De eerste ‘merkengolf’
Op vrijdag 18 mei 2007 geschreven door Rick67
De jaren tachtig staan weliswaar bekend om onder meer extreme mode-hypes, op mijn middelbare school echter was het nog steeds de groepsdruk die overheerste en was het voornamelijk doorsnee kleding.
Omdat ik mezelf had ingedeeld in de hoek van de ‘kakkers’ was ik echter onderhevig aan wat ik voor het gemak zal noemen ‘de eerste merkengolf’.
Ik kan me namelijk het moment nog goed herinneren (rond ’82) dat er een populair iemand op school kwam met een trui van het merk Slazenger. Binnen no-time liep iedereen met een trui van dat merk (inclusief ik). Dit had ik nog niet eerder (ook niet bij mijn oudere broer) meegemaakt.
Ik had het geluk dat mijn ouders de kinderbijslag gewoon aan mij gaven voor kledinginkopen, dit in tegenstelling tot veel andere pubers die afhankelijk waren van de wil van hun ouders. Dus ik kocht wat nodig was om erbij te horen (wel met mate), wat resulteerde in een reeks van merken gedurende mijn middelbare schooltijd, zoals Slazenger, La Coste, Robe di Kappa en Ellesse voor bovenkleding. Soms zelfs twee polo’s over elkaar (mét opstaande kraagjes). Adidas, Robe di Kappa en Ellesse voor de gympen. Broeken waren van Ball of Crums.
In mijn studietijd liet ik die merken zo snel mogelijk los en nu ik terugkijk moet ik eigenlijk meer lachen om dat puberale gedrag van ‘erbij willen horen’. Misschien hoort het er op die leeftijd wel gewoon bij.
Herken jij dit en wat is jouw verhaal? Welke pubermerken droeg jij of ken jij nog? Ook soortgelijke verhalen uit andere hoeken uit die tijd (alto’s, nerds, new wave etc) zijn leuk om te lezen.
46 reacties op “De eerste ‘merkengolf’”
Laat een reactie achter
o is trouwens een...
...
Nooit aan meegedaan omdat zulke dingen me toen al niet interesseerden. Herinner me nog wel in iets van 1981, moest een regenjas hebben en mijn moeder en ik de hele stad (Assen?) door op een zaterdagmiddag. De enige jas die een beetje ok was en paste was bij de Hema (recentelijk ontzettend veel genoemd bij het log Mondegreen). Dus gekocht, maar mijn moeder had liever dat ik mensen dat niet vertelde (toen waren Hema kleren niet zo “en vogue” haha en goedkoop (??)). Ik de volgende dag bij kennissen gevraagd waar ik die nieuwe LEUKE jas toch wel had gekocht. “Ach, we zijn in zoveel winkels geweest, dat kan ik me eigenlijk eens niet meer herinneren” en toen viel het revers open met de olijke letters HEMA. Ja, daar stond ik dus mooi mee in de kijk
uit het bijstandsnest waar ik ben opgegroeid, raste ik de merkjes van mijn broers afgesleten jeans om die op mijn eigen kleding te zetten, ik koesterde de ball-sweater (knalroze) die ik van mijn nichtje kreeg.
in het derde jaar zette ik een ter stal (turstul) hype op, die ook nog volgelingen trok tot mijn verbazing, zat op de huishoud richting uiterlijke verzorging,ik onderschatte mijn eigen populariteit denk ik achteraf.
Verder was ik tamelijk eigenzinnig en creatief, maakte dingen zelf, althans ik begon eraan en moeders maakte het af.
Ook had ik zo’n mooie noorse trui met zo’n ronde pas erin, die mijn moeder gebreid had, met een maillot eronder en van die bordeaux rode robin-hood laarsjes toog ik naar de tweede klas, er werd gehoond en gelachen en op mijn eerste schoolfuif een paar weken later liepen ze er ineens allemaal in.
Ze hadden ook jerney kaagman en anita meyer erin zien lopen blijkbaar……
De hypes uit mijn jeugd hadden nog geen merknaam. Als je een corduroy (rib) jas of kostuum droeg met daaronder een kabeltrui met coll was je OK. Als je de boekentas had vervangen door een Amerikaanse legerpukkel was je helemaal OK.
De eerste merknaam die van belang werd was het jeansmerk Loïs (met die afbeelding van een stier). Aanvankelijk alleen spijkerbroeken, maar een jaar later ook al andere kleuren jeansbroeken in de Spaanse stijl; hoog op de taille, strak tot op de knie en daarna wijd uitlopende pijpen.
Mijn vriendin werkte destijds bij het Belgische merk Captain dat fraaie moderne overhemden produceerde in Drongen bij Gent en mijn eerste werkgever was de Nederlandse concurrent Domo Shirts te Hapert (in de Brabantse Kempen). Op het gebied van shirts was ik daarom al vroeg merkbewust. Ik kende immers ook de concurrenten Melka, Arrow en Ledub. Die merkbewustheid was echter meer een beroepsmatige tic dan een maatschappelijke merkoriëntatie van het type hype of trend.
Nee nooit echt aan mee gedaan.Ik heb wel eens een slazenger trui gehad,toen mijn neef (die helemaal modeziek was) zag was ik gelijk DE MAN hij vroeg waar ik hem gekocht had,weet nu niet meer maar was een gewoone goedkope zaak dus ineens was die trui niet zo goed meer,ik had hem volgens hem op “de lijnbaan”in Rotterdam moeten kopen.
Ja, niet aan mee gedaan.
Mijn moeder had een keer voor een gulden per stuk illegale Kappa merkjes gekocht op de markt en die op een HEMA sweater genaaid. Voor weinig geld was ik weer helemaal “bij” …..
Hoefde niet eens want ik was niet echt merk geintresseerd.
Herinner me wel het merk “HOPPA”. Dat waren de twee KAPPA figuurtjes maar dan in een hele andere positie.
Alleen met de spijkerbroeken deed ik mee, die moesten van Levis zijn. Volgens mij heb ik er maar 1 of 2 van dat merk gehad, daarna kocht ik wat ik mooi of lekker vond zitten.
En dat doe ik nog steeds, maar dan moet ik wel bekennen dat ik vaak bij een bepaald merk uit kom, maar dat komt doordat dat merk kleine maten verkoopt.
De door Rick genoemde merken droeg ik en droegen mijn vrienden juist niet
, maar al eerder, begin jaren ‘70 was het toch wel heel prettig als je ribbroek van een bekend merk was, ik liep in Wrangler en Lee, Levis was helaas te duur. Spijkerbroeken later mochten ook van Lois en Roy Rogers zijn, de broeken die Eirrah beschrijft herken ik helemaal! En als je echte Kickers aan je voeten had was het ook helemaal goed! Later kon ik me de Levis wel permitteren en ging ik die ook dragen.
Ik merk nog steeds dat sommige groepen jongeren erg merkgevoelig zijn, mijn dochter maakt(e) het geen steek uit van welk merk haar kleding is, bij mijn zoon hangt er wel erg veel Replay en G-star in de kast. Zelf draag ik ook veel van bepaalde merken, daar kom ik gewoon steeds op uit, kleren van die merken passen beter, zijn mijn stijl en blijven lang goed, daar gaat het me nu om, niet meer om wat mijn vriendinnen dragen
Nee, merkkleding heb ik nooit gedragen; ik ging, hoe sullig het ook klinkt samen met mijn moeder op kledingjacht en meestal was haar smaak doorslaggevend als het om de aanschaf van kleding en/of schoeisel ging. Zo kocht ik immer en altijd bruine schoenen en nooit zwarte, want zei moeder; zwart is zo somber. Ik heb die schade nu ruimschoots ingehaald, meestal ga ik alleen op schoenenjacht en koop, bevrijd als ik me voel, uitsluitend zwarte schoenen. Ik ben, evenmin als Elise, niet zo erg modebewust. Mijn motto was en is; als ik er maar netjes en verzorgd uitzie. Dus geen merkkleding voor mij. Niet dat merkleding per defenitie niet netjes is. Gympen zal ik overigens nooit dragen en ook geen witte sportsokken onder een normale broek met normale schoenen. Gympen zouden mijn voeten geen goed doen.
ik geloof ook dat jongens op dit moment merk-gevoeliger zijn dan meiden, maar dat kan ook tunnel-visie van mij zijn daar ik alleen jongens tot mijn beschikking heb, nike en replay zijn not done ineens en karl kani is het merk nu.
ook qua mobieltjes zijn de knapen merk-gevoeliger heb ik het idee.
Volgens mij zijn die merken gewoon in omdat ze op de onzekere puberjaren inspelen.
Nooit echt naar merken gekeken. Wel jeans jackets van Lois en broeken van Wrangler gekocht, gewoon omdat ze lekker zaten. Kickers schoenen heb ik ook gehad, maar plots vond ik ze kinderschoenen en ging ik over tot ‘platforms’
een paar cm extra kon ik goed gebruiken. Gedurende bijna 1 jaar had ik heel wat zakgeld opgespaard en dan ben ik een weekend naar London geweest ( gemakkelijk toen met de jetfoil vanuit Oostende)en daar vanalles gekocht ( waaronder de platforms). Mijn fashion models waren Slade, the Sweet, Suzy Quattro…. 
En dan de volgende maandag op school aankomen uitgedost als een popstar… 
Leuke tijden
De enige modegril waar ik aan mee heb gedaan, was de hippiekleding: indiajurken en bloezen, kralenkettingen enzovoorts. Verder heb ik me nooit laten verleiden tot merkkleding. Waarschijnlijk ook omdat ik een beperkt budget tot mijn beschikking had. Ik vond het ook nooit echt mijn smaak. Maar ten tijde van de soulbroeken met megawijde pijpen, droeg ik strakke corduroy broeken in laarzen van onbekende merken, het scheelde me echt niks!
je kon volgens mij ook van die fake-labels van dure merken kopen: die zette je dan op een wibrabroek en het zag er dan net uit als bv oilili…Lachen!!!!
@Rick67
Leuk log maar in tegenstelling tot wat de titel zegt was ‘jouw’ periode niet de eerste merkengolf in de na-oorlogse welvaart.
In de jaren 70 hadden we de al eerder genoemde schipperstruien, Lois spijkerbroeken, Kickerschoenen en zo zijn er nog wel wat ‘merk’ gerelateerde zaken te noemen.
Rene v.G, waarom schrijf jij nou net wat ik ook wilde vertellen?????
Ja, Rick herken veel hiervan.
Ik zat zelf op een nogal elitaire middelbare school waar de merkengekte ook niet aan voorbij is gegaan. Natuurlijk veel Lacoste maar ook Pringle (..een merkje met een leeuw?) gezien in die tijd. Ik deed er zelf niet aan mee, was hier gelukkig niet zo gevoelig voor.
ops: (die periode heb ik verdrongen)
Hoewel ik in mijn foto-archieven wel een foto vond waarbij ik een lamswollentrui nongalant over mijn schouders droeg
Vond de merkgekte soms echt belachelijk. Ik zie nog een ” vriendin” van mij leuren met haar witte plastictasje met een groene Lacostekrokodil erop. Dat tasje werd echt overal mee naar toe gesleept.De stad, de gymles, en dat tasje werd dan ook heel overdreven op de tafel in de klas gelegd…zo van zien jullie wel dat ik iets van Lacoste heb gekocht. Het was gewoon z’ on wegwerpplastictasje notabene.
@Rene v G en Judith63: Ja ik merk het aan de reacties. Ik kende bijv Lois wel maar wist niet dat dat toen zo’n groot en belangrijk merk was. Ook van mijn broer (4 jaar ouder) kreeg ik die indruk nooit omdat hij ook in die dezelfde tijd pas gek werd van merken. Maar ja, iedereen kan zijn verhaal over de merken uit de oude doos kwijt.
Wat ik (al na eerdere logs) echter wel opvallend vind is dat veel JS-ers uit de 2e helft 60 en 1e helft 70 zijn afgehaakt en er nu veel JS-ers zijn bijgekomen van de 2e helft 50 en 1e helft 60. Tussen die twee categorieën zie je veel sentimentverschil (geen probleem maar viel me gewoon op).
@Sandra67, over die plastictasjesrage is ook al een gastlog ingediend hahaha
Echt aan de merkenrage niet meegedaan, er was eenvoudig ook geen geld voor. Toen ik een jaar of 14 was mocht ik mijn 1e levi’s spijkerbroek, kort daarop volgde de 2e en daar heb ik heel lang mee gedaan.
Ben nog steeds niet gevoelig voor merken, koop liever 3 stuks van een onbekend merk dan 1 stuk van een merkartikel, gelukkig heeft mijn dochter hetzelfde
O ja die lois broek,dat is de enigste keer in me leven dat ik perse echt een merk broek wilde hebben.Was denk ik in 1977.Die slagenzer van een paar reacties terug was toeval of misschien wel een fake.
Jawel, bij ons moest je echt wel iets van o’neil dragen..kreeg gelukkig 1 trui van mijn vader, n lichtblauwe.
En dan maakte mijn moeder gewoon een college shawl na. Je kent ze wel mischien, met drie kleuren….
Gelukkig is het daar bij gebleven, was toen wel echt heel blij ermee en voelde me er ook wel bij horen, toch belangrijk voor een meisje waarvan de moeder het liefste alles zelf maakte
Ik heb nooit veel interesse gehad in kleding. Gekscherend zei ik altijd dat het toch maar verpakkingsmateriaal was. Daarom was ik ook tamelijk slordig in de behandeling ervan. Tot het einde van m’n middelbare school opleiding speelde de merken kwestie nauwelijks, wel bepaalde vormen kleding zoals houtje-touwtje jassen, suede schoenen of geblokte shirts.
Ik heb ook nooit enig begrip voor de merken gekte op kunnen brengen. Ik ken een paar types, die hun moeder de kop gek zeurden om bepaalde merken kleding. Totdat ze op eigen benen stonden, toen was dat ineens veel minder urgent.
Ruim tien jaar geleden wilde ik gympen kopen. Ik wilde geen merkschoenen, maar dat kon al niet meer. Toen maar een merk, dat mij het onbekendst voorkwam, New Balance. Dat was het een paar maanden later ook al niet meer.
Ik heb echter wel op economische gronden “merkkleding” gekocht. Een paar jaar terug was het in Turkije goedkoper om op de markt T-shirts en polo’s te kopen dan de eigen shirts te laten wassen. Dus daarom ben ik aan het klussen met Lacoste en Polo hemden.
Ik ben wel in kleding geïnteresseert, heb dan ook een heel kamertje vol met van alles, en daar zal dan ook vast wel ‘merkkleding’ bijzitten, maar toen en ook nu koop ik kleding die ik leuk vind, is het een merk, ok, is het dat niet ook prima.
Ik werk in een achterstandswijk en daar schijnt de merkenrage hoogtij te vieren, ik zag es iemand lopen met een hele outfit van top tot teen met overal het merknaam op (weet niet meer welke). Ik was verbijstert, het zag er niet uit een soort wandelende reclamezuil
Kan me nog wel van een jongen uit mijn jeugd herinneren dat ie es zei als ie uit 2 broeken kon kiezen een leuke en minder-leuke-maar-een-merk, zou ie voor de laatste kiezen.
Ik heb dat nooit begrepen.
Lois, Wrangler en Lee roepen sentiment op naar de radiopiraterij. Deze merken kende ik eigenlijk alleen van hun reclames op Veronica en Mi Amigo.
De echte gekte is m.i. begonnen met Lacoste. Opeens moesten mensen die meenden zich te moeten profileren en daar het geld voor hadden met zo’n swaeter over hun schouder uit hun Saab stappen om een potje te gaan tannissen.
Persoonlijk vind ik het bezopen om 100euro uit te geven aan schoenen e.d van merken als Nike etc. Topsporters vangen van deze bedrijven veel geld toe om dezelfde schoenen te dragen, wat een onzin.
Ook iets van deze tijd; je broek zo laag dragen dat de band van je Bjorn Borg onderbroek van 15euro te zien is. Ik draag wel ongezien mijn Zeemannetjes van 2euro.
@Rick67
Over die verschillen zijn we het eens, maar volgens mij haakt niemand af, maar reageren mensen niet op alles(ik niet tenminste). JS is een beetje Hotel California. Je kunt altijd uitchecken, maar je komt nooit meer weg.(You can check out anytime you like but you can’t never leave) Zo verslavend is het
Ik was kind in de jaren 70 en ook toen had je al merken waarmee je erbij hoorde. Kickers schoenen, in de meest weerzinwekkende kleurencombinaties, die waren het helemaal. Net zoals de Roots van de vroege jaren 80. Gek, die waren eerst helemaal het einde, en later wou je beslist niet meer gezien worden in die dommige dingen. Op de middelbare school vond ik die kakkers-rage maar niks, al ben ook ik wel eens gezwicht voor de mode. Op die jonge leeftijd ga je toch eerder overstag blijkbaar. Ik heb ooit een rode broek gehad, met een wit poloshirt erop en daarbij had ik een geel-met-rode trui met van die college-ruiten. Als ik daar nu foto’s van zie kan ik nog wel blozen… vreselijk. Tegenwoordig draag ik gewoon wat me lekker zit en wat ik leuk vind staan. En zit daar een merkje op, so be it. In elk geval zou ik niet in spul lopen waar de merknaam van links naar rechts hemelsbreed op staat. (tegenwoordig laten ze graag zien dat ze in Armani of zo lopen) En als ik al eens een duur merk ergens van koop is het voor de kwaliteit of het comfort (zoals ECCO-schoenen, die zitten gewoon zo lekker dat je ze niet voelt)
Haja, Jeroen, ik heb ook graag Ecco’s aan en vooral voor mijn werk in de thuiszorg, heerlijk, net of je niets aan je voeten hebt en ik ben daarna ook nooit doodmoe ofzo!
ze wisten niet eens wat voor merk ik gekocht had 
Mijn meiden vinden het maar niets die OMA schoenen maarreh….deze moeder heeft wel vorige week ook van Ecco vrijetijdsschoenen gekocht en nog stoer ook met klittenband, wit met lichtgroen en weet je wat de meiden zeiden van mij? Wauw mam, dat moet je vaker doen
Ik was geen kakker, maar underground (zoals dat toen werd genoemd). Had niets met die populaire merken, maar wilde wel Levi’s spijkerbroeken. Dat was mijn enige concessie aan het merkengebeuren. Mijn moeder was erg op merken gesteld en probeerde me steeds in Lacoste truien en aanverwante zaken te praten, zonder succes. Vol afgrijzen zag ze toe hoe ik mijn pas gekochte Levi’s open tornde aan de naad van de pijp om ‘m nog strakker aan het been te maken.
Tegenwoordig loop ik nog steeds in mijn ouwe trouwe Levi’s (soms Lee), maar ben ook wel bepaalde andere merken gaan waarderen (zoals Mexx, Brunotti en Nomad), puur omdat de kwaliteit en pasvorm vaak beter zijn. Goedkoop is vaak duurkoop. Maar als puber lette je niet op dergelijke zaken.
Ja tops van Slazenger, La Coste en Robe di Kappa had ik wel, jeans van wranger en lois (lois, lois, lois for girls and boys, zo ging die reclame toch?). College schoenen/penny shoes had ik al voordat het ‘in’ werd. Ik moet bekennen dat ze nog steeds lekker lopen met Burlington kousen…..
Broeken van Ball en Crums mocht ik niet; was dat niet met die witte streep aan de zijkant?
Destijds niet echt meegedaan aan de merkenrage. In 1979 werkte ik als dj in een dancing en tja.. dan moest je er wel een beetje trendy bijlopen, dus liep ik in een baseball shirts en had een heus Amrikaans vest (Amerikaanse vlag) En zo voelde ik me dan ook… een vlag op een..(vul maar in) Spijkerbroeken van bekende merken ontdekte ik toen wel, die zaten beter als die goedkopere. Verder was het helemaal in om op je spijkerjasje het embleem van de stones te hebben, maar was dat een merk? De meeste Stones liefhebbers plakte er zelf een sticker op… oh, maar dat stickergedoe hadden we al eerder op deze gezellige website toch?
Ben zelf altijd gevoelig geweest voor merken maar ja, opgevoed in een gezin met een weduwe pensioentje moesten we altijd geduldig wachten tot dat de kinderbijslag kwam.., nu nog steeds koop ik duurdere kleding vooral omdat bijv. de kleuren beter zijn of de pasvorm., hier in Nieuw Zeeland is het moeilijk om kleding te kopen voor lange mensen omdat de NZse kleding zo gemaakt is dat lang en dun niet samen gaan en ik dus vaak een 3xl overhemd moet passen terwijl de lengte toekan met een xl,Henny Jane zal dit waarschijnlijk kunnen beamen.
Kies hier vaak het merk Rods&Guns maar haal mijn hart op eens per jaar in Nederland waar ze t.o.v. NZ een overvloed van keus hebben en zo komt het mijn voorliefde voor mooie kleding toch nog goed.
Ik ben denk ik ook een van de weinige heren in NZ die meer geld aan kleding uitgeeft dan zijn vrouw
ik heb nooit echt meegedaan aan die merkengekte.
wel ooit eens een levi 501 gekocht omdat dat zo in was en je er echt bijhoorde met zo’n ding, bleek later grote onzin te zijn trouwens.
mijn moeder maakte (vaak tot mijn grote ergernis) heel veel zelf uit van die bladen met zo’n gouwe ouwe huqvarna uit het jaar 19okki. op dat moment vervloek je die kleding, later denk je er met weemoed aan terug omdat dat toch wel erg lief was van moeders.
op een gegeven moment kom je op zo’n leeftijd dat je het echt verdomd om nog met zo’n zelfgebreid/gehaakt of genaait creatuur over straat te gaan en vraag je om kleedgeld.
dan kom je erachter dat merken wel heel erg duur zijn. ik ben nu nog steeds van mening dat ik waar voor mijn duurverdiende geld moet hebben dus als ik al iets van een merk koop dan is dat in de uitverkoop.
ff een compliment voor deze site trouwens, ben net nieuw binnen
Ik was een kortharige hardrocker, speelde gitaar en was redelijk populair op school. Ik kon het me dus veroorloven om niet mee te doen aan rages of het dragen van merkkleding. Ach, ik wilde wel van die Nike basketbalschoenen maar ik kon het gewoon niet betalen.
Ach ja Ruud, als er nog kleding IN dit land wordt gemaakt…bijna alles is geimporteerd nietwaar? Koop zelf bijna alles tweedehands (SaveMart en TradeMe) zodat je soms per ongeluk voor minder dan $10 een merkjurk krijgt.. Mijn broer, woont ook in Christchurch, koopt ook vaak eens wat van Rod & Guns geloof ik, is ook nogal lang en dun van gestalte.
En ik ken er nog wel meer mannen in NZ die nogal wat geld uitgeven aan kleding zoals mijn eerder genoemde broer en mijn ex-eega ook!
Ik koop wat er goed uit ziet en comfortabel zit. Dat is altijd zo geweest. Ik heb wel eens een dure spijkerbroek van Tripperjeans gehad, lang mee gedaan en niet weg kunnen gooien……………Schoenen moeten van leer zijn en niet te hooggehakt. Pennyshoes heten nu instappers en ik heb ze in diverse soorten en kleuren. Dagen altijd lekker.
Ik heb wel Kappa wandelschoenen maar die waren afgeprijsd van 159 naar 49 euro. Tja…………….ons bint zuunig.Maar ze lopen als een zonnetje……
Mijn vriend heeft wat polo’s van Lacoste, maar draagt net zo lief een jeans van 25 euro van de Beverwijkse Bazaar….zit en draagt prima en ziet er goed uit.
Mijn kinderen zijn ook niet zo merkgericht, de dochters gaan meestal naar Didi of coolcat. En mijn zoon naar C&A, of V&D, het moet bij hem zo min mogelijk tijd kosten………
Leuk log hoor.
eind jaren 70 was daar plots een wijdpijpige zwarte broek met lichte krijtstreep… daar liep de halve klas in.. meisjes en jongens
@Onno: ja die ken ik nog wel, hebben we vaak de meisjes en jongens mee gepest door te vragen: heb je een gummetje? kan je dat krijtstreepje uitgummen!
Bij ons in de klas zaten trouwens 2 groepen je had de ’shitapen’ (degene met de eeuwige spijkerbroek) en de ’soulpikken’ (degene met de krijtjesstreepbroeken dus)
De krijtstreepbroek, dat had ik al bijna verdrongen! Maar ik had ze wel, een donkerblauwe en een zandkleurige. Daar droeg je dan een overhemd op met een enorme puntkraag, en schoenen met bolle neuzen en dikke zolen. Als je rechtop stond moest het eigenlijk zo zijn dat je broek net een centimeter boven de grond bleef hangen en je schoenen zowat volledig bedekte. In de tijd van de wijde pijpen stond in de Wehkampgids ook altijd vermeld hoe de “voetwijdte” van een broek was, want dat DEED er gewoon toe. Als je daar nu aan terugdenkt… toch vond ik het wel wat hebben dat we toen nog echt “gekleed” naar de disco gingen!
die zandkleurige had ik verdrongen… met een bruine krijtstreep… nare stof… overigens droegen de meisjes in die tijd (eind jaren 70) in mijn klas opeens allemaal een wit, lichtblauw of roze te groot overhemd van hun vader
@Onno: Ik zat dan wel niet bij jou in de klas
maar ja ten tijde van de punkperiode en New Wave, hadden we idd een overhemd van onze vaders aan. Mouwen opgerold, bij voorkeur ook een zwarte of grijze stropdas (ook van pa die hij toch enkel tijdens begrafenissen droeg; althans dat dacht ik toch) en ook ergens een veiligheidspeld droeg en als je dan ook nog -uiteraard oversized- een blazer aanhad, was dat helemaal te gek.
Wat ik mij herinner is dat bij ons in Amersfoort die merken gekte in de jaren 70 nog wel meeviel.Levis en Lois waren de voornaamste leveraars van spijkerbroeken en -jasjes,Puma en Adidas van sportschoenen en dat was het wel. Ik ging wel naar Amsterdam om cowboy laarzen te kopen met die schuine hakken want die waren bij ons in de stad niet te vinden.Later in de vroege jaren 80 liep iedereen ineens met merkjes op zijn kleding en was de gekte op zijn hoogtepunt.Op een gegeven moment draag je gewoon wat lekker zit en wat je zelf mooi vind. Bij mij zijn dat gek genoeg nog steeds Levis broeken en laarzen!
In de zeventiger jaren had je ook wel merken, maar in de eighties liep het een beetje uit de hand. Zelfs de tasjes waarmee je liep moesten een bepaald merk hebben. Je zag echt alleen maar wandelende reclameborden. Van die truien met heel groot een merk er op (bijvoorbeeld CRUMS/Heavy of Salty Dog). Ook spijkerbroeken van Lion, Heavy, Levi etc. waarvan de pijpen ook wel opgerold werden en dan zag je weer de merksokken eronder uit steken (Nike, Brooks, Asics, Puma, etc.). De merken die je droeg vertelden wie je dan zogenaamd was. Ellesse, Australian en O’Neill waren bijvoorbeeld typische kakkersmerken. Nike, Adidas en Puma werden gedragen door het populaire discotheek volk of de sporters. Fila en Kangol (die hoedjes) werden veel gedragen door hiphoppers (anders dan nu toen nog een redelijk alternatief kliekje). De anders soortigen (lees: New Wavers, Punkers, Hardrockers en Metalheads) hadden veelal een broertje dood aan al die merken, maar hadden ondertussen wel vaak een eigen “dresscode”. New Wavers droegen bijvoorbeeld opvallend vaak zwarte kleding (bandplooibroeken met dunne riempjes, veterbroeken, bloesje met opgerolde mouwen, bretels, puntschoenen/laarsen met of zonder gespjes). Hardrockers/Metalheads herkende je makkelijk aan hun zwarte leggings of een (te) strakke spijkerbroek en een leren jas/spijkerhesje met emblemen van allerlei bands (Venom, Iron Maiden, Van Halen, Motorhead, Kreator, Twisted Sister om maar enkele populaire namen te noemen uit die tijd). Punkers liepen in van alles en nog wat. Gescheurde spijkerkleding, geruite houthakkers hemden, kistjes (Doc Martens met stalen neuzen) of Converse allstars, veel studs en dergelijke. Puntje bij paaltje willen de meeste mensen natuurlijk graag ergens bij horen en zullen daarom dan ook proberen niet te veel uit de toon te vallen bij de groep mensen van zijn of haar smaak.
zo was het, zo is het en zo zal het altijd zijn
Wat te denken dan van de “roots” en “adam&eve” schoenen!! En midden jaren zeventig was toch levis voor spijkerbroeken en wrangler en lois voor de (smalle)ribbroeken. Donkerblauwe sweatshirts met een print van een of andere amerikaanse universiteit erop…..
gr
Robert Jan
Ik heb nooit aan die merkengekte meegedaan. Ik trok aan wat ik zelf wilde en heb me nooit laten meeslepen in het door groepsdruk gedomineerde schoolleven.
Een beetje oude draad, de laatste reactie stamt uit 2007
Zag geen bomberjacks vermeld staan, en die waren toch popie in de jaren 80! Natuurlijk had ik er een, nu nog zelfs! Stond goed op mijn Ball broek met de ruitjes op de kontzakken.
In de jaren 80 kocht ik ook een bomberjack. Niet om hip te doen, maar omdat het je goed beschermde op de motor. En het was nog een dure ook, zodat ik knap pissig was toen de Amsterdamse vriend (nu man) van m’n zus die jas uitmaakte voor krakersjassie.
Ja, die jassen waren voor sommigen toch te ’stoer’, maar zo verdomd handig! In Amsterdam werd je scheef aangekeken als je met zo`n jas op straat liep,maar ze werden erg populair. . Ik kan mij alleen niet meer herinneren of het van Alpha Industries was.
Ze waren ook zo onbegrijpelijk comfortabel, of het nu winter of lente was, je had het nooit te koud of te warm in die dingen!