Verloven
Op zondag 20 mei 2007 geschreven door Eric Erres
Rond 1975 ging mijn broer verloven. Officieel feest, zaaltje, taxi, uitnodigingskaart en cadeauboekje.
Verloven? Toen en nu snap ik nog steeds niet wat daar de bedoeling van was. Niet dat ik kind was, maar ook later in literatuur is mij nooit duidelijk geworden welk doel een verloving nu diende. Kijk: dan denk je opeens aan Jeugdsentimenten waar je zo’n stoffig onderwerp gewoon ongegeneerd in de groep mag gooien.
In de (brieven)boeken van Franz Kafka lijkt een verloving gelijk te staan met begin van verkering. Dat heeft dan een formeel karakter naar de families en mag er gezoend worden. De verlovingen van mijn favoriete schrijver eindigden vaak net zo snel als de aanloop er naar toe. Op het laatst van zijn jonge leven, heeft hij wel ongetrouwd samengewoond. Hokken avant la lettre in Praag 1924.
In Nederland kennen we ondertrouw: moet maximaal een jaar voor trouwen, dacht ik. Voor iemand die nooit getrouwd is nietszeggende termen. Daarom gok ik op lezers met wel een boterbriefje of mensen die ooit zo’n briefje hebben gehad…
Lezers met een geregistreerd partnerschap vallen af: dat log verschijnt medio 2040!
31 reacties op “Verloven”
Laat een reactie achter
Toen ik een jaar of 20 was ben ik ook verloofd, en verloven deed je eigenlijk voor de cadeautjes
maar als je verloofd was dan hoorde er eigenlijk binnen het jaar getrouwd te worden. Ik ben iets van 5 jaar verloofd geweest ofzo en uiteindelijk met diegene ook getrouwd.
)
Ondertrouw mag je inderdaad maximaal een jaar voor je gaat trouwen doen en en ik dacht minimaal 2 weken van tevoren (zei zij die haar 2e boterbriefje heeft
Ik heb verloven ook altijd onzin gevonden wand ik wist ook niet prcies waar het op sloeg.Mijn vrouw was verlooft,ik niet,blijf ik altijd volhouden.Nu weet ik dat hier officieel als je,je zelf verlooft,weet je de datum waneer je gaat trouwen.
Ik ben bang dat ik verder niks zinnigs over verloven kan vertellen, ondanks dat ik twee keer “in de echt ben verenigd”…..Zover ik weet ben ik nooit verloofd geweest
Vroeger was een verloving nogal officieel, met kaartjes, feestjes en kadootjes. Begonnen de dames ook vaak met de uitzet, maar daar is al een uitgebreid log over! Ben in Nederland nooit op de markt geweest, dat soort dingen gebeurde mij allemaal in NZ. Verloven hier, net zoals in Canada (ik vind het grappig Bart dat je vrouw verloofd was en jij niet, dus ze was met zichzelf verloofd…?
), betekent dat je echt van plan bent te trouwen en waarschijnlijk ook dat de datum bekend is!! Zo ben ik verloofd, getrouwd, gescheiden en wederom verloofd geweest, de laatste keer iets van drie weken omdat er behoorlijk wat aan die verloofde mankeerde. Afijn, ben nu in een soort partnerschap dat zogauw we samen in een huis wonen geregistreerd zal worden. Geen feestje, geen kadootjes deze keer denk ik.
Ah, en dan die ringen. Verloven in Ned.: ring links, trouwen rechts als je niet katholiek was. Hier: alleen dames dragen een verlovingsring met steen…..links en dan per trouwen NOG een ring met of zonder steen…lees diamant soms..
en de heren een steenloze ring…allemaal om de linkerringvinger. Ben zelf geen ringfan en zeker niet van stenen…blijven overal achter haken. Diamonds are not my best friends.
enfin …. ik kom dus pas in 2040 aan de beurt ….
Wat ik er van begreep was dat bij verloving de verkering die je hebt, officieel werd gemaakt. Dus de hele wereld laten weten dat je samen trouwplannen hebt. Echt iets uit het pre-samenwonen tijdperk.
Zelf woonde ik na 3 maanden verkering al ongeregistreerd samen, het zgn hokken, dit tot zeer groot ongenoegen van mijn schoonpa en -ma
Na 2 jaar werd dat omgezet in ondertrouw.Dat duurde in ons geval bijna 1 jaar en nu zijn we alweer 19 jaar voor het echie in de echt verbonden.
Ontelbare keren verliefd geweest, 1x ook nog verloofd waarna getrouwd met die verloofde inmiddels al jaaaaren ex. Op 21-12-2001 (bijna net zo mooi als 02-02-2002
) met mijn huidige man getrouwd. Oh jee, vergeet ik toch bijna om te vertellen dat ik toen manlief me ten huwelijk vroeg er een reisje Italie bij zat en dat we daar mijn ‘verlovingsring’ ook hebben gekocht.
Enfin, verloven…’vroeger’ gaf het een soort van vastigheid voor me; nu maakt het me helemaal niets uit.
Wij zijn nooit verloofd geweest.
Wij zijn gaan samenwonen, 11 april 1978 in ondertrouw, dat stelde niks voor, met 5 minuten stonden we weer buiten.
En 19 mei getrouwd!
Nu roep ik weleens, we moeten ons verloven, ik wil nieuwe spullen, want verloven deed je in mijn ogen voor de kado’s.
Mmmmmmmmmmmmmm, opvallend veel tweede rondes in bovenstaande reacties.
Van Dale brengt licht in deze zaak:
ver·lo·ven (wk.ww., zich ~)
1 zich door trouwbelofte verbinden => zich engageren
@Omnivoor: ja second best in dit geval!
Omnivoor: derde ronde zelfs,
Ellen: gefeliciteerd, 29 jaar!!
Ja hoor, voordat Elise en ik gingen trouwen zijn we ook nog een klein jaartje verloofd geweest; we gingen ons verloven op 14 juni 1987; twee dagen voor de 28ste verjaardag van Elise. Op onze verlovingsring, die tevens onze trouwring is staan dan ook twee data; 14-6-1987 en 16-4-1988 (die laatste datum is dus onze trouwdag. Op 14 april 1988 zijn we voor de wet getrouwd en twee dagen later voor de kerk; dat houden we dan ook aan als huwelijksdatum omdat het kerkelijk huwelijk voor ons belangrijker is dan het burgerlijk huwelijk.
Ja, onze verloving vierden we in het ouderlijk huis van Elise; we hadden wat familie en vrienden uitgenodigd en het geven van de ringen die we bij elkaar om de vinger schoven aan de rechterhand, deden we in stilte in het tuinhuisje. Toen we gingen trouwen verhuisden de ringen naar onze linkerhand; Katholieke gewoonte.
Toen we pas getrouwd waren ben ik mijn trouwring kwijtgeraakt en heb hem nooit meer teruggevonden; ik kocht toen een nieuwe ring waar ik dezelfde data in heb laten graferen en heb die ring opnieuw door een priester laten zegenen. Goed, het gaat om het idee en die ring zit nu na 19 jaar huwelijk nog steeds aan mijn linkerhand. Ik haal hem er nooit af, wie weet kan dat ook niet meer omdat mijn ringvinger wellicht dikker geworden is.
Jaren geleden werd ik eens gestoken door een wesp, in mijn linker middelvinger, dus niet mijn ringvinger. Omdat mijn middelvinger behoorlijk begon te zwellen door die wespensteek heb ik voor de zekerheid mijn trouwring even afgedaan.
Wat het nut van verloven was heb ik nooit begrepen (vanwege de kadootjes, lees ik hierboven
). Verloven kwam in onze familie- en kennissenkring dan ook niet voor. Wij leerden elkaar kennen in 1977, hebben eerst een paar jaar samengewoond en in ‘83 zijn we getrouwd. We hadden een paar maanden daarvoor een dochter gekregen en trouwen bleek financieel gunstiger. We zijn even snel in ondertrouw gegaan, hebben in 2 dagen een ‘trouwerij’ geregeld en de familie en enkele vrienden gebeld met de mededeling dat we gingen trouwen en wanneer. Ook op onze trouwerij hebben we dus geen groot feest gegeven. Wel stuurden we, achteraf, kaartjes met de mededeling dat we getrouwd waren. Onze witgouden trouwringen dragen we nog wel allebei en daar ben ik ook wel aan gehecht.
@HJ: waar kan ik die log Uitzet terugvinden? Walra?
Mijn oudste broer is ooit verloofd geweest, hij was de enige van ons gezin. Ik heb ook nooit begrepen waar het goed voor was. Ondertrouw is iets dat voor de wet verplicht is, verloven niet. Moet geloof ik min. 6 weken van te voren en max. 1 jaar.
Ik was 44 toen ik ging voor het eerst van mijn leven! ging trouwen. We hadden natuurlijk op tijd ringen uitgezocht. Op een donderdag in januari belde de juwelier dat de ringen er waren en we togen naar de winkel. De ringen waren te mooi om niet te dragen en in een doosje te bewaren tot het 03-09-03 zou zijn… dus deden we ze om. En toen zeiden we tegen elkaar “dan zijn we nu verloofd”. Gewoon op die dag die de juwelier per ongeluk? kozen heeft om te bellen. Datum ?? uh 28 januari geloof ik, geen feestje of cadeau’s. Gewoon de mooie ringen om gedaan. En ’s avonds gewoon andijvie-stampot gegeten bij mijn ouders. In september hebben we ze nog even laten oppoetsen voor het ja-woord.
Ben ooit getrouwd geweest vandaar die mooie meiden die ik nu heb (16 + 12) ik trouwde toen ik 27 jaar was en mijn ex was toen al 37 dus ach ja, verloven is iets voor jongelui he die nog echt het mooie er van in zien vind ik, maar het kan ook goed gaan hoor, mijn ouders zijn in september 45 jaar getrouwd en daarvoor dus verloofd geweest en dat was ook een heel feest van tevoren ja als ik hun zwartwit foto’s bekijk van vroeger. Moeders was nog maar 19 jaar en vader nog geen 24 jaar, dus superjong nog en een jaar later werd ik geboren! en 23 maanden later mijn broer en daar is het bij gebleven.
PSSSSSSSSSSSTTTT! Ik heb mijn ouders verteld (samen met mijn vriend) dat wij dit jaar nog gaan trouwen na 5 jaar en iedereen vraagt nu of dat toevallig op 07-07-07 is, op mijn verjaardag, de dag dat ik op vakantie….mooi niet, dat houden we effe geheim, mijn ouders weten het al en verloven???? Nee, hoor veels te ouderwets vinden wij!!!!
En het gebeurd in stilte i.v.m. natuurlijk het verlies van mijn broer Daniel, dus geen poespas eromheen, tegen die tijd horen jullie nog wel van mij……
Wij zijn in september 16 jaar verloofd, toen we verkering hadden,
werdt al snel duidelijk dat we samen verder wilden.
En in september was het dan zo ver.
S’morgens eerst een fijne kerkdienst en s’middags hadden we heel veel mensen uitgenodigd.
We zouden het in een klein koffie huis houdden en daarom heen, heel veel leuke buitenzitjes.
Ik hoor mijn schoonmoeder nog zeggen, de barometer staat goed, het wordt een mooie zonnige dag.
Nou mooi werd die wel, alleen de regen viel met bakken uit de hemel niet een paar minuten maar de gehele middag.
Iedereen zat knus in het koffie huis op elkaar gepropt, buiten kon je wel zitten,maar de parasols begonnen door de hoeveelheid regen, behoorlijk door te lekken.
Toch heb ik toen aangenomen, wat een broer van mij zei: veel regen veel zegen!!
@Henny Jane, dank je wel.
Ineens bedenk ik me dat mijn buurmeisje een groot verlovingsfeest gaf, zaaltje gehuurd, en er speelde een bandje, veel gasten dus …….veel kado’s.
Een week later was het einde verhaal, en stond ze boven de spullen uit het raam te gooien, naar haar ex verloofde. Wij als kinderen hebben daar vreselijke lol om gehad, we zaten achter de auto’s te gieren van het lachen.
Na heel wat jaren verkering bedachten we dat het wel ‘grappig’ was om samen ringen te kopen en ons dus te verloven. Was op 11-11-’80.
Geen toeters en bellen, alleen koffie met gebak samen met onze ouders.
In ‘82 zijn we gaan samen wonen.
Jullie kennen vast wel de kreet “van een trouwerij komt een trouwerij”, bij ons was dat dan ook de aanleiding om te gaan trouwen.
Da’s alweer heel wat jaartjes geleden, 15-5-85.
Een ontzettende leuke dag hebben we gehad en in de avond een super dinerdansant met familie en vrienden.
Was het trouwens ook niet zo dat als de verloving uitging je ook de kado’s die je bij het verlovingsfeest had gekregen moest teruggeven aan de schenker?
En dat je bij een verbroken verloving de ringen aan elkaar moest teruggeven?
nee, nooit verloofd of getrouwd geweest, maar volgens mij bleef dat ondertrouw een jaar en zes weken geldig.
Mijn moeder en stiefvader zijn een week voor ze gingen trouwen in ondertrouw gegaan.
Ik had een schoonzus die elk jaar weer in ondertrouw ging met mijn broer want dan kreeg je zo’n felicitatiepakket.
De enigen die bij ons thuis zijn getrouwd zijn mijn ouders en vorig jaar na 21 jaar mijn mam nog eens maar dan met mijn stiefvader, helaas stierf hij elf dagen later…….
Het was zijn laatste wens.
Eric: ik denk dat het Walra heette, ja.
Judith: alvast gefeliciteerd!
@Frank: jouw verhaal is zoooooo herkenbaar! Wij zijn ook eerst verloofd (ik dacht in 1979) en na de ondertrouw zowel voor de wet (22-4-81) als voor de kerk (18-8-81) getrouwd. Beide trouwdata en de naam van onze wederhelft staan in onze ringen. Verloven hoorde er gewoon bij voor ons, het was vanzelfsprekend en inderdaad startte toen ook onze uitzet met de verlovingskadootjes die we toen kregen (veel Brabantia spullen, haha).
Na enkele jaren huwelijk bleek ik allergisch voor goud en kochten we nieuwe titanium trouwringen die we (net als Frank) door een priester opnieuw hebben laten inzegenen.
Onze ringvinger aan de linkerhand vertoont sporen van 25 jaar trouwringen dragen: toen we de ringen afdeden om ze te laten oppoetsen voor de zilveren huwelijksceremonie, zagen we een hele ‘inkeping’ daar waar de trouwring zat…
Hartelijk bedankt voor het peper en zoutstel, hartelijk bedankt voor het peper en zoutstel etc. etc. (andre van duin)haha
@ Judith63: ja, haha, dat was een hele leuke!
Hartelijk bedankt voor het peper- en zoutstel. DAT HAD U NOU ECHT NIET HOEVEN DOEN!!!! (Heb je wel meteen een leuke verzameling om op Marktplaats te zetten en van het geld iets LEUKS te kopen).
Wat ook zo irritant is op bruiloften is o.a. de bij onze familie zo populaire ABC-song. Strofes met vier regels tekst en de letters stonden dan voor iets in het huishouden. De A is van Afwasborstel, de B van Beschuit, de C van Citroenafwasmiddel en de D van Dweil enzovoort. En dat kreeg je dan ook allemaal!!!! Vreselijk…… Die traditie gaat wat ons betreft verloren en wordt dus NIET herhaald op de (eventuele) bruiloften van onze dochters…..
In 1972 wilde ik helemaal NIET trouwen, maar samenwonen, ik had helemaal niets met dat boterbriefje.
Maar toen waren mijn ouders wil toch wét dus doorslaggevend: ik was 19 en mijn inmiddels ex 22.
Hij woonde in Arnhem en ik in Den Haag.
Wij wilden samenzijn.
Dus moest er verloofd en een half jaar daarna getrouwd worden.Mijn verloofde vond het allang best en ik gaf mijn verzet op, voor de lieve vrede………
Het verlovingsfeest was bij mij thuis en was heel gezellig, veel kadootjes enz. maar voor mij volslagen zinloos.
Ik ben uiteindelijk toch gescheiden maar pas na 34 jaar, vorig jaar dus.
En al heb ik nu een vriend, trouwen doe ik nooit meer, en verloven dus al helemaal niet.
Yvonne Kroonenberg heeft al heel wat “Verloofdes” versleten, zo noemt zij nl.al jaren iedere minnaar.
Om op de vraag terug te komen: verloven is inderdaad de bevestiging van je vaste verkering en het huwelijk wat er uiteindelijk op volgt.
Nee idd emily60, onze dochters zouden zeggen: Mam, dat is niet meer van deze tijd en is dus niet COOL meer
Oh ja, om even op het peper en zoutstel terug te komen: ik heb uiteraard even gekeken op YOUTUBE en tikte peper en zoutstel in en toen kwam dat filmpje weer met andre van duin en corrie van Gorp, heerlijk om weer even te zien, gauw kijken dus!
Ik kreeg geen enkel peper en zoutstel voor mijn trouwen. Ik heb daar eens een opmerking over gemaakt tegen mijn vriendin en zwager en wat denk je….. met Sinterklaas kreeg ik 7 peper en zoutstellen en nu heb ik er denk ik al meer dan 12…….. In alle soorten, kleuren en maten… ja, hartelijk bedankt voor het peper en zoutstel….
Lijkt me een overblijfsel uit tijden van minder losse omgangsvormen tussen de seksen. In vooroorlogse meisjesboeken, zoals Joop ter Heul, kun je bijvoorbeeld lezen dat een ‘net’ meisje niet gearmd(!) met een jongen over straat mocht lopen. Was je verloofd, dan hoorde je voor de buitenwereld bij elkaar, en dan mocht zoiets wel. Voordat er verloofd kon worden, ging de man bij zijn a.s. schoonvader om de hand van diens dochter vragen. In conservatieve kringen gebeurt dat nog steeds. Zie koningshuis. Verlovingen konden vroeger soms jaren duren, als er gespaard moest worden, of als de verloofden geen huis konden vinden, of als ze hulpbehoevende ouders moesten verzorgen. Ondertrouw is niet voor de buitenwereld maar voor de wet.
Er schiet me een prachtig (en heel leesbaar) boek te binnen waarin alle stadia van verliefd tot en met de postnatale depressie, ruim honderd jaar geleden, nauwkeurig worden beschreven: Een Liefde, van ‘Tachtiger’ Lodewijk van Deyssel. Daarin kun je lezen waar die benauwde omgangsvormen van destijds zoal toe konden leiden. Als hoofdpersoon Jozef bij zijn a.s. schoonvader om de hand van zijn geliefde Mathilde heeft gevraagd, gaat hij meteen door naar de hoeren. Dus: leve de bevrijding van de jaren zestig!
Ik ben ook verloofd geweest, omdat ik waarschijnlijk al aanvoelde komen dat we het niet zouden redden samen. Ik wilde hem voornamelijk binden aan me, een soort trouwverzekering. Dat stelde niks voor dus, want een half jaartje later maakte hij het uit. We hebben alles verdeeld, zelfs de ringen! Hahaha, pubergedrag. Hij pastte mijn ring niet en ik niet die van hem. Ik heb er een ring voor mijn moeder van laten maken.