De eerste treinreis
Op maandag 15 september 2008 geschreven door Jo Pinxt
Samen met mijn moeder reis ik (6) in 1952 van Spaubeek naar Heerlen, een wereldreis die 30 minuten duurt. Diepe indruk maakt de conducteur in zwart uniform met rode pet, rode leren riem, fluit, kniptang en zijn vertrek -ei op een stok. Mijn verjaardagscadeau staat vast, ik wil een conducteurs uitrusting.
Op de eerste vrije woensdagmiddag verzamel ik naast mijn broertjes en zusje de buurtkinderen in onze keuken die tijdelijk tot stationshal is omgetoverd. Buiten de keukendeur hangt op een halve kartonnen doos de tekst Station Spaubeek. Aan de deur vindt de verkoop voor 1 cent plaats van de hard bruine kartonnen treinkaartjes. De trein opgebouwd uit 8 keukenstoelen in rij staat klaar richting Heerlen. Om beurten mogen alleen de jongens machinist of conducteur zijn, immers op de echte trein is dit ook zo. De meisjes zijn reizigers.
Als alle passagiers ingestapt zijn, blaas ik in ornaat op mijn fluit, steek mijn vertrekstok omhoog met de groene kant gericht op de machinist en sluit de deur met uit mijn mond een “boem”.
De machinist zet de trein met uit zijn mond kedeng- kedeng geluid steeds sneller in beweging. Onder tussen loop ik de trein door om de kaartjes te knippen. In Heerlen aangekomen wordt bij de uitgang het kaartje weer in beslag genomen.De keukenstoelen worden omgedraaid want we gaan zo dadelijk weer richting Spaubeek, Hier vindt ook wisseling van rollen plaats. Af en toe moet de trein een noodstop maken wegens hoge nood van een van de reizigers en aangezien we geen w.c. aan boord hebben doet daar niemand moeilijk over.
Het werd een spannende en reislustige woensdagmiddag op onze vierkante wielen.
29 reacties op “De eerste treinreis”
Laat een reactie achter
Dit spel heb ik ook gespeeld, jonger dan vijf jaar. Mijn moeder en oma als passagiers. Misschien broer Cock ook aan boord..?
Normaal weinig herinneringen uit die tijd maar deze is wel helder.
Recent het zakje echt gebruikte treinkaartjes, teruggevonden. De kniptangetjes zijn ook nog lang bewaard gebleven, maar nu spoorloos.
Mijn eerste treinreis was ter ere van mijn oma’s verjaardag.Ik denk in,ongeveer 1975,we gingen naar de bioscoop in rotterdam kijken naar de film merlijn te tovenaar.De trein reis was van delft tot rotterdam and back.
Nooit veel in een trein gezeten.
Als heel klein meisje eens getreind toen er nog een 3e klasse was geloof ik….houten bankjes! Van Groningen naar Assen misschien? Zo ongeveer in 1962, ik heb een zeer vage herinnering; was hoogstens 3. Wel herinner ik me de treinreis tijdens een 1967 schoolreisje, tussen Groningen en Delfzijl. We waren gelegerd in een kampeerboerderij in Norg en maakten veel uitstapjes gedurende een hele week.
Thuis speelde ik ook wel eens trein of bus, dit met behulp van keukenstoelen en poppen als passagiers. De beer van broerlief mocht niet mee, want beren had je in het grote bos, niet in het verkeer.
IK kan het met de beste wil van de wereld niet bedenken, maar het zou eigenlijk moeten zijn de reis naar mijn tante in het Noord Hollandse Hoogwoud waar wij vanuit Amsterdam heen gingen.
Mijn neefjes hadden zo’n conducteursetje. Oude bus en treinkaartjes bewaarden we voor hen.
Wanneer we bij hen te gast waren, speelden we zo af en toe treintje.
Dat kniptangetje, daar had ik wat mee (?).
Schiet me opeens te binnen: vond in een ‘echte’ bus het apparaat waarmee de buschauffeur je kaartje maakte zo apart. Grijs geval met schuifjes, en ergens aan de bovenkant kwam je kaartje (een dun papiertje) eruit.
Mijn eerste treinreis was meteen eentje met een hoog tranengehalte.
Ik ging logeren bij een oom en tante in Deinum (Friesland). Mijn vader zette mij op de trein in Visvliet en mijn oom zou in Leeuwarden op het perron staan om mij op te halen.
Mijn vader vroeg nog aan een oudere mevrouw of ze erop wilde letten dat ik in Leeuwarden uitstapte en dat deed ze ook. In Leeuwarden aangekomen nam ze mij mee naar de uitgang en liet mij daar staan, waarschijnlijk omdat ze een bus moest halen of zo. Dus ik alleen buiten het station en mijn oom op het perron. Tranen dus. Iemand zorgde ervoor dat het werd omgeroepen in het station en toen was het leed snel geleden. Een trauma heb ik er niet aan overgehouden maar leuk was het niet. Het leek mij een eeuwigheid voor dat mijn oom kwam maar het heeft misschien een kwartierje geduurd.
Nu zou niemand het meer in zijn hoofd halen een 6-jarig kind alleen met de trein te laten gaan, maar in 1946 ging dat allemaal heel gemoedelijk.
Dus denk niet dat mijn ouders ontverantwoordelijke dingen deden.
Mijn eerste echte treinreis, in ons autoloos gezin zal dat heel jong geweest zijn, ik kan het me niet herinneren.
Die treinreisjes thuis met zo’n conducteurssetje en met gebruik van de keukenstoelen, ja, veel gedaan, en misschien was ik dan de eerste conductrice, want ik had zelf zo’n setje…
Ik kan me mijn eerste treinreis op wat vage flarden na niet herinneren. Van die flarden ben ik zelfs niet zeker want het kunnen ook herinneringen van tv-beelden zijn. Wat ik wel weet is dat ons gezin praktisch nooit met de trein reisde.
Mijn allereerste treinreis kan ik mij niet meer herinneren maar de treinreizen naar mijn grootouders in Oude en Nieuwe Pekela waren altijd een prachtige belevenis.
Als het door mijn ouders bekend werd gemaakt had ik al dagen van te voren voorpret en telde ik de dagen af tot het vertrek.
De Hondekoppen waarmee we reisden, altijd in een Coupe gaan zitten (lekker rustig), de man van de restauratie op het perron met zijn “Koffie, Bier en limonade!!!!!” en de lucht van gebakken kroketten op de grote stations, de meegebrachte broodjes……….
Ik denk er met weemoed aan terug “zucht”.
Vroeger keek je er niet naar of de reis duur was of niet, je ging gewoon anders kwam je nergens.
Bovendien waren het je grootouders en die kon je ook niet compleet negeren.
Nu doe je dat niet meer want de auto is vaak goedkoper.
Maar diep in mijn hart zou ik die reis nog wel eens een keer willen maken.
Zo’n conducteurs setje hadden mijn broer en ik ook ja en we hebben wat afgelachen ermee…moeder mocht ineens de keuken niet meer in…STOP en oma mocht de trap naar boven niet meer op HALT spoorbomen zijn dicht (ja, zelfs op de trap
)vooral dat fluitje vond onze kat errug interessant! 
Mijn eerste treinreis was met een oom naar Amsterdam naar Artis met neefjes en nichtjes, heel erg gezellig!
Mijn eerste treinreis was met mijn moeder samen naar Breda, eerst met de boot, dan met de bus en uiteindelijk met de trein. Ik weet er eigenlijk niet zoveel meer van ik was een jaar of drie en ik had een zachtgroen jurkje aan met borduursels op het bovenlijfje in donkerblauw, een soort van vergeetmenietjes. Langs het halsje en de mouwtjes zat wit kant.
Het meest is me nog bijgebleven dat ik op de terugreis moest overgeven en dat ik toen vlekken op mijn mooie jurk kreeg.
Met stoelen treintje spelen heb ik wel gedaan, meestal als mijn moeder aan de grote schoonmaak was en de stoelen al op een rijtje in de gang stonden.
Verder hebben wij bijna nooit met de trein gereisd, we gingen meestal overal met de fiets heen , hoe ver het ook was.
Met het conducteurssetje is ook veel gespeeld door onze jongens. De eetkamerstoelen werden iedere keer op een rij gezet.
Er zijn verschillende momenten geweest waarop we met de trein gingen. Vroeger hadden we geen auto, mijn vader had zijn rijbewijs nog niet gehaald, en we wilden er wel eens uit. Zo gingen we een keer met de hele familie, inclusief Opa en Oma, naar de dierentuin in Antwerpen, voorwaar een hele belevenis. Van die treinreis herinner ik me niet echt veel, denk dat ik nog te klein geweest ben,echter wel, het voorval wat mijn moeder overkwam. Het was een hele hete dag, vroeger had je nog échte zomers, en het was voedertijd. De leeuwen zouden een hapje vlees krijgen. Wij kindertjes moesten dat natuurlijk bekijken en mama ging vooraan staan.
Een indrukwekkend gemaande leeuw ijsbeerde door zijn kooi , draait zich om, tilt zijn staart op en piest. Maar, mijn moeder kreeg de volle laag. Ze moest er een heel flesje reukwater tegenaan gooien. Hoe we thuis gekomen zijn weet ik niet. De andere keer gingen we met de trein naar de Efteling. Dat heb ik wel eens meer verteld, dat verhaal. Ook zijn we , toen mijn vader in Den Haag werkte, van Den Haag naar Sittard gereisd met de trein. Overstappen in Eindhoven. En waarschijnlijk ook in Roosendaal, dat weet ik eigenlijk niet goed. Nou zou ik het wel weten want ik ga vaak met de trein.
De eerste keer voor mijn nichtje was ook een avontuur. Ze mocht met Oma mee. Ze was 3 jaar en had nog nooit getreind. Oma van Honk was jarig, de moeder van mijn vader. Ze woonde in Arnhem, en dus werd het een hele rit voor de kleine Angelien. Natuurlijk moest ze bij het raampje zitten, dat is met alle kindjes zo. Ze was heel erg opgewonden en haar hartje ging tekeer als een machientje. Dat vertelde mijn moeder dan later, want mijn vader en ik gingen later die dag met de auto naar Arnhem, maar het was alleen omdat we de kleine meid het gunden om ook eens een keer een treinreis mee te maken.
Ook mijn achterneefjes zijn vorig jaar met de trein meegegaan, voor de eerste keer, samen met Oma en Opa. ( mijn broer ) En zo maken we het allemaal een keertje mee voor de eerste keer.
Nu weet ik niet beter. Heb net een hele week getreind. Vakantie gehouden. Van Oudenbosch naar Zwolle, van Zwolle naar Sneek. Ik vind het nog steeds leuk. Behalve het lange wachten soms. En de treinen zijn toch wel comfortabeler dan vroeger. Mijn neefje is weg van de stoomtrein in Goes. Hij woont daar en zijn vader is machinist van de stoomtrein, dus Thomas wil later ook op de stoomtrein. Ben benieuwd wat er van zijn droom terecht komt.
Op een dag weet je het….Je wordt conducteur.
Jaaaaaaaaaaaaa, ik herinner mij dit nog. Ik speelde liever met jongens(speelgoed) en was niet zo’n poppenkind (al doet de foto anders vermoeden). Mijn buurvriendje had dit conducteurspakket. Daar speelden wij mee. Als tegenprestatie wilde hij bij ons altijd met het poppenhuis spelen.
Die eerste treinreis voerde ons hele gezin (pa, ma en 5 jong) van het centraal station te Eindhoven naar het station van Heeze, want daar woonde een tante. Eerst met de taxi vanuit de Kempen naar Eindhoven en toen 10 minuten met de trein die ook nog stopte in Geldrop. Wereldreis was dat, minstens anderhalf uur! Een jaar later hadden we een Renault 4 waarmee het gezin in 3 kwartier in Heeze arriveerde, op de stoep bij mijn tante. Mijn ouders keken elkaar aan: “dat ging een stuk sneller lieverd, die treinreis van vorig jaar boeken we af van het educatieve gezinsbudget”.
Omdat ik uit een autoloos nest kom is reizen per trein er bij mij met de paplepel ingegoten en mijn eerste ritje is zo lang geleden; ik moet heeel klein geweest zijn, ik kan het mij echt niet herinneren, zie mijn gastlog de Nachttrein:
http://jeugdsentimenten.net/20.....achttrein/
Jammer genoeg werd die log niet zo goed ontvangen als ik gehoopt had.
@Frank Faber: trein en tram, zeer groot of groot verschil?
Eerste treinreis weet ik niet meer precies, conducteurssetje nog wel, was een jaar of 4 geloof ik. Later werd mijn eigen moeder hc, dus treinreizen zat gemaakt daarna, haha.
@Henny Jane: trein en tram reiden beiden op rails, dat is een overeenkomst en het verschil; een trein heeft een langere remweg en wordt ingezet op langere afstanden terwijl een tram een langzamer rijdend voertuig is, meestal binnen een stadsgebied. Een trein heeft in de regel meer passagierscapaciteit dan een tram. Een tram stopt onderweg ook vaker dan een trein en zo zijn er nog wat meer kleine en grote verschillen op te noemen. Je hebt ook tussenvormen zoals lightrail; de Zoetermeerse RandstadRail is daar een voorbeeld van.
Wat ik altijd fascinerend heb gevonden zijn overwegen. Alarmbellen en -lichten die om de x-tijd beginnen te waarschuwen, spoorbomen zakken naar beneden en dan ineens zoefff…zo’n blauwgele snelheidsmaniak langs je heen. Prachtig! Het oefende op mij altijd een enorme aantrekkingskracht uit. Toch ben ik geen treinspotter en ik heb ook geen modelspoorbanen. Ik reis graag met de trein al is dat tegenwoordig bijna nooit meer het geval.
Ooit eens meegemaakt; ik zat op mijn trein te wachten op een perron; het kan Den Haag CS geweest zijn maar ook een ander station. Er stond een trein klaar voor vertrek en op datzelfde perron was ook een kind met een speelgoedconducteurssetje waar ook een fluit bijzat. Op een gegeven moment blies dat kind hard op het fluitje waarop de stilstaande trein zich prompt in beweging zette. Of dat nou kwam door het toedoen van dat kind weet ik echt niet, maar ik dacht toen aan even Apeldoorn bellen!
Eric Erres,heb jij die echte oude kartonnen treinkaartjes?
oja Joke 61:zo’n grijs apparaatje gebruiken ze nog bv op de pont van Oud Beierland
@Cock: bij Eric Erres ligt van álles onder z’n bed
, dus ook die oude kartonnen treinkaartjes!
Ennuh, leuk zo’n nostalgisch apparaat bij de pont v Oud Beierland. Ik ga op zoek naar een plaatje.
Hahaha, kan een nostalgische buskaartjesautomaat gewoon op Marktplaats kopen. Vroeger toen ik altijd misselijk werd in de bus, kreeg ik van de medelijhebbende chauffeurs vaak een leeg rolletje uit de buskaartjesautomaat
??: 
Vorige week nog naar Tiengemeten gefietst en bij dat pontje het apparaat Live gezien! Zat ook nog een Ijsvogel aan boord…
Ja, @Joke61, als ik een erwt beleving heb, dan weet ik dat er iets moois ligt
Helaas in dit geval zal broer Cock het oudste recht doen gelden
M’n 1e treinreis kan ik me echt niet herinneren, ik was waarschijnlijk ‘n jaar of twee. Maar het móet naar Hoek van Holland/Strand geweest zijn!
In 1959 ging mijn vader met mij (4 jr) naar station Den Haag Hollands Spoor. Ik had de goede spullen bij me: pet, fluit en spiegelei. Ik stelde mij op naast de trein, ter hoogte van de bestuurder. Mijn vader zei dan op gegeven moment: laat hem nu maar vertrekken. Ik blies op de fluit en stak het spiegelei omhoog en verdraaid: de trein vertrok, richting Rotterdam. Mooi was dat. Af en toe kom ik nog op dat station, ik kan de precieze plek nog zo aanwijzen.
Vroeger nooit met de trein geweest, de eerste keer was met 10-ertoer met een vriendin. Ik was toe 15 of 16. Zo’n 4 jaar later werden de NS mijn werkgever, waar ik tot nu toe nog steeds werk…
@ Frank: zo iets heb ik ook ooit meegemaakt, op station Driebergen-Zeist. Ik had daar dienst, en op dat station kwam dagelijks in zijn pauze een manneke van de sociale werkplaats. Bertus, iedereen kende hem. Spoorfreak tot en met, kreeg van alles van het treinpersoneel, jasjes, petten en dus ook een fluitje. Gedurig stond hij de treindienst te ‘regelen’, maar nooit werd er op gereageerd ( logisch natuurlijk). Tot er dus een “nieuweling” op de bok zat en die reageerde dus wél !!!! De trein zette zich in beweging, om na 10 meter accuut weer te stoppen!!! En Bertus? Die schaterde het uit en inwendig wij als lokettisten ook….Nu is Bertus in de 70, en nog steeds dezelfde spoorfreak. Alleen NS is veranderd…
Jaar 1970.Per ongeluk zat ik in de laatste snel trein vanuit Zwolle naar Deventer. Mijn eindstop was Olst.
De condicteur overlegt met de meester in de cabine. Als u er snel uitspringt stoppen wij 1 minuut.
Dank je wel heren met gevoel.