Déjà vu’s
Op donderdag 28 juni 2007 geschreven door Ego Kornus
Mijn eerste déjà vu had ik op vroege leeftijd waarna ik voor jaren een geïsoleerd gevoel had met deze ervaring. Ik zal een jaar of 9 à 10 zijn geweest toen ik met mijn vriendjes aan het voetballen was bij ons plaatselijk park “Het Kempke”.
Beter gezegd, ik stond wat verloren bij de goal die gemaakt was van 2 trainingsjasjes. Tot ik op een gegeven moment de situatie herkende, alsof ik dit gedroomd had, en de afloop al wist. Als ik langer op deze plek zou blijven zou ik de bal in mijn gezicht krijgen.
Verward door dit gegeven en ongeloof bleef ik staan en wachte af. Ik volgde de bal die dat deed wat ik al wist. Tot het moment een van de jongens de bal richting goal schopte en de bal tegen mijn gezicht aan kwam. In schok rende ik meteen naar huis en wist echt niet wat ik hiermee aan moest. Een ding stond vast dit kon ik niemand vertellen, naar mijn idee zou niemand me geloven.
De déjà vu’s volgde elkaar snel op en ik werd er behoorlijk nerveus van iedere keer als dit zich voor deed. Gelukkig waren het niet meer zulke heftige dingen met gevolgen, alleen getuigen zijn van iets dat je al weet. Een scene op straat, een klein gesprek wat ik van a tot z al wist.
Op mijn 16de kreeg ik iets meer controle op mijn déjà vu’s. De dingen werden weer wat heftiger, waar ik zelf weer angstigere dingen meemaakte. Op een gegeven moment had ik er genoeg van en probeerde de eerste keer niet afwachtend te kijken wat er ging gebeuren. Ik probeerde dit te doorbreken door iets anders te doen dan ik al wist, wat ook lukte.
Op mijn 16e was ook de eerste keer dat ik er met andere mensen over begon te praten. Vanaf die tijd kon ik weer rustig door het leven omdat ik wist dat het ook anders kon als ik wou. Jaren hierna heb ik geen enkel déjà vu meer gehad tot dit rond mijn 25ste me opviel en terstond kreeg ik weer dejavu’s wat ik wel prettig vond tot op de dag van vandaag.
Heb of had jij ook wel eens déjà vu’s?
41 reacties op “Déjà vu’s”
Laat een reactie achter
Het gevoel van een déjà vu herken ik wel! niet dat ik er vaak ‘last’ van heb, maar heb toch wel een paar keer per jaar het gevoel van ‘hè dit heb ik al eerder meegemaakt!’ terwijl dat dan absoluut niet kan.
Ik ben er ook van overtuigd dat meerdere mensen dit herkennen al zal de mate waarin het voorkomt bij iedereen verschillend zijn.
De eerste keer dat ik iets dergelijks meemaakte was ik nog niet zo oud.
Ik kwam in een omgeving heel ver weg terecht en wist zeker dat ik daar al eens eerder geweest was. Toch was het niet zo. Heel vreemd. Deja vu? Misschien. Maar later kwam ik erachter dat er veel pre-fab gebouwd wordt hier en dat het dus ook best mogelijk is dat er een gelijkende buurt was nagebouwd op een andere lokatie.
Er is een neurologische verklaring voor het verschijnsel :
Alles wat we zien en meemaken slaan we op in ons korte termijn geheugen. De dingen die echt belangrijk zijn komen in ons lange termijn geheugen. Voorbeeld : ik weet wel wat ik gisteren heb gegeten, maar niet wat ik verleden week dinsdag heb gegeten.
Soms komen er dingen in ons korte termijn geheugen maar komen ze nog geen seconde later terug in ons bewustzijn als ware het een herinnering.
Het lijkt dan alsof je het eerder hebt meegemaakt of gezien en je hersens denken dat ook, maar je hebt het dan enkele milli seconden eerder in je korte termijn geheugen opgeslagen.
Je hebt dus een deja vu omdat je je iets “herinnert” dat je enkele momenten eerder in je geheugen hebt opgelagen.
Even een foute klik in je hoofd dus.
Ik heb ook wel eens ( heel soms ) een deja vu en vind het wel altijd een raar gevoel.
Het verhaal van Bertus wilde ik ook gaan vertellen, zo zit het idd in elkaar, goed zo Bertus!
Déjà vu’s heeft volgens mij iedereen wel eens. Het gevoel dat ik iets al eerder heb meegemaakt of gezien heb, had ik vooral op jonge leeftijd. Ik vroeg als kind aan anderen of ze dat ook wel eens hadden, wat eigenlijk direct positief werd beantwoord. Ik vond het altijd wel een spannend onderwerp. Een tante van me zei ‘de mens kan hoogstwaarschijnlijk veel meer met z’n hersennen als dat ze zelf weten’. Jaren later kon ik me goed vinden in een verhaal wat overeenkomt met wat Bertus vertelde.
Ja, wat kunnen mensen toch grappig in elkaar zitten he? Ik las het bericht hierboven van Andrew en daar herken ik ook wel wat van ja!
Is dat nou hetzelfde als je net aan iemand zit te denken en dat je prompt dezelfde dag die persoon nog tegen komt? Heb ik heel vaak, weet niet wat dat is, soms denk ik: Oeps, hoe kan dat nou? Ik heb het vanmorgen nog over die persoon gehad! Hiervoor woonde ik aan een ventweg in een rijteswoning en er kwamen altijd heel veel moeders met kinderwagens langs wandelen en ja, je kunt het al raden…..hoe zou het met die moeder met baby gaan? En ja hoor, daar kwam ze aanwandelen nog geen 10 minuten later
@judith: wat jij beschrijft is ‘toeval’, maar of toeval bestaat?
Ook bij een herkenbaar iets. Maar vooral op jongere leeftijd nu ik iets ouder wordt heb ik er maar heel weinig.
Mooi wetenschappelijk uitgelegd, raar iets van de mens trouwens om overal een uitleg voor te gaan zoeken.
volgens mij heeft bertus gelijk, je hersens zijn op dat moment sneller dan je zintuigen, eigenlijk net zoiets als met onweer, de donder en bliksem komen tegelijk, maar ons “zien” is sneller dan het horen, vandaar dat we de afstand letterlijk kunnen tellen……
Vroeger had ik dat ook wel. Tegenwoordig niet meer. Wel jammer want het had wel iets geinigs. Verbazing bij jezelf vooral.
Maar ja nu ik dit tik……….
Van dit soort verhalen smul ik….Bedankt @ Ego !
Ik moet ook altijd een beetje grinniken als men verwoedde pogingen doet om dit soort dingen te verklaren. Wat Sentiment als schrijft: veel mensen zullen zich in dit verhaal wel herkennen en heeft iedereen wel eens een Deja Vu gehad…
Toch is het frapant dat er soms verhalen loskomen waarbij je écht gaat nadenken over het eventuele bestaan van bv een collectief geheugen, het oergeheugen zeg maar, of vorige levens…persoonlijk heb ik ook een Deja Vu gehad in Wales. Ik was daar op vakantie voor het eerst, we waren in Llandridod Wells en ‘avonds gingen we de buurt een beetje verkennen. Prachtige omgeving en we liepen een smalle weg af en op een gegeven moment voelde ik zó sterk dat ik er eerder was geweest. Ik kon het niet verklaren en voelde ik me ontzettend aangetrokken door een smal zandpad dat van die harde weg afsplitste. Ik zei tegen mijn man dat er ergens een soort muurtje, bouwseltje moest zijn met een waterkraan/pomp ,maar we zagen niks. De zijkanten van het zandpad waren volgegroeid met gras , bloemen, doornachtige struiken( leek op brem) en aan de rechterkant was een bosje… we liepen weer terug naar ons hotel.
Ik hou ontzettend van planten en bloemen en mijn blik werd getrokken naar een plant met helderblauwe bloemen. Ik kwam dichterbij om de plant te bewonderen en tussen de overwoekerde bermplanten zag ik een stenen muurtje, bijna helemaal aan het oog ontrokken door de struiken. Ik was stomverbaast en liepen we weer een stukje terug om te kijken waar dat muurtje begon. Een flink stuk terug, zeker een meter of
250 verderop . Helemaal verweerd, afgebrokkeld, groen van het mos en varentjes enzo en ineens ontwaarde ik een soort restant van een pomp. De kraan zat er nog aan, aan de groene kleur te zien was hij van koper geweest…De tijd stond voor mij op dat moment even stil. Dit was de plek die ergens in mij geheugen had opgeslagen en had herkend. Toeval? Wishfull thinking, op hol geslagen fantasie? Ik snap het niet, wil het eigenlijk ook niet verklaren maar ik was wél erg onder de indruk van mijn “ontdekking”.
We gingen tijdens die vakantie ook naar Snowdonian, een natuurreservaat waar allerlei souvenirs gekocht konden worden. De dame aan de kassa vroeg of we als toerist het naar ons zin hadden in Wales en ik kon alleen maar zeggen: ik heb gevoel dat ik thuis ben gekomen.
Toen ik dit log van Ego las dacht ik…..dit heb ik eerder gelezen.
Nu serieus, zo te lezen heb je een grote gevoeligheid voor dit verschijnsel dat iedereen wel meegemaakt heeft, niet elke deskundige verklaring hoeft trouwens afdoende te zijn. Je voorzag dat je een bal in je gezicht zou krijgen, iets dat nog niet eerder gebeurd was, waarvan ook geen herinnering was aangelegd. Korte en langetermijn-geheugen-verklaringen zijn dan ook niet het antwoord.
Het heeft iets met tijd te maken, en iets met een ander type geheugen. Het hersenonderzoek vordert gestaag, vragen over waar bewustzijn gelegen is zijn niet 123 te beantwoorden.
Zelf ben ik een periode behept geweest met voorspellende dromen, waarin situaties getoond werden waar ik geen verdere voorkennis van meende te hebben, en die de dag erna uitkristalliseerden. Merkwaardig maar subjectief gesproken waar.
Nee, er kwamen nooit winnende lotto-getallen voorbij
Wel toevallig, zit al een uur met een liedje in m’n hoofd en doe (om er van af te komen) de radio maar eens aan… en ja hoor het zelfde liedje op de radio, zelfs het ritme loopt gelijk mee (eng eigenlijk) Misschien ook een Déjà vu? Zal wel toeval zijn
Déja vu’s heb ik heel vaak. Het komt bij mij meerdere malen voor dat ik met een liedje in mijn hoofd zit en prompt komt het op de radio, terwijl het allang niet meer in een hitparade staat. Ook met personen met wie ik een goede band heb, als ik bijvoorbeeeld aan mijn moeder denk en dan gaat de telefoon en is zij het. Kippenvel! (of niet)
Bovenstaande oorzaken zullen ongetwijfeld kloppen maar mijn deja vu’s heb ik in dromen die ik weken eerder heb. Op het moment dat iets gebeurd (vaak doodsimpele dingen) weet ik bijna nog precies hoeveel weken/ maanden daarvoor ik dat heb gedroomd.
Ik kan het nog sterker vertellen. Toen ik 12 was had ik een droom dat ik 74 was en op de rand van het bed zat, net wakker geworden. Het was een huis met een schuin dak in de slaapkamer en een uitbouw waardoor ik naar de lucht keek. Ik zat er een beetje verloren bij. Op het moment dat ik opzij wilde kijken wie er naast me lag werd ik wakker. Sindsdien ben ik er heilig van overtuigd dat ik minimaal 74 wordt. Gek he, ik weet het nu nog, heeft indruk gemaakt. Ben benieuwd of het dan tegen die tijd ook echt uitkomt.
Nou mensen dit heb ik in het verlden nog niet veel mensen verteld hoor.
Als je aan een liedje denkt en het wordt prompt gedraaid, dan heet dat synchroniciteit (van Jung) en geen deja vu. Of het moeten CSN&Y zijn
Analoog aan dit onderwerp: je bent ooit twee weken in Finland geweest en heel veel ben je vergeten maar bv niet een bepaald kruispunt, bepaalde winkel, etc.
Nutteloze herinneringen.
@Eric Erres: Daar staat Finland om bekend…
Herkenbaar verschijnsel, zelfs zodanig dat ik er niet meer bij stil sta als het gebeurt. Heb inderdaad wel het idee heb dat de piek ervan in m’n kinderjaren lag.
Zou dat komen omdat vorige levens dan nog wat korter geleden zijn (of zo)?
Bertus en Niels, er zijn verscheidene soorten deja vus en jullie beschreven er een, maar bijv. Judith beschreef weer een andere. Zelf heb ik er bepaalde jaren heel wat ervaring mee gehad, met de eerder genoemde deja vus dan. Vaak heb ik het met omgevingen, geuren,muziek, gezichten, en omdat ik spiritueel ben ingesteld heb ik er geen moeite mee, wat je niet ziet is niet automatisch afgeschreven. We zien de zgn stralen die internet regelen ook niet!
Ik heb ook altijd gehoord dat deja vu’s een foutje in de hersenen is. Vroeger had ik het ook regelmatig (tot mijn 25e ongeveer). Tegenwoordig nog maar zelden. Ik vond het echter wel een fijn en onverklaarbaar gevoel, alsof er meer is tussen hemel en aarde. Monty Python had er ooit een ijzersterke sketch over: “It’s all in the mind”
Heel interessant onderwerp. Ik heb een soort van thuiskomen eigenlijk altijd gehad met Engeland; maar dat wil niet zeggen dat dat een déjà vu was.
Ja en één kan ik me wel heel goed herinneren. Ik was met vrienden naar Amsterdam. Op een gegeven moment brachten we een bezoekje bij de zus van één van die vriendinnen. Ik was er nog nooit geweest, maar toen ik de trap op ging voelde ik het al.
In mijn gedachte kwam er een wringer in beeld, die geverfd was in blauw en andere kleuren. Bovenaan de trap was het zover. De stappen die ik naar boven maakte kwamen me bekend voor en zo waar, daar stond hij.
Nimmer was ik ooit in dit huis geweest.
Achteraf toch wel een beetje bizar.
Die neurologische verklaring , daar kan ik me ook niet helemaal in vinden. Zo zijn er bijvoorbeeld ook soortgelijke uitleggen gegeven voor bijna dood ervaringen (afstervende hersencellen geven bepaalde lichtsensaties)Maar die uitleg verklaard nooit hoe iemand dan vanaf het plafond op zichzelf neerkijkt, en soms nauwkeurige omschrijvingen kan geven wat er gebeurde tijdens het “dood”zijn.
@ Dutchfranka, dat wat jij omschrijft, geldt eigenlijk ook voor mijn beste vriendin . Al op de middelbare school had ze een bijzondere voorliefde voor Engeland.
Ik begreep dat nooit (regen mist…niks voor mij) Maar mijn vriendin woont er nu inmiddels al heel wat jaren (eerst Ierland, nu in Londen)
Het is echt thuiskomen voor haar.
Ik had zelf eens een Dejavu-ervaring toen we in Brugge kwamen. Ik was er echt nog nooit geweest? Een bepaalde steeg leek ik heel goed te kennen, en in de oude hotelkamer waar we verbleven, had heel sterk het gevoel daar thuis te zijn. Ik snapte er niks van.
Sandra67…misschien reincarnatie..?? Ook al zo’n hevig onderwerp.
ik heb dat een paar keer per maand dat ik iets beleef en al weet wat er straks gaat gebeuren, en dat gebeurt dan dus ook. echt heel vreemd
De déjà vu’s die te verklaren zijn vanuit het ‘haperen’ van het geheugen ken ik wel ja.
Een ‘uitgebreidere’ vorm leerde ik kennen toen mijn epilepsie zich ontwikkelde: 2 jaar lang rare vlagen en sensaties die achteraf simpelweg te verklaren bleken: subklinische aanvallen. Dus er gaat iets op tilt in het brein, alleen wordt het geen echte herkenbare aanval.
Sandra67: ik heb zelf ooit iets geks gehad op dat vlak - ik ben een berucht verdwaler, maar toen ik in Stockholm was kon ik daar zonder kaart de weg vinden, nooit eerder geweest maar ik voelde me er erg thuis. Zal ook wel toeval zijn, maar toch.
Dit is voor mij
een déja vu
Binnenkort weer gedichtjes
geertjan Spanheim
oftewel Joep67
PS: groetjes van Martine
Dit weblog is 1 groot deja-vu.
Ik heb begrepen dat vooral de puberteit bekend staat om zijn deja-vu’s.
Toen ik voor het eerst Deja-vu van CSN&Y hoorde, had ik het ook; ik heb dit eerder gehoord.
@Sandra67: En die voorliefde voor Engeland ging ook nog eens gepaard met trouwen met een Engelsman
.
Ben idd getrouwd met een Brit en heb in London gewoond. Gek he?
@Joep 67
Welkom terug….!!!!
@Joep67 met prettige spanning wacht ik op je gerijmel.
De groetjes terug aan Martine
Hoewel ik het een bijzonder interessant verhaal/onderwerp vind, heb ik hier totaal geen ervaring mee. Of wel, maar het heeft te weinig indruk op me gemaakt.
Ja wahhh deja vu ervaringen hier k heb iets met polen ofzo:P.
Maar verhaal ga ik hier niet neerhangen maar iig wou k ff zegge dat ik ook deja vu heb (dat was de vraag dus:P)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Déjà_vu
de logische verklaring…. maar is het leven logisch?
http://nl.wikipedia.org/wiki/logica
Een déjà vu en geheugenverlies tegelijk:
volgens mij ben ik dit al eerder vergeten!
Ik had vandaag nog een déjà vu; op weg naar de kapper kwam ik bij Centrum West bij ons in Zoetermeer en daar staan een paar gigantische flatgebouwen. Op het moment dat ik het tunneltje in wilde lopen zag ik een vliegtuig heel laag overvliegen en in een fractie dacht ik dat het zich in een van die flats zou boren. Ik kreeg meteen associaties van precies zeven jaar geleden en ik had eventjes een heel onbehagelijk gevoel.
ook ik ken deja vu’s. Op latere leeftijd is tevens vastgesteld dat ik HSP-er ben, hetgeen dus betekend dat ik erg gevoelig ben, gevoelig voor stemmingen, gevoelig voor sfeer, leuke en nare dingen. Momenteel leer ik steeds beter ermee om te gaan, maar het blijft wel moeilijk. Vroeger was ik altijd dat “enge” aparte kind die “rare” verhalen vertelde, ik had dan ook erg weinig vrienden en vriendinnen en ik denk nog steeds dat ook die deja vu’s te maken hebben met mijn gevoeligheid.
Kheb nu meer dan 6 jaar deja vu aanvallen, Het begint met een herkennings moment. Een bewuste actie die ik uitvoer op de computer, of gewoon onder de douche staan. Als deze gedachte getriggered word in mijn hoofd, volgt dit met hele sterke gevoelens/gedachtes. Je proeft en ruikt bijna het vieze gevoel wat erbij komt. Dat gevoel is alsof je hersenen een spons zijn. Na deze gedachte, komt er een tintelint gevoel door het hele lichaam, ik zie beelden van een vrouw met zwart haar, en met deze aanvallen zie ik altijd die vrouw, maar ben haar gezicht vergeten nadat de aanval voorbij is. Deze aanval duurt ongeveer 2 minuten, in de laatste minuut krijg ik zelfs braak neigingen. In het begin had ik gewoon een deja vu zonder bij gevoelens, maar zinds 6 jaar terug is het erger geworden, en lijkt nu een hoogtepunt te hebben berijkt, waardoor er de hele dag door korte vlagen door me hoofd gaan met een soort gelijk gevoel alleen heel kort. Dit had ik vorig jaar ook, alleen nu is het erger geworden. Ik ga binnenkort hulp zoeken bij de dokter. Het mengt zich ook met spookgedachtes. dingen die in me opkomen die ik niet zelf denk. Ik denk dat dit een ander soort vorm van deja vu is, het sluit namelijk niet aan met de andere deja vu verhalen. Ik krijg deze aanvallen voornamelijk als ik niet geblowed heb. de korte dejavu’s en spookgedachtes blijven aanhouden ongeacht het blowen of alcohol gebruik. De langdurige aanvallen komen alleen voor als ik helemaal nuchter ben.
@Niels en Bert: Ik kan me in jullie versie van de verklaring totaal niet vinden. Het zijn soms echt onverklaarbare zaken.
@Ego: Een seieus onderwerp dat volgens mij nooit echt uitgediept zal zijn.
Ik had er vroeger regelmatig mee te maken, tot ik op een zekere nacht rond 2uur plotseling wakker schrok en totaal van schrik verstijfd en met de koude rillingen over mijn lijf mijn laatste gedachten opnieuw beleefde. Het bleek alles niet geheel stil gegaan te zijn, want, ik was nauwelijks wakker geschrokken of mijn moeder stond al aan mijn bed. Ik vertelde haar het verhaal, en daarna werd ik ook rustig en kon gelukkig ook weer verder slapen. ’s morgens bij het ontbijt kregen wij de tweede schrik: de aanvaring van de veerboot Hoek van Holland - Harwich was dat wat ik daadwerkelijk mee had gemaakt die nacht. (zucht, het komt allemaal weer boven en ik wordt er even weer helemaal emotioneel van.) Ik had de paniek aan boord mee gemaakt en de doden gezien. Niemand kon dat die nacht weten want de aanvaring vond pas later in die nacht plaats. Een voorspellende deja vu, waar je niets aan kán doen.
Ik hoop dat je snapt dat niet alles verklaarbaar is. Een deja vu is mijns inziens een waarschuwing voor iets dat gebeuren gaat, maar waar eventueel wel iets aan te doen is. Dat we dat dan vaak niet doen is een klaarblijkelijk gegeven.
Na die nacht heb ik nog maar weinig deja vu’s gekend. Wel is mij al eens vaker aangegeven dat mensen die vaak deja vu’s hebben meer spiritueel bewust zijn dan anderen. Het zal wel zo zijn, maar als het telkens van mijn soort nachtelijke taferelen op zou leveren, dan weet ik het nog niet.
Het hele verhaal doet me nu weer huiveren. Soms is het leuk, maar niet altijd en vaak toch niet te verklaren. Er is duidelijk meer tussen hemel en aarde!