Het lijk in het park
Op vrijdag 8 juni 2007 geschreven door Omnivoor
Marty versprak zich bijna in het onderwerp Kinderlokkers toen ik op het punt stond dit onderwerp te bespreken: hier het complete verhaal….
Begin 1974, toen ik een krap half jaartje in de Brugklas zat, ergens op de eerste of tweede Zaterdag van Februari besloten we in het nabijgelegen park te spelen. Het was een frisse dag, droog, maar grijs bewolkt. Ik voelde me niet helemaal goed, want tijdens het repareren van een voetbal schoot ik uit met de schaar dwars door mijn onderkin en had ik een tand lichtelijk beschadigd.
Ik keek wat beteuterd uit het zolderraam, toen mijn vrienden zo rond een uur of een/twee mij maanden buiten te komen spelen. We hadden die dag al eerder in het park gespeeld en vatten toen al het plan om ergens een hut in de bosjes te maken.
Ik ging toch maar mee en we begonnen in een dicht struikengedeelte voor de kerk, die aan de rand van het park staat (zie foto), ons een weg te banen op zoek naar een ‘hol’ gedeelte, dat bij uitstek geschikt zou zijn voor ‘de Hut‘.
Nadat we voor de kerk niets geschikt hadden gevonden (het was te dicht begroeid), onderzochten we een strook bosjes nabij de weg. Marty en ik ploegden ons er doorheen als ware het een jungle, maar onze andere vriend hield het op zijdelingse inspecties vanaf het grindpad. We waren ongeveer halverwege gekomen (zie rode cirkel op de foto) toen onze vriend andermaal een bokkensprong maakte vanaf het pad, ditmaal (helaas voor hem) op wat een dode vrouw bleek te zijn. Ik zag wat zwarts, toen hij de kreet slaakte:
”Omnivoor, daar ligt een dode vrouw”. Als een stel katten in het nauw, sprongen we uit de bosjes en keken we vanaf het grindpad over de takken naar een in een zwarte bontjas gehulde levenloze persoon.
De lokatie was bij uitstek geschikt voor een hut, dat wel, want vanaf de weg en het pad kon je er niets van zien, maar ja…….probleem!!
De traagheid van een droom zette zich nu in: wat te doen?? De paar auto’s, die voorbij reden, stopten niet voor een stel zwaaiende gosertjes. We belden aan bij diverse huizen, niemand deed open. Uiteindelijk deed er een jonge man ergens open, maar die was nogal dubieus, liep met ons mee, keek, twijfelde, liep terug naar zijn huis en belde de politie.
De politie liet op zich wachten, toen zagen we de bekende Ford Taunus met het blauwe lampje, zwaaiden als een stel idioten: ze reden de andere kant op!! Uiteindelijk keerde de politieauto in de verte om en kwam op ons af. De twee agenten liepen met ons mee, opgewonden vertelden we ons verhaal, een hunner boog voorover in de bosjes en bevestigde naar de ander, die vanuit de Taunus de ‘centrale’ op de hoogte bracht.
De rest van de middag verscheen de ene na de andere poltieauto, politie in burger, fotograaf en ambulance en wij stonden er pal op, lekker stoer te kleppen. Inmiddels stond het zwart van de toeschouwers. Toen de dame eruit werd getild moesten we ‘ophoepelen’, althans zo voelde het. De ambulance vertrok, iedereen vertrok, wij vertrokken en dat was dat. Geen namen opgenomen, geen uitleg: hop, naar huis.
Er verscheen die week niets in de krant: ‘Zelfmoord wordt doodgezwegen’, zei mijn moeder. Marty en ik hebben er niets aan over gehouden, maar onze vriend kreeg nachtmerries, bang voor de moordenaar. Aldus belde zijn vader met de politie, die hem vertelde dat de vrouw al een week werd vermist en dat zelfs de grote vijver voor de kerk al een keer diezelfde week gedregd was.
Ze had tabletten genomen en had ook een briefje bij zich. Tot op de dag van vandaag verbaas ik me nog steeds over de houding van de agenten jegens ons destijds, maar het mooiste van alles vind ik dat de beste plaats voor een hut al door een ander was geclaimd. De bosjes werden trouwens een paar weken later door de gemeente gesnoeid.
25 reacties op “Het lijk in het park”
Laat een reactie achter
o is trouwens een...
...
Op mijn eerste werkdag na de middelbare school moest ik vannuit mijn dorp Baarlo naar de stad Venlo fietsen, ik zou beginnen als leerling stucadoor. Midden op de brug, naar Venlo, zag ik aan de andere kant een persoon met een lange regenjas over de reling naar onder kijken. ik vond dat wel een beetje raar zo vroeg in de morgen en geen auto op de brug. Ondertussen verder fietsend stapte de persoon over de reling en sprong in de Maas. Ik was in schock ik zag het voor me gebeuren en ik niets doen. ik fietste de brug af waarna ik langs de rivier verder moest. Onderwijl zag ik dat het een vrouw was en ik begon naar haar te schreeuwen maar verder geen antwoord. Ik zag de jas boven en onder water gaan ik was als verlamd. wat moest ik doen??? Snel fietste ik naar het werk en vertelde mijn nieuwe colegas wat er gebeurd was waarop ze zeiden dat je er toch niets aan kon doen en de brandweer zou de vrouw er wel uithalen. Nou dat vrat aardig aan me de komende tijd. Zwaar twijfelend en verder wist ik het ook niet. Ook ik keek in de krant iedere dag maar ik kon het nietr terug vinden. Met tijd en wijle komt dit gebeuren in mijn hoofd weer omhoog al is dit niet het enige wat ik gezien heb maar wel het meest indrukwekkende qua gevoel.
Indrukwekkende verhalen, Omnivoor en ook Ego Kornus…niks leuk. Heb ik niets aan toe te voegen.
Toevallig stond hier van de week een stukje in de krant over een zelfmoord.
Een van een viaduct gesprongen,als mijn dochter 2 tellen eerder aan de andere kant van de weg had gereden, had ze hem zien springen..
Toen ik een jaar of 11 was denk ik, heb ik een vrouw zelfmoord zien plegen, ze sprong van een muurtje naar een beneden gelegen park.
Wij waren met een grote groep iedere avond daar, een hangplek zeg maar.
In de telefooncel de politie gebeld. Verder weet ik dat we allemaal moesten vertellen wat we gezien hadden op het buro.
Heel af en toe denk ik er nog eens aan, en zie de vrouw nog zo van dat muurtje springen.
Het maakte grote indruk toen, en de hangplek lieten we voor wat hij was.
Je hebt het verhaal prima verwoord, Omnivoor, ik zie de geestesfilm ook zo weer voor me , de onverwachte confrontatie met een lijk. Hutten bouwen was er toen niet meer bij.
Tjezus wat een verhaal @Ego (en ook Ellen), de angst en stress die je dan om het hart slaan, het gevaar dat je dan voelt. Dat vergeet je niet licht.
In de Amsterdamse Spaarndammerbuurt, waar ik op groeide, woonde veel werkelozen en alcoholisten. Men noemde het ook wel de moord en brandbuurt.
Zo gebeurde het dat er iemand zomaar voor mijn voeten doodviel na een sprong van drie hoog uit het raam. Ik kwam gewoon uit school. Eén stap sneller en ik was er ook geweest. Ik was 8 jaar, wist ik veel.
Later bleek dat de man, want dat was, een uitzichloos leven leek te hebben met een zware scheiding en veel drank. hij mocht zijn kinderen niet meer zien.
Zo dragen we allemaal wel iets uit onze jeugd met ons mee. De één alleen wat meer dan de ander.
Hoewel ik het de motivatie van dit log snap, ben ik van mening dat het iets te heftig is vor deze website. Sorry
Ik woonde in Overschie aan de Schie.
Ik herinner me dat ik ’s morgens een vrouw langs het water zag rennen in haar ochtendjas.
Ik dacht dat ze haar hondje kwijt was of zo, veel mensen lieten hun hond daar uit.
Enkele uren later is ze opgedregd … zelfmoord.
Gelukkig zijn dit soort traumatische gebeurtenissen mij bespaard gebleven, maar wat een rare houding van de politie tegen een stel kinderen. Tegenwoordig zouden die kinderen slachtofferhulp krijgen en zo.
Wij hadden vroeger hele aardige buren een paar villa’s verderop, ze zaten allebei in het onderwijs en hadden geen kinderen. Ze deden heel veel samen, vooral op vakantie gaan.
Op een dag, heel wat jaartjes geleden kregen we het bericht van de buurman (nee, dat ik het gezien heb is mijn bespaard gebleven) dat de buurvrouw zichzelf opgehangen had in de schuur
We wisten niet wat we moesten zeggen en uiteraard kwam de politie enzo en inderdaad, ze had zelfmoord gepleegd.
Zo zie je maar weer, je kunt nooit in het binnenste van iemand kijken.
Gelukkig nooit direct meegemaakt,maar toen ik in de 4de klas zat had de moeder van een meisje uit die klas ook zelfmoord gepleegd,door een raam heen laten vallen,2 jaar later zat mee zus in de 4de en de moeder van een meisje had ook zelfmoord gepleegd door veel slaappillen te slikken,en dat gebeurd nou in ons kleine dorp.
Je moet het toch wel helemaal niet meer zien zitten als je dat doet.
Ik ken wel het lijk in de kast…(als de deuren opengaan) maar in het park…gelukkig nog niet.
Dat niemand terugdenkt aan het begin van Q en Q!
Nee en dat is logisch Eric Erres, dat was niet echt
’s Morgens had ik een afspraak met de fysiotherapeut en onderweg op de fiets zag ik iets door de lucht vliegen vanaf de flat rechts in de verte. Ik hoorde een doffe klap. Een groot pakket (een vuilniszak dacht ik, gebeurde wel vaker) was boven op een mooie witte auto gevallen. Bij de fysiotherapeut vertelde ik wat ik zojuist had gezien en dat ik maar niet kon begrijpen waarom sommige mensen persé elke keer hun troep van boven uit de flat naar beneden moesten gooien. Bovendien was die auto nu ook nog eens beschadigd geraakt. We waren het al snel eens dat dit toch niet kon. Toen ik terug ging naar huis zag ik allemaal politieauto’s staan bij diezelfde plaats. Ik vroeg wat er aan de hand was en toen kreeg ik te horen dat een vrouw zelfmoord had gepleegd. Gelijk besefte ik dat getuige was geweest hiervan en vertelde ik de agent wat ik gezien had. hij was met name geinteresseerd in het tijdstip. Ik fietste weer terug naar huis en met in mijn gedachten nog steeds hoe ik nou zo stom had kunnen zijn om te denken dat het een vuilniszak was die naar beneden vloog. Daags later hoorde ik van iemand dat een jong meisje die ik kende zelfmoord had gepleegd. Ze woonde inderdaad in die bewuste flat en toen mij verteld werd wanneer het was geweest wist ik genoeg. Ik voelde me plotseling niet zo lekker.
@Judith: wat vertel je me nou… Niet echt??
Mijn jeugd valt in diggelen!
@Eric: Toen ik de titel las van dit log, dacht ik ook gelijk aan Q&Q, ik gedachten hoorde ik de titelmuziek al. Toen ik in de log las hoe door de politie met jongetjes om werd gegaan, dacht ik aan Sacco v.d. Made, die de commissaris speelde in Q&Q.
Haha Eric Erres……wist ik ook wel natuurlijk
Enneh…..je jeugd ligt nu achter je en dan weet je wel beter he? Tegenwoordig moet je kinderen ook vertellen als ze vragen van: Is dat echt bloed? Tsja, dan moet je natuurlijk vertellen dat het ketchup is en dat het niet echt is he? ALLEEN als ze het vragen hoor en anders laat je ze lekker geloven he? 
gelukkig zelf nooit gezien. wel een paar keer meegemaakt een jongen van 18 die ik goed kende en ook iemand waarvan later gefluisterd werd dat hij aids had.
Wat mij wel altijd bij is gebleven was een meisje wat vermist werd en dat die vader rondreed met posters van het meisje op zijn auto, pas veel later hoorde ik van mijn moeder dat het meisje vermoord en op de camping waar zijzelf toen stond begraven was, luguber….
op 11 september dacht nicky dat het blaadjes waren die uit die towers kwamen, ik heb toen niets gezegd.en ook toen hoessein gepakt werd was het journaal zo tactisch om sávonds om half zes even die beelden van de genocide te laten zien, ik ben normaal erg eerlijk tegen mijn kids maar toen heb ik gelogen en ramon gezegd dat die mensen op straat slaapten , irak is een warm land he zei die toen…
Nogal veel lugubere maar waargebeurde verhalen zo te lezen…opeens herinner ik zelf weer dat ik als tiener ooit meemaakte dat een mevrouw me vertelde dat ze zich wilde vergiftigen of zo, ben ik direct naar volwassen vrienden gegaan om hulp te zoeken. Ik geloofde haar namelijk en later biechtte ze op dat ik door die mensen op te halen haar leven had gered. Niet erg lang daarna stierf ze aan een ziekte.
Pfff zware kost dit maar ben het niet met rene eens dat het niet op deze website thuis zou horen want ook dit soort dingen werden door jeugdige sentimenters meegemaakt. Thats life.
Zelf nooit zoiets meegemaakt maar wat me wel altijd is bijgebleven is de dood van een vriendje en vriendinnetje. We woonden toen in overschie en aan het eind van de straat woonde de fam. van Benthem drie van hen, waaronder twee kinderen, zijn overleden aan koolmonoxide vergiftiging.
Toen ik een jaar of 7 was is een broertje van een vriendinnetje de snelweg overgestoken en doodgereden door een vrachtwagen, ook al heb ik niet zien gebeuren het heeft wel een ontzettende impact gehad, dus ik kan me voorstellen dat als je een lijk vindt het erg heftig is!
Ook ik vind het op deze weblog thuishoren, valt voor mij ook een beetje onder de categorie: schoolgijzeling in Bovensmilde, niet het gebeuren zelf maar de nazorg die aan de kinderen niet werd verleend. Ik hoop dat dat tegenwoordig toch een stuk beter is.
In ons vorige huis in Alkmaar had de bewoner voor ons zich opgehangen aan de zoldertrap. Wij kenden dit verhaal niet toen we het huis via de woningbouwvereniging toegewezen kregen. Tot we op een zomerse dag toen we er nog maar kort woonden, flink in onze tuin aan het spitten waren en de buren in hun roeibootjes langsvoeren en ons toe riepen: “ze hebben ‘m al gevonden!”. huh, “al gevonden?” was onze reactie, toen hoorden we pas het verhaal van de zelfmoord aan onze trap. Beetje luguber maar ik had er verder geen last van.
Wel was het zo dat de hond van mijn zus nooit bij ons naar binnen durfde, wij grapten daar altijd over dat het kwam doordat de geest van die man nog in ons huis rond doolde.
Gelukkig heb ik ook geen nare ervaringen hieromtrent.
@Judith63, niet om te slijmen hoor, maar ik dacht ook net als Eric en Jeugd in 1ste instantie aan Q&Q.
Sacco van der Made woonde overigens destijds achter ons met zijn gezin.
Het pleintje waar ik ben geboren en getogen was voor mij de veiligste en mooiste plek op aarde
Toen ik als kind dan ook te horen kreeg dat een vriendelijke oude man wonende aan ons pleintje, slechts enkele huizen van mijn huis verwijderd,zelfmoord had gepleegd was ik totaal in shock hierover. Er werd fluisterend over gesproken en zo kwam ik er als kind achter dat de man erg ziek was (geen vooruitzicht op genezing). Daarom zou ie zichzelf aan het raam??? hebben opgehangen.
Iedere keer als ik als kind op mijn fiets door het gangetje achter de huizen langs fietste, meende ik die man ook te kunnen zien hangen aan dat slaapkamerraam.
Op dit moment voltrekt er zich weer een drama bij mijn ouderlijk huis. Een buurvrouw (rond de 57 jaar) is in haar laatste stadium van haar ziekte (kanker) aangekomen na een lijdensweg van jaren. Ze zal waarschijnlijk deze week “inslapen”
Tragisch
Ach ja Sandra67, het leven is niet eerlijk he en zeker niet als het ook weer een veel te jong iemand betreft, raar gevoel is dat dan he dat zo iemand zo ziek kan zijn.
Maar besef wel dat zo’n lijdensweg ook niets is he?
Het is altijd erg om een geliefd of bekend iemand te missen en dan was er laatst ook nog iemand die zei: zelfmoord is erger dan doodgaan aan een ziekte, nou en toen werd ik wel effies heel erg kwaad hoor! Mijn broer die op nog maar 40 jarige leeftijd vorig jaar overleed heeft er niet om gevraagd en had enorm veel plannen nog met zijn vrouw en 3 kindertjes en iemand die zo het leven uitstapt weet niet wat hij een naaste aan doet, die zal zich zijn leven lang schuldig voelen, hadden we maar dit of hadden we maar dat…….
Enfin, dat is er ook weer uit
mijn neefje stond eens met een kameraadje voor een spoorwegovergang en dacht dat red ik niet, het kameraadje dacht van wel, en het ging mis, was op mijn verjaardag, bij mijn oma loopt een spoor en ouders stonden altijd stokstijf als het alarm afging, het was een favoriet spoor om jezelf voor te gooien, zelf vond ik die trein altijd heel geruststellend dan wist ik dat ik bij oma sliep, mijn schoonouders woonden er tot voor kort ook, was er tijdens de vuurwerkramp heengevlucht en werd juist rustig van die trein die elk kwartier er langsging, zo van alles komt goed, ik zit veilig, een andere oma van mijn nichtje had zich ook voor de trein gegooid en zij gilde s’nachts als ze bij mijn oma logeerde.
raar dat een ding voor beiden zo’n andere associatie heeft…..