Showroom
Op dinsdag 10 juli 2007 geschreven door Omnivoor
‘Showroom‘ was een NCRV-programma dat over een periode van zes jaar (1977-1983) op de TV verscheen en ging over ‘ongewone gewone mensen’: ”Alleenlingen: zijn ze alleen omdat ze apart zijn of zijn ze apart omdat ze alleen zijn?’
Jan Fillekers en Henk van der Horst (bekend van Farce Majeure) zaten achter dit project. Het was iets totaal anders en serieus vergeleken met Farce.
Op http://www.ouwejongens.nu/showroom.htm staat mooi beschreven hoe dit programma tot stand kwam: ”In 1981 gaven de gezamenlijke televisierecensenten Showroom bij de toekenning van de Nipkowschijf een eervolle vermelding”.
In sommige gevallen kwamen er toch wel een paar complete idioten aan het woord en ik wilde graag De Familie H. nog even herdenken (ze zijn helaas niet te Google-en):
”Pa en Ma H. wonen met hun vier kinderen in een Volkswagenbusje.
Gedreven door onvrede met de maatschappij en met de toestand op de aarde, zwerven zij door heel Europa.
Showroom vond hen op het eiland Kreta, waar zij overwinteren:
Hoe vinden andere kinderen het dat jij altijd in het zwart gekleed bent?
(F., een dochtertje): Dat het niet mooi is.
Vind je het zelf wel mooi?
(F.): Ikke wel.
(Moeder M.): Wij hebben altijd hetzelfde aan.
Saai, vind ik. Vind jij dat niet saai?
(Moeder M.): Wat is dat nou, ’saai’? Poesje heeft ook altijd hetzelfde aan. Altijd hetzelfde!”
(Vader K. praat vervolgens over zwart, dat niet onderhevig is aan de mode. Zwart is
heel praktisch. Zwart met goud dan. Ze zijn naar het zwarte toegegaan omdat ze zijn doodgegaan voor het vroegere leven.
Pa en Ma H. zijn op weg naar Espenbach. Een land dat je als zodanig
niet op de kaart zult aantreffen, want Espenbach is een idee. Hun idee.)
Ik vraag me tot op de dag van vandaag af wat er van hen is geworden.
Er waren ook een paar hele leuke afleveringen, zoals de man die Bugattist was
(Bugatti is een Italiaans automerk en deze man was helemaal idolaat van de Bugatti).
Mij staat me bij dat deze man aan het huilen was toen hij over de Bugatti aan het praten was: het was voor mij de allereerste keer dat ik van het merk hoorde en ben dit moment nooit vergeten.
Er was ook een man, geheten Geert Drenth, die een verwoed verzamelaar was, een man
(Jan Tittel) die ‘treinreizen’ als hobby had en een jonge dame (Mevrouw Baay uit Budel) die
Neerlands grootste Oranjefan was.
Helaas waren er ook talloze afleveringen die ik ronduit saai vond en dus na een paar minuten al uitzette. Toch vond ik ‘Showroom’ een karaktervol programma, dat een sentimentlog waard is.
32 reacties op “Showroom”
Laat een reactie achter
o is trouwens een...
...
Hahaha, ik herinner mij nog die man, een beetje Engels gekleed gaande heer met een Bugatti die bij dat ding stond te huilen omdat hij van z’n vader, toen die nog leefde, niet in dat ding mocht rijden en nu wel.
Het was een meesterlijk programma en weldegelijk een kuize voorloper van Jambers magazine. Briljante televisie die zijn tijd ver vooruit was.
Jij schrijft leuk logjes Omnivoor. Dit is het zoveelste luikje wat je bij mij open maakt, chappeau!
Omnivoor, dat heb ik nou ook als ik het merknaam Bugatti hoor, altijd weer terugdenken aan die man die stond te huilen als HIJ de naam alleen al hoorde. Had het toen niet eens gezien maar de volgende dag had iedereen het erover op het werk. Wel gezien in de herhaling, grappig.
Showroom was echt een bijzonder programma en voelde zich nooit beschaamd iets bijzonders te tonen!
Mij staat dan weer die aflevering bij waarin een mevrouw het team het bos inneemt en dan wijst in een bepaalde richting: “Kijk daar, daar zit er eentje….een kabouter.”
Anders dan anders, geen doorsnee mensen aan het woord.
De man met de Bugatti is volgens mij superbekend geworden door Showroom, in het programma dat destijds om 0.00 uur met Oud & Nieuw werd uitgezonden, werd dit fragment nogal eens herhaald.
Van die kabouters herinner ik me ook. Geen kabouter te zien voor ons in dat bos en rondom het meertje, maar die man of vrouw zag ze toch echt. Zou er dan toch meer zijn tussen hemel en aarde?
Blijkt ook een dvd van Showroom verkrijgbaar te zijn. Las net ook van een gast van showroom die de Olympische spelen met halma poppetjes naspeelde, die herinner ik me ook nog.
Fantastisch programma!Altijd met veel plezier naar gekeken. Een kennis van mij heeft de CDs en heeft er kopies van gemaakt,je kan er een avond lekker op terug kijken.Heel veel bekends natuurlijk maar ook afleveringen die ik nog nooit gezien had.o.a. dat oude mannetje dat maar niet wilde geloven dat er mensen op de maan waren geweest
Waarom worden dit soort programma’s niet meer herhaalt? jammer.
“Waarom worden dit soort programma’s niet meer herhaalt? jammer”
Het was toen vernieuwende televisie, nu niet meet. Enkele weken geleden werd er nog wel eens iets van herhaald en toen was wel duidelijk dat we inmiddels wel wat anders gewend zijn op het gebied van Human interest televisie.
Showroom was leuk maar haalde het niet bij de satire Farce Majeure waar de heren hoge kijkcijfers mee behaalden.
Inderdaad, de huilende Bugatti-man vond ik maar een watje en het was ook wel genant maar dat waren wel meer figuren die te zien waren, zoals een voddenboer en iemand die een museum aan huis had. Man bijt hond is ook zo’n soort programma.
Showroom is gedateerd, net zoals Koot en Bie in de herhaling, destijds Super en nu: leuk.
Ik blijf er niet voor thuis.
vind het leuker dan nu bv. de gouden kooi, tjezus wat een bagger tv is dat zeg.
Het waren vaak hele excentrieke mensen in showroom, maar er was nog zo’n programma; Vrije Vogels, dat was vergelijkbaar. De mensen die aan het woord kwamen geven de samenleving tenminste kleur. Zij zijn de krenten in de pap. Ik vraag me wel eens af of mensen die medewerking verleenden aan dat programma niet tegen zichzelf beschermd moesten worden; ze zetten zichzelf wel erg te kijk.
Inderdaad Ria, TV van nu is niet te vergelijken met TV van toen en het komt ook nooit meer terug en misschien moeten we leren eraan te wennen maar mij kost dat veel moeite; normen en waarden zijn een flink stuk achteruit gegaan. Jij noemde al de Gouden Kooi, daar kijk ik nooit naar. Gelukkig bestaan er DVD spelers en een hoop oude TV series die soms voor een prikkie te koop zijn dus als Hilversum weer eens bagger uitzend zet je toch lekker een DVDtje op!
Het programma was helaas net voor mijn tijd, ben van 1975. Heb er ook nog nooit van gehoord, wat opzich opmerkelijk is, want tv van toen is al jaren een grote hobby van me. Het klinkt toch een beetje als een man bijt hond achtig programma, iig onderdelen ervan.
Bij Apollo hebben @Steven70 en ik het al eens gehad over dat boertje, dat ontkende dat we op de maan waren geweest.
De broer van mijn leraar Godsdienst is ook in SR geweest: leefde in een kartonnen doos voordat deze dozen trendy werden
SVP de naam Jambers nooit meer noemen> wat een gruwel
Stop de verloedering!
Vorig jaar is er een serie afleveringen geweest van Showroom waarin werd teruggekeken en tegelijkertijd door middel van interviews met nabestaanden van de gasten hoe het sinds hun ‘optreden’ in Showroom is vergaan.
Ik heb er met plezier naar gekeken
Kent iemand Kiss Riemvis nog? Zij zat ooit in Showroom in een heel bijzondere outfit. Nadat haar kinderen opgegroeid waren en het huis uit ging zij in de meest bizarre kledij de stad in. Het maakte haar niets uit dat mensen haar nakeken, zij was gelukkig. Ik herinner me een pak of hoed met allemaal lampjes erin. Een andere bekende uit het programma was de vliegtuigspotter die het radioverkeer van de vliegtuigen op de voet volgde en dolenthousiast reageerde toen hij tijdens de opnamen de makers attendeerde op de gesprekken die door piloten c.s. gevoerd werden.
@Aidan: ik heb dezelfde uitzendingen gezien, blijft een bijzondere reeks mensen.
En die Paardenman niet te vergeten!
En dan hadden we ook nog “De bollentikker” die allemaal doorgebrande lampen uit de vuilnis zocht en dan net zo lang tikken tot de gloeidraden elkaar weer raakte en dan deed de lamp het weer.
en die oude man met een tand in de mond ,die had de bij naam spieker berend (SPIJKER)
Ook ik herinner me natuurlijk uitstekend al die kleurrijke figuren en ik genoot volop van al die mensen die er een heel eigen leven op na hielden. Kees van de vliegtuigen, de man van de Bugati, Jet die haar eigen doodsadvertentie schreef op gebaksdozen en die voor den duvel nog niet bang was, het oude maanmannetje, het gloeilampenmannetje, het kaboutervrouwtje. Er waren zulke bijzondere figuren waarvan je zelf soms denk, waarom durf ík niet zo te leven. ZO heerlijk vrij, helemaal lekker leven zoals je dat zelf wil. En toch met rust gelaten worden.
Ik geloof niet dat Prinses Irene er ooit eens heeft ingezeten als bomenfluisteraar, en Robert van den Broecke met zijn graancirkels was toen nog niet geboren, maar hij zou er zeker geen gek figuur in hebben geslagen . De opvolger qua programmering vond ik De Stoel, van Rick Felderhof. Vooral dat melodietje. Jap jap jap jap japperdejappejap. Jappejappejappejappejappejappejap. Daar waren ook van die figuren in. En toch waren er altijd achtergronden waarvan je dacht:”Verrek, als je het van díe kant bekijkt, daar zit een hele diepe achtergrond achter.”Zoals Kiss Riemvis, die dan heel veel had meegemaakt in het Jappenkamp maar ze naaide prachtige jurken. Mijn moeder vond het een eng mens, omdat ze zich zo had opgedirkt met kraaltjes en vlechtjes in haar haar en ringen waar ogen in verwerkt waren. Ze had ook zo een bijzondere stem.Een beetje lijzig. Daan Modderman vond ik ook een boeiend iemand, die in zijn eigen lijkkoets ging zitten, zich verstopt had en toen er een vrijend paartje voorbij kwam was hij ineens tevoorschijn gekomen. Het is om je rot te schrikken, denk ik zo. Zeker uit een doodskoets. Ik vind het ook jammer dat deze programma’s niet meer bestaan, want juist in deze saaie wereld is het geweldig dat er nog zoveel bijzondere kleurrijke typetjes aan de rand van de samenleving zijn die ons leven zo prachtig inkleuren. Ik wou dat ik een bijzondere schrijfster of dichtster was, of dat ik bijzondere foto’s kon maken. Of dat ik alleen in een hutje op de hei woonde, zonder gas, licht of water of televisie. Ik zou soms best eens net als anderen dat deden 3 dagen lang in een openluchtmuseum willen zijn en leven zoals mijn Opoe dat gedaan heeft.
Ik kan me “Willem Liedje” herinneren, een oude man die woonde op Ameland dacht ik. Hij zong de hele dag liedjes of maakte een liedje over elk onderwerp dat je noemde.
Ook de koffieverkoper uit Curacao(?!) was een grappige man. Hij had een erg aanstekelijke lach en pretoogjes.
Met weinig tevreden kunnen zijn is niet veel mensen gegeven. Jammer.
En ook nog die man/familie die een boot van beton aan het maken was.De betonnen wand van de boot zat vol met lege plastic melk flessen,die flessen waren van imelco,melk die wel een paar jaar goed bleef(bestaat dat trouwens nog).Die mensen gingen ook de wijde wereld in net als fam.herrebout.
Kiss Riemvis kwam vaak bij mij in de winkel, in het dagelijks leven liep ze er wel apart maar niet zo opzichtig bij hoor. Ze leeft nog steeds (ver in de 80) en laat, nu ze niet zo goed kan lopen, zich in een kinderwagen (!) rondrijden, ze isniet zo groot en ze krult zich er in op.
Kiss Riemvis kwam vaak bij mij in de winkel, in het dagelijks leven liep ze er wel apart maar niet zo opzichtig bij hoor. Ze leeft nog steeds (ver in de 80) en laat, nu ze niet zo goed kan lopen, zich in een kinderwagen (!) rondrijden, ze is niet zo groot en ze krult zich er in op.
TOPTELEVISIE. Ze lieten iedereen in zijn/haar waarde en waren niet op sensatie uit. Volgens mij kwamen Fillekers en van der Horst zelf nooit in beeld.
Die man van Heleen van Rooyen(Ton????) aapde dit op een wel heel slechte manier na. Dat was mensen te kijk zetten ter meerdere eer en glorie van hemzelf. Idem voor Jambers.
Een pracht van een programma
nu is man bijt hond erg leuk om te zien
niet zo leuk maar wel bijzondere mensen
waarvan je geen idee had dat ze bestaan.
Man bijt hond is prachtige tv. Bijzondere verhalen van heel gewone mensen, zoals bij het item ‘De dag doornemen bij het avondeten’. “Gaat u nog eten? Ja? Mogen wij met u de dag doornemen?” en dan komen soms de meest persoonlijke verhalen los. En dan de afsluiter: Ons kent ons…
Ja mooi programma met kleurrijke mensen die ook nog in hun waarde werden gelaten.
Kiss Riemvis, ja die herinner ik me het best uit de serie.
Ze hadden ook eens een aflevering op de Nederlandse Antillen, herinner ik me, “Showroom in de West”, waar ze o.a. een vrouw interviewden die afrodisiaca, liefdesdrankjes verkocht. “En werkt het nou echt?” “J´wél!” Ja, echt?” “J´wél!”
Ik kan me tegenwoordig nauwelijks meer herinneren of ik mensen nu uit Showroom of uit De Stoel ken. Die vliegtuigfanaat, die gesprekken van vliegtuigen op zijn radiootje onderschepte, dat was denk ik toch ook Showroom?
Erg leuk programma!
En dan die heerlijke oude man die geinterviewd werd met de vraag:
U gelooft niet dat er mensen naar de maan toe gegaan zijn?
Nee, zei die oude man, dat geloof ik niet nee.
Toen kreeg hij als antwoord: Wij wel!
Toen zei de man: U gelooft het wel en ik geloof het niet, dan staan we quite!
judiht63 wat een eigenwijze man zeg , we konden er wel om lachen hoor. waar vind je zulke type,s nog
Van de week was ik in Zevenhoven, op bezoek bij de koster van de kerk daar, een bijzondere man van 60 jaar, een brilletje, een baardje, hij zou best voor een kabouter door kunnen gaan. Hij heet Gerard van der Ham en het bijzondere aan hem is, dat hij zijn huis vol heeft staan met snuisterijen uit het rijke roomse leven, kaarsen, beeldjes, glas in lood raamhangers,boeken etc. en overal is wel een verhaal bij te vertellen. Daarom dacht ik gelijk ook aan Showroom of een ander programma waar ze bijzondere mensen zoeken. Als jullie nog iemand zoeken, ik zou gerust zeggen, ga naar
koster van der Ham in Zevenhoven, die heeft wat te vertellen.
M.b.t. de landing op de maan: daarover hebben nog veel mensen de overtuiging dat die in scène is gezet. Daar bestaan hele boekwerken en sites over…
Een fantastisch programma dat ik niet graag miste. Het schijnt dat het binnenkort weer terug komt…