Zelf kleding maken
Op dinsdag 2 december 2008 geschreven door Sentiment
Zo vaak als ik achter mijn pc zit zo vaak zat mijn moeder achter haar naaimachine vroeger. Meestal was ze iets aan het verstellen, een lange broek die korter gemaakt moest worden of een zoom van een jurk, kortom ze was er maar druk mee. Ze had dan ook een echte Pfaff (volgens insiders de mercedes onder de naaimachines?).
Daarnaast maakte ze ook kleding voor zichzelf en voor mijn zus en mij. Ik weet niet eens of ze een abonnement had maar ik zag regelmatig de Marion liggen en de Burda (voor volwassenen).
Als je de Marion doorbladerde stonden er kinderen in met leuke kleding aan en in het midden zaten de radarbladeren, grote witte vellen met streepjes en stippeltjes erop en daar kon ze aan zien welke maat het was.
Vervolgens zag ik grote lappen stof afgetekend worden met een speciaal wit krijt waarmee ze op de stof kon schrijven, de lappen werden geknipt en vervolgens aan elkaar geregen en onder de naaimachine aan elkaar genaaid. Ik vind het nog steeds knap want die techniek heb ik niet echt voor elkaar gekregen, ik ben al blij dat ik een zoom in een broek kan maken.
Maakte jouw moeder ook zelf kleding?
26 reacties op “Zelf kleding maken”
Laat een reactie achter
Ja mijn moeder maakte ook zelf kleren,ze had ook een pfaff en die marions komen ook bekent voor.Ik denk nu ineens aan dat apparaatje om die patronen me uit te halen.Heette dat niet een rader?Heb zelf ook wel eens achter de naaimachine gezeten om ergen een embleem op te naaien.
Het plaatje van de Pfaff of Singer naaimachine stond al in mijn archief, dit onderwerp zat ook nog in mijn hoofd.
Een leuk onderwerp met herinneringen.
Mijn moeder maakte in de jaren zestig ook de kleding voor mijn zus en mij en zichzelf.
Wij hadden ook de Burda en de Marion. Op de keukentafel ging ‘t kleed eraf als het patroon uitgeradeerd moest worden. Bij gebrek aan patroonpapier ging een krant onder het patroon en met het radeerwieltje ging mijn moeder over de lijnen van het patroon wat dan weer op de krant kwam.
Alles uitknippen, stof netjes dubbel op vleug leggen, en de patroondelen op de stof spelden. Heb er uren naar zitten kijken
Daarna de stof knippen, de stof langs het patroon doorslaan, een lusje strak en een lusje los, het losse lusje later doorknippen, zo wist je waar de naaimachine moest naaien.
De moeder van Sentiment deed dat met kleermakerskrijt en ik deed dat ook met kleermakerskrijt, is een stuk minder werk.
Het kijken naar het naaien op de naaimachine vond ik leuk, zo handig als mijn moeder met haar rechterhand aan de zwengel van de machine draaide en ondertussen met haar linkerhand de stof onder de naaivoet manouvreerde.
Heel wat jurkjes heeft ze gemaakt.
Vroeger gingen de kraagjes, van die witte, apart op het jurkje. Die kraagjes kon je in de fournituren winkel kopen in allerlei soorten en maten. Volgens mij kon je deze ook van het jurkje halen en zo apart op de kookwas wassen.
Ook kunstig was het maken van een knoopsgat, op de hedendaagse machines zit daar een standje voor, weet nog even niet te herinneren hoe mijn moeder dat voor elkaar kreeg.
En ritsen ook best lastig, nu heb je daar zo’n handig voetje als accessoire bij de naaimachine bij.
Het breien komt alweer een beetje terug, het zelf kleding op de naaimachine maken ook?
Ik geloof dat ik me hier niet meer aan waag, ik hou ‘t bij het inkorten en afzomen van mijn broeken.
Ik heb mijn moeder geregeld achter de naaimachine zien zitten. Of ze zelf kleding maakte, geen idee. Ik herinner me dat ik ooit op de tafel moest staan zodat ze een zoom in een broek kon spelden. Die heeft ze door afzomen op maat gemaakt. Ik had een vreselijke hekel aan de naaimachine, vanwege het storende geluid. Dan zat je voor de tv en hoorde je dat geratel steeds…
Mijn moeder achter de naaimachine? Ja, wel als er een broek omgezoomd moest worden en dat gebeurde heel vaak, wij zijn kleine mensjes dus de broeken zaten prima maar moest altijd een stuk vanaf of omgezoomd worden, wij hadden ook (en nog steeds!) bij mijn ouders thuis dus een Pfaff naaimachine. Ik stond altijd dan op tafel en moeders stak spelden in mijn nieuwe broek om om te zomen en was ik altijd bang dat wanneer ik eruit zou stappen een speld zou raken!
Voor de rest maakte zij nooit kleding, ze wordt er zenuwachtig van verder enneh…ik heb dat overgenomen helaas!!!!!!
Oma was een kei in het kleding op de naaimachine maken, Moeder had er een hekel aan - behalve aan het breien. Kleding is tegenwoordig toch wel dusdanig goedkoop dat je je er geen zorgen meer om maakt. Ik heb toch al een grondige hekel aan naaimachines en kan vlugger met de naald en draad iets repareren. Ik koop bijna alles 2e hands, zo kom ik aan ‘retro’ jurken bijvoorbeeld voor tien dollar en lekkere spijkerbroeken voor acht.
Mijn moeder maakte ook mijn kleren. Op een Singer handnaaimachine. Die ratelde zo lekker. De Marion kwam ook in huis en volgens mij ook de Knip. Later kwam daar ook de Knippie nog bij voor kinderen. Zelf kocht ik meestal de Burda.
Toen ik ging trouwen kocht ik zelf een naaimachine op aanraden van mijn moeder. “Daar kun je toch niet zonder,kind”. Ikzelf zag daar het nut niet zo van in, maar vooruit. Dat werd dus een loeizware naaimachine in plaats van een lichtgewicht met vrije arm. Die was 150 gulden duurder en dat vond ik dus onzin. Ik zou hem immers toch haast niet gebruiken. Wat heb ik een spijt gehad van die onzalige beslissing. Alleen al vanwege de knielappen op de broeken van de kinderen. Nu moest ik telkens de zijnaad los halen, knielap erop stikken en de zaak weer dichtnaaien.
En ik heb dus heel veel kleren voor mijzelf en de kinderen gemaakt. Van denim spijkerpakken tot positiekleding. Er ging ook vaak iets mis trouwens. Dan leek de jurk, die op het plaatje zo mooi leek, precies een nachthemd. Nu maak ik al jaren geen kleren meer en de naaimachine wordt alleen nog gebruikt voor hestelwerkzaamheden en, wat Joke61 ook al schrijft, het korter maken van spijkerbroeken etc. Mijn naaimachine van toen heeft het trouwens vorig jaar begeven. Toch maar weer een goedkoop machientje gekocht. Daar kun je immers niet zonder
In 1 woord, Nee. Mijn moeder kon/kan het niet en ik ook niet. M’n moeder had zelfs zo’n hekel aan sokken stoppen dat ik het deed, omdat ik dan Fl. 1,50 per gestopte sok kreeg en dat vond ik wel interessant, uiteraard zocht ik het kleinste gat!
Broeken die korter gemaakt moesten worden, deed m’n vader, dan ging ik op de eetkamertafel staan, later op de trap, en dan speldde hij het af.
Onnodig te vermelden dat we geen naaimachine hadden/hebben!
Mijn moeder naaide erg veel kleding voor ons, op een phaff met een handzwengel eraan. Uit de winkel kregen we twee maal per jaar een jurkje, met pasen en met kerst. Ze maakte zelfs winterjassen voor ons. Zelf heb ik een elektrische Singer en toen de kinderen klein waren heb ik daar ook vaak kleding op gemaakt. Daarna een hele tijd de machine gebruikt om poppen te maken en hun kleding natuurlijk.
Nu gebruik ik hem alleen nog voor broekspijpen en herstelwerk.
Ik herinner me nog het passen van de kleding in de maak: heel voorzichtig het jurkje aantrekken, mijn moeder had alles geregen. Wat niet goed pas zat, verbeterde mijn moeder met een speld. Het op de juiste lengte maken van de jurk was ook een gedoe, rustig een rondje draaien èn dat deed ik natuurlijk net niet.
Voor het op juiste lengte maken van de jurken die mijn moeder voor zichzelf maakte, had zij een poederstuif gevalletje op een standaard.
En herinneren jullie ook die paspoppen?
Kwam ze weleens tegen bij de moeders van vriendinnetjes.
Als ik bij mijn moeder zat, die kleding aan het maken was, speelde ik net als Sentiment met de centimeter, idd héél strak oprollen
Later had mijn moeder zo’n floep-in (=automatisch oprol cm) centimeter, ook daar speelde ik mee en ook daar was mijn moeder niet blij mee
@Henny Jane:
kleding goedkoop, nou hier niet! En schoeisel is nog erger van prijs
Ja, mijn moeder maakte veel zelf (was toen ook veel goedkoper)en dan vooral patronen van het merk ‘Simplicity’. Dat was dan makkelijker. Niet dat ik er ooit wat van snapte; ik heb ooit een jaar op naailes gezeten zelfs, maar nog steeds vind ik patronen maar geheimzinnig. Een cirkelrok, dat ging nog wel. Ik droeg dus veel cirkelrokken, hihi.
Mijn moeder had maar één hobby. Altijd achter die naaimachine zitten. Voor gezin en andere mensen maakte ze kleding. Ik heb het nooit gedaan zelf kleding maken. Je kunt vaak goedkoper kleren kopen dan zelf gaan maken.
Dit brengt veel herinneringen terug! Ik zie me als klein ukkie onder de tafel met de knopendoos aan het spelen terwijl daarboven de naaimachine druk ratelt. Wij waren met zeven personen (ik heb vier zussen) en mijn moeder heeft voor allemaal kleding gemaakt!! Nu was het natuurlijk ook zo dat de jongere kleding van de oudere afdroeg, maar toch een hele prestatie! Ware het niet dat wij in de zeventiger jaren (hippietijd) het liefst een echte spijkerbroek droegen! Met daarboven een Omahemd van de tweede-hands kledingmarkt uit Rotterdam Blaak.En dus niet zo’n nepding uit de Marion, Knip of Burda! Maar ze ging gewoon stug door, en wij moesten het wel dragen want eigen geld voor kleding had je niet. Ik kan me dus nog haarscherp voor de geest halen dat ik voor mijn 14e verjaardag een echte Wrangler spijkerbroek heb gekregen, WAUW! Maar zelf zat je ook achter het naaimachien om de(gemaakte) kleding op te pimpen met emblemen, knopen of diverse holly-hobby stofjes. Ja Joke ik herinner me ook nog levendig het passen van de gespeldde kleding (auwauwauw).En die spelden vond je trouwens ’s avonds op tafel tijdens het avondeten terug (haha).
Ja, mijn moeder maakte ook kleding met de naaimachine. Vooral voor mijn zussen, geloof ik. Ook breide ze truien, ook voor mij en mijn vader.
Tegenwoordig doet ze dat niet meer. Zelf een trui breien kost meer dan er één kopen. Dus houdt ze zich nu bezig met andere dingen.
Aha, na lange tijd weer eens een log van Sentiment!
Mijn Zweedse oma had een zwarte Singer trapnaaimachine, alleen had ze het trapmechanisme laten vervangen door een motor en af en toe speelde ik er wel eens mee want die motor maakte zo’n lekker geluid. Mijn oma naaide behalve kleding ook gordijnen en mijn kamertje thuis had dringend nieuwe gordijnen nodig dus mocht ik samen met mijn moeder een flinke lap stof uitzoeken en daar ging zij dan mee aan de slag en na een week of wat had ik mooie donkerblauwe gordijnen. Kleding maakte ze niet voor mij maar wel voor mijn zusjes, zo’n jurkje met een kraagje en ik weet nog dat zij zich daar een beetje opgelaten in voelde; het was helaas niet erg modebewust.
Ik heb het niet van mn moeder, vreselijk!!
Heb toen ik 2
1 werd een pfaff naaimachine gehad van mn tante, want ja die zou ik hard nodig kunnen hebben.
Durf het bijna niet te typen, maar ik had er nooit mee gewerkt!
Een paar jaar geleden had de buurvrouw een naatmachine nodig, die van haar was kapot.
Ik zei oh neem die van mij maar mee, de hele deksel was vergeeld, keurig de boekjes erbij enzo.
Ze doet thuis de stekker in stopcontact, doet het lampje aan, en ploffffffff….einde naaimachine hij stond in brand!!
Vroeger had iedere moeder standaard de naaimachine op tafel in mijn beleving, heb heel wat kurken, broeken en tuniekpakken van eigen fabricaat aan gehad….
Samen met mijn moeder de stofjes kopen voor nieuwe jurken.
Bij een stoffenzaak (heb je die nog?), maar vaker op de markt.
Ik had inspraak, maar mijn moeder lette behalve op de kleur en het dessin ook op de verwerkbaarheid van de stof.
Bij de fourniturenzaak bij ons in de straat, De Garenklos heette die winkel, werden dan de verdere benodigdheden erbij gezocht: garen en een rits op kleur, knoopjes, drukkertjes, biaisband. Jeetje, dat dat allemaal weer boven komt.
Drukkertjes, bijvoorbeeld, bestaan die nog wel?
De patronen voor mijn jurken kwamen uit de Marion en later de Knippie.
Zoals ik hier al meer las werd de keukentafel ontruimd om de stof neer te kunnen leggen. Zo voordelig mogelijk natuurlijk, en dat was wel eens lastig met een streep of ruit in het dessin, want die moesten op de naden aansluiten.
Het radeerwieltje, ik noemde het radertje, dreigde bij het opruimen van mijn moeders huis in de prullenbak terecht te komen.
Dat kon natuurlijk niet, ik had zoveel met dat ding gespeeld als ik mijn moeder gezelschap hield, het wieltje ligt nu op mijn zolder in een doos vol met dergelijke dierbare herinneringen.
Die kraagjes, dat is waar ook, of ze er af konden, ik wet het niet meer, maar het kan best.
Eeuwige strijd tussen mijn moeder en mij was de lengte van de rok of jurk.
Van mijn moeder moest het degelijk en netjes, ik wilde wel aan de minimode meedoen.
Meestal werd de gulden middenweg bewandeld.
Mijn moeder maakte het zichzelf niet makkelijk: ze naaide ook moeilijke plooien, lastige zakken, jassen met capuchons, blinde sluitingen.
Met terugwerkende kracht ben ik eigenlijk hartstikke trots op haar….
Zelf heb ik twee keer naailessen geprobeerd, en de eindprodukten waren best goed gelukt, maar de ooit door mijn schoonvader gereviseerde naaimachine staat toch werkeloos op zolder.
Zal ik nog eens…? Hm, toch maar niet. Af en toe een torn, een zoompje of een knoop, daar moest het maar bij blijven.
Raderpatronen. Van die heel grote vellen papier, tweezijdig bedrukt met blauwe, groene, rode en zwarte lijnen al dan niet met bolletjes, driehoekjes en zo meer. Met dat raderwieletje precies het goede lijntje volgen.
Toen ik in de jaren ‘80/’90 weleens kleding maakte, legde ik overtrekpapier van zo’n grote rol op de raderpatronen, en trok dan alles over. Raakte weleens de weg kwijt in de wirwar van lijntjes-hoeken- en bochten. Had ik toen maar een radertje
@Joke61: everything made in Fiji or China…dan is het dus stukken goedkoper. Nu we een Free Trade Agreement met China hebben worden we vast nog meer overspoeld, maar zij nemen veel van ons voedsel af en kunnen we een oogje in het zeil houden m.b.t. werkomstandigheden en mensenrechten - zo denkt men dan. Ik twijfel wel eens.
Ja, uit pure financiele noodzaak. Meestal liep het uit op gestress en moest mijn handige tante redden wat er te redden viel.
Burda, Simplicity, Knip en de dure (moeilijke) Voguepatronen herinner ik mij heel goed.
Ja, mijn moeder deed het ook.
Later ben ik zelf ook op naailes gegaan; ik kreeg de oude Singer naaimachine van mijn oma op voorwaarde dat ik op naailes ging. En daar leerde ik inderdaad hoe dat werkte met de patronen, het krijt, het rijgen en het naaien. Hoewel ik nu nooit meer iets zelf naai, ben ik wel een kei in het verstellen van kleding of kleine naaidingetjes. En nog steeds op een Singer (wel een nieuwere trouwens). Ik heb er nooit spijt van gehad op naailes te zijn gegaan; het was ook heel erg gezellig. En wie weet kan ik het in deze financieel lastige tijden nog eens gebruiken!
Voor elke verjaardag kreeg ik een nieuwe jurk, door mijn moeder gemaakt. En dan tijdens het passen alvast proberen ‘hoe ver ‘ie kon’.
Eigenlijk heb ik heel mijn jeugd rondgelopen in door mijn moeder gemaakte kleding. Alleen broeken, daar begon ze niet aan.
Omdat m’n beide zusters en ik vonden dat een huishouden niet compleet is zonder een naaimachine, hebben we ons zakgeld opgespaard en m’n moeder voor moederdag een elektrische naaimachine gegeven. Ze was er erg blij mee maar omdat ze er totaal geen ervaring mee had, ging ze op een naai-cursus in een buurthuis. Helaas sloeg het niet aan bij m’n moeder. Ze was een virtuoos met de breipennen maar het naaien kreeg ze niet onder de knie. Rechte naden zoals van gordijnen gingen nog wel, maar van patroon werken was er niet bij. De machine werd in een kast gezet en verstofte.
Toen m’n zusters de leeftijd bereikten dat ze uit gingen, kwam er een grotere behoefte aan nieuwe jurken en rokken. Met een naaimachine in huis zou dat geen probleem moeten zijn. Dus werd er stof, patronen en garen gekocht en kon het avontuur beginnen. Omdat de zusters wat onzeker waren, werd aan mij gevraagd om de lay-out van de patronen te controleren voordat de schaar in de stof ging. Door m’n studie was tekening lezen een fluitje van een cent. Nadat ik de beschrijving van het patroon had bestudeerd en de ligging van de patroondelen ten opzichte van het motief van de stof, ging de schaar er in. Daarna moest ik ook nog de naaimachine voorbereiden met de juiste draadspanning en het juiste voetje. Op deze manier zijn er een paar jurken en rokken gemaakt met wisselend succes. Na verloop van tijd verdween de naaimachine echter weer naar z’n stoffige hoekje.
Omdat één zus later zelf een dure naaimachine had gekocht en de andere er geen interesse in had, heb ik de loodzware naaimachine geërfd toen m’n moeder overleed. De machine is nog regelmatig in gebruik voor stofhoezen voor apparatuur, bekleding van bank-kussens en zelfs een nieuw dak voor m’n tent. En dat voor een machine van meer dan 50 jaar oud.
Mijn vader heeft in zijn jonge jaren als coupeur/perser gewerkt op het atelier van zijn Joodse zwagers. Vele kostuums en mantelpakjes waren van zijn hand. Bij mij thuis stonden (staan nog steeds) diverse naaimachines op zolder. Van de grote zware Singer (loodzwaar!! met prachtig zwart ijzeren onderstel) tot handnaaimachine. Trapmachine en electrische machine. Ook voor mijn moeder naaide mijn vader wel eens een mantelpakje. Ik kreeg wel eens een jas of overgooier! Echt degelijk genaaid. Geen couture maar wel mooi. Zijn leven lang repareerde mijn vader broeken en jassen, zoomde rokken, zette er een nieuwe voering in, rits. Geen probleeem. Strijken evenzo. Mijn moeder volgde wel naailes maar deed er niets mee. En ik? Nee, ik kan geen broek zomen (altijd ongelijk) en knopen aanzetten? Wat een ramp. Ik ben geen naaister. Mijn vader had trouwens altijd naald en draad met vingerhoed in zijn achterzak.
Mijn vader was naaimachinehandelaar. Zijn topmerk was de italiaanse Necchi(Spreek uit Nekki) gevolgd door de zweedse Husqvarna.
Singer en Pfaff waren van de concurrent.
Zodoende had mijn moeder natuurlijk een prima naaimachine en ze maakte ook allerlei kleding voor ons, bloesjes, rokken, jurken, jasjes, broeken, van alles.
Als je een patroon van een raderblad wilde overnemen, moest je eerst de stippellijnen overtrekken met een balpen. Ook de plooien aangeven. Zo kon je het dan met een raderwieltje overbrengen op een krant.
Dat werd uitgeknipt en op de stof gelegd.
Eigenlijk was het zo simpel. Naadje eraan van 1 cm en dan aan mekaar stikken en afzigzaggen.
Zelf heb ik ook veel kleding voor m’n kinderen gemaakt, ik tekende zelf m’n eigen patroontjes en het lukte vrijwel altijd.
Ja de naaimachine is aan mij wel besteed geweest, maar nu is ie wat in onbruik geraakt want nu is er de computer!