Jeugdsentimenten.net

Ha Ria, leuk weer iets van je te lezen! Ken deze busjes wel, maar niet direct als taxi voor het speciale onderwijs. Kom uit een klein gehucht waar geen kleuteronderwijs was (heb geen kleuterschool doorlopen en, zoals al eens eerder gezegd, kan nog nooit recht knippen). Op een gegeven moment (rond 1968) waren er zoveel kleine ukkies in ons dorp, dat de ouders bij elkaar kwamen en de buurtcommissie een volkswagenbusje aanschafte die de kleuters iedere dag naar Wildervank heen en weer reed. Zo ging mijn broer wel naar de kleuterschool (en knipt recht). Het busje werd genoemd ‘t Horreltje’, een gronings woord wat zoiets als windvlaag betekent, want zo zag je de bus en zo zag je ‘m niet. De ouders waren op een rij-rooster samen met de kleuterleidster, Juf Staal. De kinderen werden tussen de middag zelfs heen en weer gependeld!!!

Uit mijn jeugd kan ik me geen busjes herinneren, het kan ook zijn dat ze mij niet opvielen. Bij mijn ouderlijk huis vlak in de buurt had je wel een BLO-school zoals dat roeger heette maar busjes heb ik daar ook niet gezien.
Nu zie ik wel busjes rijden , die kinderen naar de vrijgemaakt gereformeerde school brengen.
En er rijden busjes rond die mensen naar de sociale werkplaats brengen of busjes met bejaarden die naar de dagopvang gaan, busjes met bouvakkers en busjes van grote fabrieken die werknemers ophalen. Dus nu zie ik busjes zat

Wij hadden in onze straat ook een kind dat met zo een busje werd opgehaald. We hadden er ook een naam voor, maar die schiet mij niet zo gauw te binnen.

De Busjes waren groen en van de firma Jonk uit de Beemster volgens mij. Toen het liedje “Busje komt zo” uit kwam werd dat, ondanks dat het niet op dat soort busjes betrekking had, een beetje een schimpliedje.

Ja hoor die busjes reden bij ons ook. Wij namen het aan als iets wat er gewoon wás, we wisten dat het kinderen waren die naar een andere school gingen met ‘ander’ onderwijs, maar dachten er verder niet over na.
@Henny Jane: Ik heb wel de kleuterschool doorlopen maar kan ook niet recht knippen

Busjes, ik heb ze 40 jaar zien komen en gaan bij ons kinderdagverblijf voor kinderen met een verstandelijke beperking.

Naast de bestuurder was op elk busje een begeleider aanwezig voor toezicht,veiligheid van rolstoelen, sfeer, en eerste hulp bij epileptische aanvallen.

Gouden handen hadden zij, die meestal vrouwelijke begeleidsters. Twee maal drie kwartier dag in dag uit wisten zij kinderen allen zeer verschillend van karakter toch weer blij thuis te brengen.

Ouders waren niet altijd tevreden. Sneeuw en file kon tot vertraging leiden. Maar de begeleidsters hebben ook menig maal voor een gesloten deur gestaan bij thuiskomst.

Als dit op vrijdagavond gebeurde dan was ik als leidinggevende er van verzekerd dat ik in het weekend een logeerkind in huis had.

Toch hebben we jaren gezongen; Het busje komt zo al was dit soms tegen beter weten in.

Geen jeugdsentiment voor mij, maar tegenwoordig als ik uit de tram stap van mijn werk om naar huis te gaan staat een straat verder altijd een rolstoelbusje want in een van de huizen daar woont een jongen die in een rolstoel zit en wellicht meervoudig gehandicapt is; hij kan geloof ik alleen zijn hoofd bewegen en soms zie ik zijn vader achter die rolstoel zijn zoon voortbewegen. Ik heb zo het vermoeden dat die jongen naar een soort dagverblijf gaat. Triest is het om te bedenken dat hij later waarschijnlijk nooit zal kunnen werken; zelfs niet in de sociale werkvoorziening. Ik heb niet het idee dat hij gepest wordt, gelukkig maar! Ik weet wel dat sommige gehandicapte kinderen nog steeds niet geaccepteerd zijn door de maatschappij en dat ze soms met de nek aangekeken worden en daar kan ik me zo kwaad om maken; verdorie, noch de ouders noch het kind zelf heeft schuld aan zijn gehandicapt zijn, maar de maatschappij is helaas kei en keihard en wat me helemaal boos en verdrietig maakt is als men zegt dat die kinderen beter een spuitje kunnen krijgen omdat ze zouden profiteren van de pappot. Het zegt meer iets van die mensen zelf als ze zulke domme ondoordachte dingen zeggen, die zelf natuurlijk wel gezonde kinderen hebben en kijken naar gehandicapte kinderen met zo’n blik van: gelukkig is mijn kind normaal! en dan gauw de andere kant opkijken. Is dit een van de laatste taboes die doorbroken moeten worden?

Een flink aantal jaar terug woonden er 2 meisjes in mijn straat die ook met een busje naar school moesten, één van hun zat eerst in dezelfde klas als mij, op de basisschool. Als ik opstond zag ik dat busje dan al staan wachten voor het huis en ergens vond ik dat ook altijd best apart.
Ze was een moeilijk persoon, kon niet goed leren en ontzettend kwaad worden. Tóch was ik bevriend met haar en dat maakte mij er niet populairder op. Helaas is dat gezin moeten verhuizen en weet ik totaal niet hoe het nu met haar gaat, ik zou het wel willen weten.

had ik al verteld dat ik het geweldig leuk vind om te doen???

Ik zie regelmatig van die busjes rijden, goed dat ze er zijn.

Als kleuter ben ik naar een dagcentrum geweest voor kinderen met een handicap. Dit omdat ik een aangeboren licht spasme heb. Of ik met een busje gehaald en gebracht werd…volgens mij niet. Ik heb verder ‘gewoon’ onderwijs gevolgd. Afwijzing door anderen en het ‘erbuitenstaan’ omdat je toevallig met een handicap ter wereld gekomen bent herken ik maar al te goed. Er bestaat niet voor niets het gezegde ‘wie de mens leert kennen gaat van de dieren houden’.

Ik ben 17 jaar met zo’n busje naar school gegaan.
wat had ik er een pesthekel aan
het waren lange dagen die ik maakte, en ik was in de begin jaren 5 a 6 jaar oud.
ik werd om half 8 van huis opgehaald en dan moesten we nog een stuk 9 andere kinderen ophalen.
smiddags was ik als laatste thuis om 5 uur

ik heb nu nog een hekel aan taxi’s