Blow up
Op maandag 18 juni 2007 geschreven door Marise
Ik ken geen film die de sfeer van de jaren zestig zo goed laat zien als Blow Up van Michelangelo Antonioni (1966). Het verhaal is simpel. Een hippe Londense fotograaf vermoedt dat hij met zijn camera toevallig een moord heeft vastgelegd, en gaat zelf op onderzoek uit. Of er echt een misdaad is gepleegd, wordt niet duidelijk. Het kan ook zijn dat zijn verbeelding met hem op de loop gegaan is.
Tussendoor doet hij zijn gewone dingen: een fotosessie, gestoei met een paar wannabe modellen, een bezoek aan een feest met hippe vrienden. Dat levert mooie beelden op van swingend Londen, waar het toen allemaal gebeurde.
Blow Up werd genomineerd voor een aantal grote prijzen, en won in 1967 bij het filmfestival van Cannes een Gouden Palm. De fotograaf wordt gespeeld door David Hemmings. Vanessa Redgrave is de mysterieuze vrouw die hem op het idee brengt dat er iets niet pluis is. Jane Birkin (toen nog zonder Serge Gainsbourg) is een van de wannabe modellen.
Toen ik de film voor het eerst zag was ik een schoolmeisje in een provinciestad, waar de minirok nog maar net was doorgedrongen. Ik vond hem zo geweldig, dat ik hem een paar keer achter elkaar heb gezien. Laatst zag ik hem na bijna veertig jaar opnieuw. Een feest van herkenning. Maar het drong ook tot me door dat ik toen op het spoor gezet moet zijn van iets dat me is blijven fascineren: de spanning tussen hoe de dingen werkelijk zijn en onze eigen gekleurde versie.
Gingen jullie wel eens een paar keer achter elkaar naar dezelfde film?
40 reacties op “Blow up”
Laat een reactie achter
Leuk onderwerp! Ik weet een beetje van deze film, echt de jaren ‘60 zonder de Vietnamsmaak, m.a.w. on-amerikaans. Niet gezien, trouwens.
Om je vraag echter te beantwoorden Marise, ik lees zelden een boek twee keer en zie alleen een film in herhaling als ik denk de eerste keer iets gemist te hebben (vuiltje in het oog? haha, grapje hoor) Als echte boogschutter heb ik zeer weinig geduld! Ik denk al gauw, ja ja, dat weet ik nou wel…
Jawel. 5 keer Jaws één gezien. Het was toentertijd zo een spectakel, dat je wel meerdere keren moest gaan.
The Godfather deel 1 en 2 meerdere keren gezien in de bioscoop en als ik nu zap en ik kom em weer tegen op welke zender dan ook, dan blijf ik gewoon ‘hangen’. Het zijn gewoon meesterwerken.
Zelf ben ik een liefhebber van Engelse films die spelen of zijn gemaakt in het roemruchte decennium, de jaren 60.
Ik kreeg een keer een film ‘Scandal’ van iemand op video. Het gaat over de Profumoaffaire(spionage) in de jaren zestig in Engeland. Jeroen Krabbé speelt daarin een rol als Russische spion.
Die film kan ik elk moment van de dag opzetten en dan blijf ik kijken. Zo goed gemaakt en zo een leuk tijdsbeeld net als ‘Buster’ met Phil Collins in de rol van één van de treinrovers uit de jaren zestig in Engeland van de Great Trainrobbery.
Overigens als het gaat om kwaliteit dan ben ik meer gecharmeerd van Engelse dan Amerikaanse films, maar dat is een kwestie van smaak, natuurlijk.
De absolute topper blijft voor mij de film
Quadrophonia
Slechts drie films:
Watership Down
Alien
Halloween
Moulin Rouge zag ik op de heen- en de terugreis op een veerboot (maar uit verveling en niet uit enthousiasme).
Top Gun 3x en Platoon 7 x.Ben groot fan van de twee Tommen ( TomTom) zogezegd die in de jaren 80 doorbraken. Tom Cruise en misschien wat minder bekend maar niet minder gewaardeerd Tom Berenger die ook nog schitterde in o.a. Someone to watch over me met Mimi Rogers( ex- mrs.Tom Cruise) Betrayed ( met Debra Winger) Shattered ( met Greta Scacci) Deadly Pursuit( met Sidney Poitier en Kirstie Alley)om maar even snel wat te noemen.
Jammer dat de laatste jaren een aantal films van hem rechtstreeks in de videotheekschappen zijn belandt. Na de Oscar-nominatie voor Platoon had ik gehoopt dat er nog meer in had gezeten.
Sommige films laten zo’n diepe indruk achter, die moet je gewoon meerdere malen zien. Voorbeeld: Jesus Christ Superstar, A Beautiful Mind, The Sound of Music enz.
Blow up heb ik enkele malen op TV gezien en geeft inderdaad goed de sfeer van de jaren ‘60 weer. Wellicht geschikt om aan mijn collectie toe te voegen.
In mijn bakvisjesperiode heb ik de volgende films meerdere keren gezien
-Grease
-Top Gun
-Dirty Dancing
-Blue lagoon
-For an officer and a gentleman
Die laatste film hebben we ook eens gehuurd met een stel vriendinnen. Op een gegeven moment wilde we die film voor de derde keer die avond/nacht gaan bekijken. Dus moesten we de band terugspoelen (videotijdperk), hadden we per ongeluk ook beeld bij het terugspoelen. Dat was lachen zeg, want we zagen toen hoe Richard Gere vrolijk zijn vriend (die in de film zelfmoord pleegde door ophanging) van de grond pakte en hem weer ophing aan de strop
Ach gut ja Sandra67, Top Gun en Grease en vooral The Blue Lagoon heb ik allen 3 keer in de bioscoop gezien en wat kon ik ook wegzwijmelen bij de film The Blue Lagoon zeg
ops:
Die film hier boven ken ik helaas niet, was nog veels te klein zelfs, 3 jaar, nee, toen mocht ik nog niet naar zulke films koekeloeren.
Nu hebben we ook heel wat dvd-tjes van deze films en worden ze nog steeds wel bekeken,mijn meiden vinden ze zelfs nog mooi!
Maar om ze in de bios te bekijken blijft toch het allermooiste ja
Oh jaaaaaaaa,
3 x Grease
3 x Blue Lagoon (heerlijk wegzwijmelen!)
2 x Top Gun
Ook mijn meiden vinden deze films in deze tijd nu ook mooi en uiteraard hebben we er dvd-tjes van, maaaaaaaaarrrrrrrrr….er gaat niets boven gewoon kijken in de bioscoop!
Er zijn een aantal films die ik op DVD heb en die ik kan blijven kijken en dat zijn o.a.:
The color purple met Whoopie Goldberg, erg aangrijpend (blijft iedere keer traantje pinken)
Christine (Steven King) fascinerende film
En inderdaad ook Top Gun en Dirty Dancing, vanwege de goeie muziek die in de films gebruikt wordt.
Kelly’s heroes, een enerverende film met veel humor, drama en flauwekul, met een geweldige cast: o.a. Clint Eastwood (als Kelly) Telly Savalas en vooral Donald Sutherland als Oddball, de volslagen geschifte tankcommandant die verfbommen schiet en schetterende muziek laat horen in een hippie-achtige sfeer. Die heb ik denk-ik al 10 keer gezien en kan hem nog steeds erg waarderen.
De longest day heb ik ook heel vaak gezien, aangrijpend docu-drama in de juiste sfeer, die me meer doet dan Saving Private Ryan.En
Schindlers List: lang, aangrijpend maar zo mooi. Liam Neeson en Ben Kingsley op hun best………
Philadelphia: Tom Hanks, Antonio Banderas en Denzel Washington. Aangrijpend en ontroerend.
Sister act 1, Mary Poppins, Annie en the Sound of music heb ik al meerdere malen gezien.
De films die ik al 2 keer heb gezien maar zeker nog eens wil zien zijn: the Green mile, Erin Brockowitz en What lies beneath.
Oh ja, Dirty Dancing kwam zaterdag j.l. geloof ik op t.v. helemaal vergeten te kijken maar uiteraard hebben we daar ook een dvd van.
De beschrijving van Blow Up doet me een beetje denken aan de eerste serie van Q & Q. Dat ging ook over een toevallig genomen foto waarop een dode man te zien was. Blow Up heb ik nooit gezien. Ik ging meerdere keren naar Grease, Saturday Night Fever, Thank go it’s Friday, Close Encounters of the third kind, Rocky en Coma. Kan me herinneren dat ik met m’n toenmalige vriendinnetje naar ‘Ben Hur’ ging, maar zo bleek, in de verkeerde bioscoop zat. We hadden in het begin niets in de gaten totdat de hoofdfilm begon.. Het was een tiroler sexfilm. We hebben er (achteraf) wel om gelachen!
@ Nico hahahaha…die Tiroler. Was het toevalling ” mit mein waldhorn zwischen deine Alpen
Ik vergeet nog de films ” Carrie” en natuurlijk ” Pretty Woman”
Ik ken iemand die met een vriendin naar een leuke romantische film dacht te gaan. Die was uitverkocht maar er waren wel andere kaartjes voor “Hannibal”.
Ze verwachtte een romantische film ….
Ik ken “Blow up” niet.
Films die ik meerdere keren heb gezien zijn geen jaren ‘70 films : “Lord of the Rings” ( soms houden we een marathon op een regenachtige zondag ), een, niet lachen, Winnie the Pooh !
Deze film ken ik niet, maar de log maakt me wel nieuwsgierig! In de bioscoop zag ik geen enkele film vaker dan eenmaal. Wel zijn er films die ik, om diverse redenen, regelmatig aan mijn leerlingen laat/liet zien. Daardoor kan ik ‘Gandhi’ en ‘Hair’ bijv. wel dromen, maar ook diverse kinderfilms, zoals die van Roald Dahl (Mathilda, de GVR en de heksen).
@sandra67 Om een of andere rede staat mijn vorige bericht er 2 keer in… net als die films zeker, waar we 2 keer heen gingen. Die Tiroler zag ik overigens maar 1 keer (lol) Verder heb ik ook de eerste films van Star Wars en Superman 2 keer in de bios gezien. Is wel leuk nu met video en dvd, je kunt zo vaak kijken als je maar wilt. Eigenlijk alle films uit de jaren ‘70 vaak gezien, seventies verslaafd noem ik het zelf, maar ben er gelukkig niet in blijven steken. Misschien een leuk onderwerp voor deze site, ben ook jij in je jeugd blijven steken?
Blow up is toch ook de titel van een film in de begin 80’s met John Travolta?
Zelf heb ik gezien:
6 x Grease
2 x Flashdance
2 x Top Gun (2e keer digitaal)
3 x Star Wars (2e en 3e keer digitaal)
Ook boeken lees ik na een flinke tussenperiode nog een keer.
Off topic, misschien dat ik het mis maar wat is hier het sentiment aan. De hierbovengenoemde films (of de bioscoop) in de reacties zijn als log al een keer aan bod geweest. Ik wil niet vervelend zijn maar ik zie het even niet.
Goeie film Blow Up.
Heb zelf oa “The Thing; “2001 A Spacy Odyssey”; Das Boot en de Star Wars trilogie meerdere malen gezien.
@ Rick…als (ex) John Travoltafan weet ik dat die film die jij waarschijnlijk bedoelt BLOW OUT heet.
Bij de aankondiging van dit log (titel) dacht ik ff “waar gaat dat nou over” Je Eerste opblaaspop, opblaasbare waterspeeltjes, drugs….ik had echt geen idee?
Oh ja, zo heette ie, thnx. Met die laatste reactie vertel je veel maar zeg je niets hahaha.
Eens of oneens?
Jeetje, een log over Antonioni! Regisseur van mijn favoriete film: Il Mistero di Oberwald.
Een film over een anarchist die een prinses wil vermoorden. Niet best uit de kritieken maar wat een impact. In deze film werd ook met video/ kleuren geexperimenteerd.
In een lange sessie ook nog wel eens La Notte gezien. Matig.
Zojuist ff een vriend en groot Antonioni kenner gemaild. Hoop dat hij voor een nieuwtje kan zorgen
@Rick: voor mij is deze film ècht JS, zoals ook in de laatste alinea staat. Het was ook nogal wat om in het pré-videotijdperk van je schamele zakgeld drie keer naar dezelfde film te gaan. Daarom is het zo’n bijzondere herinnering.
@Masja: dat ken ik. Dat je bepaalde scènes wel kunt dromen omdat je ze voor je leerlingen hebt stukgedraaid. Ik heb o.a. een video van John Cleese gebruikt voor vergadertechniek. Daardoor roep ik thuis nog steeds om de haverklap: What we need is a bit of discipline! Niet doen dus met Blow Up, daarvoor is die film te mooi.
Ik ken deze film niet, maar als antwoord op de vraag:
Niet zo zeer naar de bioscoop, maar ik heb van veel films de dvd, dus dan kijk je sowieso vaker dan één keer.
En eerlijk gezegd : als ik al een film een paar keer achter elkaar zie in de bioscoop, dan is het van de laatste tijd. Mijn kinderen houden wel van spannende films, mijn man en ik gaan dan eerst even “testen” of een bepaalde film wel geschikt is voor ze, niet té eng dus en daarna gaan we nog eens met zijn allen.
Blow Up van Antonioni heb ik nooit in de bios gezien, maar wel een paar keer op de buis. Zo tussen 1965 en 1975 heb ik echter ook vele bioscoopfilms meer dan eens gezien. De eerste Gendarme-films van Louis de Funès, Those Magnificient Men in their Flying Machines, Doctor Dolittle (met Rex Harrison), The Sound of Music, The Longest Day (in Z/W nog), Tora, Tora, Tora, The Sting etc etc… Op zich niet zo vreemd omdat onze buurvrouw indertijd bedrijfsleidster was van het Luxor-theater in Nijmegen, en wij ten alle tijden gratis naar de film mochten. En dat was niet tegen dovemansoortjes gezegd!
Maar op het laatst begonnen die doorgaans wat brave films te vervelen en was het de kunst om in de zaal (er waren er twee,) waar een meer “volwassen” film draaide, te glippen. Met als risico dat we soms in het midden van de voorstelling, onder begeleiding van een zaklampje, de zaal uitgemieterd werden - en er een stevige uitbrander te wachten stond.
(waarop we het de volgende keer gewoon weer opnieuw probeerden, uiteraard.
)
ikke zelf
-grease
-dirty dancing
-the champ
wat ik graag nog eens wil zien is abba the movie (was de eerste film die ik in de bios zag)
Nicky had een periode dat hij 4x daags bambi wou kijken dus tekstueel kunnen mijn eega en ik die hele film opdreunen.
Ramon keek zoveel spykids dat wij hem hadden wijgemaakt dat wij ook enz, enz. Dat wij onder meer een vliegtuig met gadgets onder het grasveld verstopt hadden voor eventuele missies en dat hij daar vooral met niemand overmocht praten, kortom de volgende dag wou heel groep 2 komen spelen.lol.
ha, kende een meisje die bij alhambra in enschede werkte, we zouden eerst ff een filmpje pakken en dan ons volzuipen, het was de lachende minnaar en…. we werden wakker tegen een uur of twee onder de pikante soft-sexfilm, alle kroegen dicht er zat niets anders op dan naar huis te gaan…..
Blow up: schitterende film, niet in de bioscoop gezien, wel op tv. Verder ga ik eigenlijk nooit meer dan 1x naar dezelfde film. Ik zie ze wel vaker dan 1x, maar dan op tv of op video/DVD.
Mijn oudere zus werkte als vakantiebaantje bij een bioscoopconcern met drie theaters. Toen mocht ik de hele zomervakantie gratis naar de film. Ik herinner me Ciske de Rat, Ben Hur, Conny en Peter, Spartacus. En iets met Gina Lolobridgida. (Zijn er JS’jes die die laatste actrice kennen? Waarschijnlijk niet.) Spartacus en/of Ben Hur waren wel heftig voor een veertienjarige.
@Marise: ik heb wel foto’s van haar gezien beetje mix van Sophia Loren en Raquel Welch en Tony Bass zong destijds een liedje over haar, wat ik overigens nog mee kan zingen
Hoe herkenbaar Ria (eh…ik heb het nu ff niet over dat “comazuipen”
) dat je die disneybanden mee kunt dromen textueel gezien.
Zo kan ik dat met sneeuwwitje en Dombo (ik kan nog steeds geen roze dansende olifanten verdragen )
@Marise
Jawel als onderdeel van een liedje en als actrice. *Zingt* Gina, Gina, Gina Lolobridgidaaaaaah. Hoe zou het leven zijn als ik bij jou kon zijn.
Marise schreef: “En iets met Gina Lolobridgida.(Zijn er JS’jes die die laatste actrice kennen? Waarschijnlijk niet.)”
Ja hoor, ik ken Lollobrigida nog wel. O.a. in de rol van het zigeunermeisje in “The Hunchback of Notre Dame”. (de jaren vijftig variant met Anthony Quinn als de gebochelde Quasimodo - al vind ik de ouwe versie met Charles Laughton beter)
Ja natuurlijk, René, dat liedje. Bij nader inzien geloof ik trouwens dat het Catharina Valente was, en niet Gina L. (aan haar achternaam durf ik me niet meer te wagen/ bloos). En Rex Gildo (en niet Peter), in combinatie met Conny. Ook zo’n Duits fenomeen dat met één been in de jaren vijftig staat, en dus buiten het bereik van JS valt. Die Hunchback-film zou ik wel eens willen zien, Axel Nort.
The Gradutate met al die prachtige muziek van Simon and Garfunkel
Ja hoor Marise, ik ‘ken’ Gina L.
Marise,
Ik ben van 1960, maar ik ken alle namen van de artiesten die jij opnoemt en de liedjes die erbij horen. Ik ben de jongste in de rij van 7 dus ben er door mijn broers en zusters mee opgegroeid. Laten we het er maar op houden dat JS voor elk decennium wel wat te bieden heeft.
gina lolobrigida , werd toch ook wel plat gina van de lullenbrigade genoemd?
oh, en sandra moesten jouw koters ook zo brullen toen die moeder olifant “vastzat” in die getraliede wagen en zong van :kindjemijn huil maar niet.
Ramon was een jaar of twee, brulde zich zijn hartje uit zijn lijf en pleurde daarna de band in het zwembadje achterthuis.(zal wel gedacht hebben, dat noooit meer.)
Het duurde wel een paar dagen voordat ik deze film herkende. Was ie ook niet op tv?
De films die ik een aantal keren heb gezien wat me nu te binnen schiet.
The Sound of Music (ja ja)
Little Women
Deze week de film aangeschaft en vandaag bekeken, zoals eerder beschreven geeft deze rolprent goed de sfeer van de jaren ‘60 weer en er gaat een serene rust van uit. Wat me opviel was dat filmmuziek ontbrak bij deze film en dat had iets beklemmends, hoe paradoxaal dat ook klinkt, dat het ontbreken van muziek bijdraagt tot de sfeer. Ergens vond ik het onlogisch dat de fotograaf geen contact zocht met de politie en het einde vond ik ook absurd; mimespelende tennissers.