Eerste keer buitenland
Op maandag 8 september 2008 geschreven door Henny Jane
Of, zoals gesuggereerd door Bertus: “Eerste keer de grens over”. Eigenlijk geen verschil. “Ausland” zeggen de Duitsers, “Abroad” de Engelsen. In Nieuw-Zeeland is het meestal “Overseas” omdat we op eilanden wonen.
Voor de eerste keer langs een bewaakte grensovergang gebeurde voor mij als twaalfjarige. Dat was toen, in de zomer van 1971, niet eens zo oud, moet je nu eens komen. We woonden toen nog in de Wildervanksterdallen, hoogweg een goed half uur rijden naar Nieuweschans of Boertange waar je de grens over kon met het toenmalige West-Duitsland.
Op een zondagmiddag met mijn ouders en een stel kennissen in de auto, het zal onze witte Simca zijn geweest. Stoppen bij de grens, hadden we wel of geen paspoorten bij ons? Dat kan ik me niet meer herinneren, en waarschijnlijk waren we ze toentertijd niet nodig. Zelf had ik als kind natuurlijk geen eigen paspoort, ik geloof dat je tot je 16e bij je ouders op hun pas kon en als je zelf op reis wilde, een toeristenkaart moest hebben. In de toenmalige EEG was reizen nogal ‘vrij’.
Maar goed, wij de Zoll over en het was net of ik op een vreemde planeet was beland. Enkele honderden meters achter ons lag het strakke Groningerland en hier waren wij op kromme landweggetjes met hier en daar boerderijen waar de vitragegordijnen overal helemaal hermetisch gesloten waren! Eveneens liepen er oudere dames geheel in het zwart gekleed (het was tenslotte zondag). Ik weet nog precies wat ik op dat moment dacht: “Ik ben midden in een exotisch land!!” Ook de patat was anders, je kreeg nl. mayonaise met patat, niet andersom. Volgens mijn moeder waren het veel te “dikke klodders”. Voor mij was het een mateloos interessante belevenis.
Daarna kreeg ik de smaak te pakken. Niet van die mayonaise, maar wel van het buitenland. Maar dat is een ander verhaal en reeds uitvoerig besproken hier. En jullie? Herinneren jullie nog die eerste keer naar een ander land? Was dat ook zo’n verrassing of vonden jullie de grensoverschrijding iets heel normaals?
24 reacties op “Eerste keer buitenland”
Laat een reactie achter
...
Mijn eerste keer buitenland? Da’s geen jeugdsentiment, ik kwam in 2001 op mijn 31e voor het eerst in het buitenland. België was de bestemming. Inmiddels ben ik ook in Duitsland en Frankrijk geweest. ‘k Ben niet zo’n reiziger.
De eerste keer buitenland was tijdens een Limburgse vakantie in ‘75 => het Drielandenpunt in Vaals. Zonder paspoort natuurlijk de ‘grens’ overgegaan. Voelde niet speciaal.
Buitenlandse reizen werden mij met de paplepel ingegoten; ik zal denk ik een jaartje of drie geweest zijn toen mijn ouders me meenamen naar Italië. Maar de herinnering daaraan is verbleekt.
Mijn eerste keer buitenland was een vakantie met mijn ouders naar het Ahrdal in Duitsland. Ik was zo rond de 18 jaar en vond het nogal een belevenis. Zo ver weg! Wij gingen bij Arnhem de grens over en daar werden nog de paspoorten gecontroleerd. Van de dagtochtjes die we daar hebben gemaakt weet ik niet veel meer. Een boottocht op de Rijn en naar het klooster in Maria Laach kan ik me nog herinneren. We waren in een hotel waar de “Schweinebraten” hoog in het vaandel stonden.
Daarna ben ik natuurlijk vaker in het buitenland geweest maar Duitsland is met stip mijn favoriete vakantieland. Ik moet er bij zeggen (typen) dat ik nogal honkvast ben en verre reizen zijn aan mij niet besteed.
Op die eerste reis maakte ik ook kennis met het fenomeen dekbedden. Die kenden wij toen nog niet. Ik vroeg natuurlijk meteen aan mijn moeder of wij die ook niet konden krijgen. Maar mijn moeder wilde niet zomaar afstand doen van die goede wollen dekens etc. Ach ja.. Nu vinden we ze heel gewoon en ergens in een oude hutkoffer hebben we geloof ik nog één deken.
M’n eerste reis naar het buitenland was in 1958, naar de wereldtentoonstelling in Brussel. Het was georganiseerd door de technische school, waar ik op zat. Inderdaad moest je een toeristenkaart aanschaffen (of een paspoort) en bij de grens moest iedereen z’n kaart opsteken en verdween de douanier na een snelle blik in het rond weer uit de bus. Doordat we in een bus reisden hadden we nauwelijks het idee in een ander land te zijn. Op het terrein van Expo 58 was zoveel te zien van over heel de wereld, dat dit ook geen echt “buitenland” gevoel gaf. Al met al heb ik er niet het gevoel aan over gehouden, in het buitenland geweest te zijn, ook omdat we in één dag heen en weer gingen. Ik kan me zelfs niet herinneren of we geld hebben gewisseld, want dan heb je toch het idee van buitenland. Maar elke keer als het Atomium in het nieuws is, moet ik wel aan deze reis terug denken.
Voor mijn gevoel was de eerste echte buitenland ervaring in 1963. Toen ging ik met een vriend op brommers naar Zuid-Frankrijk. Omdat je alles zelf moest regelen, geld wisselen, route uitstippelen, voor eten en onderdak zorgen, had je pas echt het idee in een “vreemd” land te zijn. Je moet je gaan verdiepen in een andere taal (ik sprak toen totaal geen woord Frans, maar had wel een talengidsje mee), je komt met ander eten en drinken in aanraking (stokbrood en wijn) en andere gebruiken.
Op de terugweg zijn we elkaar kwijtgeraakt maar dat verhaal zou een aparte log kunnen vullen. Maar het was wel het begin van veel reizen naar de buitenlanden, waar ik veel plezier aan beleefd heb.
Mijn eerste vakantie in het buitenland was een reis naar het Ahrdal in de Duitse Eifel. Ik was 18 jaar en ging met mijn ouders. Ik vond het een hele belevenis om zo ver weg te gaan. We gingen via Arnhem en daar werd bij de grens nog gecontroleerd.
Van de dagtochtjes die we daar hebben gemaakt zijn me alleen een boottocht op de Rijn en een bezoek aan het klooster in Maria Laach bijgebleven.
Sindsdien ben ik natuurlijk vaker in het buitenland geweest maar Duitsland is met stip mijn favoriete vakantieland. Ik ben nogal honkvast en verre vakantieoorden zijn aan mij niet besteed. Duitsland is lekker dicht bij huis.
In het hotel kregen we, behalve vaak “Schweinebraten” ook voor het eerst te maken met het fenomeen dekbedden. Ik vond ze geweldig en vroeg mijn moeder of we die ook niet konden nemen. Maar mijn moeder zei dat ze er niet over dacht om die goeie wollen dekens etc. zo maar weg te doen. Zucht…
Mijn eerste echte autovakantie naar het buitenland was naar Belgie, het plaatsje Wepion vlakbij Namen, ik denk dat ik 7 of 8 jaar was, we zaten daar in een hotel met zwembad waar je zowel binnen als naar buiten kon zwemmen…..enorm bijzonder toen!
Ik had als kind zijnde samen met mijn broer toch echt wel het gevoel alsof we aan de andere kant van de wereld zaten toen, grappig toch he?
Vond die mannen bij de grensovergang maar enge mensen hoor!
Maar wat mij betreft mogen de grenzen weer gecontroleerd worden want veiligheid gaat toch voor alles hoor!!!!!
Ik weet wel dat we toen ook nog onze achterbak open moesten doen van de auto, gewoon controle….nou ja, controle…..mijn moeder had netjes de spullen achterin gedaan en die klojoos (sorry voor het schelden) haalden alles overhoop zeker in de hoop om wat te vinden
We reden door met een boze moeder…..maar is later weer goed gekomen hoor!
Omdat wij redelijk dicht bij de Belgische grens woonden was Belgie voor mij geen ‘buitenland’. Goed, de weg was direct een stuk slechter, en de huizen en borden langs de weg anders, maar daar bleef het dan wel bij. Echt anders was het niet.
Toen ik 10 was, gingen we naar Polen. Mijn opa was Pools, en we wilden zijn land weleens bekijken. De Ijzeren Gordijn was nog stevig dichtgetrokken, en dus moest er overal gecontroleerd worden. In Oost-Duitsland mocht je geen drukwerk invoeren, was ons verteld. Mijn zusjes en ik waren doodsbang dat onze Donald Duckies en boeken-met-bandjes zouden worden afgepakt, maar dat bleek niet zo te zijn.
Aan de grens met Polen werd alles grondig bekeken. Zelfs de keuken van onze vouwcaravan moest open, want daar kon weleens iemand in liggen. Een grote spiegel werd onder onze auto gehouden, en nadat de grenswacht heel nieuwsgierig naar de Liga’s van mijn jongste zusje had gekeken en mijn moeder hem er eentje had gegeven, mochten we door….
Nu woon ik in het buitenland, in Engeland. Soms voelt het heel dichtbij, met name dankzij internet, en het feit dat je toch wel dezelfde series op tv hebt en dezelfde winkels in het winkelcentrum. Maar soms, als ik met mijn Britse Lief door de heuvels rijd, dan voelt het nog steeds heel erg Buitenland….. Zeker nu de tijd van de pepernoten, taaitaai en chocolade letters weer gaat aanbreken mis ik dat kleine kikkerlandje toch wel heel erg.
Ook voor mij lag en ligt België zo dichtbij dat ik het niet echt als buitenland beschouw, we gingen er vaak op de fiets naar toe.
Voor mij was mijn eerste echte keer buitenland, toen ik een jaar of 7 was, naar Duitsland we gingen vanuit Limburg (onze vakantiebestemming) een dagje naar Monschau en dat heeft indruk gemaakt. Niet dat me nog bijstaat dat we paspoorten moesten laten zien maar de huizen! er zaten over houten balken in de gevels gemetseld en dat vond ik wel zo bijzonder dat me dat eigenlijk het meeste nog is bijgebleven.
Ik weet niet eens meer hoe jong ik was toen wij voor het eerst over de grens gingen. We zaten met z’n vieren opgepropt achterin en ik moest als jongste altijd in het midden. Imperiaal op het dak en een kampeerwagen achter de auto. Eerst Duitsland en Zwitserland. Later werd Italië ons vakantieland.
De douane was altijd spannend, want mijn moeder nam veel etenswaren en koffie mee. En terug flessen wijn en Martini.
Bang dat we opengemaakt werden, moesten wij altijd doen alsof we sliepen. Dat zou de douaniers misschien vertederen. En mijn moeder was arts, dus plakte ze haar esculaap op de voorruit. Als ik eraan terugdenk………..
Mijn 1 ste buitenlandse vakantie was naar Duitsland, lahnstein aan de rivier de lahn.
Een hele onderneming, in een volkswagen variant, 4 kinderen en een boel knuffels van mn zusje, bovenop slaapzakken. Imperial bovenop, lag stampvol, en ook de kofferbak puilde uit.Na een lange rit(Pa reed niet zo snel) en vele pauze’s, kwamen we savonds in noodweer aan op een kamping, waar mijn ouders ooit hadden gekampeerd in hun verkeringstijd.
Maar om nu in noodweer en stikkedonker de tent op tegaan zetten,was niet tedoen, dus moesten we in de auto slapen, tot het licht werd.
Zover kwam het niet, iedereen had met ons tedoen daar, en we werden onderverdeeld tussen wat kampeerders.Toen ik smorgens wakker werd, was de halve kamping al aan t helpen om de tent op te zetten.En kon de vakantie eindelijk beginnen!Dit was de eerste en de laatste keer dat ik met mijn ouders naar het buitenland ben geweest.Ik had de leeftijd dat ik niet meer mee wou met ze, dus zwaaide ik ze het jaar erop uit, en bleef lekker met mijn vriendje thuis.
Ik ben dicht bij de Duitse grens geboren, maar mijn eertse buitenlandse herinnering is aan België waar wij op het plaatsje Mol met een caravan stonden tijdens een vakantie. Ik heb er nog een paar mooie zwart-wit foto’s van. Het land van kapitein Zeppos.(wie kent de prachtige begin-tune daarvan niet?)
Dubbelklik voor kapitein Zeppos op het onderstaande:
http://nl.youtube.com/watch?v=1YtS6TNSeks
Ja, dat was een vakantie naar Luxemburg toen ik een jaar of 15 was.
Was wel een speciaal gevoel … de grens over.
Woon nu vlakbij de Duitse grens en ga geregeld even in Duiutsland boodschappen doen.
Toch heb ik nog steeds een beetje een vakantiegevoel als ik daar heen rijd.
Ben benieuwd als ik over enige tijd in Duitsland woon hoe het dan is.
Ik denk dat ik een jaar of 8 was, toen ik voor het eerst de grens over ging bij Duitsland, wat een belevenis, het is al weer 39 jaar geleden, dus toen was het controleren en paspoort laten zien een vanzelfsprekend iets.
En zaten wij allemaal afwachtend op de achterbank, met in je achterhoofd, dat we er straks allemaal uitmoesten, voor een algehele controle, ook dat gebeurde er om ons heen.
Het eerste buitlandse stadje wat ik mocht aanschouwen, was Monschau, prachtig en indrukwekkend, het stadje lag in het dal en van bovenaf vanaf de auto weg kon je er zo naar kijken.
Nog steeds doen de grensovergangen mij wel wat de afgelopen vakantie zaten we bij Archen en was het 5 minuten lopen naar de grens van Duitsland, gemarkeerd met allemaal vlaggen en Nederlandse en Duitse supermarktjes
De 1ste keer was toen ik 4 jaar was een vliegvakantie naar Ibiza…Vaag kan ik me herinneren een keer met de auto naar Duitsland te zijn geweest en soms waren de grensposten onbemand en dat vond je dan weer jammer (waarschijnlijk was ik de enige!). En dan maar kijken of het landschap erg veranderde aan die ‘andere’ kant van de wachtpost….en dat viel vaak tegen.
Mijn eerste buitelandse vakantie was naar Luxemburg, toen ik 14 of 15 was. Het was een heel eind rijden. En voorbij Bastogne in België
moesten we Luxemburg in, dat was ook weer een heel eind. Er was alleen een tweebaans weg een heen en een terug, en ergens halverwege een douane post, maar je kon rustig doorrijden. Ergens bij Wiltz moesten we afslaan, de beboste wegen in en maar zoeken. Dat koste wel een hele dag zo’n rit vroeger. En nu gaat mijn zus ook nog wel naar dat zelfde vakantie adres, er zijn mooie 4baans wegen en de grens daar is niets van te zien, misschien een vervallen huisje. Ik zal het eens vragen aan mijn zus. Zonder auto is het niet zo makkelijk in Luxemburg, zeker niet in dat gedeelte. Dat was dus mijn eeste vakantie in Luxemburg, we zijn er wel 10 keer geweest samen met mijn ouders. Mijn eerste vakantie alleen was met school naar Parijs.
Er zijn verschillende eerste keren buitenland geweest
De eerste enige échte eerste keer was als kind samen met mijn ouders naar Parijs, dat vond ik zo spannend dat ik de week ervoor er gewoon ziek van was, maar de dag voor de reis was ik er helemaal klaar voor
Ook een eerste keer was met het vliegtuig op vakantie!!
Samen met mijn zus en een vriendin naar Ibiza.
En dan de eerste keer met een vriend, dus zonder oudere volwassene erbij op vakantie naar het buitenland.
En de eerste keer alleen met de auto de grens over naar een buitenlandse liefde
Mijn eerste buitenland was met een tante en een oom naar Belgie. Ik logeerde, met vakantie gaan deden mijn ouders toen nog niet bij die oom en tanten in Den Haag. Met de bus een dagreis naar spa en watervallen van Coo. Was een belevenis, in zo’n stadje wat op de grens lag (goedkope)sigaretten voor mijn vader gekocht. Later heb ik wel verdere reizen gemaakt, zelfs met de auto op vakantie naar Marokko, prachtig. Ver gaan doe ik niet veel en eigenlijk is vakantie met vrouw, kinders met de sleurhut naar Luxemburg veruit favoriet.
Ik zal 13 geweest zijn, naar Luxemburg, bij België de grens over.
De sensatie, douane, het geldwisselkantoor, de andere nummerborden, andere huizen, de taal.
En eigenlijk heb ik het nog, als ik de grens overga, ook al is er geen douane meer te bekennen, alles is toch ineens anders, één Europa ten spijt. Gelukkig maar.
Gedicht: Heimwee
We waren
nog niet eens
halverwege onze straat
of het ging
over de stekker
van het koffieapparaat
Gedicht: Sankt Nogwat
Zo’n vreemde plek
is even wennen
dus gingen wij
het dorp verkennen
Daar zagen wij
met open mond
dat alles
in de steigers stond
Gedicht: Sonderangebot
Essig
aus Bingen
Das Traumort
am Rhein
Neem er
maar zes
Het is vast
goede wijn
Ps: de bovenstaande drie gedichtjes zijn een voorproefje van de hopelijk ooit te verschijnen bundel “Is dit alle mayonaise”. In de bundel staan mijn vakantiebelevenissen. Groet Joep
De eerste keer naar voor mij was de u.s.a.,Chicago,om precies te zijn.Ik was toen 12 jaar.
We waren op doorrijs naar Canada,maar stopte daar om een broer van me vader te bezoeken.
Daarna ook in vele europese landan geweest.
Dit verhaal is voor mij bijna het zelfde als de eerste vliegreis.
Ik ben geboren en getogen in Eindhoven, dus ik neem aan dat België mijn eerste buitenlandse bestemming was.
Mijn eerste echte buitenlandse bestemming was Zwitserland, op vijfjarige leeftijd. Ik geloof dat we daar twee jaar achter elkaar zijn geweest. Daarna een keer naar Engeland, eind jaren zestig een paar vakanties in eigen land, in Zeeland doorgebracht, en van 1971 t/m 1976 de vakantie doorgebracht in een piepklein huisje op een berghelling in Zwitserland. In Ringgenberg, aan de Brienzersee, om helemaal volledig te zijn. Daarna ook nog enkele jaren naar Oostenrijk geweest, maar daarna was het afgelopen met de traditionele gezinsvakanties.
In de jaren tachtig ben ik zeer regelmatig lange weekenden naar Londen gegaan, waar ik begin jaren tachtig ook langere tijd zelf als au-pair gewoond had.
Na mijn verhuizing naar Luxemburg, werd de vakantiebestemming eigenlijk standaard Nederland, voor familiebezoek en om met vrienden af te spreken.
Sinds ik “in de honden” zit, zijn daar ook weer geregeld reisjes naar Duitsland en Zwitserland bij gekomen om daar deel te nemen aan evenementen van de verschillende rasverenigingen waar ik lid van ben.
De Zwitserse vereniging voor Australian Cattledogs en Kelpies organiseert elk eerste weekend van oktober een “werkweekend” voor ons en onze honden. En die weekenden brengen mij naar vertrouwde plekken. Zo voerde de rit naar de eerste paar weekenden altijd door het dorpje Nesslau, waar wij in 65 en 66 onze eerste vakanties doorbrachten. Inmiddels wordt het werkweekend al zeven jaar georganiseerd in Wilderswil, vlakbij Interlaken, slechts enkele kilometers van verwijderd van Ringgenberg. Ik ben nu dus echt weer op mijn oude stek en de cirkel is rond.