Uit moeders kabinet: de geldkist
Op woensdag 16 april 2008 geschreven door Marty
Er was altijd een speciale dag in de maand, dan kwam mijn moeder met een grote envelop thuis, een envelop gevuld met geld, het huishoudgeld, want dan had Papa weer centjes gekregen van de baas. Dat geld verdeelde mijn moeder altijd over verschillende potjes en 1 van die potjes betrof een langwerpig, rechhoekig blik, donkergroen van kleur. In het blikken deksel zaten gleuven waar munten doorheen konden die dan vervolgens in een corresponderende ruimte onder de deksel vielen. Dit was de kleingeldreserve.
Buiten het bereik van kinderen en geboefte was er de geldkist waar de rest van het geld in ging, maar waar ook paspoorten en dergelijke lagen. En de sleutel van deze kist lag ook weer op een geheime plek.
Jaren later had ik dan ook een geldkistje, van ijzer, onbeschilderd, maar wel zwaar in gewicht. Maar wat deed ik er ook allemaal in naast geld??? De sleutel bewaarde ik, heel sluw vond ik toen in een metalen zaklantaarntje, zo’n jaren 70 design.
Gespaard heb ik eigenlijk nooit in die tijd, dat kwam pas veel later maar de geldkist van mijn ouders is een fraai bewaarstuk geworden en de sleutel hoeft ook niet meer verstopt.
8 reacties op “Uit moeders kabinet: de geldkist”
Laat een reactie achter
Zo’n mooie geldkist als van de afbeelding hadden mijn ouders niet. Was zo’n metalen gevallen, zie even niet goed voor me of deze zilver of groenkleurig was. De waardevolle papieren en het grote geld werden hierin bewaard.
Het kistje stond onderin het nachtkastje van mijn vader, sleutel apart, maar waar weet ik niet meer.
Wanneer het ’s nachts flink onweerde zaten wij én dat geld kistje beneden te wachten tot de bui richting Alkmaardermeer was weggetrokken.
Ja inderdaad Joke61, een zilverkleurig kistje en die hebben ze nog steeds!!!!
En ik weet wel waar de sleutel is, heeft mijn vader mij toch verteld i.v.m. als er wat zou gebeuren en ik ben het enige kind nog….brrr, moet er nog niet aan denken hoor!
Maar ben wel blij dat ik het nu weet!
Zo’n kistje hadden mijn ouders niet, wel had mijn vader ergens midden jaren ‘80 een zogenaamde gildoos; daarin bewaarde/bewaart hij belangrijke papieren in en als een eventuele inbreker er met die doos vandoor wilde gaan dan maakte die doos een oorverdovend lawaai wat je alleen kon stoppen als je hem openmaakte met een bijbehorende sleutel. Inbrekers zijn nu eenmaal doodsbang om lawaai te maken. Is gelukkig al die jaren nooit gebeurd en volgens mijn ouders is dat een wonder want het moest voor een inbreker kinderspel zijn om bij ons binnen te komen; vooroorlogs huis met in de huiskamer ramen die nooit door nieuwe vervangen zijn, tenminste niet toen mijn ouders er nog woonden. Of mijn ouders die gilboxen nog steeds gebruiken zou ik eigenlijk niet weten, maar de flat waar ze nu wonen is beter beveiligd dan hun oude huis.
Een groene, loodzware geldkist, ja hoor, ook bij ons stond er één, in de linnenkast op de slaapkamer van onze ouders.
Het trouwboekje zat erin en onze spaarbankboekjes, en vaag herinner ik me restanten distributiebonnen van na de oorlog.
Ook de sieraden van mijn moeder zaten erin, en een gouden tientje.
Het was een intrigerend ding, er in mogen kijken was altijd weer spannend en gewichtig, datzelfde gevoel had ik nog steeds toen na het overlijden van mijn moeder de spullen opgeruimd moesten worden en ook de geldkist aan de beurt kwam.
Hij zit nu samen met foto’s en andere dierbare zaken in het “familiearchief”.
Ha ha ga niet het geldkistje van vader beschrijven…denk niet dat er nog eentje is. Alles is bank tegenwoordig en vroeger gingen er papieren in zoals geboortebewijzen, paspoorten, alles wat je niet kwijt wilde in een brand.
De kat bijvoorbeeld.
Mijn ouders hadden ook een kist maar daar gingen alleen de waardepapieren in en andere belangrijke spullen. Het geld ging toen nog naar de Gemeente Giro van Amsterdam. )blauwe brievenbussen’ Nu herinner ik me weer dat er ook gewone brievenbussen aan de voorkant van de stadsvervoerbussen hing. Je kon dan als de bus bij de halte stopte snel je kaart of brief posten. Sorry maar dit is een ander onderwerp en misschien al geweest.
;-) Ik had een witte plastic pastachocapot met een knalrood deksel. Dat ding was loodzwaar door een stuk of -tig ouwe koperen centen.
Van m’n weekendbaantje kreeg ik elke zaterdag een stapeltje papiergeld en losse munten mee. Die gingen in die pot. Tot die vol was. Dan bracht ik het naar de bank.
Op m’n achttiende kocht ik van het spaargeld een geluidsinstallatie en die heb ik nog steeds.
Ik vind sparen leuk. Vanaf m’n achtste mocht ik van m’n moeder alle statiegeld in een pot doen. Na anderhalf jaar was dat genoeg voor een racebaan.
hahaha, en ik vond mezelf al zo ouderwets met mijn kistje.. nu zie ik dat het inderdaad iets van vroeger is (mijn ouders hadden er voor zover ik weet geen)