Iets toegestopt krijgen van je opa , oma of tante…
Op zondag 15 juli 2007 geschreven door Rozemarijn
Als ik nu naar mijn leven kijk, merk ik dat het contact met opa’s, oma’s en tante’s enzo voor mijn kinderen op een veel lager pitje staat , dan voor mijzelf vroeger.
Vroeger, dan heb ik het nog over mijn kleuterjaren en basisschooljaren gingen we veel vaker op familiebezoek.
Als kind vond ik dat nooit erg, vooral als ik naar mijn oma ging, want dat vond ik een verschrikkelijk lief mensje. En….eerlijkheidshalve kwam dat ook deels door haar gulheid. Ze stopte me namelijk regelmatig wat toe. Soms was het een reep chocola, soms ook iets ‘nuttigs’ zoals een paar meidensokken ( die ik vréselijk tuttig vond, zoals met met bloemetjes ofzo) maar vaak was het een kwartje, of soms zelfs een hele gulden.
En dan voelde ik me rijk, stinkend rijk. Van het kwartje ging ik dan vaak naar de buurtwinkel of de snackbar om daar dan vijfentwintig drop- en wijngumcenten te kopen. Dat kreeg ik dan mee in een papieren puntzak. En als ik dan mijn “buit” aan mijn oma liet zien, zei ze: “Rozemarijn, je moet er niet altijd snoep van kopen. Probeer maar eens te sparen voor iets moois.”
Daar lag de basis voor het leren sparen . Omdat ik als heel jong kind eigenlijk al vond dat je je woord moest naleven, ging ik sparen. Dat beloofde ik mijn oma. Moeilijk hoor, als ik dan een hele gulden kreeg, brandde dat in mijn hand en hoorde ik de mevrouw van de buurtwinkel bijna mij roepen: “25 losse dropcenten, meisje?”
Soms mocht ik dan toch wat lekkers er voor kopen, en dan leek het me toe dat het nog lekkerder smaakte dan anders. En op een dag peuterde ik het klepje van van spaarpot open en gooide de inhoud op tafel. Ik had liefst 12 gulden!!!!!!
Samen met mijn oom, die nog bij mijn opa en oma thuiswoonde ging ik naar de platenwinkel en voor een paar gulden kocht ik mijn allereerste plaatje: Help van de Beatles.
Zelf had ik nog niet eens een pickup ofzo, maar mijn ouders natuurlijk wel en daar werd het plaatje gedraaid.
En naarmate de jaren verstreken veranderden ook de dingen die ik toegestopt kreeg. De kwartjes werden guldens, de guldens werden rijksdaalders en toen ik vijftien , zestien was kreeg ik eigenlijk wel iets heel bijzonders….namelijk een gele en een blauwe handdoek. Op de gele stond :moeder ( met een vrouwenfiguur erop) en op de blauwe :vader, met dus een mansfiguur.
Ik vergeet nooit meer dat ik nogal verbaast daar naar stond te kijken, vond het heel lief van mijn oma, maar VADER-MOEDER….toch wel erg ver van mijn bed op dat moment. De woorden waarmee mijn oma die handdoekjes gaf hoor ik nog steeds in mijn hoofd nagalmen; jij wordt een hele goede moeder….
Dertien jaar na dato kreeg ik mijn eerste kind en gebruikte ik de MOEDER handdoek op het aankleedkussen…En de dingen die ik toen toegestopt kreeg waren nagenoeg allemaal voor de kleine….
Kregen jullie ook snoepjes, geld ofzo van opa’s en oma’s of ooms en tantes?
21 reacties op “Iets toegestopt krijgen van je opa , oma of tante…”
Laat een reactie achter
Mijn vaders vader was een echte ‘oude’ opa. Hij was geboren in 1885 (oma in 1881). Toen oma niet meer leefde kwam opa elke week bij ons op bezoek. Met de bus helemaal uit Haarlem! Dinsdags, het was onze vaste dag! En elke dinsdag kreeg ik een rolletje Italiano van hem. En de bandjes van zijn sigaar
. Oma heb ik nooit goed leren kennen omdat ze stierf toen ik peuter was. ik ben van 1958 trouwens.
Van mijn andere grootouders (uit 1901 en 1905) kreeg ik eigenlijk als klein kind niet zoveel bijzonders dat ik het me nog herinner.
Maar ik ben de dag na mijn opa jarig. En dus kreeg ik steevast een koetjesreep én een gulden voor mijn verjaardag bij het naar huis gaan. Deze oma is heel oud geworden, bijna 94, en tot het laatst toe was ze goed bij. Ik kwam er vaak en bleef dan als iedereen weer weg was nog een tijdje zitten. Dan was het niet zo stil voor haar …en kon ze bijkomen van de drukte. Maar het werd heel vaak middernacht. Samen met een potje thee kletsen. Ik over mijn werk op school en oma over vroeger. Hoe ze als jong meisje hard moest werken bij een rijke boer, over de oorlogsjaren en het leven als boerin.
“Ach kind, al die ouwe verhalen…” zei ze vaak. Maar die heeft ze mij wel mooi meegegeven.
hier moet ik voor mijzelf ff verwijzen naar grootouders, maar ook ben ik gezegend met een lieve tante die altijd maar een half woord nodig had.
Zij heeft vaak diplomatisch voor mij bemiddeld en bij de andere ooms en tantes kom ik niet meer, het verwaterd, maar deze zoek ik zo’n 4 keer per jaar ff op…..
O ja, ik kreeg regelmatig wat toegestopt door mijn oma’s, soms in natura, snoep e.d. Mijn opa woonde in Zwitserland dus dat was ver weg, maar op verjaardagen stuurde hij wel mooie cadeaus.
Opa en oma van moeders kant die waren echt een opa en oma. Natuurlijk waren die van vaderskant ook lief maar toch op een heel andere manier.
Wat me altijd bijstaat is dat ze altijd een schort aanhad met daarin amandelpitten, het leek wel een toverzak die nooit leegging. Opa kwam altijd vanuit rotterdam zuid naar overschie om op oudjaarsdag een vuilniszak oliebollen te brengen. Oppassen deden zij ook altijd en bij logeerpartijtjes kon je de klok erop gelijk zetten dat opa (suikerpatient)zijn bed uitkwam als oma sliep om een mentos te pakken en mij er ook een te geven. Maar wat vooral bij is gebleven is de warmte en liefde waarmee zij al hun kleinkinderen omringden.
Denk dat ik het stokje doorgegeven hebben want mijn kids hebben met mijn ouders een heel hechte band en hoewel ze op vijf minuten fietsen wonen wordt er regelmatig gelogeerd.
@ Rozemarijn Wat een leuk logje! Mijn oma van moeders kant bracht voor mij altijd een verkadereepje chocolade mee en een klein puntzakje met schuimpjes, die ouderwetse in de vorm van een soort pyramidetje.
Als kind was ik gek op Fruitella, die koste toen een kwartje, mijn ome Ton liet me kiezen een kwartje of een gulden, daar kun je wel 4 rollen voor kopen, zei hij. Ik geloofde dat niet, ik koos het kwartje, want daarvan wist ik zéker dat ik een rolletje kon kopen.
@ Sue Ellen ‘Ach kind die oude verhalen’, zei jouw oma. Gelukkig vertelde ze je die wel, want die oude verhalen zijn zo waardevol
Mijn opa en oma woonden een aantal straten verder (gelukkig ) en waren uit de jaren 10 van de vorige eeuw. Voor hun doen waren ze (havenarbeiders-echtpaar uit Rotterdam) tot het eind (jaren 90) verrassend modern over allerlei maatschapelijke kwesties. Er was geen taboe of ze spraken er (positief) over.
Maar om even on-topic te blijven. In de 70’s kwam ik vaak met hordes vriendjes en vriendinnetjes langs en iedereen kreeg een koetjesreep. Zelf kreeg ik regelmatig geld, cadeautjes of patat op de markt. Haar gekke humor heb ik 100% van haar en de herinneringen aan hun beiden is zéér warm.
Het kan zelfs nog opmerkelijker. Mijn overgrootmoeder (mijn oma’s moeder dus) leefde ook nog tot 1992 en heb ik dus leren kennen. Zij was wél van een andere generatie en stopten mij op 25 jarige leeftijd nog makkelijk een rijksdaalder toe, alsof het een hele uitgave was, en kon nog daarbij zeggen: voor je spaarpot. Echt een lief menssie (op z’n stads gezegd).
Ik gun ook de kinderen vandaag de dag nog leuke (over)grootouders die nog echt opa en oma willen en kunnen zijn in plaats van vriendjes met hun kleinkinderen (die hebben ze thuis zat).
Van lang geleden kan ik me herinneren dat mijn opa me een rijksdaalder gaf als ik met een nieuw rapport aan kwam zetten. Hij stierf toen ik een jaar of zes was. Een tante die in de buurt woonde nam wel eens imposante repen chocola mee.
Van jongs af aan kregen wij van mijn oma of een snoepje (vaak kauwgum) of wat geld mee als we weer naar huis gingen. In het begin was dat een kwartje, later werd dat een gulden. Op een gegeven moment ging het geheugen e.d wat achteruit maar oma vergat nooit om iets mee te geven. Alleen bleven we een gulden krijgen, zelfs totdat ik ver in de twintig was. Het is grappig om als “volwassene” toch dank je wel te zeggen voor die gulden.
Het besef van de waarde van geld was weg maar de intentie was gebleven.
dat kregen mijn zus en ik ook altijd als we op bezoek waren bij oma en opa en oom en tante.
als we een uit stapje maakten kregen we wel geld toe gestopt
en nu doen mijn ouders het zelfde met onze kinderen
Toen ik op een mooie dag een keertje mee mocht naar het voetbal kreeg ik van een meneer, die ik tot op dat moment helemaal niet kende, een hele gulden om te spenderen in de clubkantine! Ik had nog nooit van mijn leven zoveel geld gehad en had eerlijk gezegd ook best veel moeite met het aannemen daarvan. Toen ook de andere clublieden zich er mee gingen bemoeien en er op aan drongen om toch wat lekkers te gaan halen ging ik uiteindelijk overstag. Eenmaal in de kantine aangekomen wist ik meteen wat ik moest kiezen: de allergrootste zak paprika chips. Zo’n hele zak voor mij alleen gaf mij voor een dag het gevoel dat ik rijkste jongen op aarde was. Die “allergrootste” zakken chips van vroeger waren dacht ik maar gewoon 80 gram hoor. Of misschien toch 100 gram, maar die zakken van 120 gram, 200 gram en 300 gram bestonden natuurlijk nog niet vroeger. Die deden later pas hun intrede. Het zou daarna ook nog jaren duren voordat ik weer een grote zak chips helemaal voor mijzelf had en die moest ik dan ook nog eens van mijn eigen centjes kopen bij de Kortimarkt.
Goh Rick67, wat bijzonder…Ja ik kan het ‘horen’ echte Rotterdammers in hart en ziel.
Ik kan me eigenlijk niet herinneren ooit iets extra’s toegestopt gekregen van oma/tantes/ooms etc. Ik had ook nooit het fenomeen om geld voor je rapport te krijgen.
Het zou nu wel leuk zijn een suikeroom/tante te hebben.
Rijksdaalders van opa waren altijd in…koekjes van oma…schrijfmateriaal van ooms en tante die voor de klas stonden…
Mijn opa en oma van moeders kant woonden bij ons tegenover, dus daar kwam ik veel. Even een snoepje halen of met je rapport langs gaan, dan kreeg je een rijksdaalder. Opa en oma van vaders kant waren niet zo aardig, gingen we iedere zondagochtend naar toe, vreselijk. Gelukkig woonde er een zuster van mijn moeder vlakbij, daar was het veel gezelliger. Ze kwamen nooit bij ons, heb ze een keer bij ons thuis gezien, toen mijn vader begraven werd.
Daarna nooit meer contact met ze gehad.
Mijn opa en oma hadden een “buurtsupertje” (voorheen een bakker) op de hoek van de Eendrachtpark in Bussum, waar de buurt de kleine dingetjes haalde als bijvoorbeeld hun borreltje. Tegenover de winkel was een school waardoor de toestroom van kinderen voor snoep natuurlijk erg groot was. Mijn opa vond dat prachtig en stond altijd klaar voor de kleine bezoekers, die er minstens een kwartier over deden om hun gulden op te maken aan het snoepgoed van hun keuze.
Wanneer wij als klein kind op bezoek gingen bij opa en oma, dan verdween opa altijd even richting de winkel om een zakje met snoep te vullen. Nog leuker vond hij het, om ons een kauwgombal te geven met kleurstof die onze mond blauw kleurde. Daar had hij zo’n schik in en dat terwijl wij al wisten waar we aan toe waren.
Inmiddels is hij zo’n 1,5 jaar geleden overleden en tot aan zijn dood kregen we altijd wat van hem toegestopt uit de winkel. Het laatste was een fles wijn. Proost opa!!
Leuk onderwerp dit.
zaterdags ging mijn oma met ons(mn oudere broer en ik) naar de kapper in de Ferd Bolstraat als we geknipt waren gingen we altijd een ijsje eten op het gerard Douplein daar had je zo’n ijssalonnetje
Nu ik zelf grootouder ben betrap ik mijzelf erop mn kleinkinderen gedurig te verwennen maar dat mag een oma of opa toch?
Die goeie ouwe tijd. Ik weet alleen niet of dit onderwerp voor mij een jeugdsentiment of een jeugdtrauma is…
Bij ons in de familie werden we vooral op verjaardagen ongelofelijk verwent, we kregen van elke oom of tante wel 5 gulden. Spaarpotje was dus elk jaar na mijn verjaardag weer vol. Helaas stopte dat grotendeels toen ik een jaar of 12 werd. Het geld werd minder, de stomme cadeautjes werden meer (haarspeldjes met bloemetjes, die je nooit draagt enzo). Totdat de cadeautjes en het geld helemaal ingeruild werden voor kaartjes op mijn verjaardag. Vanaf mijn 15e werd ik niet eens meer gefeliciteerd (dit vooral omdat ik altijd samen met mijn vader mijn verjaardag vierde en iedereen vergat dat ik ook jarig geweest was). Maar goed, verwent zijn is wat anders dan verwent blijven. We kregen ook altijd geld toegestopt van de oma’s en tantes als we ons rapport hadden, dan gingen we altijd gelijk de hele familie langs om geld te innen… Haha, die goeie ouwe tijd. We hadden ook een ongelofelijke lieve vrouw in de straat wonen waar we elke week wel even langsgingen voor een praatje en een snoepje. Zo hadden we nog twee adressen in de buurt. Erg leuke herinneringen aan. Het contact verwaterd en de families worden steeds kleiner, vraag je je toch als vanzelf af of mijn kinderen dit niet zullen gaan missen. Maar goed, wat je niet kent kun je niet missen, toch?
Iets toegestopt krijgen van oma weet ik niet zo goed meer want oma woonde al naast ons en een cracker met kaas als mijn eigen moeder even weg was met mijn vader omdat ze een eigen zaak hadden was al heel bijzonder i.p.v. een handjevol geld of snoep! Kopje thee ook heel bijzonder met een koekje!
Wel kregen mijn broer en ik elke maand 25 gulden op onze spaarrekeningen gestort, of hoe heette dat ook alweer….oh ja, de zilvervloot! en dat was natuurlijk ook heel bijzonder, wij waren haar enige twee kleinkinderen mijn broer en ik. Dus eigenlijk iets toegestopt krijgen, nee, de liefde en aandacht van haar was al heel bijzonder….bedankt oma enneh….verwent u mijn broer daar boven ook weer eventjes he, maar niet teveel want dan word ik jaloers (grapje)
Ik kreeg van mijn grootmoeder een kwartje in een grote papieren zak…
Iedere zaterdag !
Want dan had ik een paar boodschapjes voor haar gedaan.
In haar keukentje, rook ik dan de sudderlappen die op het petroleumstel stonden, en de lucht van de bouillon voor de soep.
Met regelmaat denk ik terug aan deze lieve grootmoeder.
En aan het kwartje….
Met name als ik sudderlapjes bereid.
Op zaterdag…..
Groetjes, Ria
Als ik jarig was, of was geweest….dan had ik een oom, die je dan de hand schudde, en als je dan los liet zat er een tientje in je hand.
Als ik mijn rapport van school had en dat liet zien aan mijn grootouders, werd ik steevast apart genomen. Meestal eerst door opa, die drukte dan stiekem een tientje in mijn hand: “niet tegen oma zeggen hoor!” Vervolgens nam oma me mee naar de gang en dan volgde precies hetzelfde “niet tegen opa zeggen hoor!” En, gehoorzaam als ik was, deed ik dat dus maar niet..
Verder kookte oma altijd apart voor mij, omdat ik geen vlees lustte. En als ik de eendjes wilde gaan voeren en het oude brood op was gaf ze gewoon hun verse brood mee. Echt bijzonder, aangezien zij het beslist niet zo breed hadden.
Heerlijk he, zo’n opa en oma, ik had zo’n oma, mijn opa’s heb ik helaas nooit gekend, mijn ene opa overleed toen ik 2 jaar oud was, mijn pas overleden broer was toen net geboren in 1965 maar opa was wel gek met mij en nam mij overal mee naar toe om mij aan iedereen te laten zien voorop de fiets, jammer dan he????
De andere opa overleed in 1956, ik kwam pas 7 jaar later maar als hij nog geleefd had zegt mijn moeder had ik een paard van hem gehad……
Mwaah, was wel leuk geweest ja! We hadden grond genoeg ervoor.Ik heb jarenlang Ijslandse pony’s gereden dus vandaar dat mijn moeder dat zei! Achteraf blij dat ik alleen pony’s dichtbij huis verzorgd heb zodat het thuis netjes bleef