Koffie, thee, limonade
Op maandag 29 oktober 2007 geschreven door Lia
Kleng, beng, kraak door het deurtje van de coupé, een zwart-oranje gestreept giletje en: “Goedemorgen, koffie, thee, limonade…”
Dat zijn zo’n beetje mijn herinneringen aan hoe dat ging : zo’n treinsteward met trolley in het gangpad als we in de vakanties per trein een dagje op stap gingen. Op het karretje lagen ook gevulde koeken en verwachtingsvol keek ik dus mijn ouders aan: zouden ze deze keer? Maar nee, hoor, op een enkele keer na lieten mijn ouders zich niet verleiden.
“Voor dat geld heb ik thuis een heel pàk koffie en gevulde koeken verkopen we zelf ook” waren zo ongeveer de gevleugelde woorden van mijn moeder. En demonstratief maakte ze een enorme tas open gevuld met flessen koffie, driehoekjes Sunkist en trommels boterhammen. Maar soms werd de hand over het hart gehaald en de portefeuille uit de binnenzak van mijn vader en kregen we iets lekkers.
In tegenstelling tot in vliegtuigen waren het meestal mannen die in dat boven beschreven pakje de drank en spijzen aan de treinreizigers probeerden te slijten.
Al jaren niet meer gezien, die stewards, al hoorde ik laatst van een initiatief in het noorden om de koffie-theeverkoop in de trein in ere te herstellen, zij het op een andere manier.
Wat lag er ook nog meer op het karretje van de treinsteward?
23 reacties op “Koffie, thee, limonade”
Laat een reactie achter
Ja, hoor, heel herkenbaar.
Zeuren om iets lekkers en ouders die zeggen dat het allemaal veel te duur is. Ik kreeg ook soms iets lekkers : een Mekkareep ( ook al sentiment en enorm met stations, treinen en zo verbonden ). Dat was een rechthoekig blok chocolade met studentenhaver erin. Lekker ….
Ik woon nu in Drenthe en ga geregeld naar het westen maar vind dat met de auto op een dag heen en weer te ver. Dus ga ik met de auto naar Zwolle en neem dan de trein : en ze zijn er weer. Alleen zijn het nu vaak vrouwelijke studenten.
Maar het is iets anders ….. ze hebben nu een enorme jerrycan op de rug met kokend water. De koffie en thee komt hier dan uit een slangetje. Ook hebben ze een beperkt assortiment lekkere dingen erbij.
Soms neem ik wat, niet voor de kwaliteit maar omdat ik het leuk vind om lekker zittend het landschap te zien langs-zoeven met een bakkie koffie.
Vroeger was ik altijd bang dat het karretje omviel trouwens.
Ik heb als kind eigenlijk nooit met de trein gereisd. De eerste keer met de trein was voor mij een tienertoer toen ik 18 was en ik zal ongetwijfeld toen weleens koffie in de trein hebben gekocht.
Net als Grompie zat ik ook in m’n kindertijd niet in de trein. Dit kwam denk ik omdat we een auto hadden, dus dan is de noodzaak er niet.
Ja ik ken ze nog, maar daarvoor was er nog een andere generaie stewards. Die mensen kwamen uit de koffiehuizen op het station met een blad vol koffie en liepen langs de trein waar mensen door de open ramen kopje kochten.
Ergens op polygoonsite staat daar geloof ik nog iets over.
Leuk dat plaatje van die oude groene trein.
Vroeger deden we, bij de afwezigheid van rijbewijzen en auto, de bezoeken naar familie per openbaar vervoer. De reizen in de trein waren van een te korte tijd, daardoor heb ik toen de koffie/thee/limonade niet meegemaakt.
Pas in ‘83 maakte ik, toen ik voor mijn eindexamen Verpl. naar Utrecht moest, kennis met dit fenomeen. Lekker een bakkie èn die gevulde koek. De koek en zopie is er volgens mij een tijdje uitgeweest.
Vorig jaar toen ik met de trein naar de JS dag ging, kregen we ivm gedoe aan het spoor gratis koffie van een student met zo’n ‘jerrycan’ op zijn rug.
Herkenbaar dat gerammel door de gangen heen, je was inderdaad bang dat het hele makkie om zou kieperen. Gebeurde dus nooit, alhoewel ik toch ooit eens gezien heb dat de koffie uit een kopje sneuvelde… Was ook altijd zo duur he…?
Dat wagentje in de trein daar heb ik niet zoveel herinneringen aan, wij gingen altijd met de auto. Wat ik nog wel goed weet: die driehoekjes met sunkist, zo lekker vond ik die! En inderdaad wel dat gezeur van de kinderen en mijn moeder die dan zegt: daar heb ik thuis een heel pak drinken voor ha ha ik hoor het haar zo zeggen. We namen ook altijd broodjes en eigen drinken mee met dagjes uit. Een hele teleurstelling vond ik dat. Mijn vader gaf wat sneller toe, als we van m’n moeder geen ijsje mochten, gingen we vervolgens altijd naar m’n vader
.
Jaren ‘60 gingen we 8(?) dagen kris/kras door Nederland met de trein. Elke dag naar een andere plek. Boek uitgezocht op het station om lekker te lezen onderweg. Eén boek voor 8 dagen… en nee, ook wij kregen zelden iets van de verkoper die inderdaad met veel gerammel voorbij liep. Mijn oog viel altijd op de “roze- koek”. In mijn vaders leren tas zaten plasticzakjes met boterhammen met hagelslag. We dronken koffie met veel melk uit de thermoskan of hadden een fles Exota mee. Dat was pas wat!!!!
Ik herken ook wel een perronverkoper, net wat René al schreef. Toen ik regelmatig ging shoppen in Roosendaal, was daar ene Rinus, met zijn broer, die wisselden elkaar af. Rinus had ooit een jubileum en daar werd gewag van gemaakt via het journaal of Van Gewest tot Gewest. Hij had een buurman met een hond, en toen zijn stem dan over de televisie schalde met Koffie,koffie, thee,bier,limonade, rrrroomijssss,koffie…..sprong die hond naar het scherm, want hij wist, als Rinus thuis was, dan kreeg hij altijd wat lekkers van “buurman”
Zo slim zijn honden dus ook nog. Het was inderdaad nog heel spannend, als ze koffie hadden besteld en ze hadden dan het geld al pasklaar in hun hand en dan moest de perronkoffiemeneer, zo noem ik het maar, nog een heel eind meelopen als de trein zachtjes begon te rijden. Misschien is het ook wel eens gebeurt dat de koffie voor die mensen “gratis”was, als er geen wisselgeld was en om terug te geven. In de trein zelf kan ik het me ook nog wel herinneren , maar meestal was het zo een geschommel, net als in de bus naar Lourdes, dan was de helft al uit je bekertje gespat of het was snoeiheet, zodat je je vingers verbrandde. Of er zat een plastic dekseltje op, net als op de milkshakebekers. Maar warm vocht kon je nooit met een rietje drinken, want dat ging smelten. Ik weet ook nog wel dat ze wafels hadden en marsen en ik weet niet of ze warme chocomel hadden. Koude wel, in zo een overbekend flesje, en ook Fristi. Zo gezellig met een rietje. Meestal gaven ze er wel plastic bekertjes bij, maar voor een kind was het extra feest als hij of zij het zo uit het flesje leeg kon slurpen, tot op de bodem, en dan nog eens extra trekken aan dat rietje, dan krijg je zo een akelig geluidje. Of sommigen begonnen , als ze eenmaal verzadigd waren, te blazen in hun rietje en dan borrelde dat zo. Meestal is bij kinderen het oog groter dan de maag. Het is meer het feestelijke, wat te krijgen, rijdende weg. Ik ben ook wel eens in een eetsalon geweest in de trein. Dat is ook wel lastig eten, vooral met soep en zo. Maar het heeft wel iets, terwijl je zit te dineren, dat het landschap aan je voorbij schiet. Volgens mij hadden ze vroeger, dik na de jaren 60 al, ook nog chips en bifiworstjes, maar daar weet ik niet meer zoveel van want ondertussen waren we ook geautomobiliseerd. Ik moest nu denken aan Kedeng Kedeng, waar ook nog zo een zin in voorkomt, er rammelt plots een kar, vraagt een juffrouw:”Koffie? Thee?”Ik heb wel dorst, toch zeg ik nee.”Naar de wc in de trein vond ik ook altijd zo vervelend. Want je mag je behoefte niet doen als de trein stil staat, maar als je nou gaandeweg je ding moet doen en hij gaat stoppen? Je kan toch niet zomaar je plas weer op houden? Of ze kwamen dan net kaartjes controleren en dan bonsden ze op de deur en als je dan wat snauwerig opendeed zeidden ze, goed bedoeld, dat er wel een persoon niet goed geworden kon zijn. Bovendien is het meestal nog vuil ook. Ik hou het wel op, zolang het kan. Meestal ben je toch na een anderhalf tot 2 uur op je bestemming en dan kun je altijd ergens een wc op gaan zoeken of bij de mensen waarnaar je op bezoek gaat. En, natuurlijk dan ook niet teveel koffie, thee , bier, limonade , broodjes en roomijs, want dan moet je gegarandeerd.
Ik ben vroeger jaren in de winter met de trein naar school gegaan en op het station hoorde ik de kreet regelmatig. Maar wat riepen ze nou ook alweer? “Koffietheelimonadekoek…enbroodjes! naar mijn idee riepen ze op de …. bier, maar dat kan ik me eigenlijk niet voorstellen
.
Mijn vader heeft na de oorlog als jochie op het perron ook met zo’n bak voor zn buik gestaan;
Okido Picolo, de lach, haagse hoppen, gebak zonder bon, pepermunt en kauwgom….
Ik ging als heel klein meisje heel vaak met de trein mee van Alkmaar naar Amsterdam Centraal alleen met mijn moeder, mijn vader had zijn eigen bedrijf en mijn broer bleef dan bij mijn oma die naast ons woonde en ik moest dus heel vaak naar Amsterdam voor controle van mijn gehoor, naar het Audiologisch Centrum in Amsterdam-Osdorp.
Ik kan mij niet herinneren dat er zo’n karretje met allerlei lekkers langs kwam door het gangpad van de trein, maar dat kreeg ik vanzelf wel van mensen waar ik langs liep, toen kon je nog normaal met mensen kletsen als meisje van 4 jaar en ik was echt een poppetje om te zien met mijn lange bruine haar en bruine ogen en ik was klein voor mijn leeftijd, die ik nog steeds heb maar nu ben ik 40 jaar ouder he? Mijn moeder moest af en toe zoeken “waar zit ze nu weer, even zoeken” en dan kwam ik weer met een snoepje aanzetten, tegenwoordig niet meer proberen, er gaan zoveel rare verhalen rond
@Joke; dat materieel heet hondekop in de volksmond of zoals ze officieel heten; mat 54. Hoewel ik meer van (Haagse) trams weet, heb ik ook wat kennis van het materieel van de NS. Terzake nu, ik heb vroeger best vaak in die hondekoppen gezeten en soms kwam er ook wel eens zo’n karretje langs. Je ziet ze niet meer helaas. Wegbezuinigd? Of gebrek aan klandizie? Hoe dan ook. vroeger dronk ik chocomel, de enige echte en later werd dat koffie, die in de trein niet te drinken was zo smerig. Misschien is dat wel de reden dat ze er niet meer zijn.
De firma die die catering verzorgde heette Wagon-Lits…
Omdat mijn familie in Groningen woonden en wij in Rotterdam maakten we minimaal 1 keer per jaar zo’n reis. Ik ging ook weleens alleen, toen ik 10 was. Mijn vader koos dan een betrouwbaar persoon uit, die op mij moest letten. Ik hoefde nergens uit/over te stappen en in Groningen stond mijn oom te wachten op me. Dat hoef je tegenwoordig niet meer te proberen. Pas geleden dacht ik nog aan dat karretje. Mijn ouders namen alleen koffie (uit een papieren bekertje) en wij kregen dan chocomel of Sisi. Ze hadden ook broodjes kaas, maar die nam mijn moeder zelf mee. Meer kan ik me niet herinneren van wat er op die kar lag, maar we keken wel altijd reikhalzend naar die man uit.
Leuk om te lezen. Klinkt misschien belachelijk, maar ben maar één keer in heel mijn leven met de trein meegeweest. Dat was naar de keuring voor militaire dienst in Delft. Had op mijn 18e al mijn rijbewijs en een autootje dus toen hoefde het sowieso niet meer.
Komen ze tegenwoordig niet meer langs dan? Tien jaar geleden nog wel. Zelfs in die dubbeldekkers. Een gedoe als de trein vol stond met passagiers die geen zitplaats hadden, en de steward er toch langs wilde.
En ja, in Roosendaal werkte de laatste peronverkoper. Zucht, jeugdsentiment…
Nee, ze komen al een aantal jaren niet meer langs. Ik ben dol op treinreizen, vind dat eigenlijk veel leuker dan met de auto. Het nadeel van een treinvakantie is dat je ter plekke geen vervoer hebt en je als je wat wilt zien van de omgeving (daar gaan wij voor) een auto moet huren, dat maakt het zo duur. Maar het reizen per trein vind ik heerlijk. Ik ben met de trein o.a. wel eens naar Zuid-Frankrijk, Zwitserland, naar Parijs, Londen en Venetië gereist, zeker voor stedentrips is het ideaal, daar gebruik je je auto toch niet.
Ja, ik kan het nog herinneren. Zat er altijd op te wachten. Ze hadden van die vieze verpakte broodjes ham en kaas in plastic. Maar ik vond het er altijd bijhoren als je met de trein ging. Dus lekker een broodje kaas en koffie en naar buiten kijken.
Maar nu kan je op elk station lekkere broodjes kopen en drinken. Maar toch mis je het.
in 1961 ben ik gaan werken bij de wagons lits ,nou dat was toen niks geen karretje,alles ging op een dienblad en je geloofd niet wat daarop vervoerd werd, kan met koffie kannetje met koffiemelk,kan met thee,broodjes,suiker ,chocomel,bier ,heroflesjes met limonade,bekertjes,miniflesjes martini,ikzal nog wel wat vergeten zijn maar dit lag (en stond)er allemaal op,met het blad op de arm moest je de thee en koffie in de bekertjes gieten,ik begrijp niet hoe we het voor elkaar kregen in die rijdende trein,en dan had je ook nog de wissels,ik heb maar i maal een bekertje koffie omgegooid,en als de koffie niet lekker was dan lag dat aan degeen die hem zette, er waren conducteurs die precies wisten bij wie van ons hij wel of niet koffie dronk, we hadden in de trein een klein keukentje waar we ook uitsmijters konden maken !
Ook leuk om het eens van de andere kant te bekijken:
http://home.hetnet.nl/~tagv0000/p-culinost-0.htm
Leuk stukje!
@victor, leuke site!
Op zoek naar plaatjes van een treinsteward in zo’n gestreept pakje (niet gevonden) was ik er al eens geweest.
Ik heb er nog niet uitgebreid gelezen, ga ik zeker nog doen.
Op het station in Den Bosch riepen ze altijd:
koffie, thee, limonade, vieze boekjes!!!!!!
moet je nagaan eind 70.