaatst bij het 43 Painfbat (pantserinfanteriebataljon) in Assen om opgeleid te worden voor Libanon. Dat was van februari tot juli 1983. In juli van dat jaar ben ik naar Libanon gegaan (post 7-17). Dit duurde tot november. Hoewel mijn diensttijd officieel nog tot 4 januari duurde, kregen wij toch al verlof. Het was immers niet meer de moeite om ons ergens te plaatsen voor die anderhalve maand, waar de kerstvakantie ook nog eens inviel.
Al met al een mooie, nuttige tijd gehad. Heel veel geleerd. En o ja, ik heb me in al die tijd nooit verveeld zoals je ook nog al eens leest. Je moest er ook wat van zien te maken.