Klederdrachtpoppetjes
Op zaterdag 4 oktober 2008 geschreven door dutchfranca62
Ooms en tantes, buren, kennissen van mijn ouders kregen steevast de boodschap mee om een klederdrachtpoppetje voor mij mee te brengen bij een bezoek aan het buitenland.
Iedere keer keek ik dan halsreikend uit naar hun terugkomst maar vooral ook of ze en poppetje hadden meegebracht en met name hoe groot en wat voor mooie kleding zij of hij aanhad. Ook waren er natuurlijk poppetjes van Nederlandse makelij. Ik kan mij herinneren dat ze in mijn kamer stonden te pronken.
Inmiddels ben ik een groot aantal keren verhuisd en zijn de poppetjes dankzij het zorgvuldige inpakken van mijn moeder, met daarop briefjes gespeld met land/stad van herkomst en de gulle gevers, zijn ze nog redelijk intact. Alhoewel sommigen enigszins gehandicapt zijn en ook heb ik het haar geknipt van de Française!
Hebben jullie deze vroeger ook verzameld en raad eens uit welke landen of steden ze komen?
32 reacties op “Klederdrachtpoppetjes”
Laat een reactie achter
Ik zelf heb ze niet gespaard maar ik kan mij wel heel goed herinneren dat mijn oma een flinke verzameling had. Met sommige mochten wij spelen maar de grote/mooie poppen mochten wij alleen vanaf een afstandje en vanachter glas ( stonden in een vitrinekast ) bewonderen.
Ik heb een keertje, heel stiekem, de vitrinekast geopend en de poppen aangeraakt. Gewoon omdat ik de stof van de spaanse danseres wilde voelen en de veerpluimen op de hoed van een zeer deftig geklede dame. En ik vroeg mij ook af of haar paraplu ook open kon, ze hield hem altijd zo statig vast…. Gelukkig zonder kleerscheuren of beschadigingen de kast weer dicht kunnen doen. Maar ik vond ze wel heel erg prachtig om te zien.
Groetjes Liane
Nee die heb ik niet verzameld Franca, maar ik ben een jongetje en die deden dat soort dingen toen niet. Ik heb er wel eens eentje gehad van iemand die een ‘verre’ reis naar Volendam ondernam. Ik was er net zo blij mee als een boer met kiespijn.
Ik kan mij wel voorstellen dat het meer een meisjesding was.
Ben er ooit eens mee begonnen toen ik mijn eerste baan had - verzamelwoede. Misschien liet ik de woede koelen na 5 of 6 poppetjes, ze waren niet goedkoop en vaak niet al te degelijk in elkaar gezet. De kleding was er vaak opgeplakt! Heb eens een Groningse pop verwisseld met een Oostfriese pop toen ik op bezoek bij mensen in Bremen was - beide poppen in het zwart gekleed. Toen al emo!
Off topic: waar zijn onze foto’s of ben ik de enige die niet helemaal ingelicht is?
Wat leuk zeg, op de foto zie ik mijn paarse spaanse danseres staan uit 1978 die nu bovenop de kast van mijn jongste dochter staat te dansen!!!
Verder hebben bij mijn ouders op de schoorsteenmantel jarenlang 2 peruaanse poppetjes gestaan, meegebracht door iemand die er jarenlang geweest was, in Peru dus! Een man en een vrouw….helaas zijn deze pas geleden weg gedaan en waarom????
@Dutchfranca62: zijn de poppetjes op de afbeelding jouw poppetjes?
Ik had een vriendinnetje wiens vader voer op de grote vaart, na iedere reis nam hij een poppetje mee voor haar. Op haar kaptafel stonden al de poppetjes te pronken. Was er wel een beetje jaloers op.
Kom weleens bij een cliënt die ook een vitrinekast vol klederdrachtpoppetjes heeft, leuk om even naar te kijken.
Maar zouden klederdrachtpoppetjes nog steeds her en der te koop zijn? Ik let er niet zo op als ik op vakantie ben, ik speur dan nl naar theelepeltjes ipv die poppetjes.
Ik herinner me iets Oostenrijks, maar vooral een poppetje uit Griekenland: een griekse paleiswacht, een mannetje dus.
Die heb ik nog duidelijk op m’n netvlies staan, dat komt vast door het “rokje”, dat hij droeg, wat ik eerst maar raar vond..
Ik heb net afbeeldingen gegoogled op “griekse paleiswacht”, en ja, hoor, precies zoals in mijn herinnering het popje eruitzag.
Veel en lang gespaard want wie verre reizen doet…
Urk heb ik dubbel dus wie Spakenburg of Volendam wil ruilen…
Ik heb alleen twee Poolse poppetjes. Mijn opa was een Pool en hij en mijn oma namen het eerste poppetje voor me mee toen ze daar op familiebezoek waren geweest. Het tweede poppetje koos ik zelf uit toen ik op mijn 10e daar op vakantie ging.
Het wordt moeilijk raden zo, want dit zijn niet mijn poppetjes
Hopelijk wisselt sentiment ze snel om.
Met mijn ouders was een bezoekje aan Volendam en Marken een vakantiebestemming! In de begin jaren 60 zag je wat vaker mensen in klederdracht door de dorpjes wandelen. Als herinnering heb ik toen een popjes gekregen (mannetje en vrouwtje). Ik heb later nog meer klederdrachtpopjes gespaard, maar waar die gebleven zijn?
Wat erg leuk is dat mijn ouders in 1947 bij Zwarthoed in Volendam op de foto zijn gegaan in klederdracht. Ook van mijn oma (als man!) en tante is er een foto. En ook mijn schoonouders gingen in de 50-er jaren zo op de foto. Misschien hebben lezers van JS thuis wel ergens een kinderfoto, gemaakt in Volendam voor de welbekende schouw? Misschien denk je dat nu alleen toeristen en bekende Nederlanders dit doen? Nee, een paar weken geleden ben ik met mijn man (weer bij Zwarthoed) ook in klederdracht op de foto geweest. Erg leuk trouwens!!!
De traditie zet zich zo voort.
Ja hoor Eric, jij en Urk
Zeker jeugdsentiment!
Mijn tante, zus van m’n moeder, spaarde ze. Toen dat nog niet gebruikelijk was maakten zij al verre reizen en namen klederdrachtpoppetjes mee die in een stofvrije vitrine werden uitgestald. Vrienden en bekenden van haar namen ook mee zodat het een hele verzameling geworden is. Is, want verhuisd naar een kleinere woning is er wel weer een vitrinekast met poppetjes ingericht
Bedenk me nu ook dat in de jaren 70 IEDEREEN een Spaanse danseres had staan in huis, je kon ze destijds ook gewoon bij V&D kopen
@Aidan: dat kan een apart log zijn> Spaanse souvenirs…
Tjonge: wat een troep en kitsch allemaal!
Zo’n bordje aan de muur met daarop een ansicht geplakt en de rest er bij geschilderd
Ik was in 1983 met Elise in Rome en onderweg kwamen we ook in Assisië uit en daar kocht ik een klederdrachtpoppetje voor mijn zusje die in die periode net haar been gebroken had bij een verkeersongeval en dus in het ziekenhuis lag. Ze was geloof ik wel blij met die pop. Ja die Spaanse danseressen weet ik nog goed, kitcherige rommel! Maar was dat nou typisch jaren ‘70?
Ik had vroeger zo´n Spaanse danseres.Verder spaarde ik die popjes niet. Wel heb ik nog een zilveren armbandje waaraan iedere keer wapentjes kwamen van plaatsen waar we geweest waren. Jammer dat je die zilveren wapentjes nergens meer ziet, ik zou zo een nieuwe armband willen beginnen.
Nee hoor Frank Faber, ze zijn nu nog steeds te koop in Spanje!
Wel ken ik een plastieken gondeltje met een danseresje erop. Dat was meegebracht door mijn broer toen hij in 1968 in Italië op vakantie was.
Bedankt Rian voor het wisselen van de foto!
En zoals jullie zien, ontbreekt de Spaanse danseres ook niet in mijn verzameling olé.
@Rene v G.: de plastic gondel met stekker!! om ’s avonds het dressoir mooi te verlichten!
Plastic gondel? Ik ken wel die erge verlichte molens. Kom ze zo af en toe bij de ‘oudjes’ tegen, bij voorkeur op de tv staand.
Toevallig had ik het vorige week met mijn moeder over deze poppen. Dat was naar aanleiding van beelden van het afscheidsconcert van de Zangeres Zonder Naam. De zangeres droeg toen een jurk met zo’n kitscherige schouderpartij. Zowel mijn moeder als ik zagen een overeenkomst met de jurkjes van die poppen uit Spanje.
Overigens zie ik op de foto een Schotse pop met doedelzak. Ik moest meteen denken aan een vergelijkbaar poppetje dat ergens in de jaren zeventig als lokkertje in een pak wasmiddel zat
verstopt. Ik weet dat we meer van die poppetjes hadden en dat ze na tien jaar nog naar wasmiddel roken. Herkenbaar?
Ik ben een man en toen een jongetje, maar ik kan mij herinneren, dat ik van mijn oudste zus die w.s. in Oostenrijk was geweest, 2 van die poppetjes kreeg in Oosterijkse kledij.
Een jongen en een meisje.
Jarenlang hebben die bij mij op een zichtbare plaats gestaan.
Het gekke is, dat ik nu niet meer weet, waar ze zijn gebleven.
Toch weet ik wel, dat ze voor mij heel kostbaar waren.
En ze stonden alleen maar te staan!
joep67: was dat niet bij de Bio Tex? Met Loekie, Riekie en Wiekie misschien en een doedelzakspeler n.a.v. een van hun (rode) singletjes..???
Nee, daar had ik helemaal niets mee. Mijn zusje begon met sparen maar lag na enkele maanden te niezen in haar bed. Het waren stofnesten. Dus ook bij haar was de verzameldrift snel ten einde.
Mijn moeder zat vroeger bij een vereniging van huisvrouwen, de huisvrouwenbond ofzo? enfin die organiseerden regelmatig dagjes uit en dat kon variëren van een middagje bowlen tot een dagje Marken.
Als je eenmaal een poppetje hebt volgen er vanzelf meer dus brachten mijn tantes en zus ook wel eens een poppetje mee. Veel buitenlandse poppetjes (behalve die spaanse want wie had die nou niet) had ik echter niet het bleef beperkt tot de dorpen in Zeeland en Noord-en Zuid Holland.
Mijn moeder verzamelde deze popjes en heeft ze nog steeds op de logeerkamer staan,mijn vader nam ze mee hij zat op de grote vaart en kwam in alle onmogelijke plaatsen.
jaah,ik had ook van de poppetjes. Ik kreeg ze kado of kreeg het als kind waar wij op vakantie waren. Ik had ook een vrouwtje met een sleuteltje in haar rug. Helaas zie ik geen herkenning, dus raden is moeilijk. veel
Ik heb smurfen gespaard. BP-smurfen; de echte!
Nou hier volgt de oplossing! Van links naar rechts
Spanje, Zwitserland, Frankrijk, Scheveningen, Praag, Budapest, Griekenland (lange dame met mand op haar hoofd),
Man uit Texel, Kopenhagen, Zwitserland, Duitsland, Schotland en Wenen.
De Weense pop had overigens ook een sleuteltje in haar rug, zodat ze kon ‘dansen’.
Leuk! Als kind verzamelde ik ook klederdrachtpopjes. Dat is begonnen met Lassie toverrijstzegeltjes. Daarmee kon je sparen voor een boertje en een boerinnetje. Met houten klompjes. Die heb ik nog. Later kwam er een Indiaantje bij, gespaard bij de Dreft, in een leren jurkje met ‘echte’ kraaltjes zoals mijn moeder dat zei. Dit sparen ging door. Als ik in het buitenland ben kijk ik altijd uit naar poppen. Kan het gewoon niet laten. Ik heb nu ook grotere van porcelein, geen klederdracht. Overal in het huis kwam je wel een popje tegen tot mijn man voorstelde eens een vitrinekastje te kopen. Ik had ook nog popjes bewaard in een kist. Van sommige wist ik niet eens meer dat ik ze had. Verrassing van mezelf! Nu staan ze allemaal bijelkaar. Ik ben wel eens bang dat deze hobby een beetje uit de hand begint te lopen; van alle kanten werden me popjes aangereikt door kennissen, die mijn ‘pronkkast’ hadden gezien. Ja Ellen, het zijn wel stofverzamelaars, maar in zo’n kastje valt het wel mee, alhoewel ik ze pasgeleden weer ’s allemaal heb moeten afstoffen.