Je verheugen
Op maandag 7 juli 2008 geschreven door Henny Jane
Nog vier nachtjes slapen…met andere woorden nog twee nachtjes slapen en vervolgens twee slapeloze nachten…
We herkennen het allemaal wel, als kind werd je gehele wereld bepaald door je directe omgeving van thuis en school. Jaarlijkse gebeurtenissen zoals je eigen verjaardag, Sinterklaas en Kerstfeest waren zaken die aangeschreven stonden op een vaste kalender. Je kon dus wel uitrekenen wanneer die hoogtijdagen zouden arriveren. Toen je nog superklein was rekende je automatisch op je vader of moeder om te vertellen hoeveel nachtjes je nog scheidden van een heugelijke dag… Gek genoeg tel je als volwassene het aantal dagen, zoals in “Met vijf dagen ga ik op vakantie”, of misschien wel het aantal weken.
Waar ik op aanstuur in dit log is het fenomeen “Je Verheugen” op al die andere dingen die niet noodzakelijkerwijze op een kalender aangeschreven stonden, maar die je je plotsklaps midden op een saaie schooldag een warm gevoel gaven. Een voorbeeld: ik vind vandaag maar een rotdag, maar overmorgen komt Swiebertje op tv! Voor mij waren het veelal de langverwachte televisieprogramma’s. Immers, wij moesten altijd vier weken wachten op de volgende aflevering van Ja Zuster Nee Zuster en al die andere prachtseries! Lang leve de verzuiling hoor ik daar iemand zeggen?
Ook heerlijk om naar uit te kijken waren de logeervakanties bij familieleden en schoolreisjes. Of wekelijks het feit dat je favoriete Donald Duck tijdschrift zou arriveren. Of gewoon dat je wist wat voor lekkers je zou eten die dag, maar dit is reeds uitvoerig in JS beschreven.
En dan als het zo naar uitgekeken evenement - hoe klein of groot ook - weer voorbij was, dachten jullie dan ook….Was Dat Nou Alles? Vaak was het je verheugen alleen het allermooiste…het feestelijke gebeuren zelf viel zo vaak tegen.
Waar verheugden jullie je als kind nou zo erg op? En, het tegenovergestelde ook maar even noemen, waar zagen jullie dan vreselijk tegenop?
51 reacties op “Je verheugen”
Laat een reactie achter
Verheugen op: Schoolreisje, een nieuw boek of een verse stapel van de bieb, een nieuw schooljaar want nieuwe agenda, andere boeken, kaftpapier uitzoeken enz., muziekkorpsen op koninginnedag, de eerste vakantiedag want dan kregen we een cadeautje, het huwelijk van Beatrix en Claus want de hele dag een geleende tv in huis, die hadden we zelf namelijk niet, het rapport want een kwartje van opa en oma.
Meestal beantwoorden de gebeurtenissen aan de voorpret, de tegenvallers kwamen pas bij het ouder worden….
Opzien tegen: spreekbeurt, nieuwe mensen ontmoeten, schoolzwemmen, verkeersexamen, optreden met zondagsschool.
En ook dan was de gebeurtenis zelf vaak net zo erg als de zenuwen vooraf waren…..
Ik verheugde mij altijd op mijn verjaardagen (haha, zoals vandaag!!!)Als kind zijnde had ik dat wel heel erg, werd ook wel eens misselijk een paar dagen ervoor al!!!!!
Getsie, en dan vroeger naar de tandarts…..elk half jaar MOEST je er naartoe en dat wist ik precies wanneer ik erheen moest met mijn broer, gek, maar ook dingen die niet leuk zijn hield je ook bij helaas
Je verheugen op je verjaardag…dat is wat me direct te binnen schiet. Als kind heb je dat elk jaar natuurlijk, ‘krijg ik wat ik vroeg?’ en ik herinner me een schuldgevoel dat ik niet zo erg blij was met een bepaald cadeau. Als je volwassen wordt is je verjaardag een dag waar je soms behoorlijk tegenop ziet vanwege de belangstelling die men voor je heeft of de drukte van de visite.
De tandarts was vroeger elk halfjaar een bezoeking. Je stelde het altijd uit tot de laatste dag van de maand
@Judith63: gefeliciteerd met je 45e!
Wat een leuk log!
Ja verheugen op zaken waar de meeste kinderen zich op verheugen: Verjaardag, kerst, feestjes in het algemeen, maar idd ook tv programma’s, lekker eten.
Tandarts, zwemles (tot misselijk aan toe), op visite bij iemand met een hond, zag ik erg tegen op.
Op vakanties, verjaardagen, etentjes met familie, er zijn tal van dingen waar een kind zich op kan verheugen, teveel om op te noemen.
O ja, de geboorte van een broertje of zusje natuurlijk!
Ik verheugde me altijd op de komst van de leesmap, en natuurlijk de woensdagmiddag. Met goed weer buiten spelen en met slecht weer waren er altijd die leuke kinderseries op TV. Oja en ik kon me ook altijd zeer verheugen op mijn bakje paprikachips op de zaterdagavond.
Judith63 schreef over de tandarts. Daar verheugde ik me ook nooit op, en dat kon ook niet want mijn ouders hielden de afspraak geheim tot 10 minuten voordat we moesten gaan. (En als ik erop terug kijk was dat ook niet echt overdreven want mijn moeder is weleens uit schaamte overgestapt naar een andere tandarts omdat ik als kind teveel heisa had gemaakt.)
ops:
Ik zag trouwens ook altijd op tegen oud en nieuw. Dit vanwege die knallen met het vuurwerk.
Als je in het ziekenhuis lag(er waren nog geen gezellige kinderafdelingen) je verheugen nadat de dokter tegen je moeder had gezegd dat je het einde van de week naar huis mocht, terwijl het nog maandag was.
Je verheugen op de kerst(doe ik nog steeds) omdat het toch een aparte tijd van het jaar is.
Verheugen op het volgende verhaal op Jeugdsentimenten omdat het altijd zo leuk is om ze te lezen(ik kijk ook nooit wat er komt!)
Verheugen . . . ja natuurlijk op mijn verjaardag en toen we tv zouden krijgen begin ‘60. Ja het eerste programma dat ik zag was ‘Ivanhoe’ . Ook de vakantie was iets om naar uit te kijken, al zag ik de lange fietstocht om ergens te komen niet zo zitten
??:
De tijd dat er weer aardbeien en kersen waren, heerlijk vond ik dat als kind, je hoorde dan al van verre de venter roepen, en dan zei mijn moeder:” Ga eens vragen wat ze kosten” en als dat niet te gek was (bv een dubbeltje per half pond) dan mochten we ze gaan kopen.
Opzien. . . tegen de tandarts natuurlijk, dat boren duurde een eeuwigheid omdat dat ding nog warmliep en dan moest de tandarts weer even wachten voor hij verder kon.
Of als je straf verwachtte omdat je iets had uitgehaald wat niet mocht. Dan was ik bang tegen de tijd dat mijn pa thuiskwam .
ik ben nogal een liefhebber van geintjes uithalen..bv mensen uitnodigen voor een feest die er niet is, sturen naar de winkel voor een gratis mobieltje (briefje sturen met logo kpn erop) enz, enz dan is de voorpret natuurlijk geweldig en kan ik me dus echt verheugen opdat die mensen voor niets ergens heengaan
Ik verheugde me altijd op de logeerpartij bij m’n tante, want zij kocht altijd: Nutella!!!
Op mijn verjaardag verheugde ik me en op vakanties en sommige visites naar oma’s enzo, verder weet ik niet of ik gaag naar de tandarts ging vast niet.
Natuurlijk een stukje van een B wetenschapper
Vandaag is Jan Willen van de Wetering overleden. Ja, die van Grijpstra maar ook van Het dagende niets en Een lege spiegel. Zeker dat laatste boekje is een prachtige reis in een Zen klooster naar zelfkennis en waarheid. Het nu telt, niks anders. To be free of yearning oder sehnsucht: wees vrij van verlangen. Je weet niet wat komt.
Tja, onze samenleving en denken lijkt te spotten met natuurregels en daarom kijk ik al weer uit naar je volgend logje, HJ!
Verheugen op verjaardagen, vakantie’s feestdagen,lekker eten, kado’s, zomer, sneeuw, ik kon me op heel veel verheugen…
En zo is het nog steeds, alleen daar is mn salaris bijgekomen.
Hah, toen ik vanochtend opstond (dat is enkele uren geleden) verheugde ik me al op wat jullie geschreven zouden hebben! Ik lees al wel, het zijn de ‘kleine’ dingen die het deden en nog doen. Sorry Eric Erres, soms kunnen we niet helemaal vrij van ‘Sehnsucht’ zijn maar het ligt er net aan wat voor sehnen en suchten we ons mee inlaten.
Zitten er tandartsen onder de JS-ers?
Ik verheugde me op de “grote vakantie”,maar ook vooral op oudejaars avond,om het vuurwerk af te steken.
Ik kan me niks herhinneren waar ik als een berg tegen op zag.
@Terra, ja nu je het zegt, de leesmap, daar verheugde ik me altijd op! Ook op de TINA, die elke week in de bus viel. Met mijn 2 oudere zussen was het altijd ruzie maken wie hem als eerste mocht lezen. Maar als ik hem als eerste had, was hij ook weer heel snel uit en dan moest ik hem meteen afstaan. Ik had hem eigenlijk liever als laatste, dan kon ik hem meteen opnieuw lezen, en opnieuw, en opnieuw…
.
Natuurlijk verheugde ik me ook enorm op m’n verjaardag, en de vakantie. Het viel nooit tegen moet ik zeggen. Ik zag altijd op tegen dingen die ik moest doen en niet wilde of durfde. Zoals (al genoemd) de Spreekbeurt. Doodeng. En het viel ook niet mee als het eenmaal zover was. Tegenwoordig zie ik nog steeds op tegen vervelende karweitjes (schoonmaken
). Maar dat valt vaak wel mee als ik er eenmaal aan begin.
Leuke log trouwens
.
Vliegvakanties vroeger met mijn ouders en broer, het instappen van een vliegtuig, maar het mooiste is toch altijd als je door de douane heen komt en naar de taxfree shoppen!
Mijn moeder kocht altijd daar parfum in die tijd van Nina Ricci omdat die daar altijd stukken goedkoper was!
Tsja, elk jaar verheugde ik mij op mijn nieuwe zwemabonnement, dat zwembad was bij ons aan de overkant en wij waren altijd de eersten!!!!
Haha en wat ook leuk is…..je verheugen op het naar bed toe gaan als je bed verschoond was…..en nog trouwens hoor!
Verheugen, hetzelfde als zowat iedereen.Jarig worden. Een dagje met Pa en Ma en zussen en Oma en Opa naar de dierentuin of de Efteling, elke week een strandwandeling maken, over de boulevard in Vlissingen, als Papa was voetballen en wij met Mama samen gingen wandelen. Met stormachtige wind, als de golven over de muur klotsten en je haar recht overeind stond van de wind. Verheugen als het weer Maandag was, als de bladenman kwam met de damesbladen. Verheugen op het Vrijdagsavonds programma Candlelight van Jan van Veen, niet alleen omdat ik ook diverse gedichten heb ingezonden die ook zijn voorgelezen, maar voor de romantische muziek en soms was het op koude winteravonden zo lekker warm en behaaglijk in bed dat ik het programma, van 11 tot 12, maar alleen de begin en eindtune hoorde en wat er tussendoor geweest was had ik maffend overgeslagen. Verheugen op de vakantietijd, samen op vakantie gaan, en vrij van school. Sinterklaas, Kerstmis. Opzien tegen schoolonderzoeken, oogarts ( nog) KNO arts, tandarts, voor het bord komen om iets uit te leggen of voor te dragen , ( faalangst ) de wekelijkse gymles, de zwemles waar ik nooit aan mee kon doen, de schoolreisjes waar mijn zus wel mee mee ging maar ik niet. Boodschappen doen en afrekenen bij een te drukke kassa waar je soms ook nog eens extra moet wachten, als je lekker binnen zit in de winter en je moet dan door de kou of de regen naar buiten, om te gaan repeteren van het zangkoor. Dat was het zo een beetje. Niet veel meer dan de anderen, eigenlijk. En dan had je bij ons dan nog bij de katholieke kerk de goede week waar ik altijd tegenop zag en zie ( omdat we een emotionele herinnering hebben ) 4 Mei, al heb ik de oorlog niet meegemaakt, oud en nieuw, de week van tevoren met het vuurwerk, en dezelfde dag als het 12 uur geworden was en iedereen elkaar kuste en geluk wenste en een goede gezondheid. Dan ging ik altijd huilen. En ik werd dan altijd heel erg zenuwachtig als het op de tv. 5 voor 12 was. En steeds dichter kwam de wijzer naar de 12. En dan veranderde het laatste cijfer van het jaar , zuchtte je eens diep. Zo, dat hadden we gehad. Het enge was voorbij. Stom hé? Als je zo emotioneel bent.
Waar ik zelf dan altijd tegenop zag? De tandarts omdat je nimmer werd verdoofd (bijzonder gevaarlijk om niet te verdoven, ze konden je wel door je wang boren als je heftig heen en weer wurmde van de pijn). Nu heb ik er geen problemen meer mee omdat ik altijd verdoofd word; het is alleen een pijn in het banksaldo!
Ook als je ergens heen moest waar je eigenlijk totaal geen zin in had, dan bleef die afspraak als een soort zwaard boven je hoofd hangen - tegenwoordig maak ik zo weinig mogelijk beloftes, heb mijn lesje wel geleerd
??:
Verheugen? toen ik klein was: Mijn verjaardag, eerste dag van de vakantie als we op weg gingen naar spanje en eindelijk op het asfalt reden…de grote weg noemde we dat en vervolgens de belgische grens over gingen..
Woensdagmiddag bij v&d met mijn opa een ijsje met verassing eten.
Nu? als ik mijn ouders mag ophalen van het vliegveld als ze naar hier(ES) komen!
Ik zag op tegen de schooltandarts, de hele lagere schooltijd waar vreselijke onderwijzers zaten. Dus terug komen uit spanje en wéér naar die school de eerste dag….. vreselijk!
Nu? eigenlijk weinig,….
groet marjo
Leuk log !!!! Goed idee ….
Ik kon me als kind grenzeloos op dingen verheugen en dat was soms zo erg dat mijn moeder de boel temperde omdat ze als voorzag dat de boel zou tegenvallen.
De feestdagen : ik kon me al enorm op Sinterklaas verheugen als in september de “Sinterklaas Overzee folders ” ( stuur een Sinterklaas pakket naar familie overzee, wie kent dit nog ? ) bij de bakker lagen. Ik nam er altijd eentje mee. De leuke tijd kwam eraan.
Uiteraard mijn verjaardag.
Het weekend met alle leuke dingen : nar de padvinderij, familiebezoek, hele einden fietsen met mijn vader, de stad in ….
Maar ook vervelende dingen :
Zwemles vond ik vreselijk. Ik heb twee diploma’s maar vraag niet hoe.
Ik moet ineens aan dat schitterende liedje denken van Peggy Lee : “Is that all there is ?”
IS THAT ALL THERE IS?
Peggy Lee
SPOKEN:
I remember when I was a very little girl, our house caught on fire.
I’ll never forget the look on my father’s face as he gathered me up
in his arms and raced through the burning building out to the pavement.
I stood there shivering in my pajamas and watched the whole world go up in flames.
And when it was all over I said to myself, “Is that all there is to a fire”
SUNG:
Is that all there is, is that all there is
If that’s all there is my friends, then let’s keep dancing
Let’s break out the booze and have a ball
If that’s all there is
SPOKEN:
And when I was 12 years old, my father took me to a circus, the greatest show on earth.
There were clowns and elephants and dancing bears.
And a beautiful lady in pink tights flew high above our heads.
And so I sat there watching the marvelous spectacle.
I had the feeling that something was missing.
I don’t know what, but when it was over,
I said to myself, “is that all there is to a circus?
SUNG:
Is that all there is, is that all there is
If that’s all there is my friends, then let’s keep dancing
Let’s break out the booze and have a ball
If that’s all there is
SPOKEN:
Then I fell in love, head over heels in love, with the most wonderful boy in the world.
We would take long walks by the river or just sit for hours gazing into each other’s eyes.
We were so very much in love.
Then one day he went away and I thought I’d die, but I didn’t,
and when I didn’t I said to myself, “is that all there is to love?”
SUNG:
Is that all there is, is that all there is
If that’s all there is my friends, then let’s keep dancing
SPOKEN:
I know what you must be saying to yourselves,
if that’s the way she feels about it why doesn’t she just end it all?
Oh, no, not me. I’m in no hurry for that final disappointment,
for I know just as well as I’m standing here talking to you,
when that final moment comes and I’m breathing my lst breath, I’ll be saying to myself
SUNG:
Is that all there is, is that all there is
If that’s all there is my friends, then let’s keep dancing
Let’s break out the booze and have a ball
If that’s all there is
je verheugen op je verjaardag, vakantie, een nieuw schooljaar, een nieuwe schooldag (omdat je dan de jongen weer zag waar je verliefd op was), kerst, een bepaald tvprogramma, olympische spelen, tour de france, ek en wk voetbal en ga zo maar door. Ik kan me tegenwoordig nog steeds op heel veel dingen verheugen.
En waar ik tegenop zag. De schooltandarts. Zag je op een dag de bus op de oprit van de school staan, dan begonnen de spannende dagen. Elke klas kwam aan de beurt en als jouw klas aan de beurt was, was het maar weer afwachten wanneer je aan de beurt was. Wat een opluchtig als je nog niet hoefde en wat een spanning als je naam werd opgeroepen. Ik kan die spanning nu nog voelen.
op je verjaardag
op de vakantie, herfst, kerst, paas, pinkster of grote, maakt niet uit; aftellen
op het weekend
op 8 oktober
op sinterklaas, kerst en oud en nieuw
op een wedstrijd van AZ ‘67
en nu…. a.s maandag(14-07) voor het eerst met het hele gezin voor een vakantie naar het buitenland, Slovenie. Dat betekent dat Roefel voor het eerst in zijn leven gaat vliegen, maar daar kijk ik bepaald niet naar uit.
Ha ja Roefel, dat is ook een goeie, 8 oktober, Alkmaars ontzet, de kleine optocht in de ochtend waar ik veel aan mee gedaan heb en natuurlijk de grote mensen optocht in de middag en dan was ik altijd wel jaloers op sommige kinderen die toch mee mochten doen van mijn leeftijd omdat het kinderen van de ouders van de 8-oktober vereniging waren
Inderdaad: je verheugen op je verjaardag en op sinterklaas. Ik zag vooral op tegen een proefwerk wiskunde, natuurkunde, scheidkunde!
Natuurlijk verheugde ook ik me op m’n verjaardag, de snoep verrassing voor iedere zaterdagavond die in de keukenkast lag (en die ik vaak vooraf al had gezien
), maar ook het verjaardagsfeestje bij een vriendje/vriendinnetje, kinder carnaval later het carnaval voor de groteren, poffertjes eten bij Bongers…ach zoveel….
Ik zag altijd als een berg tegen de tandarts op, tot mijn moeder niet meer zei wanneer ik moest en me voor een voldongen feit stelde: “Je moet nu heen”. En tegen oudjaar zag ik ook enorm op; ik had en heb een vuurwerk fobie, dus ook dat viel onder de noemer “niet leuk”.
Je verheugen? Vooral op sinterklaasavond, omdat daar thuis heel veel aan gedaan werd. En later als puber (aan de vaste wal op school, in een kosthuis..) op het weekend. Lekker thuis!
En wat ik nog wel eens mis…het verheugen op de dag dat je fotorolletje ontwikkeld was. Duurde toch altijd een dag of vier en maar piekeren of ze gelukt waren…
ja dat was wat vroeger je eigen verheugen , bij mij begon het al een week of twee voor mn verjaardag dat ik niet kon slapen en met de feestdagen sint en kerst idem dito en het waren altijd twee weken waar nooit een einde aan kwam leek het wel maar het was wel leuk .
Als ik van vakantie terug wil ik altijd zo rap mogelijk thuis zijn.Is dat ook een vorm van verheugen? Dat was gisteren aanleiding voor een fikse woordenwisseling (en dan druk ik me nog zacht uit) met mevr Roefel. Terugkomend uit Slovenie wou die nog wat eten bij een hamburgergigant op Schiphol. Koters naturlijk akkoord, maar Pa wou naar huis.
Het is ook overal hetzelfde gezeur he Roefel????
Herken het wel een beetje
@Roefel, je hebt mevrouw Roefel toch wel laten winnen he?
Als het je helpt zou meneer Dutchfranca62 ook niet daar willen eten!
Hahahahahaha, meneer Dutchfranca 62!!!!
Ja dat heb je toch met BF-ers ook?!
Heej Roefel, bedoel je het vroegere Ricks brugrestaurant bij Schiphol?????
Nee, een burgergigant, en dan niet die met de gouden M, in dezelfde hal van schiphol waar je ook naar de perrons voor de treinen gaat.
Burger King! Judith. Tjonge jonge jonge!
Aha, ben weer op de hoogte Roefel!
Enneh.. Rene, vragen kost niks hoor!
Als Batman savonds op tv kwam zongen we de hele dag op het schoolplein: “vijf over zeven, gaan we Batman zien, gaan we Batman zien, gaan we Batman zien…” met melodie van ‘Yellow submarine’ (of: ‘Waar we heen gaan, Jelle zal wel zien’)
Kan ook kwart voor of over zeven geweest zijn, maar ik weet nog wel hoe we de hele dag uitkeken naar dat halve uurtje Batman op tv.
Tegenwoordig is de tandarts een fluitje van een cent, maar in mijn jeugd was het letterlijk een marteling.
Met je moeder en broertjes eerst uren wachten in de uitpuilende wachtkamer terwijl je de boren hoorde gieren.
Alleen bij trekken werd je verdoofd. Bij boren nooit. Je gilde inwendig net zo hard als de boor als hij weer op een zenuw boorde.
Soms had je geen gaatjes, en zei de tandarts: “Jij kan lachen!” Dan zweefde je de wachtkamer uit.
zo was het ook
vreselijk
heb er nog trauma.s van
Gedicht: Verdikke
M’n eerste uitgesproken vloek
zit nog steeds in het geheugen
Gekoppeld aan het risico
van iets te veel verheugen
Die vloek viel op een zaterdag
en luidde slechts: “Verdikke”
Gevolgd door jeugdig rijmgedrag
‘Laat de rest maar stikke’
‘t was halfweg jaren zeventig
De derde week van Maart
De schoolbel op het pleintje
ging met hartgeklop gepaard.
Dat vaak vervloekte klokje
klonk ineens hoe het moest zijn
“Dinge Dong Rutger Houwer”
weerschalde op het plein
Mijn moeder had die hele week
die zangkunst aangehoord
‘Waar ken je toch dat liedje van’
Ik raak ervan gestoord.
‘Het liedje is van Nederland
De hele klas mag kijken’
Ook zuslief hield die leugen vol
Ze liet het zelfs niet blijken.
En papa zei “Vooruit, Oké,
Het is niet altijd feest
Jullie mogen er naar kijken
totdat Holland is geweest”
Zo’n smaakvolle belofte
nou daar gaat een kindje voor
Dus zongen wij uit volle borst
We Dinge Dongden door
Die lang verlangde avond
mondde uit in een deceptie
Ze bracht ons dat gemis-gevoel
Geen hond op een receptie
We waren er weer ingetuind
Dit kon je niet verzinnen
Mijn ouders wisten dondersgoed
dat Holland moest beginnen
‘Zo kinderen dat was het dan’
weerklonk het uit een hoek
De stilte die er daarna viel
doorbrak ik met die vloek
Kwaad stapte ik mijn bedje in
Met vingers in de oren
Dat stomme stomme festival
Ik wou het niet meer horen
Mooi gedicht Joep67, maar het hoort zeker bij de Scheldwoorden!
Mijn flesje Nutricia chocomel.
De melkboer kwam nog aan de deur en eens in de zoveel tijd kocht mijn moeder zo’n halve literflesje chocomel. Dat moest dan eerst voor de kachel, om warm te worden, terwijl ik koud zo lekker vond. Maar daar kreeg je buikpijn van
Wat ik echt vreselijk vond was de schooltandarts. Dat was een ongeinterreseerde sadist (Nou zeg, stel je niet zo aan, doe die mond open, zelfs tegen de allerkleinsten) Wat een walgelijke man.
Als in de tijd van mijn basisschool de vrijdag naderde, was ik op de dag zelf zo blij dat het weekend werd en ik twee dagen vrij was, dat de zaterdag en zondag alleen nog maar konden tegenvallen.
Ik verheugde mij er ook altijd op dat het weer zaterdag werd, kon ik weer lekker naar mijn ponyclub nog geen 200 meter bij mijn huis vandaan toen. Ik had altijd les van 13:00-14:00 uur en in de ochtend vroeg ging ik er dan vroeg naartoe om te helpen op de manege…hopende dat ik een keer gratis mocht ponyrijden omdat ik zo goed geholpen had met van alles en nog wat en dat is een paar keer gebeurd ja, was toen heel bijzonder en voelde mij apetrots als ik dan weer op zo’n Ijslands (nee, niet van de ICELAND BANKS Rene van G.
) paardje mocht rijden!!!
Ik verheug me er op dat het morgen mijn laatste werkdag is. Nee, niet mijn allerlaatste maar ik ben de komende week lekker vrij en daarna ben ik een beetje door mijn vrije dagen heen. Maar goed, als ik maandag 17 november weer ga werken is het al bijna december en in januari krijg ik dan weer een nieuwe voorraad vrije dagen. Bof ik even dat ik werk, anders had ik nooit al die vrije dagen gehad!
@Frank Faber:
als je geen werk heb/niet werkt, heb je ‘altijd’ vrij toch?
@Joke, natuurlijk weet ik dat, het was ook komisch/ironisch bedoeld!
@FF:
??: 
??: 
Ik verheug me al vanaf mijn jeugd ieder jaar op de maand december. Vanwege Sint, mijn verjaardag (iets minder dan vroeger trouwens, want loop tegen de 70) en niet te vergeten Kerst. Al die gezellige donkere dagen met de versierde stad en de lichtjes overal. En ik verheug me ieder jaar als we op vakantie zijn op het moment dat de auto weer onder de carport thuis rijdt.
Ik verheugde mij altijd op veel dingen, natuurlijk mijn verjaardag, want dan mocht je trakteren op school & kreeg je een mooie strik die de juf maakte, en opa & oma kwamen logeren!
En natuurlijk de feestdagen; de intocht van sinterklaas kijken op tv(met aart staartjes als presentator), sinterklaasviering op mn vaders werk & op school en natuurlijk mn schoen zetten en dan de volgende ochtend in alle vroegte kijken wat er in zat! en dan natuurlijk sinterklaasavond, de buurman die heel hard op de deur bonkte en de zak met kadootjes achterliet(wij dachten natuurlijk echt dat het de sint was!!haha!).
En kerst, kerstboom kopen, versieren, kerstbakjes maken, etc. etc. en elk jaar iets uitzoeken voor in de boom.
En de vakantie’s, die wij elke herfst doorbrachten op het bungalowpark van mijn oom. Lekker ponyrijden en in het bos spelen, heerlijke tijd!! en s’avonds ging papa tamme kastanjes poffen in de openhaard van ons huisje.
En zo kan ik nog wel ff doorgaan!
Nu verheug ik me nog vaak op allerlei dingen, verjaardagen, kerst, sinterklaas, ze zijn anders geworden natuurlijk, maar niet ongezelliger! Ook kan ik me verheugen op mijn favoriete tv-programma’s. Heerlijk onderuit gezakt op de bank!
En tot slot verheug ik me elk jaar weer op een nieuw seizoen!!